M'n moeder zei dat ik pas mocht oordelen...
als ik iemands verhaal kende.
Je denkt dat je begrijpt hoe het zit, maar dat is niet zo.
Daarom is het belangrijk om als patiënt een vertegenwoordiger te hebben.
Perfecte timing. Net klaar met m'n tele-consult.
Ik ben net wakker. -Hoe heb je geslapen?
Met jou slaap ik beter.
Iemand die je verhaal vertelt, die je een stem geeft.
Iemand die je naam zegt. Vooral als je die stem zelf niet hebt.
Heeft ze zoveel minder zuurstof nodig?
De cytokinestorm neemt ook af.
CRP en ferritine zijn al beter. -Geweldig.
Ik laat ook nog een thoraxfoto maken.
Heb je haar gesproken? -Ik heb verteld van de trial.
Ze is doodmoe. -Vast de bijwerkingen.
Laat haar maar lekker slapen. Hou me op de hoogte.
Goedemorgen, Jo. Tijd om op te staan.
Een nieuwe dag, het zonnetje schijnt. -Hou je kop. Ik ben wakker.
Goed. Ga je nog werken? -Ja.
Op de normale tijd, of...
Gaat het wel?
Ja, het gaat fantastisch.
Ik opereer bijna nooit meer. En als ik dat wel doe, herstellen ze niet.
En hoe kon ik de koelwagen vol lijken vergeten...
waar ik langskom als ik van m'n auto naar de ingang loop?
Ik lig alleen nog in bed omdat ik verlamd ben van enthousiasme.
Dus je gaat? -Wat maakt het uit?
Ik heb een lekke band, dus ik wil een lift.
Ze zei dat de salade te klein was.
Dus maakte ik een grotere. Toen was hij weer te groot.
Ik doe het nooit goed. -Ze meent het niet.
Het komt door de dementie. -Dat maakt het niet minder pijnlijk.
We redden het wel. -Ik zie je alleen op m'n telefoon.
En hou dat ding een keer stil. -Ik heb het druk.
Er is een pandemie. -Bens zus logeert wel bij je.
Voor de jongens. Die ik ook niet zie.
Ben slaapt in de kazerne, en ik ben vaak te moe om naar m'n hotel te gaan.
Silver Villas is echt aangenamer dan mijn kantoor.
Ik haat dit allemaal. Het is gewoon niet eerlijk.
Er is niets eerlijk aan COVID. Ik moet ophangen.
Ik hou van je.
En niet naar buiten gaan.
Zeg dat maar tegen je moeder, die wil er steeds vandoor.
Ik hou ook van jou.
Goedemorgen. -Niet echt.
Weet je hoeveel tracheostomieën ik heb gedaan?
Dat ga je me vast vertellen. -Elf.
En over een uur twaalf. Het gaat maar door, dus moet je me helpen.
Is je moeder in San Francisco? -Dat is een nep-achtergrond...
voor als ze met Harriet belt. -Is die niet goed?
Zeg je vrouw dat ze een mondkapje moet dragen als ze in de auto zit.
Ze draagt wel kapjes. -Op haar kin.
Of aan haar oor, als een rare oorbel. Ze heeft kanker, ze is kwetsbaar.
Ik moet opereren. Zorg dat ze dat ding goed omdoet.
Alsof je moeder zich iets laat vertellen. -Daarom moet jij me helpen.
Val Ashton, hepatectomie na een buitenbaarmoederlijke zwangerschap.
Drain is eruit, nu tachycardie. Bloeddruk gedaald, transaminase en bili omhoog.
Ze is aardig en succesvol en leest graag romannetjes. Zonder schaamte.
Ik heb ook complimentjes nodig.
Ik ben blij dat je de moed erin houdt, maar je waarden zijn niet goed.
Ik laat een CT maken. -Ik had een baby in m'n lever.
Maak je geen uitzondering voor zo'n uitzondering?
Ik ben die videochats zat. Voor Luna ben ik een vage vlek op een scherm.
Zo zou je ze anders ook zien. Baby's zien maar tot 15 cm...
Daar gaat het niet om. Ik weet dat je dit niet wilt horen.
