Në seritë e mëparshme të LOST...
Kur ishe atje James, më përmënde që
Widmore kishte dikë që ruante një dhomë në nëndetëse.
Që po ruante diçka që s'donte që ti ta shihje.
Po, edhe?
Nuk më pëlqejnë sekretet.
Më the që më ke sjellë në këtë ishull
për të bërë diçka tepër të rëndësishme. Kur do të fillojmë?
Vrapo!
Këta njerëz janë mjaft të rrezikshëm.
Duhet të ikim tani.
Ti i pari.
Ky njeri do të largohet nga ishulli,
dhe avioni është e vetmja mënyrë për ta bërë këtë.
Doni ta dini se ku po shkojmë? Ne do ta ndalim atë.
Dhe si do ta ndalim që të hipë në atë avion?
Do të na duhet ta shkatërrojmë.
Në një botë me konflikte dhe beteja
vetëm në një fakt të gjithë ishin dakort,
Të gjithë e duan Hugon.
I lindur në një familje të thjeshtë
Hugo Reyes gjithnjë ishte një rreze drite
për të gjithë ata që iu bashkuan rrugës.
Dashuria e gjatë e Hugos për mishin e pulës
e shtynë atë të blinte dhe zgjeronte grupin e dyqaneve Mr. Cluck
duke e bërë një fenomen botëror.
Rritja eksponenciale e suksesit të Hugos
ishte marramendëse.
Por suksesi financiar nuk ishte qëllimi
ishte veç fillimi.
Hugo dhe bujaria
u bënë sinonime...
Parqe,
kënde lojrash,
spitale...
Shtëpia e Mr. Cluckut për fëmijë
Zemërgjërësia e tij nuk kishte të dytë,
gjë që na sjell në këtë mbrëmje
dhe hapjen e seksionit Hugo Reyes për paleontologjinë,
në muzeun e shkencave të natyrës në Golden State...
një far i kulturës,
i cili mban emrin
e një prej bamirësëve më të mëdhenj të qytetit tonë.
Zonja dhe zotërinj,
njeriu ynë i vitit,
Hugo Reyes!
Goxha çmim i rëndësishëm, ë?
- Hë-hë, Hugo. - Oh, e di që kemi atë të "Fondit Njerëzor"
të shtunën mbrëma? A do mund të vish?
Një çmim tjetër?
Të gjithë e duan Hugon.
E di se kush nuk e duan?
Femrat.
Ma!
Të duhet një grua në jetë,
sidomos njërën që nuk e ke pasur dado.
Kjo ta shpif!
Dhe jam shumë i zënë për të njohur ndonjë.
Nuk je shumë i zënë. Je shumë i frikësuar.
Nuk jam i frikësuar.
Bukur sepse ke një takim nesër.
Me të vërtetë?
Vajza e komshies se gjyshit Tito, Rosalita.
Ra dakort të hante drekë me ty.
Si është?
- Ka dëshirë të të takojë. - Ma!
Do të shkosh!
Do të vdesë për ty.
Dhe nëse ajo nuk e bën,
do të gjejmë një tjetër.
Shumë gjëra të çmendura kanë ndodhur.
Do doja të flisja me ty personalisht.
Shumë njerëz kanë ardhur të flasin me mua pasi ata...
e ke parasysh, nuk ishin më.
Do të ishte bukur nëse e bëje dhe ti.
Hugo?
Je gati të shkojmë?
Pasi të kthehem do të ikim.
- Ku po shkon? - Tek Black Rock.
Nëse duam ta shkatërrojmë atë avion do të na duhet dinamit.
Je e bindur se kjo duhet bërë?
Jo. Por është e vetmja gjë që mund të bëjmë.
Ti je ekspertja.
Varri i kujt është?
Emri i saj ishte Libby.
Ishte në seksionin e fundit të avionit.
Do të kishim takimin tonë të parë.
Do të ishte një lloj pikniku.
Por...
pastaj e vranë.
Më vjen keq!
Po, edhe mua.
Hej!
Çfarë po bën këtu?
Jam këtu që të ndaloj që ti çosh të gjithë drejt vdekjes.
Sezoni 6 Pjesa 12 "Everybody Loves Hugo"
Titrat: Hell Of Steel.
Do të thuash diçka?
Pse duhet të të besoj?
Ti vrave Libbyn dhe Ana Lucian.
Kjo nuk ka rëndësi tani.
