Ik moest wat bloed uit de wond laten stromen zodat ze konden zien...
Oké, nu om en om.
Ik moest wat bloed uit de wond laten stromen zodat ze konden zien...
Dus... -Niet doen.
Wat niet?
Doe gewoon alsof het normaal is.
Dit? -Ja.
Normaal?
Dat kan ik wel.
Hoe zit het met de vaatwasser?
Wat is er met de vaatwasser?
Is die gisteravond uitgeruimd?
Ik wil niet moeilijk doen...
maar jij zou 't doen. Het was jouw beurt. -Wacht even, hoor.
Ik heb de hond uitgelaten. Jij zou de vaatwasser uitruimen.
Hebben we een hond?
We hebben geen hond. We hebben een kat.
Dus heb je de kat uitgelaten? -Ja.
Mooi zo. Want de kat laat zichzelf niet uit.
Over 30 seconden kunnen we praten. -Dat weet ik, maar het kan ook nu.
Ik ga ophangen, ik wil niet bellen onder het rijden. Kun je niet even wachten?
We kunnen nog verder terug. -Verder dan een miljard jaar?
Dat hoeft niet. Het werkt.
Waarom voel ik me daar niet prettig bij? -Dat is je onderbewuste dat je hoort.
Het zegt: O, jee.
Een paar uur geleden zaten we in de realiteit en maakten we een simulatie.
En nu is dat precies andersom.
Dat is nu de realiteit. Dat daar.
Het is niet eens een kloon van de realiteit. Alles zit in die ruimte.
Wij zitten er niet in.
Voorspelling over één seconde.
Krijg nou de tering.
Hoe kan dit, Stewart?
Dit is echt geschift.
Zet het uit.
Wij zitten wel in die ruimte. Alles zit in die ruimte.
En in die ruimte zit weer een andere ruimte.
Ad infinitum, ad nauseam.
O, jee.
Ik denk dat ik maar eens ga.
Dat weet ik.
Dat weten we allebei. We kennen deze dag als geen ander.
Van achteren naar voren en terug.
Tot een bepaald punt.
Ik zie je daar wel.
Lyndon zit in je auto, hè. Eerst komt dat hele gedoe nog.
Oké.
Hoi, Lyndon.
Ik lag te slapen.
Ik moet nodig met je praten, Katie. Ik dacht dat je hier wel zou zijn.
Luister gewoon even naar wat ik te zeggen heb.
Ik weet dat je moet werken, maar we kunnen onderweg ergens stoppen.
Misschien bij Crystal Springs Dam? Dat ligt op de route.
Ja, hoor, Lyndon. Dat gaan we doen.
Mooi.
Houdt het normaal doen nu op? -Ja. Voor eventjes maar.
Ik wil weten wat we nou eigenlijk gaan doen.
Gisteravond vroeg je waar ze zoal aan dachten. Ik zei dat ze gestoord waren.
Ze doen nu iets waar iedere nerd een natte droom van krijgt.
Iets waarbij alles wordt gereduceerd tot niets.
Niets, alleen maar... code.
Wat bedoel je daarmee? -Ze denken dat alles te berekenen valt.
Zij hebben het algoritme gekraakt waarmee ze dat kunnen doen.
Dus nu kunnen ze alles uit elkaar halen en weer in elkaar stoppen.
Ze kunnen alles reverse engineeren en alles voorspellen.
Sterren, planeten...
stof...
ons mensen...
en mij dus ook.
Mensen die tech-bedrijven runnen hebben veel te veel macht.
Het stijgt ze naar hun bol. Ze wanen zich messiassen.
Ze denken dat ik even na middernacht naar Devs zal komen.
Ze denken dat ik iets ga doen dat onderdeel is van hun plan.
Maar daar ga ik een stokje voor steken. Ik ga hun voorspelling tegenspreken.
Ze zeggen dat ik naar Devs ga.
Dus ik hoef alleen maar niet te gaan.
Houden we ze tegen door de hele dag hier te blijven?
Ik had me voorbereid op een wilde politieachtervolging en 20 jaar celstraf...
maar bij best. Laten we het op jouw manier doen.
Moet ik doen alsof ik niet weet wat er nu gaat gebeuren?
Heb je dit al eerder bekeken?
Je overtreedt je eigen regels. Daarom ben je zo cool.
Waarom heb jij niet in de toekomst gekeken? Die kans had je.
Waarom stel je een vraag waarop je het antwoord al hebt gehoord?
Ik wilde de toekomst niet weten. Dat is niet zo heel gek.