Maar Luna ligt aan de beademing, het is te riskant.
En eerst moet jij weer in orde zijn. Dat is beter voor Luna, en voor jou.
Is alles goed? -Weet ik niet. Daar is hij.
Ik moet naar huis, ik wil het niet missen. -O, nee.
Man, COVID, hartslag 123, bloeddruk 90 over 60.
Saturatie 92 procent. Verward en gedesoriënteerd.
Eergisteren was hij oké.
Beroerte? -Of encefalitis, door de COVID.
David wil zo graag een bal vangen. -David?
Z'n zoon. -Naar een COVID-kamer.
Hij krijgt een toeval.
Leg hem op z'n zij. Ik tel tot drie.
Geen tekenen van hersenletsel, maar regel snel een CT.
Wij doen het. Weg hier. -Ik heb al COVID gehad.
Maakt niet uit. Je mag er niet bij zijn.
Blijf van me af, ga weg. -Ik ben het, Teddy. Rustig maar.
Blijf van me af. -Rustig nou maar. Geef lorazepam.
Ik ken jullie niet. -Post-ictaal.
Even wachten tot de lorazepam werkt.
Ik red het wel, hier. Ga jij de CT maar regelen.
Dag, engel. Ik wil graag bij je zijn, maar het mag niet van de gemene dokters.
Kun je dat zeggen, 'gemeen'? Wat dichterbij, dan kan ik haar ruiken.
Zal ik haar dekentje meenemen? -Als je dat doet, trouw ik met je.
Je hebt slecht nieuws, zie ik.
Op de CT zien we een abces dat een leverader aantast.
Zoiets noemen we een pseudoaneurysma.
Een verzwakt bloedvat dat lekt. -We moeten meteen opereren.
Het spijt me dat ik geen beter nieuws heb.
Ga maar.
Acht jaar.
Ik wilde al acht jaar moeder worden.
Ik wist al hoe m'n kind zou heten. Welke kleur de kinderkamer zou krijgen.
Welk zelfverzonnen slaapliedje ik zou zingen.
En nu het eindelijk zover is...
is moeder zijn niet meer dan naar een schermpje staren.
Ik weet niet of het ooit echt zal worden.
Zorg alsjeblieft dat het echt wordt.
Gehoord van Koracick?
Hij wordt goed verzorgd, dus zet ik het uit m'n hoofd.
Kun je wachten op die aangepaste kamers?
Kan het sneller? Zelfs met de lockdown zitten we vol.
Zes verpleeghuispatiënten, drie uit hetzelfde.
Welk? -Silver Villas, in Ballard.
COVID grijpt daar om zich heen. Wat ga je doen?
Daar zitten m'n ouders.
Een reddingsactie? -Ja. Ga meteen naar Silver Villas.
Moet ik je ouders halen? -Ik krijg geen gehoor.
Waar moeten ze heen? -M'n hotel. Maakt niet uit, haal ze weg.
Doe ik. Ik hou van je.
Gaasjes? -Alsjeblieft.
Khan was arts, in Pakistan. Hij zou moeten opereren.
Vergeet het maar. -Weet ik, ik zeg het alleen maar.
Suctie. -Je was toch vaatchirurg?
Een van de eersten in m'n land.
Waarom ging je weg? -Klem?
Het was niet vrijwillig. Ik hou van m'n land.
Maar er is geen godsdienstvrijheid en wel veel terreur.
Dus begin ik opnieuw. -Dat kost je vijf jaar.
Ik moet er niet aan denken om dit over te doen. Jij wel?
Kun je je nu even op de patiënt richten? Het weefsel valt gewoon uit elkaar.
We moeten... -Weet ik. Een pringle-manoeuvre. Klem.
Dank je. Waar was je? Je telefoon blijft maar gaan.
Ik zie wat je bedoelt.
Laat ik maar even...
Ik heb je moeder opgehaald, ze is ziek. We zijn in het ziekenhuis.
Nu? -Ja, nu.
Mama? Ik ben het.
Ik ben bij je.
Waar is William? -Je bent in het ziekenhuis.
