Je plagosur?
Më lë të të ndihmoj!
Faleminderit!
Si e ke emrin?
Më quajnë Claudia.
Sa emër i bukur.
Ku janë të tjerët?
Jam vetëm unë.
Si erdhe këtu?
Po ashtu si erdhe dhe ti...
rastësisht.
- Sa kohë ke që ... - Çdo përgjigje që të jap
thjesht do të sjellë një pyetje tjetër
Duhet të pushosh pak. Ji e lumtur që je gjallë.
- Kishte dhe të tjerë tek anija ime. Duhet të iki... - Jo.
Nëse ka njerëz të tjerë në ishull, do ti gjej unë.
Foshnja?
Po vjen.
Kaq ishte.
Shty! Shty më fort!
Nuk mundem.
Po që mundesh.
Kështu vazhdo!
Edhe një herë.
Është djalë.
Quhet Jacob.
Është djalë.
Mundem...
Ka dhe një tjetër.
Shty përsëri!
Ja ku doli!
Tani
Është një djalë tjetër!
Zgjodha vetëm një emër.
Oh! Shh! Shh!
A mund ta shoh?
Më vjen keq!
Lost Sezoni 06 Pjesa 15. Across The Sea.
Çfarë është?
Është një lojë.
Dhe luhet.
Nga e di si luhet?
Thjesht e di.
A ma tregon si luhet?
Nëse më premton mos ti thuash mamit.
Pse nuk mund ti tregojmë?
Sepse do të na e marrë.
Pra, do të luash apo jo, Jacob?
Po. Dua të luaj.
Ç'kemi mama!
Ku është yt vëlla?
Është poshtë tek bregu...
e po sheh oqeanin.
A mund të të ndihmoj?
Nëse do mund të merresh me këtë.
Çfarë po bënit ti dhe yt vëlla në breg?
Ne thjesht... një xhiro.
A më do, Jacob?
Po.
Atëherë më thuaj çfarë ndodhi.
A mund të ulem dhe unë?
Sigurisht.
Jacobi të tha çfarë gjeta.
Sigurisht që po.
Jacobi nuk di si të gënjejë.
Nuk është si ty.
Pse? Si jam unë?
Ti je...
i veçantë.
A mund ta mbaj lodrën?
Sigurisht që mundesh.
Unë për ty e lashë.
Ti e solle?
Sigurisht që e bëra. Nga tjetër mund të vinte?
Nga diku tjetër.
Përmes detit.
Nuk ka vend tjetër.
Vetëm ishulli është.
Po ne nga erdhëm?
Ti dhe yt vëlla erdhët nga unë
dhe unë erdha nga nëna ime.
Ku është ajo?
Ka vdekur.
Ç'do të thotë "vdekur"?
Diçka për të cilën s'ke pse shqetësohesh.
Nxito! Po ikën!
Fshihu!
- Kush janë ata? - Shhh!
Mama!
Çfarë ka?
Pamë njerëz. Burra.
- Sa ishin? - Tre. Vranë një derr.
A ju panë?
Jo.
Mendoj se jo.
Nga kanë ardhur? Ngjanin si ne.
Nuk janë si ne.
Nuk i përkasin këtij vendi.
Ne jemi këtu për një arsye.
Për ç'arsye?
Akoma s'ka ardhur koha.
Nënë, çfarë arsye?
Ejani me mua.
- E dije për njerëzit? - Po.
Pse nuk na the gjë për ta?
- Sepse janë të rrezikshëm e s'doja tu frikësoja. - Çfarë i bën të rrezikshëm?
Ajo që i bën të gjithë të rrezikshëm.
Vijnë. Luftojnë. Shkatërrojnë. Prishin.
Gjithmonë përfundon njëlloj.
- Ata "vijnë"? Nga vijnë? - Nga ana tjetër e ishullit.
Dhe kurrë nuk duhet ti kërkosh ata.
