NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
Ludzie są egocentrykami.
Każdy uważa się za pępek świata.
To silniejsze od nas. Taka nasza natura.
Knujemy, spiskujemy, prowadzimy głupie gierki.
Jakbyśmy byli najważniejsi na świecie.
Ale tak nie jest.
Wiem coś, co inni wolą ignorować:
wszechświat jest obojętny.
Nie obchodzą go nasze plany.
Nasze delikatne serduszka.
Wszechświat ma wobec nas swoje własne plany.
W pociągu o 1001 wagonach.
Layton zna prawdę i swobodnie biega po pociągu?
Ukrył się gdzieś, ale w końcu go znajdziemy.
Musimy powiedzieć prawdę.
Że jesteśmy tu tylko we troje.
Lub cokolwiek, byle go ubiec.
Wystawiliby nam głowy przez okno.
Layton się nie wygada. Jeszcze nie teraz.
Skąd ta pewność?
Najpierw musi zdecydować, jak wykorzystać ten sekret.
Nie pozwolę mu na to.
Trzymaj stery, Javi.
Tak jest.
Uwaga, pasażerowie.
Wilford Industries życzy miłego dnia.
Wczoraj, podczas awarii przy pokonywaniu Kanionu Torreta,
inżynier Peter DiMarco zapłacił najwyższą cenę, by nas ocalić.
Uczcijmy jego pamięć.
Co zwiędło, nie zginie, nowa krew popłynie.
Jak nakazuje nasza tradycja, wyznaczymy teraz jego zastępcę.
To najwyższy zaszczyt.
Chłopiec znany jako Miles Miles rozpocznie praktyki w Lokomotywie.
Dobra robota.
Dziękujemy za waszą wiarę i trud.
Miles.
Jak zawsze, nasz wielki inżynier, pan Wilford, życzy wszystkim miłego dnia.
Nie za wcześnie na taki awans, Melanie?
O co chodzi?
Masz dziś wolne, Ruth.
Zrób sobie przerwę.
- To pułapka. - Wiadomo.
Będzie w Lokomotywie...
Słowem, sukces.
Tak? Wreszcie ktoś z Ogona trafił do mózgu pociągu.
To by się zgadzało, prawda?
Chce go mieć przy sobie. Zakładnik i przynęta.
Nie możesz do niego iść.
Wiem, że tego chcesz, ale Melanie chce mnie dopaść.
Musimy skupić się na zaangażowaniu Trzeciej.
Tak, to prawda,
ale musimy nawiązać kontakt z Milesem.
Mamy trzy godziny.
Na pewno tylko jego nie ma?
Zrobiłem szczegółowy przegląd.
Nie wyszedłby stąd sam.
Kiedy ostatni raz widziałeś Laytona?
- W dniu procesu. - Dwa dni temu?
Uciekł pomiędzy rozprawą a wczoraj, gdy mnie zaatakował.
Ktoś mu pomógł.
Coś jeszcze się nie zgadza.
Zginęło kilka torebek ze środkiem na hipostazę.
Woźni zrobili bałagan?
Zabawne.
Wiesz, jak wygląda kara za handel narkotykami w pociągu?
Tracisz rękę.
Dominującą.
Tę, która żywi.
Lub tę, która rozprowadza kronol.
Która pomogła więźniowi o nazwisku Andre Layton
wydostać się z Szuflad.
Zapewne w zamian za leki, z których wytwarzany jest kronol.
Nic mi o tym nie wiadomo.
W tym momencie nie obchodzą mnie narkotyki.
To niczego nie zmienia.
Jesteś praworęczny?
Ładna obrączka.
Nie masz odcisków jak typowy woźny, co?
No dobrze.
Spotkałem raz Laytona.
Pięć, sześć tygodni temu. W wieczór walk.
Wypytywał mnie o morderstwa
i udzieliłem mu informacji.
To wszystko.
Terence...
za to nie ocaliłbyś nawet palca.
