Wat voor soort werk doe je?
Logistiek.
Wat betekent dat?
Dat gaat over hoe dingen van A naar B gaan.
Voor mij sprak dat altijd vanzelf.
Tyler zou dit geweldig vinden.
M'n zoon. -Met Elizabeth.
Stuur hem deze. Ik heb er meer.
Hoe voelt het om...
om echt iets voltooid te hebben?
Vreemd.
Ik ben iedereen verloren die me gekend heeft. En jou.
Ik moest dit eerst afmaken.
Dit is de enige manier waarop ik het kan zeggen.
Het spijt me dat ik...
te laat was.
Met Miranda. -Met Clark. Van hiervoor.
Clark. Hoe is het met je? -Ik wilde jou toen hetzelfde vragen.
Ik ben van de trap gevallen.
Waar ben je?
Maleisië. En jij? -Michigan.
Het vliegveld van Severn City.
Laat me raden. Vlucht omgeleid?
Op weg naar Chicago, om Arthur's lichaam op te halen.
Hoe is jouw situatie?
Opgesloten in een hotelkamer. Alleen. Een beetje dronken.
De wereld vergaat.
Ik hoop dat ik de zon nog zal zien opkomen.
Een oude vriend belde me net terug.
Ik wilde iets tegen je zeggen, in het geval dat we het niet overleven.
Die eerste paar maanden dat jij en Arthur samen waren...
waren de gelukkigste van m'n leven.
Ik wou dat we contact hadden gehouden. -Ik hou geen contact.
Dat weet ik.
En ik weet dat je Arthur niet meer hebt gezien...
maar ik at een maand geleden met hem in Chicago, en we hadden het over je.
Ik zei tegen hem dat je geen stom wijf was maar een kunstenaar.
Hij belde me.
Wat jij zei, had z'n ogen geopend.
De dag erna heb ik het boek afgemaakt. De laatste twee bladzijden.
Toen vloog ik naar Chicago. In een printshop heb ik vijf exemplaren geprint.
Ik wilde je er een sturen, maar ik heb 'm hier.
Hoe ging het met Arthur?
Hij vroeg me mee uit.
We hadden een plan gemaakt.
Maar...
onze wegen kruisten elkaar op het verkeerde moment.
Weet je dat er maar één weg naar je vliegveld gaat?
Wat zei je?
Je zit op een eiland. Als niemand daar ziek is, maak je nog een kans.
Nee, ik bedoel daarvoor.
Dat onze wegen elkaar op het verkeerde moment kruisten?
Elizabeth en Tyler zijn hier bij me.
Het deed me niet zo veel toen ik ze zag in het vliegtuig, maar nu...
Miranda...
Je moet ze helpen. -Hoe?
Miranda?
Alle balies zijn momenteel gesloten. Zodra we weten...
Jim?
Hoe gaat het?
Ik ga dood.
M'n vulling is er net uit gevallen.
Ik heb hulp nodig.
De quarantaine van onze gasten, het Reizende Symfonieorkest, is voorbij.
Bedankt voor jullie inzet voor een gezonde en veilige omgeving.
Is dit het Voor?
Nee, maar het lijkt er wel op. Maar dan à la 'Soylent Green'.
Wat is hier gisteravond gebeurd?
Kortsluiting in het museum.
Dan gaan we over op plantaardige olie. Niet nog een nacht in het donker.
Elizabeth.
Gefeliciteerd. De quarantaine is voorbij.
Alexandra heeft ons veel over je verteld. Fijn dat we je eindelijk ontmoeten.
We willen graag nu vertrekken, met Sarah.
Ze herstelt, maar ze kan nog niet reizen.
Het duurt een dag om de dokter te halen.
Het optreden is morgen. Je hebt haar daarna terug.
Kom bij me zitten.
Ik hoorde over jullie in jaar 10.
Ik was geduldig en heb gewacht tot jaar 15.
Ik wist dat Clark uiteindelijk ja zou zeggen, en dat deed hij.
Dit mag niet tussen ons komen. We moeten de deuren opengooien.
Elke stad waar we komen, heeft twintig jaar gevochten om te overleven.
Nooit hebben ze ons opgesloten, onze leden gegijzeld.