Ajo që ka rëndësi është se ti po shkon nga ana tjetër e ishullit,
për të hedhur në erë një avion. Njerëz do të vdesin...
shumë njerëz dhe do të jetë për fajin tënd.
Çfarë?
Sepse njerëzit të dëgjojnë tani, Hurley.
Hurley.
Me kë po flet?
Hëm...
Me askënd.
Eja.
Po ikim.
A mund të të sjell më shumë tortilla?
Sigurisht, si të duash.
Ë, a mund të mi lësh ato?
Po pres dikë.
- Është me vonesë. - Po.
Patatinat po vinë.
Hugo?
Ë... ç'kemi!
Gëzohem që të njoh!
Uau!
Uh, nuk po prisja për dikë si ty.
Ë, si the?
Ke parasysh, dikë kaq...
të bukur.
Të lutem, u...ulu!
Nuk ngjan fare me një Rosalita.
Oh. Ë, emri im s'është Rosalita.
Është Libby.
Pra nuk je takimi im?
Jo... unë të pashë që nga ana tjetër.
Dhe nga ma dije emrin?
Nëse ta them do të mendosh se jam e çmendur.
Jo, nuk do ta bëj.
Hugo,
a e beson që dy njerëz mund të lidhen
si shpirtra binjakë?
Mendoj se po.
Nuk më mban mend, apo jo?
Duhet të të mbaj mënd?
Çfarë po bën, Elizabeth?
Po e shqetëson këtë burrë?
Jo. Jo, ai... është një mik i vjetër.
Ne thjesht... prit, çfarë po ndodh?
Ju kërkoj falje për shqetësimin. Eja!
Jo, Dr. Brooks, nëse mund të...
- Doktor? - Më falni! U largua pak.
U largua nga ku?
Gjithçka që thashë, Hugo...
e kisha seriozisht.
Na falni!
Po, që të katërt.
SANTA ROSA Instituti i Shëndetit Mendor.
Në rregull, ikim.
Duhet të arrijmë tek kanoet
dhe të kalojmë kanalin për tek Hidra para se të erret.
E more dinamitin?
Katër shufra,
mjaftojnë për të shpërthyer kabinën dhe instrumentet.
Ai avion s'do të fluturojë më kurrë.
Nuk më duket një mendim i mirë.
E para, ajo gjë është me të vërtetë e paqëndrueshme.
Duhet të më besosh. Kam një jetë që stërvitem për këtë.
- Të hedhësh gjërat në erë? - Që tju mbroj ju.
Po, por si do të na mbrosh duke shpërthyer avionin?
Kur avioni të mos jetë më,
ajo gjëja nuk do të mundë të largohet nga ishulli.
Po, as ne nuk do të mundemi,
dhe do të ngecim këtu me të,
dhe ai do të jetë shumë i nxehur me ne.
Jacob tha që Richardi do ta dinte se ç'duhej bërë.
Dhe Richard tha të hidhnim në erë avionin. Apo jo?
Po.
Jacob nuk më tha ndonjë gjë për këtë.
Po sikur Richardi ta ketë gabim?
Hugo, po punoj për interesin tuaj, të të gjithë ju.
Asgjë s'është më e rëndësishme se kjo.
Ai është diçka e ligë,
dhe Zoti na ruajtë në largohet nga ishulli, sepse nëse e bën...
Do të jetë një heshtë?
Akoma nuk jam i sigurtë se ç'do të jetë, James.
Kur ti vijë koha, do të ma thotë.
- Flet edhe me drunjtë tani? - Sawyer.
Çfarë?
Mund të bëj diçka për ju të dy?
A mund të bësh diçka? Po sikur të bësh gjithçka?
Ata bastardë nga ana tjetër rrëmbyen Jinin.
Ne këtu jemi ulur duke rrotulluar gishtat,
duke mos bërë asgjë për të.
Ka një ndryshim mes të bërit asgjë dhe pritjes.
Për çfarë po presim?
Ju mundët të ktheheshit në ishull,
vetëm sepse e bëtë së bashku.
Nëse do mundemi të hipim në atë avion dhe të largohemi,
duhet të ndodhë në të njejtën mënyrë.
Po presim që shokët tuaj të vijnë këtu, Kate.
Hugo, Sun, Jack...
dhe kjo është e vetmja mënyrë
që të largohemi nga ky shkëmb i harruar nga Zoti.
- Nuk ma ha mendja se do të ndodhë. - Shpresojmë që ta kesh gabim.
Ku ishe?
A mund të flas vetëm me ty?
Sigurisht.