We zorgen voor je. -Komt hij eraan?
Ja, hij komt er zo aan. Ontspan je nou maar een beetje.
Ik wil dit niet aan. Waar zijn m'n kleren? Waar zijn ze?
Ze is erg onrustig. Kunnen we haar iets kalmerends geven?
Wat zie je?
Een laesie aan de thalamus, maar gelukkig een kleine.
Heb je nog met hem gepraat?
Hij was post-ictaal en had lorazepam gekregen, dus nee.
Ik kom eraan. -Moet ik dr. Mehta niet bellen?
Het gaat om Tom. Ik kom eraan. -Dank je.
Ellis weigert haar macaroni, nadat ze erom had gesmeekt. Wil jij het?
Wat is er? -Tom heeft neurologische complicaties.
Ik dacht dat het meeviel. -Ik ook.
Ik heb net gekolfd. Bailey en Ellis moeten even slapen.
Zorg dat Zola haar huiswerk doet.
Als Scout moeilijk doet, probeer dan de yogabal. Wat vergeet ik?
Ademhalen. Laat het maar aan mij over. Ga je vriend redden.
Hij was m'n leraar, en hij heeft me gered.
En hij was m'n eerste man na Owen, wat me ook heeft gered. Hij mag niet dood.
En ik wil niet weg bij Scout, en ik ben bang voor de pandemie.
Heb je iets met Koracick gehad?
Mr Andersons tracheostomie moet worden leeggezogen.
Mama al gesproken? Ze reageert alleen met hartjes en 'ik hou van je'.
Nog geen tijd gehad. -Dit kan niet wachten.
Ik ben echt woest op haar.
Baileys moeder is net opgenomen, met COVID. Het is ernstig.
Kun jij de bestuursvergadering doen en wat patiënten overnemen?
Ja, natuurlijk. Je zegt het maar.
We hebben meer lever weggehaald dan ik wilde.
Hou haar in de gaten, de komende uren.
Heeft ze een nieuwe lever nodig? -Zou goed kunnen.
Maar we kunnen eerst dialyse proberen. Werk haar status bij en bewaak haar.
Bedankt dat ik mee mocht kijken.
Het was geweldig. -Ze is er nog lang niet.
Maar het is een wonder dat ze nog leeft, na zo'n operatie.
Heel bijzonder. In de meeste landen is dit onmogelijk.
Ik weet het, de status. Ik ga al.
Was het echt zo bijzonder, of is hij een rare positivo?
Als hij onder de indruk is, was het echt bijzonder, denk ik.
Fijn dat je weer kon opereren.
Ferritine is 2087, en 600 is al ernstig bij COVID.
CRP is 87, creatinine is 2,3.
En haar zuurstofbehoefte?
Ze zit nu op 100 procent Fi02. Veertig liter.
Een uur geleden kreeg ze AF.
We hebben digoxine gegeven, tot nu toe zonder resultaat.
Bovendruk was in de 80, dat hebben we naar in de 90 gekregen.
Dus ze gaat richting multi-orgaanfalen...
boven op de cytokinestorm. -Het spijt me, Bailey.
We kunnen haar naar de IC brengen en intuberen.
Ze wil niet met apparaten en medicijnen in leven worden gehouden.
Ik moet m'n vader bellen.
Ik ben er, als je me nodig hebt.
Hoe vertel ik m'n vader dat z'n grote liefde...
de ochtend niet gaat halen?
Geen neurologische schade. -Hij vroeg naar z'n zoon.
Die toeval en het delirium kwamen door de hypoxemie en de infectie.
Misschien het begin van sepsis. Laten we het maar even aankijken.
Ben je er weer? Welkom in de hel. -Ik ben hier voor Koracick.
Je komt hem vervangen. -Nee, ik kom voor hem.
Saturatie gedaald, 39,4 graden koorts, en hij kreeg een toeval.
Ik haat echt alles.
Ik vroeg me af of dit zou wennen. Dat was het antwoord.
Hoe is het met de baby? -Hij houdt me wakker.
Maar ik mis hem nu al. -Leo en Allison zijn bij Owens moeder.