Dus het spijt me van jullie brand...
maar jij kunt de pot op. Jij bent niet bijzonder.
Wat? Wat ben jij kwijtgeraakt?
Het Museum der Beschaving.
Je boft, de wereld zit nog vol rotzooi van vroeger.
Ik ben meer kwijt. -Hij kwam terug.
M'n zoon is omgekomen bij een brand.
Nee, je zoon liep weg.
En nu is hij teruggekomen.
Niemand vindt mensen van vroeger.
De Griep heeft alles weggenomen, bij iedereen.
Dus het doet ertoe, iemand terugkrijgen.
Ik dacht dat m'n zoon zichzelf in brand had gestoken.
Voor m'n ogen.
En dat hij me dat aandeed zodat ik geen hoop meer zou hebben.
Ik mocht niet eens meer dromen.
Wie is terug? Ik heb geen idee wie m'n zoon is.
Hij wil niet met me praten. Hij staart me aan alsof ik de geest ben.
Jij bent Gertrude. -Pardon?
Jij moet Gertrude spelen. Dat heb je vroeger ook gedaan, las ik.
Ik ben geen actrice meer. Ik regisseer.
Nee. Ik ben de regisseur.
Maar zo kun je tegen je zoon praten.
We doen één voorstelling, daarna vertrekken we. Het hele Symfonieorkest.
Dan, mijnheer, vraag eerst eens welke Denen...
Tuba. Wat ben je aan het doen?
Je gaf iemand een bevel.
Je bent in je sas met je slimme plannetjes.
Ben je nu aan het regisseren? -Ja. Jij speelt Laertes.
Maar Elizabeth regisseert. -Zij speelt Gertrude.
Luister naar Kirsten.
Godzijdank.
Clark rende het vuur in. Toen Miles hem eruit trok, waren z'n armen verbrand.
Ik laat je hier.
Ik heb nog iets anders te doen.
Ze lijken op vuurvliegjes.
Het is ongebruikelijk voor ons, zo veel veranderingen.
Wat is dat?
Wie speelt Hamlet?
Jij.
De Profeet.
Toen wij elkaar kwijtraakten, ging ik hem zoeken.
Om hem te doden, om ons te beschermen.
Toen ik hem vond, waren overal kinderen.
Hij zei dat je gevaar liep. Hij wist waar je was, ik niet.
Kan me niet schelen.
Ik zag je weggaan met hem, gisteravond.
Ik wil hier blijven.
Een jaar.
Nee. -Waarom niet?
We reizen met een reden. -Namelijk?
Om terug te komen. Elk jaar.
En wat als we dat niet doen?
Alex...
Alex, stop.
Je had gelijk.
In Pingtree.
Ik heb dit niet meer nodig.
Ik heb ze te lang meegedragen.
Wil jij ze voor me op een veilige plek bewaren?
Elizabeth. -Alex.
Waarom ben je nog wakker? Je hebt je rust nodig.
Kirsten, ben je klaar?
Vertrouw me, oké?
Dag.
Is M.C. Miranda Carroll?
Ik wist niet dat je graphic novels maakte.
Ik begon ermee toen m'n familie stierf.
Ging je hele familie in één dag dood?
Ja.
Wat erg.
Ik ben blij dat ze hier niet zijn.
Een update van de vliegtuigradar.
Je vrienden zijn een tijdje terug geland. -En niemand besmet.
Een ander vliegtuig een halfuur geleden.
Gitchegumee Air, dat betekent 'grote zee' in het Ojibwe.
Het kwam uit...
Chicago.
Zijn ze al van boord?
Nee. -Ik moet met de piloot praten.
Waarom? -Ze mogen de anderen niet besmetten.
Hoe kan ik hem bereiken? Hoe praat ik met de piloot, Jim?
Je hebt geen toegang tot hun radio...
maar de piloot is...
gezagvoerder Hugo Bennett.
Hugo? -Probeer z'n telefoon.
Creditcard, Jim.
Kom op.
Gebruik de blauwe.
Shit.
414-175-6283. Zeg het samen met me, Jim.
414-175-6283.
Miles heeft het licht weer aan de praat.
Houden jullie daar nog iemand verborgen?
Het licht is weer aan.
Hoe heet je?
Sarah.
Hoe voel je je, Sarah?