Gjithçka shkoi mirë?
Po.
A të pa Widmore?
- Jo, por më panë të tijët. - Dhe i le gjallë?
Nuk e pashë të arsyeshme ti vrisja,
pasi gjeta atë për të cilën kisha shkuar.
Pra e gjete çfarë fshihnin në nëndetëse?
Sigurisht që po.
Tani çfarë?
Do të gjejmë akoma dinamit përndryshe ajo vdiq më kot.
Ndoshta vdiq që të na tregojë
ti rrimë larg dinamitit.
Jack, ky është një rrezik që duhet ta marr përsipër.
Richard, i premtova Sunit që do ta largoja nga ky ishull.
Jack, do doja që të mos e kishe bërë këtë.
Nëse të bën të ndihesh mirë, mund të ma hedhësh fajin mua.
Mendoj se Richardi ka të drejtë.
Është e vetmja mundësi që kemi.
Ki besim tek unë, Jack!
Okay.
Mirë, lëvizim.
38? Numri 38?
Zoti Reyes!
Çfarë nderi!
Më jep një pako... nga ato për familjet.
Sigurisht.
41?
Numri 41?
Çfarë ka?
Më fal!
Mos ju kam parë më parë?
Jam pronari i këtij vendi. Ndoshta më ke parë tek reklamat.
Do një mbajtëse çelësash dhuratë?
J..jo, jo aty.
Mos ishe në fluturimin Oceanic 815...
- një javë më parë, nga Sidnei? - Ë, po.
- Edhe unë. - Uau! Çfarë rastësie.
Po. A mund të ulem ndërkohë që pres për porosinë?
Bujrum!
Shumë kofsha pule!
- Ha kur jam me depresion. - Ah. Si e ka emrin ajo?
U takova me një vajzë në një takim mbrëmë.
Dhe ti nuk... nuk shkoi siç shpresoje?
Ajo ishte e mrekullueshme,
përveç se në diçka... ishte e çmendur.
Të gjitha femrat janë pak të çmendura, vëlla.
Jo. Kjo tipja aktualisht jeton në një çmendinë.
I pashë furgonin. Është me probleme mendore.
Fillimisht ishte në rregull,
por kur më tha që kishte kohë që e njihnim njeri-tjetrin...
dhe ajo, do të më kujtohej.
Më thuaj diçka,
a e besove kur të tha se e njiheshit?
Po.
Njëfarësoj.
Unë them që të bazohesh tek kjo ndjenjë.
Ndoshta duhet të...
duhet të përpiqesh të gjesh se nga të njeh,
para se të heqësh dorë nga ajo.
42? Porosia 42?
Ah, është imja, vëlla.
Epo...
Ë...
Ishte kënaqësi që u rroka me ty.
Ç'kemi!
Më vjen keq që Sayid të lidhi,
por kishte frikë mos ja mbathje, para se të kishim një mundësi për të biseduar.
Nuk i vë faj.
Gjithsesi, siç ja shpjegova dhe atij para se të ikte,
Nuk kam se për ku tja mbath, vëlla.
Nëse ky nuk është argumenti më i fortë kundër robërisë
që kam dëgjuar ndonjëherë,
atëherë nuk e di se ç'është.
Të vjen keq nëse të bëj disa pyetje, Desmond?
Aspak.
Përse Charles Widmore të solli sërish në ishull?
Duke pasur parasysh që më rrëmbeu,
duhet të pyesësh atë.
Po e ruanin me armë.
Më hodhi në një kolibe druri
dhe më "poqi" me valë elektromagnetike.
Nëse s'e ke problem që të pyes, Desmond,
si mund të jesh i sigurtë se me çfarë të "poqi"?
Eksperienca.
A e di se kush jam?
Sigurisht.
Ti je John Locke.
Kthehu tek kampi. Do të vi pas pak.
Ku po shkoni?
Desmondi dhe unë do të bëjmë një xhiro.
Dua të të tregoj diçka.
Të bën të mendohesh, apo jo?
Çfarë?
Ilana.
Pak më parë ishte aty,
e zgjedhur nga Jacobi dora vetë,
e stërvitur për të mbrojtur ju, kandidatët.
Sapo ju tregon se kush është,
hidhet në erë.
Ishulli mbaroi punë me të.
Më bën ta vras mendje ç'do të ndodhë kur të mbarojë punë edhe me ne.
Në rregull të gjithë. Kjo mund të zgjasë disa minuta.