Słuchaj...
pomogę ci.
Jeśli się ukrywa, to w końcu zgłosi się do mnie.
Przyprowadzę go do ciebie.
Wychodzę do pracy.
Prawie jakby nigdy nic.
Tylko ten czip.
Prawie.
Jesteś taka piękna.
Zaraz po mnie przyjdą.
Pora iść.
- Uważaj na siebie. - Raczej ty uważaj.
To nie mnie szukają.
Powrót rewolucjonisty.
Pomożesz mi?
Czeladnik w Lokomotywie.
Wyżej zajść się nie da.
Powinniśmy być dumni z Milesa.
Zaszczycił nas też wizytą ktoś wyjątkowy.
Pan Bennett Knox z maszynowni pomoże Milesowi się przystosować.
Dziękuję, pani Gillies.
Miles, aby uczcić twój sukces,
reszta klasy ma dla ciebie niespodziankę.
Jedz. Tak, zdejmij skórkę.
Ruthie.
Trudno cię poznać bez oficjalnego stroju.
Mam dziś wolne.
Podobał mi się dźwięk twojego głosu w głośniku.
To się nie powtórzy.
To, jak zachowałaś się w czasie kryzysu,
przemawiając do nas w ten sposób, przyniosło wszystkim ulgę.
Wielu docenia twoją pracę.
Dzięki, Nolan.
Powinnam już...
Dzięki.
Ruth?
Zjadłabyś ze mną lunch?
Chętnie.
Może dziś? Jeśli masz czas.
Wspaniale.
To jesteśmy umówieni.
Hej.
Co ty tu robisz?
Layton uciekł. Ukrywa się w pociągu.
Jak to? Z Ogona?
Gdzie byłaś dwa dni temu, gdy nie wróciłaś?
Ja...
Mówiłam ci wczoraj.
Trochę mnie to przytłacza. Zostałam w Trzeciej.
Bess, dzieją się rzeczy, których nie rozumiesz.
Jeśli wiesz, gdzie jest Layton, powiedz mi.
Till!
Nie wiem.
Spóźnię się do pracy.
Żyrafa zwana Pelargonią, autorka Ainslie Manson.
„Pewnego słonecznego dnia na zachodnim wybrzeżu Kanady
- młoda żyrafa..." - Jak ci idzie?
„...zjawiła się w ogrodzie Susanny".
Niedobrze mi.
„Uwielbiała żyrafy. Mogły nawet..."
Martwisz się, że będziesz z dala od innych?
Taki już los maszynisty, mój drogi.
Za to mamy okazję oglądać niezwykłe widoki.
Słońca poboczne...
- Spokojnie. - Koniec.
Co robimy, gdy ktoś wymiotuje?
- Maski. - Wiecie, co robić.
Proszę. Rozdajcie je.
Muszę znaleźć zastępstwo i posłać go do przychodni.
Dobrze. Pójdę z wami.
Zgoda. Proszę to włożyć.
Wszystko będzie dobrze. Nie martw się.
Chodź. Idziemy.
Znasz kluczowe osoby wśród robotników. Skontaktuj mnie z nimi.
Namawiasz ich do udziału w rewolucji? Mają ryzykować?
Tak.
Potrzebuję godnych zaufania liderów, którzy potrafią przyciągnąć innych.
Mielibyśmy cię wspierać? Jesteś poszukiwany. To oznacza kłopoty.
Wiem, Audrey.
Mam ograniczone pole działania,
ale więcej środków, niż się spodziewałem.
Pomóż mi zaangażować Trzecią.
A niby co robię od czasu rozprawy?
Politykujesz.
Owszem. Wojna bez przelewu krwi.
- Szykowaliśmy strajk... - Niech zgadnę.
Wczorajsza awaria pokrzyżowała ci plany?
Mnie też.
To Melanie Cavill.
Co z nią?
Sprowadź ludzi, którym ufasz.
Mam wam coś do powiedzenia.
Mamy chorego chłopca. Wymiotuje na odległość.