Ik ben klaar.
Laat het maar los.
We zijn niet alleen.
Hoor je dat?
Rust in vrede.
Hier. -Jullie hebben een echte gevangenis.
Hij weet overal uit te ontsnappen, zoals Houdini.
Hier.
Ik kom je dit brengen.
Je moeder speelt Gertrude.
Waarom?
Omdat jij Hamlet bent.
Cody wilde acteur worden, niet ik.
Je moet met je moeder praten.
Je moet weggaan. Samen met je vrienden.
Na de voorstelling.
Derde bedrijf, vierde toneel.
Ga heen, gij ondervraagt met boze tong.
Hoe nu, Hamlet?
Wat is er nu?
Vergeet gij wie ik ben? -Bij 't kruis niet, nee.
Gij zijt de koningin, de vrouw van uw mans broer.
En, 'k wou het niet zo was...
gij zijt mijn moeder.
Nee, dan mogen anderen u tot rede brengen.
Nee, nee, ga zitten, en verroer u niet.
Gij gaat niet voor ik u een spiegel toon waarin ge 't binnenst van u zelv' ziet.
Wat wilt gij doen?
Tyler...
Ik weet het niet.
Wel, wat is de schade?
Dat is voor hem.
Een geneeskrachtig papje.
Er kan nog veel gedaan worden dat helpt, de komende weken.
Eén persoon hebben, dat is belangrijk.
Maar één andere persoon.
De...
andere patiënt...
heeft het niet gehaald.
Maar ik was bij haar. Ze stierf vredig. Ik kende haar niet.
Het Reizende Symfonieorkest is hier. Ze was hun dirigent.
Die gele poster daar.
Het antwoord is nog steeds nee.
Jij kunt verdomme niet Gertrude spelen en Tyler niet Hamlet.
Het is verdorie niet kunsttherapie. Het is beschaving.
Alleen zo praat hij met me, Clark.
Dit is alles wat ik wil. -En alles wat ik wil, is een tijdmachine.
Je hebt gelijk.
Tyler is gevaarlijk.
Ik heb geprobeerd hem te doden. Ik wilde het doen.
Maar ik kon het niet.
Waarom niet?
Weet je wat dit is?
Het is Miranda's boek.
Hoe? -Heeft Tyler je dat gegeven?
Nee.
Ik heb het van Arthur.
Ik was de jonge Goneril in 'Koning Lear'.
Ik ontmoette hem backstage.
Mijn god...
je bent Kiki.
Arthur was dol op je.
Hij was ook dol op Tyler.
Clark.
We voeren verdomme je toneelstuk op.
Ik ben Claudius.
Arthur zo het zo hebben gewild.
Ik vergat te zeggen dat hun dirigent overleden is. De dokter vertelde me dat.
Het goede nieuws: we hebben weer stroom. Het houdt het wel vannacht.
Kirsten, wat erg voor je.
Wat vind ik dit erg.
Wat kan ik doen?
Ik vertel het de groep pas na de voorstelling.
Ze zullen niet goed spelen als ze het weten.
Wie daar? -Nee, antwoord mij.
Hoe voel je je?
Nu?
Alsof ik niet weet wat ik ga doen.
Het perfecte gevoel voor die scène.
Halt, sta. Wie daar? -Vrienden van 't rijk.
De Deense vorst getrouw.
Waar ik 't precies moet zoeken, weet ik niet...
maar naar mijn indruk voorspelt het aan ons rijk een vreemde beroering.
Maar stil, zie toch, daar komt het weer.
Ik treed het tegen, al verderft het mij. Sta, schijnbeeld.
Indien gij over klank of stem beschikt, spreek tot mij.
Indien er iets goeds valt te doen wat u troost en mij lof verstrekt...
spreek tot mij.
Indien gij 't lot weet van uw land en onheil af kunt wenden...
o, spreek.
Spreek.
Klaar?
Kirsten...
waarom help je me?
Jou neersteken werkte niet.
Toi toi toi.
Schoon de dood van onze waarde broeder nog vers in ons geheugen ligt...
en 't paste dat rouw ons hart vervulde...
en heel ons rijk ineenkromp tot een smartgelaat...
zo hebben wij eerst onze zuster, thans koningin...
troonbezitster van deze krijgshaftige staat...
als 't ware met sombere vreugd...
met rouwgejubel en met bruiloftsklachten...
met even zwaar gewogen lust en leed, tot vrouw genomen.