Nuk dua që dikush tjetër veç meje të merret me dinamitin,
prandaj do të shkoj vetëm. Ku është Hugo?
- Kujtoja se ishte para me ty. - Vraponi!
Vraponi!
Ec! Ec! Ec! Ec!
Pse dreqin e bëre këtë?
Po ju mbroj.
- Çfarë dreqin po mendoje?! - Qetësohu!
Tani çfarë... çfarë do të bëjmë tani?
Kaq ishte. Mjafton.
Jemi të vdekur, jemi të gjithë të vdekur.
Një paralajmërim do të na ndihmonte, Hugo.
Ju thashë "Vraponi".
Pse e bëre këtë?
Më tha Michaeli ta bëja.
Kush?
Michaeli.
Është njëri nga ata që kthehen,
dhe më bërtasin pasi vdesin.
Më tha që duhet ta ndalojë këdo
që do të hidhte në erë avionin.
Pra... pa dinamit, s'ka shpërthime.
A të ndodh shpesh...
që të vdekurit të bërtasin?
Ndodh mjaftueshëm.
Dhe ti i vë vesh gjithçkaje që të thonë?
Të vdekurit janë më të besueshëm se të gjallët.
Si mund tju ndihmoj zoti Reyes?
Doja tju pyesja për atë vajzën e djeshme.
Libbyn?
Po vrisja mendjen nëse mund ta takoja.
Nuk mendoj se është një ide e mirë.
Nuk është mirë.
Me sa duket është goxha mirë,
për një xhiro... për të ngrënë patatina.
Ishte një gabim i imi.
E gjykova gabim gjendjen e saj.
Gjendjen e saj?
Ka probleme me realitetin.
Çfarë do të thuash?
Mendoj se, ndoshta, nuk do të ishte një ide e mirë,
që ju ta takonit tani.
Thjesht do ta pështjellonte.
Thatë "ndoshta,"
që do të thotë që mund të bëni një përjashtim.
Ndoshta për familjarët.
Ose një donacion bujar?
Më falni?
Dhoma e regjistrimit mu duk copë-copë kur po hyja.
Ç'mendoni se mund të blini me një 100 mijëshe?
Tu kujtua?
Jo.
Më vjen keq!
Atëherë pse je këtu?
Pse mendon që të njoh?
Ë, nuk jam e sigurt. Unë...
E di që s'ka kuptim.
Përpiqu!
Para disa ditësh po shihja televizor,
dhe po transmetohej një nga reklamat e tua.
Dhe që në momentin që të pashë,
ishte sikur kisha përplasur kokën.
Të gjitha ato kujtime
më kaluan në kokë... të jetës sime,
vetëm... se ishte...
një jetë tjetër.
Ç'lloj kujtimesh?
Një rrëzim avioni.
Dhe...
Isha në një ishull.
Dhe unë isha aty?
Mendoj se po. Ne... e njihnim njeri-tjetrin.
ne...
e pëlqenim njëri-tjetrin.
Dhe kur erdha këtu,
ishte sikur të kisha qenë më parë.
Dhe për ndonjë arsye, Hugo,
mendoj se edhe ti ke qenë këtu.
Ë...
Kjo është hera e parë që hyj në një spital psikiatrik.
Po, e di, por nuk e heq dot nga koka.
Ja pse natën e mbrëmshme, doja të flisja me ty.
sepse nëse dhe ty do të të isha kujtuar...
Do doja të mundesha, Libby, por...
nuk mundem.
Më vjen keq!
S'ka gjë!
Unë jam e çmendur.
Po, ka shumë mundësi,
por... të gjithë kemi diçka, apo jo?
Dua të them, që do goxha guxim,
të shkosh tek një i huaj e ti thuash që e njeh atë,
nga një univers paralel i çuditshëm.
Unë frikësohem thjesht ti them "ç'kemi" një femre.
Po ja del shumë mirë.
Hej, a mundesh të...
dalësh nga këtu?
Ndonjë leje ditore, apo...
Po, jam këtu vullnetarisht.
Mirë...
Do të të pëlqentë të...
bënim diçka?
Po thua...
një takim?
Ë...
po.
Do të më pëlqente shumë.
Ma kujto pak, Desmond...
sa kohë kalove në atë tunel duke shtypur butonin?
Tre vjet.
Dhe ja ku je, për ca më shumë.
Po të mos dija më shumë do të thoja që ishulli e ka me ty.
Përse, di më shumë?
Si the?
Nuk ka asgjë të veçantë tek unë, vëlla.
