Зошто раскинавте? -Не сме еден за друг.
Што планираш сега? -Ќе одам на одмор.
Каде ќе одиш? -Каде што сакам.
Алексис? Како е мајка ти? Долго не сме се виделе.
Не сака да зборува за својот живот во Грција.
Ова е Јоргис, твојот прадедо. А ова е Елени, твојата прабаба.
Браво, Димитрис. Кажи ми, зошто си толку тажен?
Димитрис е болен. Пред да се влоши ситуацијата,
треба да го прегледа лекар и да го испратиме на островот.
Г-ѓо Петракис, имам лоши вести.
Имате Хансеова болест.
Утре би требало да...
Сакам да те прегрнам...
ВЕ САКАМ...
ОСТРОВ -2 епизода-
Светот на тој остров се градеше камен по камен
со голем напор и љубов.
Меѓутоа, по силниот земјотрес останаа само урнатини.
Г-ѓо Петракис, се надевам дека убаво ќе се сместите.
Средивме најубаво што можевме. Наскоро ќе пристигнат вашите работи.
Ќе ве оставам да се сместите.
Утре наутро ќе дојде мојата сопруга.
Сака да ве запознае и да ви го покаже островот.
Вашата сопруга?
Да. Овде се запознавме и се венчавме.
На Спиналонга венчавките веќе не се необични.
Мило ми е.
Како се вика таа? -Елпида.
Добра ноќ, синко.
Добра ноќ.
Димитрис?
Имаме уште една соба. Дојди да ја видиме.
Сотири, јас не си одам одовде. Ова е нашиот дом.
Сакам да бидам блиску до Димитрис. -Жено, тој си замина.
Доста веќе! -Не зборувај така!
Зошто не сакаш да ја прифатиш вистината?
Димитрис нема да се врати. Мораме да го заборавиме.
Како да си го заборавам детето? Како?
Имаме среќа.
Секој ќе има своја соба.
Избери. Која соба ја сакаш?
Не плачи, душо.
Ние ќе се чуваме и... Никогаш не се знае.
Можеби ќе пронајдат лек. Можеби ќе се излечиме.
Каде?
Спиј, Димитрис.
Г-ѓо... -Дојди...
Си видел ли толку убави лимони? -И ние имаме.
Мило ми е што и вие имате.
Но дали се толку убави? Помирисај...
Зарем не сум во право? -Јас не сакам лимон.
Аничке... Седни до мене. Ајде да ми помогнеш.
Ајде, душо...
Подај ми малку брашно.
Здраво! Среќно со тоа...
Што правите?
Тргни ги валканите раце оттаму! Не гледаш ли дека мијам зеленчук?
Тетка Савина, речи му! -Андонис...
Ги измив рацете. Полека, немам лепра. -Магаре!
Павлос не е овде. Наскоро ќе дојде.
Г-ѓо Петракис?
Добровечер. Јас сум Елпида Кондомарис, жената на Петрос.
Вашиот сопруг рече дека ќе дојдете. Повелете, влезете.
Ти сигурно си Димитрис. -Тој ми е ученик.
Еден од најдобрите,
ако не и најдобар. -Секоја чест.
Седнете.
Слушнав дека си била учителка во училиштето
и дека те сакале сите во училиштето и селото.
Си ги сакам работата и децата како да се мои.
Не стасавме да се сместиме.
Се чувствуваме... Не знам како да кажам...
Не се навикнавме...
Тоа е нормално. Те разбирам, мила.
Како е овде? -Како што гледаш...
Ова месо како да е старо сто години.
Марикас ни го донесе. Јадете.
Добро ли е? -Смрди!
Јагнешкото мириса, не смрди. Прво пробај, па после зборувај.
Ни кучињата не би го јаделе ова!
Требаше уште малку да се испече, нели? -Да. Ама нема врска.
Ана, седи. Не завршивме со јадење. -Јас веќе нема да јадам.
Ти реков да седнеш!
Тато, кој ќе ни биде нова учителка?
Не знам, Марија.
Ќе ви кажат кога ќе одите во училиш- тето. -Јас не сакам нова учителка!
А што ќе правиш? -Ништо.
Сакаш да останеш неписмена? Така не ќе можеш да напредуваш.
Писмена сум!
Ако те слушне мајка ти, многу ќе се натажи.
Епа ете не ме слуша!
Колку долго сте на островот? -Десет години.
Г. Петрос ми кажа дека сте се запознале на Спиналонга.
Љубовта е како диво цвеќе. Никнува насекаде, дури и во урнатините.
Кога стана управник на островот?
Пред шест години. Многу нешта се подобрија.
Секако, се уште треба да се работи.
Понекогаш е потребна и поддршка.
Со години се труди, а некои не му се благодарни за тоа.