Ik wil ze dolgraag zien, maar we kunnen er niet heen, vanwege de risico's.
Dus je hebt gehoord wat er is gebeurd? -Ja, en ik denk er het mijne van.
Maar ik heb zelf ook andere mensen de vreselijkste dingen aangedaan.
Onder wie Owen.
Owen wil alleen over de kinderen praten.
En de anderen negeren me of behandelen me als een sloerie.
En Tom? -Die is ook gekwetst.
Ik zal hem in de gaten blijven houden.
En bedankt dat je die trial hebt geregeld voor Mer.
Graag gedaan.
Hallo, Grey. Ik ben het.
Ik ga het gewoon zeggen.
Ik mis je.
Toen ik klein was, had ik allemaal heftige gedachten.
En heftige gevoelens. Ik wist niet wat ik ermee moest.
Ze raasden door m'n lichaam, als een hogesnelheidstrein.
En als ik die trein weer voelde aankomen, zag m'n moeder het aan me.
Dan nam ze me mee naar het park...
waar een rare, scheefgegroeide boom stond.
Ze zei dat het mijn boom was.
Ik mocht tegen hem schreeuwen, hem slaan, hem vasthouden.
Dan zouden de gevoelens zo klein worden...
dat ze weer in m'n lichaam pasten.
Dus dat deed ik.
En het werkte.
Maar nu ben ik volwassen, en bomen slaan...
wordt afgekeurd. -Laat mij je boom zijn.
M'n moeder heeft Alzheimer.
Dat heb ik je nooit verteld, omdat ze al oud is.
En ik wilde dat verdriet niet bij je oprakelen, en ook niet bij Richard.
Maar ik kan niet ontkennen dat het heel zwaar is geweest.
En pijnlijk.
Zelfs als arts die van die ziekte afweet...
voelde het alsof... -Ik geen moer wist.
Alsof ik niets wist.
Het is moeilijk om erover te praten met iemand die het niet heeft meegemaakt.
Niemand begrijpt dat je je eigen moeder...
twee keer ziet sterven.
Ik vind het zo naar voor je.
Ik wou dat je weer bijkwam.
Val is nog niet bij. Verhoogde ALAT. -Check straks nog eens.
Natuurlijk.
Ben je altijd zo positief ingesteld?
M'n moeder zei: Elke dag die je leeft, is goed.
Had ze dat uit Scarface? -Klopt. Maar het is wel zo.
Jij bent toch arts? Kom mee, we moeten een baby halen.
Ik ben geen gynaecoloog. -Maakt niet uit.
Die baby komt nu, en er moet een arts bij zijn.
Ik heb al heel lang geen... -We praten je er wel doorheen.
De Elmores. Ze kwam binnen met volledige ontsluiting.
Het hoofdje staat al.
U verwachtte iemand anders, maar... -Het hoofdje komt eruit.
Goed. Bij de volgende wee persen. Toe maar.
Goed. Weer een wee, en weer persen.
Hoofd is eruit, geen navelstreng om de nek.
Zie je? Je verleert het nooit.
Hoofd omlaag en omhoog, dan de schouders.
Daar komt hij al. Daar komt hij.
Ze wil de baby meteen op haar borst.
Mag ik een klem?
Klaar voor de navelstreng?
Knip daar maar. Ja, daar. Goed zo.
Hallo, kleintje.
Even tekenen, dan kun je gaan.
Mag ik nog even blijven?
Ik ben het. Kijk, papa is er ook.
Hallo, liefje. Ik ben er. Wacht maar tot je Miranda's hotel ziet.
Er is roomservice, en het uitzicht is hier veel mooier.
Je kunt zelfs het water zien.
Ben jij dat, William? -Ik ben bij je, zoals altijd.
Ik hou van je. Ik hou zoveel van je.
Liefje? -Ze zakt steeds weg, pap.
Zelfs ademhalen put haar uit. -Ik kan dit gewoon niet.
Ja, het is moeilijk.
Ik moet bij haar zijn. -Het is te riskant.
Ze hoort in haar eigen bed te liggen, niet in het ziekenhuis.
