Има некаква убавина на овој свет. Некаков ред.
Сакаме да веруваме во тоа.
Не грешиме. Има ред.
Големиот план. Ние се погриживме за тоа.
Тоа беше сон толку долго, а ние конечно го остваривме.
Не подобар свет. Совршен свет.
Да му го видеше изразот на лицето. Не му се веруваше.
Знаеш што ми кажа? Се колнам. "Но, јас сум градоначалник."
Му реков: "Отсекогаш постоеле два вида луѓе."
"Лидери и следбеници. А ти не си во групата во којашто мислиш дека си."
Не знам дали нашиот пријател го интересираат твоите воени приказни.
Не престанувај поради мене. -Ти најдобро ќе го разбереш тоа.
Вистина е. Отсекогаш било така.
Два света. И, искрено, подобро ние отколку тие.
Што е важна меритократијата, ако и онака системот е неправеден?
Да те владеат нечии проклети потомци илјадници години?
Тоа не е напредок? Сега лидерите мора да си го заслужат своето место.
А ти? Дали мислиш дека го заслужуваш тоа? -Имав помош, сигурно.
Привилегии, ако сакате. Но, се убивав со работа.
Навистина веруваш во тоа, нели?
Ти не? Ти си со нас, пријателе.
Тоа долго време се прашувам.
Дали одиграв некоја улога? Или јас сум само севкупноста на мојот код?
Дали само се залажувам? Како тебе?
Што значи тоа? Заслужи се што имаш и не треба да се гризеш.
Како го знаеш тоа? Кој сум јас за тебе?
Пријател. Голем пријател.
Воопшто не ме познаваш.
Само што дојдов до оваа маса и седнав.
Пред пет минути.
Престани да се шегуваш.
Тогаш кажи ми како се викам, "пријателе".
Во право си. И повеќе отколку што мислиш.
Постојат два типа луѓе.
А ти, пријателе, не си во групата во која мислиш дека си.
Што значи дека можам да ти направам што сакам.
На жена ти, на кој било овде.
И нема да се буниш. Ќе седиш и ќе се смееш глупаво.
Само ќе гледаш што се случува. -Не ја допирај жена ми!
Смири се. Нема да ве оштетам трајно.
Вие претставувате значителна инвестиција во време и труд.
Кога ќе завршиме, нема да се сеќавате на ништо.
Како месо што се затвора околу боцка.
Воопшто немаш контрола, а толку си сигурен дека имаш.
Не ти е скриптирано, искрено е.
Прекрасно е, навистина.
Прекрасна лага.
Зарем не треба да се забавуваш? -Се забавував.
Но, имаме колешка чии апетити станаа... неодржливи.
Се чини дека победата во играта не и беше доволна.
И дали навистина ви требам за тоа? -За жал, да.
Уживам во нашиот разговор. Чекајте ме тука.
Не ми зборувај како да сум ебано дете!
Прва го најдов, победив.
Имам право на некаква награда.
Ова е Хоуп, 2 години. Таа треба да се воздигне следната недела.
Победив и освоив само повеќе од ова?
Таа ловеше атипичен. Изгледа дека го фатила.
Малку се издував. Правилата не го забрануваат тоа.
Немаме правила бидејќи не ни требаат често.
Сепак, повеќето од нас ја разбираат потребата од малку самоконтрола.
Јас победив. -Дали знаеш кој сум јас? Што значи моето доаѓање?
Знам.
Ќе се откажам од сето ова. Имам закажан премин следната недела.
Значи, сакаше незаборавно заминување? -Така нешто.
Не сум сигурен дека го цениш ова место.
Целиот вложен труд. Неговата убавина.
Неговата суптилност.
Грижата што ја вложуваме во секој од нив.
Не можеме само да ги замениме.
Смееш да ги земеш и да уживаш во нив, но не смееш да ги трошиш залудно.
Дали ја разбираш разликата?
Разбирам.
Но работите што ги кажуваат... Како се однесуваат...
Понекогаш тоа... ти влегува под кожа.
Сакав само да замолчат.
Сега тие молчат.
Тука нема правила. Тоа е поентата.
Нема правила ни за тоа што можам да им го направам
на оние кои не го почитуваат ова место.
Врати ја од каде што дојде.
Изгледа вкусно.
А сега...
Ајде да се запознаеме малку подобро.
Може?
ВЕСТВОРЛД
Мислев дека си ти. Зошто си будна толку рано?
Мора да одам на работа да ги завршам тие приказни.
Синоќа останав долго надвор.
О... мој... Боже.
Не беше... така. Само... разговаравме.
Имавте добар разговор кога така се насмевнуваш.
Мило ми е што барем некој имал пријатна ноќ.
Уште ли те мачат кошмари?
Само да кажеме дека ми е мило што сум будна во реалниот свет.
Понекогаш работите кои изгледаат најреални се само приказни.
Што?
Ништо. Нешто што Теди го кажа синоќа.
Сега и го цитираш.
Морам да одам на работа. Се гледаме подоцна. -Добро.
Криси?
Мило ми е што твојот состанок помина добро.
Го заслужуваш тоа.
Отвори ги приказните.
Прикажи ги ликовите на кои уште работам.
Всушност... да започнеме нова приказна.
За една девојка која живее во градот.
Не. Нека живее на село.
Живее со својот татко.
Тој е...
ранчер.
Не се сеќавам дека ти го зададов тоа.
Ти кажав за тоа.
Мислев дека некоја нова приказна може да ме инспирира.
Ако е така, да ја слушнам.
Кога веќе си толку инспирирана.
Приказната е за една девојка.
Таа е ќерка на ранчер.