Nëse të gjejnë, do të të bëjnë keq.
- Pse do të na bëjnë keq? - Sepse janë njerëz, Jacob, dhe këtë bëjnë.
Edhe ne jemi njerëz. A mund ti bëjmë keq njeri-tjetrit?
Unë e krijova në mënyrë të tillë që të mos i bëni keq njeri-tjetrit.
Ç'është ky vend?
Kjo është arsyeja pse jemi këtu.
Mos shkoni atje.
Ç'ka atje poshtë?
Dritë.
Më e ngrohta,
më e shkëlqyeshmja dritë,
që ke parë apo ndjerë.
Dhe duhet të sigurohemi që kurrë, askush të mos e gjejë.
Është e bukur.
Po, është.
Dhe ja pse e duan,
sepse pak nga kjo dritë
është brenda çdo njeriu.
Por ata gjithnjë duan më shumë.
A mund ta marrin?
Jo, por mund të përpiqen.
Dhe nëse përpiqen mund ta fikin.
Dhe nëse drita këtu fiket...
fiket dhe në çdo vend tjetër.
Dhe unë e kam mbrojtur këtë vend,
por s'mund ta mbroj përgjithmonë.
Atëherë kush do ta bëjë?
Do ta bëjë njëri nga ju.
- Nuk mund ta bësh këtë, Jacob. - E pse jo?
Sepse është kundër rregullave.
- Ti i sajove rregullat. - Unë e gjeta.
Një ditë, ti mund të bësh lojën tënde
dhe kushdo tjetër do të duhet të ndjekë rregullat e tua.
Në rregull.
Mos ki frikë!
Çfarë?
Çfarë ka?
Po bëj një shëtitje nga bregu.
Takohemi më vonë.
Ç'kemi!
Pse Jacobi s'mund të të shohë?
Sepse jam e vdekur.
A mund të vish me mua? Doja të të tregoja diçka.
Të më tregosh çfarë?
Se nga ke ardhur.
Është nga ana tjetër e ishullit... një vend që s'e ke parrë kurrë.
Kush janë ata?
Ata erdhën këtu para 13 vjetësh
një ditë para se ti të lindje.
Anija e tyre u prish në një stuhi.
Anija? Ç'është kjo?
Është diçka që i shpie njerëzit nga një vend në një tjetër.
Kështu kaluam përmes detit.
Po s'ka asgjë përmes detit.
Ka shumë gjëra përmes detit.
Edhe ti vjen nga andej.
Jo. Nuk është e vërtetë.
Ime më nuk ma tha kështu.
Ajo nuk është nëna jote.
Unë jam.
Jacob.
Jacob, zgjohu!
Eja me mua.
Pse i ke gjithë gjërat e tua me vete?
Janë gjërat tona.
I mora sepse po largohemi
- dhe kurrë nuk do të kthehemi. - Çfarë?
Më ndiq mua.
Të të ndjek ku?
Tek njerëzit.
Jo. Duhet të rrimë larg tyre.
Ata janë njerëzit tanë, Jacob, dhe ne do të largohemi me ta.
Jo, mamaja tha...
Ajo gënjeu. Ajo gënjeu për gjithçka... Për gjithçka.
E di që s'më kupton por duhet të vish me mua.
- Nuk dua të iki vetëm. - Nuk mundemi. Nëna na do.
- Ajo nuk na do. - Mjaft!
- Ishte e gjitha gënjeshtër. - Mjaft!
As nuk është nëna jonë.
Jo! Jacob!
- Çfarë po bëni? - Ai po largohet!
Ai po shkon tek ata.
Tek njerëzit e tjerë.
Çfarë?
Tani e di.
Ka një vend tjetër përmes detit.
Nga andej jam dhe unë
dhe atje do të shkoj. Do të shkoj në shtëpi.
Kush... kush ta tha këtë?
Ime më!
Unë jam jot ëmë!