За среќа не се сите такви. -Зошто е тоа така?
Знаеш какви станаа луѓето. Ако им подадеш прст, ти бараат цела рака.
Послушајте ме,
не ви се потребни толкави дози од лекот.
Јас го платив тоа и сакам да го искористам.
Сакам да ви кажам... -Оставете ме, докторе!
Јоргис?
Јоргис, ти ли си?
Ме преплаши!
Ти благодарам.
Никогаш не ми се случило нешто вакво. Извини...
Задржи го тоа.
Ќе остариш од толкави грижи.
Пријателе Димитрис, многу си паметен. Ќе ми треба твојата помош.
Не сакам да бидам лекар. -Кој го рече тоа? Биди магионичар.
Тоа е наука на иднината. Со еден потег ќе можеш да исчезнеш.
Да видиме...
Добро... Освен сувите рани на нозете и лактите,
не гледам ништо повеќе. -Значи, може да си одам дома?
Некое време ќе бидеш овде со г-ѓа Петракис,
која, како што гледам, те сака како свое дете.
Внимателно миј ги раните секојдневно, важи?
Не трошете многу вода. Немаме доволно.
Г-ѓо Петракис, треба да бидете храбра,
да му бидете пример на ова младо момче.
Тоа е најдобриот совет што можам да ви го дадам.
Секако, секојдневно одржувајте ја личната хигиена.
Ви благодарам многу, д-ре. -Доаѓам три пати неделно.
Овде се и медицинските сестри, кои ќе ви помогнат секогаш.
Тоа беше како Бог од рацете да ги зел најсаканите.
Како да е осудена да живее помеѓу четири ѕида.
Постојано се прашуваше зошто. Но немаше одговор.
Следното утро, Спиналонга не и беше толку страшен.
Покрај малиот Димитрис и жената на островскиот управник,
тргнаа во обиколка на островот.
Стигнаа на главниот пат кој водеше до кафеаните и продавниците.
Оваа улица ја нарекуваа „Булевар на болката“.
По истиот пат помина и Елени претходната вечер,
како и сите оние што живееја на островот.
Сите жители на Спиналонга ја имаа истата мака,
истата болест: лепра. Се охрабруваа едни со други.
Спиналонга им беше прибежиште.
Таму заедно ги делеа болката и надешта...
далеку од погледите на светот и срамот заради болеста.
Елпида им раскажуваше за власта на островот,
за членовите на Владата, кои се избрани од жителите на островот.
Кога ги виде безгрижните деца на улиците, Димитрис воздивна.
Постепено, исчезнуваше тешкиот товар што тој го носеше во себе.
Пред него се наоѓаше еден сосема нов свет.
Мораа да ги дезинфицираат писмата што ми ги испраќаше.
На секое писмо мораше да има печат на кој пишуваше: „Дезинфицирано“.
Елени постојано ја држеше ладната рака на Димитрис.
Таа беше вистински Божји дар.
Од тој миг, нејзиното камено срце полека почна да омекнува.
Љубовта што остана во неа, таа му ја пружаше нему.
Не си ги слушнал новостите, управнику. Не знаеш за новиот проблем!
Од три резервоари со вода, ни останаа половина.
Ако не заврне дожд, ќе останеме без вода. Сфаќаш?
Што треба да направам? Се уште нема одговор од Владата.
Управнику, проблемите не се решаваат со писма.
Мора да преземеме строги мерки!
Одлично! Да слушнам предлози!
Ми се смачи да ве убедувам.
Штом е така, поднеси си оставка. -Замолчи!
Добро утро, г-ѓо Петракис.
Што ќе биде со парите? -Рековме дека ќе ги дадеме.
Имаме и неколку пропаднати луѓе. Цел ден се во кафеана.
Се пијанчат и ги манијачат слободните жени на островот.
Држи ги очите широко отворени.
Се помоливте ли? -Јас не сум.
Зошто, Ана? -Исус не ме сака, а ни јас него.
Кој ти рече дека Исус не те сака?
Ми ја зема мајка ми.
Тато, ќе одиш ли утре кај мама?
Не знам, мила. -Зошто?
Зошто не знаеш?
Благодарам.
Димитрис, земи лимонада.
Ти се допаѓа? Сакаш ли да ти направам уште една?
Не треба.
Тоа не е никаков проблем. Сакаш ли уште една?
Не, благодарам.
Сакаш ли да си играш со војниците? -Да.
Вашата куќа е убаво средена. -Ни требаше долго време за тоа.
Од надвор е во добра состојба, но треба многу да се поправа.
Така изгледа.
Го видов маж ти на брегот. Тој често доаѓа на островот.
Речиси секој ден. -Мислам дека е добра личност.
Имате две ќеркички? -Ана и Марија. -Нека се живи и здрави.