Co mu jest?
No dobrze. Sprawdźmy. No już.
Niech cię obejrzę. Tędy. Proszę.
A ty dokąd?
Troszczę się o nowego maszynistę.
Świetnie. Ma szansę zarazić wasz cały dział.
Proszę nie zamykać.
Stąd też wszystko widać. Nie spuścisz go z oka.
Dobra, wskakuj.
Oprzyj się o poduszki. Zegnij kolana. Sprawdźmy.
Cześć, Miles Miles.
Mama?
Zachowuj się normalnie, żeby nic nie zauważył.
Musisz mieć fajną kabinę.
Żebyś widział, co wyprawiają, by uniknąć lekcji.
Wszystko.
Wybacz, że cię podtrułyśmy.
Tylko tak mogliśmy się spotkać.
Tęskniłem za tobą.
Jeszcze nie możemy być razem.
Słuchaj. Wkrótce zacznie się rewolucja.
To pewnie interesująca praca...
Layton jest z nami. Ma plan.
- Przekaż mu, że jestem gotowy. - Zuch z ciebie.
Pewnie nie zobaczymy się, zanim się zacznie,
ale mam dla ciebie ważne zadanie.
Jak to jest pracować dla pana Wilforda? To fascynujący...
Na razie, mamo.
Nie wiem, jak sobie radzić. Ta presja...
Opowie mi pan o Lokomotywie?
Cóż za widok.
Mamy cały przedział dla siebie?
- Coś nie tak? - Ależ nie.
Tylko dawno nie byłam...
Na randce? Nie wierzę.
Cóż...
nie ma tu zbyt dużego wyboru.
Wszyscy wsiedli do pociągu parami.
Tylko nie ja.
To jak się tu znalazłaś?
Dawniej prowadziłam pensjonat w Kendal.
Pewnej nocy w środku ulewy zjawił się...
pewien dziwny facet.
Nie miał rezerwacji ani bagażu. Przemoknięty do suchej nitki.
Było po sezonie, więc się nim zaopiekowałam.
Zadbałam, by niczego mu nie brakowało. Zaczęliśmy rozmawiać.
Powiedział mi, że konstruuje wspaniały, luksusowy pociąg.
I że potrzebuje takich jak ja. Z miejsca mnie zatrudnił.
Tak poznałam pana Wilforda.
Całe szczęście, że cię znalazł.
Wypijmy jego zdrowie.
Za jego zdrowie.
Mogę cię o coś zapytać?
Twoja żona zmarła dwa lata temu.
Czemu właśnie teraz?
Już dawno chciałem z tobą porozmawiać. Taka jest prawda.
Ale będę szczery. To spotkanie ma jeszcze jeden cel.
Ruth.
Komendancie. Dzień w sam raz na rybę.
Miło cię widzieć, Ruth.
Właśnie mówiłam Robertowi, że dawno nie rozmawialiśmy.
Tak, to prawda.
Mamy coś do omówienia.
Ruth...
krótko mówiąc, niektórzy pasażerowie sądzą, że Melanie ma zbyt dużo władzy,
zbyt duży wpływ na pana Wilforda.
- Nie wiem, czy... - Pora na zmianę.
Czy w razie czego podjęłabyś się zadania?
Mam zastąpić Melanie?
Skoro Trzecia może domagać się udziału w procesie,
to my możemy domagać się zmiany kierownictwa.
Rozumiem.
- To o to chodziło. - Ruth.
Nie potrafię mówić o uczuciach, ale mówiłem prawdę.
Biorę to pod uwagę tylko dlatego, że ci ufam.
Sama pomyśl. Pracowałabyś u boku pana Wilforda,
tam, gdzie twoje miejsce.
O co chodzi?
Cześć.
Chcę porozmawiać o Andre.
O Laytonie? Nie jest w Ogonie?
Jesteś w ciąży.
Gratuluję.
Cudowne wieści.