Ze heeft zestig jaar lang voor me gezorgd.
En nu dit. Ze was zelfs bijna nooit verkouden.
Bel me als ze weer bij is.
Natuurlijk.
Als je klaar bent om te gaan, is het goed.
We redden ons wel.
We houden van je. Maar we willen niet dat je lijdt.
Ik ben nog niet klaar.
Als je moe bent, begrijp ik dat.
Ik hou van je.
Klaar om te sterven?
Nee.
Ik wil gewoon naar huis.
Met Ben Warren. Spreek een bericht in. -Hoi, Ben. Het gaat om m'n moeder.
Volgens mij had ze net een helder moment.
Ze zei wat dingen die ik niet begreep.
Nu weet ik niet wat ik moet doen. Ik heb advies nodig.
Bel me zodra je kunt. En ik hou van je.
Ik zag je weggaan. Alles oké?
Ze zegt dat ze niet klaar is om te gaan.
En heel even sprong m'n hart op van vreugde.
Maar nu ben ik vooral kwaad.
Omdat niemand me heeft verteld dat ze ziek was.
En kwaad...
omdat ze niet weet wat er aan de hand is.
Als ik heel eerlijk ben...
wil ik haar niet langer zien lijden.
Alzheimer is een vreselijke ziekte, en ik wil dat ze ervan wordt verlost.
Maar COVID mag niet de oorzaak zijn.
Ik wil niet dat ze weer de volgende zwarte vrouw is in de statistieken.
Ik begrijp wat je bedoelt. Helemaal.
Het is allemaal niet makkelijk. Alles hieraan is verwarrend, en moeilijk.
En verschrikkelijk. -Ondanks de Alzheimer was ze gezond.
Nu zie ik haar worstelen met de meest basale reflex van de mens.
Ademhalen.
Maar als ze nog niet zo ver is...
Ik weet niet meer wat ik moet denken.
Ik was ervan overtuigd dat ze zo niet meer verder wilde leven.
Misschien vergis ik me. Misschien is ze gelukkig...
in die vage wereld van haar. Nu twijfel ik aan alle keuzes die ik heb gemaakt.
Moet ik meer doen? Moet ik haar naar de IC verplaatsen?
Haar intuberen? Ben ik te veel met m'n eigen gevoelens bezig?
Wil je weten wat ik denk? -Graag?
Ik was zo iemand die alles uit de kast haalde.
Ik heb me uit alle macht tegen de dood verzet.
Maar bij mijn moeder zorgde dat toch niet voor meer gemoedsrust.
Eerder het tegenovergestelde.
Ik zag het toen niet zo, maar het was de makkelijkste weg.
Ik gedroeg me als chirurg en ging op zoek naar een oplossing.
Bailey, je hebt je moeder zoveel gegeven.
Ze heeft je zien opgroeien...
heeft meegemaakt dat je een geweldige chirurg werd, en hoofd.
Ze heeft je verliefd zien worden. -Twee keer.
Precies. En ze heeft je een gezin zien stichten.
Je zult er nooit klaar voor zijn om afscheid van haar te nemen.
Maar ze heeft een mooi leven gehad.
Ik heb m'n ouders hierheen gehaald, ondanks al hun protesten.
Ik vertelde ze dat het echt beter voor ze was...
omdat ze dichter bij hun dochter zouden zijn.
Ik zei dat ik het beter wist.
Als ik dat niet had gedaan, zaten ze nu nog thuis in quarantaine.
Dan lag ze nu niet op sterven. -Dat weet je niet.
Ze is besmet in dat zorgcentrum.
Ze hebben iemand uit New York toegelaten. Een gepensioneerde arts.
De dag na z'n aankomst kreeg hij symptomen.
Terwijl ze hadden gezegd dat ze de boel hadden afgesloten.
Hoe had jij dat kunnen weten? Je wist toch niet dat dit zou gebeuren?
Je mag jezelf niet de schuld geven.
M'n moeder sprak vorig jaar vijf keer in, op m'n verjaardag.
Ze bleef bellen, omdat ze was vergeten dat ze me al had gefeliciteerd.