Wat wildet gij, Laertes? -Hoge vorst...
ik kwam graag naar Denemarken om bij uw kroning u mijn plicht te tonen.
Maar nu moet ik bekennen, na vervulde plicht...
dat mijn wensen en gedachten weer naar Frankrijk neigen...
en nederig buigend smeken om uw vorstelijk verlof.
Hebt ge uw vaders verlof? Wat zegt Polonius?
Hij heeft, mijn heer, mij een traag verlof ontwrongen door aanhoudend vragen.
Grijp 't gunstig uur, Laertes, het staat u vrij.
En uwe jeugd, besteed haar als gij wilt.
Nu...
mijn neef Hamlet...
en mijn zoon.
Meer dan verwant en minder dan welwillend.
Waarom hangen nog steeds die wolken om u?
Toch niet, mijn vorst. Ik sta te veel in de zon.
Mijn goede Hamlet...
werp uw nachtkleur af...
en sla als vriend uw oog op Denemarken.
Blijf niet immer met neergeslagen blik uw nobele vader zoeken in het stof.
Gij weet hoe 't gaat...
al wat leeft, moet sterven...
gaan door 't leven naar de onsterf'lijkheid.
Zeker mevrouw, het gaat zo.
Welnu, waarom schijnt het dan zo ongewoon voor u?
'Schijnt', mevrouw?
Neen, het is. Ik ken geen 'schijnt'.
't Is niet alleen mijn donkere mantel, moeder...
het gebruik'lijk kleed van plechtig zwart...
noch het hijgend zuchten uit beklemde borst.
Nee.
Noch de rijke vochtstroom in het oog...
Noch de betrokken aanblik van 't gelaat, tezamen met elk mooglijk leedvertoon...
die mij naar waarheid tekenen.
Ja, die zijn schijn.
Want dat zijn dingen die men spelen kan.
Maar ik draag in het hart...
wat meer is dan vertoon.
't Is enkel kleed en franje van de smart.
Ik hield ook van hem, Tyler.
Ik smeek u...
blijf bij ons.
Wat is er?
Iemand van wie ik hield, is overleden.
Ik heb het net aan m'n vrienden verteld.
Wat zijn dat?
Bakens.
De Profeet heeft de fakkel aangestoken. Ik heb het gezien.
Station Elf gaat landen.
Waar zijn de andere kinderen?
Mag ik je iets laten zien?
Wees maar niet bang. Kijk, geen messen.
Ik wil je iets laten zien. Goed?
Kijk.
Zie je?
Alleen maar een boek.
Hier komt de profetie vandaan.
De Profeet hoort het.
Ja.
Omdat hij het zich herinnert.
Kun je lezen?
Wees maar niet bang. Kijk.
Het spijt me dat ik je toren in brand heb gestoken.
Ik ben er juist blij mee. Ik haatte die plek.
Ik wil me ook verontschuldigen.
Voor wat hier gebeurd is.
Voor alles.
Ik had wel met je mee willen gaan.
Waarom vroeg je me dat niet?
Je wilde hier blijven.
Was je gelukkiger? Daarna?
Ja.
Oké.
Je gaat dus weer weg?
Ik begrijp het.
Mam.
Kom mee.
Oké.
Ik herinner me schade.
Daarna ontsnapping.
Daarna lange tijd stuurloos in een merkwaardig sterrenstelsel.
Maar ik ben nu veilig.
Ik heb het teruggevonden.
M'n thuis.
Ik heb je wel negen, misschien tien keer teruggevonden.
En ik zal je opnieuw terugvinden.
Ik zal je vinden omdat ik je ken. En ik ken je omdat we hetzelfde zijn.
Ik heb een klus te doen.
Goed verhaal.
Een mooi antwoord.
Ik heb nog steeds een klus te doen.
Hallo?
Is dit gezagvoerder Hugo Bennett...
van Air Gitchegumee vlucht 452 op de landingsbaan in Severn City?
Ja. Met wie spreek ik?
Gezagvoerder, ik...
ik wil dat u ingaat tegen uw gevoel...
en de doden daar weghoudt.