Wiesz, że to przywilej na pokładzie Snowpiercera.
Nie prawo.
A przywileje...
równie łatwo je przyznać, co odebrać.
Zatem...
kto mu pomógł uciec?
- Warto go wysłuchać. - Reprezentuje Ogon.
Nie znam nikogo stamtąd. Nie znam cię.
Nie macie nic do stracenia. Tu też nie jest dobrze, ale ujdzie.
Co dostaniemy w zamian?
Layton chce tego co my. Zniesienia klas i granic.
- Równy podział pracy, równe przydziały. - Chcą się wynieść z Ogona.
- Co ty na to? - Nie zajmiemy waszych łóżek.
W Pierwszej Klasie mają kręgielnię.
W pociągu jest mnóstwo miejsca.
Jest tu też 300 agentów
i trepów.
Od Ogona do Lokomotywy jest 16 km. Tysiące drzwi.
Co jeśli da się je łatwo otworzyć?
Jeśli sprowadziłbym armię 400 ludzi
i przejął kontrolę nad pociągiem za jednym zamachem?
Mów, co wiesz.
Za to, co wiem, wylądowałem w szufladzie.
O człowieku w Lokomotywie.
Zajrzałem za zasłonę i odkryłem coś, co w głębi ducha...
chyba sami już wiecie.
Kontrola! Ustawić się!
Mam na imię Melanie.
Nie znacie mnie, ale reprezentuję pana Wilforda.
Wiele razy zakłócaliście tu porządek.
Zginęli wasi bracia i siostry.
Wasze dzieci.
Nic przez to nie osiągnęliście.
Chcę wam powiedzieć,
że jeśli znów spróbujecie,
znów poniesiecie porażkę.
To ona. To Josie.
Nie!
Puść!
- Nie! Josie! - Zdrada!
Dziękuję, agentko. Zaczekaj na zewnątrz.
Kto poprowadzi przesłuchanie?
Idź już.
Kurwa.
Wiem, że się boisz.
Nie chcę, by stała ci się krzywda.
Powiedz mi, gdzie jest Layton.
Zarah też się opierała.
Ale słusznie zgodziła się na współpracę.
Zostanie nagrodzona.
Jeśli mi pomożesz, to ty też.
Nadal możesz się ocalić.
Wiem, że nie ma żadnego Wilforda.
Layton trafił do szuflady, bo się tego domyślił,
więc wiem, że wbrew obietnicom mnie też nie wypuścisz.
Skoro tak, to wiesz, czemu muszę go znaleźć.
I że użyję wszelkich środków.
Posłużysz się Milesem?
Wiesz, że jego matka zginęła, wsiadając do pociągu?
Był całkiem sam, gdy go znalazłam,
a teraz odbierzesz mu mnie.
Teraz należy do mojej rodziny.
Pozostaniesz w jego życiu, jeśli podejmiesz słuszną decyzję.
Wszystko, co zrobiłaś.
Co przed nami ukrywasz.
Śmierć Wilforda. Morderstwa. Dzieci w szufladach.
Pewnie miałaś ku temu powody.
Ale w głębi duszy musisz wiedzieć, że to nie w porządku.
Pan Wilford ustanowił prawa w swoim pociągu.
Gdyby to był mój projekt,
stworzyłabym bardziej sprawiedliwy świat. Ale tak nie jest.
Odziedziczyłam dzieło po kimś innym.
Pewnie myślisz, że ci, którzy są u władzy, nie muszą nikogo słuchać.
Że robią, co chcą.
Ale tak nie jest.
Ten, kto ma władzę, służy innym.
Moje decyzje są dyktowane przez innych.
Przez ten pociąg.
Jak się taka stałaś?
Nie zdołam cię przekonać do mówienia, prawda?
Gdzie jest Layton?
Nie rób tego.
Nie!
Czy ty...
Gdzie jest Layton?
Gdzie on jest?
Proszę.
Woźni są przekupni. Nie możemy mu ufać.