Ik heb het nooit gewist, omdat ik besefte...
dat het de laatste keer kon zijn dat ze aan m'n verjaardag dacht.
Ze heeft me geleerd om altijd beleefd te zijn.
Zelfs als ik tegen haar in ging...
was ik nooit respectloos.
En ik probeerde alles goed te doen.
Ik probeerde een goede student te zijn, en moeder, vrouw, arts en hoofd.
Nu moet ik een goede dochter voor haar zijn.
Ik weet niet hoe, terwijl ik al m'n hele leven haar dochter ben.
Je hebt voor palliatieve zorg gekozen.
Je geeft haar de best mogelijke zorg, terwijl je haar zo min mogelijk laat lijden.
Dat is goed. En het is menselijk.
En respectvol, en dapper.
Had ik m'n moeder maar een waardiger dood kunnen geven.
Maar ik heb zo lopen pushen.
Dat was haar eigen schuld.
Ze zei altijd dat ik moest doorzetten.
Wees sterk. Strijd voor het goede.
Mijn moeder was het tegenovergestelde.
Veel te beschermend, betuttelend.
Er was een receptie, georganiseerd door de Dochters van de Revolutie.
Ze hadden me een beurs gegeven.
M'n moeder zei: Neem die beurs aan, maar ga niet naar de receptie.
Maar dat vond ik te makkelijk.
Ik wilde ze laten zien hoe Miranda Bailey eruitzag.
Dus ging ik erheen, met m'n vader.
We hebben ons suf gelachen...
om al die keurige dames. -Die witte dames, bedoel je.
Hoe ze probeerden hun afschuw te verbergen...
toen ze zagen aan wie ze hun beurs hadden gegeven. Zo typerend.
En dan die studieadviseurs.
Die je vertelden waar je je 'meer op je gemak' zou voelen.
Zo van: Wil je naar Wellesley? Ja, dat is een uitstekende universiteit.
Maar een openbare universiteit is beter voor je.
Dat maak ik zelf wel uit. -Harder je best doen...
om als gemiddeld te worden gezien. -Als ze je al zien.
Maar wat hebben ze ons onderschat.
Ik ben magna cum laude afgestudeerd. Voor biologie was dat, trouwens.
M'n moeder heeft de aankondiging daarvan uitgeknipt...
en naar die studiebegeleider gestuurd.
Ik weet niet hoe ik dit moet doen.
Ik kom straks wel terug. -Nee. Ik ben net klaar met de EEG.
Ik wil zeker weten dat die toeval eenmalig was.
Voordat ik thuis tien keer ga douchen en iedereen ga knuffelen.
Volgens Maggie is hij stabiel. -Fijn, dank je.
Ik weet niet of je me negeerde toen ik langskwam...
of dat je te ziek was om open te doen. Ik kies voor het laatste.
Misschien is er dan nog hoop voor ons.
Dat kan ik nu heel goed gebruiken, en jij ook.
Ik vraag het niet meer, ik zeg het.
Ik zeg dat we heel veel om elkaar geven.
En ook al heb ik je gekwetst, meer dan ik voor mogelijk hield...
we kunnen dit goedmaken.
Misschien kun je je herinneren wat je niet aan me haat...
en kunnen we onze vriendschap redden.
Ik weet niet hoe we hier doorheen komen...
maar wel dat we elkaar nodig hebben.
Als je niets meer van me wilt weten, moet je beter worden en me dat zeggen.
Want pas als je dat hebt gezegd, laat ik je met rust.
Tom, kun je me horen? Ik ben het, Teddy.
Je vergist je.
Wat bedoel je?
Toen je bij me langskwam, negeerde ik je.
Heb je alles gehoord wat ik net zei?
Ik haat je.
Jij weet ook wel dat dat niet waar is.
Kun je me niet even wassen?
Gewoon als vriendin. Vriendschappelijk wassen.
Ik heb Baileys patiënten gezien. DeLuca houdt ze in de gaten.
Dank je. -Hoe is het nu met haar moeder?
Ze haalt de ochtend waarschijnlijk niet.
De helft van de patiënten is zwart of bruin.