Ti e vrave nënën time.
Jacob...
ishte edhe nëna jote.
Nuk e kemi vendin këtu. Nuk e kemi vendin me të.
Eja me mua.
Jo.
Zemër, duhet ta dish këtë.
Çfarëdo të të kenë thënë,
nuk do të mundesh kurrë të largohesh nga ky ishull.
Nuk është e vërtetë.
Dhe një ditë do të ta provoj.
Mendon se do të kthehet?
Jo.
Tha që ti vrave nënën tonë.
A është e vërtetë?
Po.
Nëse do ta lija të jetonte,
do tju kishte kthyer tek njerëzit e saj
dhe ata njerëz janë të këqinj Jacob... shumë të këqinj.
Unë... unë nuk mund ta lejoja që dhe ju të bëheshit të atillë.
Doja që ju të ishit të mirë.
A jam i mirë unë nënë?
Po. Sigurisht që je.
Atëherë pse e do atë më shumë se mua?
Unë ju dua... në mënyra të ndryshme.
A do të rrish me mua, Jacob?
Të lutem?
Po.
Për pak kohë.
Si të duket?
Është shumë e bukur, Jacob.
A je mirë?
Vetëm pak e lodhur.
E di që më viziton mua?
Nuk pyet kurrë për ty.
Atëherë më vjen keq që pyeta për të.
Pse kujdesesh për ne, Jacob?
Kujdesem sepse dua ta di nëse nëna ka të drejtë.
Të drejtë për çfarë?
Për ata.
Oh, e ke fjalën për njerëzit e mi.
Do ta dish nëse janë të këqinj.
Ajo grua mund të jetë e çmendur, por për këtë ka të drejtë.
Nuk e di. Mua s'më duken dhe aq të këqinj.
Ti e ke të lehtë ta thuash këtë,
duke na parë nga lart-poshtë. Më beso.
Kam jetuar mes tyre për 30 vjet.
Janë makutër, manipulues, të pabesë...
dhe egoistë.
Atëherë pse je me ata?
Ata janë mjete për të arritur qëllimin.
Cilin qëllim?
Unë po iki, Jacob.
- Gjeta një mënyrë për të lënë ishullin. - Jo, është e pamundur.
Nuk ka asnjë mënyrë për të lënë ishullin.
Ka shumë njerëz me mend mes nesh,
njerëz që janë kuriozë se si punojnë gjërat.
Bashkë kemi zbuluar vende në të gjithë ishullin,
ku metalet sillen çuditshëm.
Dhe kur gjejmë një nga këto vendet,
gërrmojmë.
Dhe kësaj here gjetëm diçka.
Eja me mua Jacob, të lutem!
Çfarë do të bësh kur ajo të vdesë?
Ajo kurrë s'do të vdesë.
Jacob, gjithçka vdes.
Unë nuk dua të largohem nga ishulli.
Është shtëpia ime.
Epo, nuk është e imja.
Ku ishe?
Ti e di ku isha.
Çfarë të tha Jacob?
Tha se më në fund e kishte gjetur një mënyrë për të ikur nga ishulli.
A mundem?
Po.
Si je?
E shqetësuar.
Mama, duhet të jesh.
Kam kaluar 30 vjet duke kërkuar për atë vend,
ku më çove kur isha i vogël,
ajo... ajo ujëvara me atë dritën e bukur.
E kam shkelur këtë ishull cep më cep
dhe as që iu afrova që ta gjeja.
Por pastaj nisa të mendoja,
po sikur dritën poshtë ishullit...
po sikur ta gjeja nga një vend tjetër?
Ta vrisja mendjen si ta arrija më hëngri shumë kohë.
Njerëzit me ty... edhe ata e panë këtë?
Po. Kanë disa ide mjaft interesante
se ç'të bëjnë me të.
Ç'të bëjnë me të? Ju nuk ja keni idenë se çfarë....