Wiem, ale potrzebujemy go.
Zbieg, woźny i burdelmama wchodzą do baru...
Ostatnim razem rozmawialiśmy
- o Trzeciej i o Ogonie. - Pamiętam.
Gość proponuje krwawe rozwiązanie.
- Krew się poleje. - Tak.
Twoi żałośni, nadziani klienci zażądają twojej.
Melanie Cavill wypytywała mnie o ciebie.
Co jej powiedziałeś?
Że jak cię zobaczę, to jej o tym doniosę.
No i?
Daj spokój. Nie będę brał stron.
W końcu będziesz musiał.
Zjednoczenie klas nigdy się nie powiedzie.
Musisz tylko tego chcieć. Wola ludu.
Nie chcę być bezduszny, ale spójrz na liczby.
Nie masz przewagi.
Zatem...
nie liczcie na mnie.
Dobra.
Pora sprawdzić, co z więźniem. Wpuść mnie.
To mój obowiązek. Sam wiesz.
Chryste.
- Till? - Tak? Co mogę zrobić?
Jak masz na imię?
Bess.
Nic nie poradzisz. Wróci tu.
Spokojnie. Nic jej nie powiedziałam. Nie wie, że jesteś po naszej stronie.
A jestem?
Musisz być.
Nadal jestem agentką.
Pomogłam wam, bo chciałam postąpić słusznie.
- Tyle wystarczy. - Nadal muszę wypełniać obowiązki.
Mamy obowiązki wobec siebie.
I robotników.
I najsłabszych spośród nas.
Bez tego nie ma przyszłości.
Musisz wybrać, co jest dobre, a co złe.
Bez względu na konsekwencje.
Nie wiem, jak ci pomóc.
Za drzwiami są trepy, nie mam kluczy do kajdanek.
- Przekaż coś Laytonowi. - Dobrze.
Ukrywa się u panny Audrey.
Powiedz mu, że Zarah nas zdradziła i że widziałam się z Milesem.
Jest gotowy.
- Dobrze. Obiecuję. - Obiecujesz?
Tak. Zrobię to.
Dobrze.
Bess?
Chcę cię prosić o coś jeszcze.
Melanie, tu jesteś. Wszędzie cię szukałam.
To nieodpowiednia pora.
W Pierwszej zapowiadają się kłopoty.
Cokolwiek to jest, musi zaczekać.
- Nie rozumiesz. Folgerowie... - Nieważne.
Rozumiesz? Mam gdzieś
reklamacje Folgerów na temat cholernych steków.
Steki się skończyły. Powiedz im to.
To nie pensjonat. To resztki ludzkości.
Mam na głowie prawdziwe problemy. Rób, co do ciebie należy!
Jasne, Melanie. Jak sobie życzysz.
Dziękuję.
Nie chcę tego kontynuować.
Masz wybór.
Albo Layton, albo Miles.
Twoja ręka.
Co z nią?
Straż!
Melanie!
Co się stało?
Prowadziłaś przesłuchanie beze mnie?
Zabierzcie ją do Kompostowni.
Już po wszystkim.
Layton...
Josie.
Cześć, Miles.
- Podobno miałeś ciężki dzień. - Zuch z niego.
Dokończył zadania, pożegnał się z przyjaciółmi.
Nikt nam nie przeszkodził.
Gdy przekroczysz ten próg, już nie będzie powrotu.
Zostaniesz maszynistą.
Rola maszynisty w tym pociągu wymaga poświęceń.
To bywa trudne.
Maszynista potrafi być szczęśliwy?
Potrzeby pociągu przewyższają nasze własne.
Jesteśmy maszynistami.
Utrzymujemy świat przy życiu.
Jesteśmy gotowi na twoją sesję.
Halo?
Z kim się dziś zabawię?
To ty.
Myślałem o tobie.
O tym, że lubisz brudne sekrety.
Chciałabyś poznać...
największy sekret w całym cholernym pociągu?
Napisy: Ewa Nowicka