Nu ik nog de illusie van vrije wil heb, heb ik de illusie van vrije wil.
Je weet dat hij het mis heeft.
Ik snap hem wel. Ik vond de interpretatie van Everett ook niks.
Liever die van Penrose of de golftheorie.
Maar nu blijkt dat Everett gelijk had.
De vele werelden bestaan echt.
Je hebt gelijk, Lyndon. Ik weet dat hij het mis heeft.
Echt waar? -Ja.
Waarom heb je niks... -Je begrijpt het niet.
Wat begrijp ik niet? -Je wilt via mij je baan terugkrijgen.
Je wilt dat ik voor jou een goed woordje bij Forest doe.
Maar dit gesprek draait daar helemaal niet op uit.
Niet?
Over een paar minuten klim je over deze reling.
Je staat aan de andere kant en balanceert op het randje van de dam.
Alleen je tenen op de grond. Je armen vooruit, los van de reling.
Of je blijft staan of valt, hangt af van kwantumvariaties in de lucht, de wind.
Waarom zou ik dat in godsnaam doen? -Je tart het lot.
Of het is een geloofsovertuiging. -Waarin?
Precies wat je zojuist zei. Je geloof in de vele werelden.
Als je erin gelooft, bestaan er werelden waarin je valt, en waarin je blijft staan.
Maar je bent je alleen bewust van de werelden waarin je leeft.
En de werelden waarin ik dan nog leef...
zijn de werelden waarin ik terug bij Devs mag komen.
Dat is het idee, ja.
Dus ik ga laten zien dat ik 100 procent geloof in het multiversum?
Zoals een mysticus die over hete kolen loopt.
En wat als je dit niet had verteld? -Dat heb ik wel gedaan.
Heb je me zien vallen?
Ik heb ons hier vaak gezien en die vraag heb ik nooit beantwoord.
Waarom niet?
Als ik zeg dat je niet valt, is het geen geloofsdaad meer.
Een mysticus die over koude kolen loopt.
Ik snap het al.
Het is een perfecte cirkel.
Dat is gaaf. Dat is echt prachtig.
Ik vind het helemaal geweldig. -Inderdaad.
Oké, wanneer klim ik eroverheen? -Nu.
Jezus, ik voel m'n hart in m'n keel zitten.
Ga je me echt niet vertellen of je me hebt zien vallen?
Dit is echt heftig.
'Ik werk de hele dag en word 's avonds halfdronken.
Ik ontwaak om vier uur in het stille donker. Ik staar.
Langs de gordijnen wordt het langzaam licht.
Tot dan zie ik wat ik als echt ervaar:
de rusteloze dood.
Heel je verstand staat stil.
Niet uit berouw, om dingen niet gedaan, om liefde niet gegeven, tijd niet benut...
maar om totale leegte voor altijd.
De zekere vernietiging waar wij voor eeuwig naartoe gaan.
Niet meer hier zijn. Nergens meer zijn. En binnenkort...
Niets is erger, niets is méér waar.
Dit is een bijzondere manier van bang zijn. Geen truc helpt.
Godsdienst placht het te proberen, dat grote, mottige, muzikale brokaat...
gemaakt om net te doen alsof wij nooit creperen.
Schone schijn die zegt: Geen rationeel wezen kan iets vrezen dat het niet voelt.
Niet wetende dat dit is wat wij vrezen:
niets zien, niets horen, niet voelen, proeven, ruiken.
Niets om te denken, niets om te beminnen of te schenken...
de narcose waar niemand uit zal komen.
En zo blijft het, vlak aan de rand van ons oog...
een kleine, onbestemde vlek...
een bestendige kilte die iedere impuls in feite smoort.
Het meeste zal nooit gebeuren...
maar dit wel.'
De akoestiek is hier goed.
Van wie was dat?
Raad eens.
Ik vind het niet erg dat je niet weet wie ik aanhaal, maar je kunt toch wel raden?
Zulke grote beslissingen over onze toekomst...
worden genomen door mensen die zo weinig van ons verleden weten.
We doen hier toch juist onderzoek naar ons verleden?
Nee, dat doen we niet.
Het Devs-systeem werkt nu.
Hoe bedoel je? -Het werkt. Sinds een paar uur geleden.
Wil je Antonius en Cleopatra horen praten? Het kan.
Wil je dino's zien? Het ontstaan van ons zonnenstelsel? Het kan.
Geen verstoringen. Geen artefacten. Het werkt gewoon.
Wat heb je gedaan? -Ik heb jou genegeerd.
We hebben je allemaal genegeerd. We hebben Lyndons theorie gevolgd.