Met 7 procent zwarte inwoners. Dat kan toch niet kloppen?
Het klopt ook niet.
Onderliggende aandoeningen, zeggen ze. Maar waar komen die vandaan?
Alsof we niet aan het front werken, niet boven op elkaar wonen...
in een ongezonde omgeving.
Alsof alles wat je overkomt je eigen schuld is.
Terwijl het systemisch racisme de oorzaak is. Dat is de aandoening.
Zwart zijn.
Je weet dat m'n moeder koppig is.
Ze denkt dat ze onoverwinnelijk is, maar dat is ze niet.
We kunnen niet zonder haar.
De wereld kan niet zonder haar. -Het is geregeld.
Je hebt haar gesproken. Mooi. Wat zei ze?
Ik denk dat ik dat maar voor me houd.
Waarom zo geheimzinnig? Het heeft zeker met seks te maken?
Ja. -Goed. Dank je. Tot later.
Wat ruikt dat lekker. We delen het toch?
Samen wonen, samen eten. Zeg ja. -Ik heb een baby gehaald.
Is dat een ja? -Ja. Dat is een ja.
Maar we waren de hele dag samen. Was het een geheime baby?
Het ging heel snel. Ik was bij Luna, en toen vroeg iemand om hulp.
Het volgende moment had ik een baby in m'n handen.
Ik was de eerste ter wereld die hem vasthield.
Toen gaf ik hem aan z'n ouders, en die gezichten van ze...
Geen wonder dat Val zo baalt. Ze zagen er zo gelukkig uit.
Het was zo puur, zo simpel en zo perfect.
Geweldig. Maar het was een uitzondering.
Morgen weer die deprimerende ellende. -Je hebt wel Val gered, vandaag.
Is Carina DeLuca daarom altijd zo vrolijk?
Ze deelt continu baby's uit, dus ze zit vol met serotonine.
Ze had toch ook een of andere orgasme-hobby?
Zal ik wisselen? -Wat bedoel je?
Van carrière. Van opleiding. Is dat gestoord?
Khan heeft het gedaan, en voor hem is het veel moeilijker.
Hij is helemaal opnieuw begonnen.
Ik ben al jaren bezig met chirurgie, maar als ik er niet blij van word...
is het toch gestoord om niet voor iets anders te kiezen?
Je moet eerst eten en slapen voordat je belangrijke...
En nu klink ik net als m'n moeder.
Ik wil blij zijn.
Iedereen gaat dood, en Meredith...
Je weet niet of er weer een nieuwe dag komt.
Niet in een huwelijk, en niet in het leven.
Ik wil gelukkig zijn.
Ze decompenseert.
Ga naar binnen.
Ze weet nauwelijks wie ik ben. En ik wil er zo graag voor haar zijn.
Ik wil dat haar man er voor haar is.
Ze verdient het om omringd te zijn met liefde en familie.
Maar papa is in quarantaine.
Hij is kwetsbaar. Hij mag niemand in gevaar brengen...
en ik wil niet dat hij gevaar loopt.
Ik weet dat je het anders had gewild voor je moeder, en dat spijt me.
Maar ze heeft je nu nodig.
Het is tijd.
Als je niet naar binnen gaat, vergeef je het jezelf nooit.
Ik ben bang.
Dat weet ik.
We doen het samen.
Je maakt patiënten machteloos als je ze 'bed nummer 4' noemt...
of 'die met de pijnlijke arm'.
Zelfs als ze sterven, hebben ze een gezicht.
Hebben ze een naam.
Ze zijn meer dan een nummer.
Meer dan 'comorbiditeit' of 'verpleeghuispatiënten'.
Ze zijn zonen, broers en ooms, die vijf talen spreken en restaurants runnen.
Wade Klein, 66 jaar.
Ze zijn overgrootvaders die van Broadway houden.
Jacob Lappin, 92 jaar.
Ze zijn verpleegkundigen die van honkbal houden. Dane Wilson, 45 jaar.
Het is goed.
Ze zijn de beste moeders van de wereld en de meest geliefde echtgenotes.
Elena Rose Bailey, 84 jaar.