Ishulli e ka me të gjithë ne.
Po, e ka.
Çfarë?
Kush është ai?
Thjesht injoroje.
- E njeh atë djalë? - Të thashë injoroje.
Ku po shkon?
Ben, tek barakat e Dharmas...
ka akoma granata, eksplozivë?
- Po, mendoj se po. - Atëherë atje do të shkojmë.
Ndoshta bëjmë mirë të bisedojmë pak për këtë.
Bisedojmë? Nuk kemi kohë për biseda, por nëse di
çfarë duhet të bëjmë, nëse e di si mund ta ndalojmë atë gjënë
të lërë ishullin, pa shpërthyer avionin,
- atëherë ta dëgjojmë. Ta dëgjojmë të gjithë. - Unë e di se ç'duhet të bëjmë.
Me të vërtetë? E çfarë?
Duhet të shkojmë e të flasim me Lockun.
Do që të na vrasësh të gjithëve?
Nuk është idea ime. Është e tija.
Jacob thotë që duhet të flasim me Lockun.
Jacobi është këtu tani?
Po.
Pyete se çfarë është ishulli.
Çfarë?
Kohë më parë, Jacobi më tregoi se ç'është ishulli,
nëse me të vërtetë është këtu, krah meje...
atëherë pyete.
Nuk më duhet të të tregoj asgjë, Richard.
Ose vjen me mua,
ose vazhdo përpiqu të hedhësh gjërat në erë.
Vendose vetë, robo.
Po gënjen.
Jacob nuk po na tregon se ç'të bëjmë,
sepse Jacob nuk tregon kurrë se ç'të bëjmë.
Po e them troç...
Nëse ajo gjëja largohet nga ishulli, gjithçka ka marrë fund. Ka marrë fund!
Çfarë ka marrë fund?
Gjithçka. Unë do ta shpërthej atë avion,
dhe më duhet ndihma e gjithkujt që do.
Kush do të vijë me mua?
Unë.
E pashë atë gjë në veprim shoku. Nuk ka qejf të bisedojë.
Më vjen keq!
Ndonjë tjetër?
Më vjen keq, Richard.
Nëse Jacob thotë që duhet të flasim me Lockun, ne do të shkojmë tek Locku.
Unë do të shkoj me Hugon.
Me të vërtetë?
Mos i futni hundët tek punët tona.
Në rregull, Hurley.
Shkojmë të bisedojmë me Lockun.
Ndoshta.
E çfarë do ti themi...
Lockut kur të shkojmë atje?
Po them...
si mund ta thyejmë akullin me një përbindësh prej tymi?
Mos e vrit mendjen.
Diçka më thotë që do të jetë ai që do të bëjë tërë bisedën.
Ose mund të na vrasë të gjithëve.
Po, mundet.
Unë nuk e pashë Jacobin atje.
E thashë thjesht sepse doja që të gjithë të më dëgjonin.
E di.
Atëherë pse erdhe me mua?
Që kur Julieti vdiq...
që kur shkaktova vdekjen e saj,
gjithçka kam dashur, ishte që ta ndreqja atë që bëra.
Por nuk mundem.
Nuk do të mundem kurrë ta ndreq.
Nuk ja ke idenë sa e vështirë është të rri pas
dhe të dëgjoj të tjerët tek më thonë se ç'duhet të bëj.
Por ndoshta kjo është idea.
Ndoshta...
ndoshta duhet të heq dorë.
Për sa kohë "heqja dorë" nuk na shpie në vdekje.
Takimi me Lockun ishte një ide imja
jo e Jacobit.
Hurley, më kërkove të kisha besim tek ty.
Dhe unë kam besim tek ty.
Është gjë e bukur kjo që bën robo,
sepse s'ja kam idenë se ku po shkojmë.
Hugo.
Prisni! S'ka gjë, më duket se e di se çfarë janë këto gjërat.
Oh, po, çfarë dreqin janë?
Prisni këtu!
Hej, je vërdallë?
Michael?
Ke ngecur në ishull, apo jo?
Për shkak të asaj që kam bërë.
Dhe...
ka të tjerë këtu...
si ty, apo jo?
Këto janë "psherëtimat"?
Po.
Ne jemi ata që s'mund të vazhdojmë.
A e di se ku është Locku?
Atje.
Faleminderit!
A ka...
a ka diçka që mund të bëj për të të ndihmuar?
Mos lejo të të vrasin.
Okay.
Hë-hë.
Dhe... Hurley?