Op basis van hoe 't universum in elkaar zit, niet jouw kortzichtige obsessies.
Forest. Wie was Marcus Antonius? Raad eens.
Raad dan.
Kun je ook een glas water meenemen?
krijg de tering
Kutwijf.
Eén, twee, drie...
vier, vijf, zes...
zeven, acht, negen...
Lily, kun je even voor me op de bank gaan zitten?
Je telde in het Russisch.
Je hoort bij die man die ik bij de brug heb gesproken.
En bij Sergei.
M'n opdracht was om hem te observeren en te beschermen, voor zover ik dat kon.
En daarna kreeg ik de opdracht om jou te observeren.
Maar niet beschermen.
Maar ik heb gezien hoe dapper je bent.
Je bleef maar doorzetten en vechten.
Ik kon Kenton je niet laten vermoorden.
Dat was geen opdracht. Dat was m'n eigen keuze.
En nu is het een probleem, voor ons allebei.
Er liggen twee lijken in je appartement. Amerikaans staatsburgers.
Zoiets kan niet worden weggemoffeld, alleen worden ontkend.
Dus mijn kant zal het ontkennen, en ik zal verdwijnen.
Dat is een oplossing voor mij, maar niet voor jou.
Dus nu moeten we je opties bespreken.
Bel de CIA. Niet de politie of FBI, de CIA. Alleen zij kunnen hier iets mee beginnen.
Maar dan kom je in hun molen van procedures terecht. Dat kan jaren duren.
Of...
je gaat linea recta naar het vliegveld.
Je neemt je paspoort, wat geld en een telefoon mee...
en je pakt het eerste vliegtuig naar Hongkong.
Daar leveren ze geen mensen uit. Daar kun je bij je moeder gaan wonen.
Maar je mag nooit meer terugkomen.
Ik moet gaan.
Ik vind het heel erg wat je is overkomen.
Maar het is nu essentieel dat je beseft dat je oude leventje niet meer bestaat.
De keuze die je hebt gaat over het leven dat voor je ligt.
Wat is dit?
Een muurschildering in een grottenstelsel in Frankrijk.
Hoelang is dit geleden? -Ruim 30.000 jaar.
Ik heb Stewart gesproken toen ik hier kwam.
Die heb ik ook gezien. In de sluis.
Hij haalde Shakespeare aan of zo.
Dus het was van hem.
Dat zijn wij, hè, in die grotten. Homo sapiens, dezelfde soort.
Ik kwam dit meisje met een hond tegen.
Dat is leuk.
Nee, serieus.
Dat zijn wij, toch?
Ik heb haar een tijdje gevolgd tijdens haar leven.
Ze kreeg vijf kinderen en stierf toen ze pas in de dertig was.
Het is eigenlijk best vreemd. Die mensen, wij dus...
hebben niet decennia of eeuwen in grotten gewoond, maar millennia.
Ik heb zitten kijken. Tussen sommige muurschilderingen zit wel 5000 jaar.
Vijfduizend jaar. Op dezelfde plek. En ze maakten dezelfde schilderingen.
Hoe kan er in zo veel tijd nou niks zijn veranderd?
Toen ik klein was, veranderde de wereld om de zoveel jaar.
Tegenwoordig verandert hij om de paar maanden. Soms zelfs elke paar uur.
Een enorme versnelling.
Misschien komt daar vanavond een einde aan.
Misschien wel.
Hoelang hebben we nog?
Lily is nu nog thuis. Ze vertrekt over ongeveer tien minuten.
Wat gaan wij nu doen? -We gaan naar dinosauriërs kijken.
En dan grap je erover dat het saaier is dan Jurassic Park.
En uiteindelijk kijken we video's van jou van vroeger.
Dat klinkt goed.
Het is ook goed.
Er loopt iemand naar Devs toe.
Ze werkt voor ons, maar ze mag niet naar Devs.
Maar in het systeem staat dat ze groen licht heeft.
Orders van de baas?
Begrepen. Dan laat ik haar door.
Jou ken ik niet. Jij bent hier nog niet eerder geweest.
Hoe heet je?
Lily.
Je lijkt me een aardige jongedame.
Je kunt maar beter weer weggaan.
Deze plek zal je geen goed doen. Deze plek is voor niemand goed.
Wat is er daarbinnen?
Alles.
Alles is daarbinnen.
Ik denk dat niet meer weg kan gaan.
Nou ja...
als je dat niet kunt, dan kun je het niet. Dat is nou eenmaal zo.
Die kant op.
Vertaling: NederSubs