S'ja kam idenë sepse ti s'ma tregon nënë.
Ç'është kjo?
Është një rrotë.
Do të hapim një të çarë,
një më të madhe se kjo.
Dhe pastaj do ta shtoj rrotën
tek sistemi që po ndërtojmë...
një sistem që drejton ujin dhe dritën.
Dhe pastaj do ta rrotulloj.
Dhe kur ta bëj...
Më së fundi do të mund të iki nga ky vend.
Nga e di ti këtë? Nga e di se do të funksionojë?
Unë jam i veçantë...
Nënë.
Të lutem mos e bë këtë!
Mos ik!
Duhet të iki.
- Përse? - Sepse nuk e kam vendin këtu.
Atëherë kjo është një lamtumirë.
Lamtumirë nënë!
Më vjen shumë keq.
Aah!
Uhh!
Jacob.
Erdhi koha!
Ndodhi diçka, apo jo?
Po. Mu desh ti thoja lamtumirë tët vëllai.
E le të ikte?
Nuk kam zgjidhje. Kjo është ajo që do.
A e njeh këtë vend?
Po.
E mban mend se ç'të tregova këtu?
Dritën.
Tani do të të duhet ta mbrosh.
Çfarë ka atje poshtë?
Jetë. Vdekje.
Rilindje.
Është burimi, zemra e ishullit.
Vetëm ma premto...
çfarëdo gjëje të bësh, nuk do të shkosh kurrë atje.
Do të vdisja?
Do të ishte më keq se vdekja Jacob.
Shumë më keq.
Këtu!
Pije këtë!
Ç'do të ndodhë nëse e bëj?
Do të pranosh përgjegjësinë
që të mbrosh këtë vend për sa kohë mundesh.
Pastaj do të të duhet të gjesh një zëvëndësues.
Nuk dua ta mbroj këtë vend.
- Dikush duhet ta bëjë. - Nuk më intereson.
- Koha ime mbaroi. - Pse? Pse koha jote mbaroi?
Duhet të jesh ti, Jacob.
Jo, nuk duhet. Ti doje që të ishte ai.
Por tani vetëm unë të kam mbetur.
Gjithmonë duhet të ishe ti, Jacob.
Tani e kuptoj dhe një ditë dhe ti do ta kuptosh,
por deri atëherë...
nuk është se ke zgjidhje tjetër.
Të lutem!
Merre gotën dhe pije!
Tani ti dhe unë...
jemi të njëjtë.
Po afron stuhia.
Po, po afron.
Duhet të ikësh, mblidh pak dru
para se të lagen.
Jacob?
Ki kujdes!
Shihemi në shtëpi.
Përse nuk më le të ikja nënë?
Sepse ... unë të dua.
Faleminderit!
Jacob.
Çfarë bëre?
Prit! Dëgjo!
- Çfarë bëre? - Jo.
- Çfarë bëre?! - Ti...
Mos! Jacob, mos e bë!
Ajo i dogji ata! Ajo ishte e çmendur!
I dogji të gjithë!
Ti nuk mund të më vrasësh, Jacob. Ajo e bëri kështu.
Nuk mundesh!
Mos u shqetëso vëlla! Unë nuk do të të vras!
Uhh!
- Ajo të solli këtu? - Po.
Pse e bëri?
Sepse tani më duhet ta mbroj.
Aah!
Ti do të gjesh dritën?
Ti do të largohesh nga ky vend vëlla?
Atëherë vazhdo!
Uhh!
Kush janë ata? Nga vijnë?
- A nuk vratë një ari polar javën e kaluar? - Po.
Po ai nga erdhi?
Hej! A ka njeri aty?
Kush ishin këta burra?
Njëra nga ata ishte femër.
Adami dhe Eva jonë.
Mirupafshim vëlla!
Mirupafshim!
Fundi i pjesës së pesëmbëdhjetë. Titrat: Hell Of Steel.