Nëse e takon Libbyn sërish,
thuaji që më vjen shumë keq.
Me siguri do ta bëj këtë, robo.
Kam rreth gjashtë lloje djathrash.
As nuk e di se çfarë janë,
por ajo tek dyqani më tha që janë të mirë.
Kujtova se të pëlqen djathi,
sepse të gjithëve u pëlqen djathi.
Diçka që s'shkon?
Jo, jo asgjë, thjesht...
çuditshëm.
Ke qenë këtu më parë?
Jo.
Thjesht të qenit këtu me ty duket kaq familjare,
si një takim që s'e bëmë kurrë.
Dukem komplet e lojtur, apo jo?
Jo.
Jo komplet.
Përse vallë do të rrish me mua?
Pse do ti, të rrish me mua?
Çfarë?
Më hidh një sy!
Dua të rri me ty...
sepse ti më pëlqen.
Po, por...
unë të pëlqej sepse,
epo, sepse s'je në ... rregull.
Çfarë, çfarë ka?
Uau!
- Robo! - Çfarë?
Unë...
Mendoj se po më kujtohen gjëra.
Me të vërtetë?
Po thua që nuk jam e çmendur?
Jo, nuk mendoj se je.
Ja ku jemi.
Çfarë është?
Një pus.
Prit ta gjej...
po vret mendjen sa i thellë është?
Ma lexove mendimin.
A e di sa i lashtë është ky pus, Desmond?
Shumë i lashtë?
Pikërisht. Shumë i lashtë.
Në të vërtetë, kaq i lashtë,
sa njerëzit që e gërmuan këtë pus,
e bënë vetëm me duar.
Zoti e di sa kohë iu desh!
Duket goxha lodhje vetëm për pak ujë.
Oh, nuk po kërkonin për ujë.
Po kërkonin për përgjigje.
Shumë kohë më parë,
vende si ky ku po qëndrojmë,
bënin të rrotullohej gjilpëra e busullës.
Dhe njerëzit që kishin busullën,
donin të dinin përse,
prandaj gërmuan.
Dhe e gjetën atë që po kërkonin?
Jo, nuk e gjetën.
Arsyeja pse doja ta shihje këtë, Desmond,
është sepse Charles Widmorit
nuk i interesojnë përgjigjet.
Interesohet vetëm për pushtetin.
Të solli në këtë ishull,
që ta ndihmosh të gjejë atë që po kërkon.
Ky nuk është pusi i vetëm.
Dhe kjo është arsyeja
pse doje që unë ta shihja këtë?
Përse nuk ke frikë?
Si the?
Je këtu,
në mes të xhunglës,
me mua.
Asnjë njeri në botë s'e di ku ndodhesh.
Përse nuk ke frikë?
Cili është qëllimi i të pasurit frikë?
Si është shoku ynë?
Nuk duhet të shqetësohemi më për të.
Ku ishe?
Dola një xhiro, James.
Epo tani që u shkrythe, ndoshta mund të...
Larg o Zot!
Ë... hej!
Ç'kemi, Hugo!
Nuk e di se kush je robo,
apo çfarë do,
por ne duhet të bisedojmë.
"Ne"?
Ka edhe të tjerë me mua.
Problemi është se,
ju keni armë, dhe ne kemi armë,
dhe nuk dua që dikush të plagoset,
apo të vritet.
Prandaj ne s'do të bëjmë asgjë,
dhe dua fjalën e nderit që as ju s'do të bëni gjë.
Ke fjalën time.
Okay, djema.
Dilni jashtë!
Ç'kemi, Jack.
Ç'kemi!
Po pret për dikë?
Më falni?
Vura re që ke goxha i ndaluar këtu,
duke parë fëmijët, dhe kupton, është një shkollë.
Ke ndonjë fëmijë këtu?
Jo, jo, unë po...
sapo u transferova tek kjo lagje,
dhe po kërkoja, ë, për një shkollë për tim bir.
- Si quhet djali juaj? - Charlie.
Si mësues që jam këtu, mund tju siguroj që
është një shkollë e mrekullueshme.
Faleminderit për sqarimin!
Ishte kënaqësi të flisja me ju!
Kalofshi një ditë të bukur!
Lajmëroni ambulancën! Tani!
Zoti Locke?
Oh, Zot!
Mos... mos lëvizni!
Do ju shpiem në spital!
Zoti Locke?
Zoti Locke, a më dëgjoni?
Fundi i pjesës së 12. Titrat: Hell Of Steel.