U kent me niet. Ik ben Miranda Carroll.
Ik ben 40, geboren op de Maagdeneilanden...
en ik ben m'n hele familie kwijtgeraakt in een orkaan, orkaan Hugo.
Misschien kent u die. -Ik ben ernaar genoemd.
Dan snapt u het.
Het is voorbij.
Er is geen reddingsmissie.
Vergrendel de deuren. Laat ze niet van boord gaan.
Wie niet? -Uw passagiers.
Waarom niet?
De mensen aan boord zijn al dood. Het zijn geesten. Ik ook, u ook.
Maar de mensen op het vliegveld...
Deze mensen verdienen het niet om te sterven als dieren in een kooi.
Dat verdienen ze niet.
Iedereen van wie ik hield, en die van mij hield, stierf voor m'n ogen.
Een elektriciteitskabel viel op ons overstroomde huis.
Ik had ook dood moeten zijn.
Maar ik zat te kleuren op het aanrecht.
Zo heb ik het overleefd.
De mensen op het vliegveld...
Zitten op het aanrecht. -Precies.
Hebt u familie?
Ja. Niet veel.
M'n vrouw neemt niet op. Ik heb een bericht achtergelaten.
Welk bericht hebt u achtergelaten?
Dat ik gauw thuis zal zijn.
Beste passagiers, we zullen nog even moeten wachten.
Het zijn allemaal helden in dat vliegtuig, stuk voor stuk.
Die mensen hebben ons gered.
Jij ook.
Al die toespraken op het juiste moment.
Ik was goed, hè? -Ik vond van wel.
Maar jij...
Miles, jij hebt het licht aan gekregen.
Spreek van zijn fouten zo luchtig, dat die smetjes van de vrijheid schijnen...
de vonkenregen van een vurige geest...
een wildheid in het ongebreideld bloed, die velen aantast.
We zijn vandaag iemand verloren.
Ze hield van dit lied.
L.A.
bleek te veel voor hem
hij laat het leven achter zich
dat hij had leren kennen
hij zei dat hij terugging, op zoek naar
wat overgebleven is van de wereld
de wereld die hij achterliet
niet zo lang geleden
hij vertrekt
met de nachttrein naar Georgia
hij zei dat hij terugging, op zoek naar
een eenvoudiger plaats en tijd
en ik zal bij hem zijn
op die nachttrein naar Georgia
ik leef liever in zijn wereld dan zonder hem in die van mij
hij droomde lang om ooit een ster te worden
Wat is er?
maar hij ondervond aan den lijve
dat dromen niet altijd uitkomen
dus hij gaf z'n hoop op
en hij verkocht zelfs z'n oude auto
kocht een enkeltje terug naar het leven dat hij eens kende
ja, dat ging hij doen
ik zal bij hem zijn
op de nachttrein naar Georgia
We zijn altijd in de buurt van het Rad. Dus dit is...
Ik hou van je, Kirsten.
Ik ook van jou.
Tot ziens.
Wacht, nu?
Bedankt.
Kom nog eens terug.
Wat krijgen we nou?
Mag ik met jullie mee? -Klim er maar op.
Mount-a-bike, toch?
Hoe heet het, je eiland?
Delano. Lara komt daarvandaan.
Eilanden zijn geweldig als je kinderen hebt. Ze kunnen nooit te ver weglopen.
Kinderen opvoeden is moeilijk.
Het gaat snel mis.
Het is als een jojo.
Je houdt van ze, maar je wordt boos.
Je maakt ze bang, ze lopen weg.
Ik was nooit bang bij jou.
Ik was altijd bang.
Toen ontmoette ik een meisje.
Ik zei dat ik haar wel zou thuisbrengen.
Het was zo koud. Ze was haar sleutel vergeten.
Je bracht haar naar huis.
Dank je wel.
Daar gaat je familie.
Ik zal het vliegveld op het Rad zetten.
Breng je familie volgend jaar mee.
Ik heb ze over je verteld.
Frank en Key en Auddie.
Ik zal ze het verhaal vertellen.
Tot ziens, Kirsten.
Daag.
Vertaling: Jan van Houten Iyuno-SDI Group
Aangeboden door: Stevo