Ќе видиш и многу потешки работи овде.
Ако детето се роди здраво, веднаш го даваат на посвојување.
Ако е болно, го оставаат овде со родителите,
и никогаш не ќе види друго место освен островот.
Понекогаш дури ми е мило што немаме деца.
Седни. -Се извинувам.
Јас треба да се извинам. Јас го започнав разговорот.
Плачи, мила. Исплачи се. -Не сакам заради детето.
Седни овде...
Нему ништо нема да му биде.
Нема зошто да се криеме едни од други.
Сите имаме ист проблем.
Не ме држи место, Павлос.
Да ги немав ќерките, не знам што ќе правев.
Не сакам да слушам такви работи.
Требаше да видиш. Ме гледаа како и јас да сум болен.
Кажи ми, зошто Бог не казнува?
Што сме згрешиле?
Биди храбар, Јоргис... поради децата...
Андонис?
Дојди исчисти го ова, па да ја затвориме кафеаната.
Госпоѓо, спиете ли?
13, 14, 15...
16, 17, 18...
19, 20... Бргу на своето место!
Значи...
Нема да повторувам...
Морате да ме слушате кога предавам нова лекција.
Не правете се наудрени ако ве опоменам.
Не гледајте низ прозорците!
Пишувајте...
„Боже мој,
Чудесен...
Да ги чуваш...“
Размислете како се пишува правилно.
„...татко ми и мајка ми...
и мојата добра баба“.
Денеска сите ќе добијат по половина кофа. -Само половина?
Зарем не гледаш дека немаме вода? -Зошто некои добиваат се?
Следниот!
Боли ли?
Малку. Не можам нормално да ја кренам виљушката.
И го покажа ли тоа на мајка ти?
Што ти кажа? -Што да каже? Како да е прв пат.
Еднаш толку силно ја искуба Електра
што за малку ќе и ја искубеше косата!
Како да не се сеќавам? Главата ме болеше цел месец.
Госпоѓа Елени ни беше учителка во селото.
Жената што дојде со тебе? -Да.
Таа е учителка? -Најдобра е. Никогаш не не удрила.
Никогаш?
Сте имале среќа.
Сакате да се бањаме во морето овие денови?
Забрането ни е да излегуваме одовде!
Најдов тајна патека до плажата.
Таму ќе можеме да пливаме на мира.
Прекрасно! Си била ли? -Да.
Сакам да дојдам со вас. -Важи!
Доаѓа чунот на Јоргис!
Доаѓа г. Јоргис!
Доаѓа!
Кој доаѓа? -Господин Јоргис!
Здраво, г. Никита. -Здраво, Елени.
Знаеш ли зошто маж ми не доаѓа со денови?
Што да ти кажам, Лени? Работи.
Загрижена сум. Се надевам дека е добро. -Се е во ред, Лени.
Девојчињата се добро. Твојот маж е во Плака.
Дојди, Доротеа! Зошто не дојде на час?
Ова повеќе да не ти се повтори! Јасно?!
Кукличке, ти треба ли друштво?
Покрај мене ништо нема да ти пречи. Ќе остариме заедно.
Да не ти се повтори! Разбра?! Тргни се!
Не плашете се. Повеќе никој нема да ви пречи. Ајде, да одиме.
Ќе ви кажам уште нешто. Држете се...
Тато?
Ќе и го дадеш ли писмово на мама кога ќе одиш на островот?
Ќе и биде мило да слушне нешто ново за нас.
Што рече?
Кога ќе одиш?
Не знам, Марија.
Тато, може ли да те прашам нешто?
Но немој да се налутиш.
Не сакаш да ја видиш? -Секако дека сакам, душо.
Се плашам дека таа ќе се загрижи уште повеќе ако ме види ваков.
Но можеби ќе се израдува кога ќе и го дадеш писмово.
Нели?
Си ослабел. Блед си.
Не јадеш? -Јадам.
Долго време не доаѓаше, па се загрижив.
Не можам да стојам на нозе, Елени.
Како се девојките?
Добро се. Ти како си? Како ти се чини овде?
Не е толку лошо. Јас и Димитрис имаме своја куќа.
Не е многу различна од нашата куќа во Плака.
Луѓето ни помагаат, а и докторот се грижи за нас.
А твоето здравје? -Добро е.
Врати се дома.
Ни недостигаш.
И вие мене... Многу...
Ми кажаа дека
семејството на Димитрис си заминало од Елунда.
Како мислиш? -Си заминаа без поздрав.
Ова е од Марија.
Морам да одам.
Нема да си кажеме збогум.
КРАЈ НА 2 ЕПИЗОДА
Преведе: Христијан Димитров
www.titlovi.com mkd-titlovi.niceboard.com