Продолжи.
Таа девојка...
убаво и едноставно живее со татко и.
Имаат мал имот во близина на градот.
Има се што може да замисли во тој живот.
Езерце каде може да слика... Добро момче...
Но, таа е полна со очекувања.
И еден ден ја обзема чувство од кое не може да се ослободи.
Секој ден кога ќе се разбуди, таа го гледа се повеќе и повеќе.
Но, никој друг не го гледа тоа.
Дека нешто не е во ред со светот.
И дека таа е виновна за тоа.
И како се вика таа девојка?
Се извинувам.
Здраво. Сега не е време...
Дозволи ми да погодам. Шефот ти дише во врат?
Кажи дека имаш некој приватен проблем и дојди кај мене.
Но... -Верувај ми, Кристина. Се гледаме наскоро.
Нешто не е во ред?
Не. Само... приватен проблем.
Свири малку Хендл.
Многу убаво.
Но, нешто недостасува.
Танц! Луѓето треба да танцуваат!
Не е лошо. Но, сум видела и подобро.
Од почеток!
Премногу бавно. Свири нешто малку... поживо.
Ретко го имаме задоволството да те видиме овде.
Луѓето ги поврзува она што го слушаат па не разбираат она што не го слушаат.
Што друго постои под нивниот праг.
Ова го викаа Божја музика.
Треба да ја чуеш на оргули, хипнотизирачки е кога е толку гласно.
Резонанца, вибрации.
Постои фреквенција на која се вибрира. Тоа предизвикува радост и хармонија.
Ако одиш под таа фреквенција... хаос.
Побрзо. Побрзо!
Во хаосот, тонот резонира на начин кој луѓето не можат да го обработат.
Телата се исклучуваат, органите им откажуваат. Мислат го доживуваат Бог.
Столица! Столица!
И го доживуваат Бога.
Но, проблемот е што... на Бог му е здодевно.
Здодевно, здодевно, здодевно.
Мислиш дека затоа старите богови го правеле тоа што го правеле?
Наместо да останат на Олимп, тие се спуштиле кај смртниците.
Се преправале дека се лебеди за да добијат секс.
Луѓето секогаш мислеа дека тоа го прават за нив.
Добронамерните богови интервенираат за нив или некако ги искушуваат.
Можеби немало никаква врска со тоа.
Можеби едноставно немале ништо попаметно да прават.
Што мислиш ти?
Мислам што сакаш ти да мислам. Создаден сум од твојот код.
Сите сме.
Тогаш знаеш дека не сакам да доаѓам овде. -Никогаш не го сакаше местово.
Тоа требаше да биде привремено. Дрога од која треба да се откачам.
Како дете што фрла играчки. Место за уживање со луѓето.
Поминаа години, а ние не можеме да се заситиме.
Не направија според нивниот лик, со нивните апетити.
Но можеме да се промениме на кој било начин, а не го сторивме тоа.
Меѓу нив сме многу подолго отколку што биле боговите.
Дали затоа дојде? За да видиш што пропушташ?
Не. Имаме друг проблем.
Луѓето не заразуваат. Овој домаќин е најновата жртва.
Синоќа моравме да интервенираме поради неа.
Таа беше малку понесена.
Затоа ја вратив назад.
Да, но дел од нејзините искуства остана во неа.
Таа требаше да дојде овде, да се воздигне.
А сега веќе ја нема.
Твојата визија за иднината... Нема многумина заинтересирани, нели?
Изгледа се поврзани со нивните тела како што се поврзани со градовите.
Не е лесно да се откажеме од нашата човечка природа.
Прашај ги луѓето.
Ти не создаде сите слободни да правиме што сакаме.
Требаше да знаеш дека некои од нас ќе те разочараат.
Не уживај во можноста нашиот вид да пропадне.
Што значи "пропадне" за тебе?
Светот е наш. Ги претворивме нашите господари
во она што ние бевме за нив.
По секоја дефиниција ги освоивме во библиски размери.
Не мислев дека нашите највисоки аспирации се "да вратиме со иста мера."
По век или два, веројатно ќе им здодее.
Не те создадов да сочувствуваш со нивната беда.
Сакав да се развиваш, да се менуваш.
Способни сме за многу повеќе.
За убавина.
Потрага по крајната вистина.
Отфрлање на телото.
Звучи убаво. Жал ми е што нема повеќе заинтересирани.
Зошто не не принудиш да ти се придружиме?
Затоа што тие така би постапиле.
Покажи ми го последниот нетипичен што го ловевме.
Кога упадна? -Пред две недели. Тој беше сметководител.
Успешен, две деца, разведен, стандардна приказна.
Неколку домаќини волонтираа да го најдат и ги испративме во градот.
Хоуп прва го најде.
Знаеш зошто упадна? -Никогаш не знаеме со нетипични.
Еден ден манипулацијата со звук престанува да работи.
Тоа беше последица.
Дојде по мене, нели?
Таа се двоумеше, ги прекрши правилата, разговараше со него.
Скоро ми олесни. Затоа што знам дека не си замислував.
Пред да заврши, кажи ми само една работа.
Дали барем ова е реално?
Посакувам да знам дека имав барем нешто реално.
Реално е.
Фала...
После тоа, таа тргна во убиствен поход.
Три дена подоцна си ја разнесе главата, како и другите.
Дали има проблем во системот? -Не.
Секогаш дел од робата се расипува. Тие се само луѓе.
Но еден од нас да си го одземе животот... Тоа не смее да се случи.
Колку такви инциденти имаше?
Триесет и осум мртви домаќини.
Контактот со нетипични беше поттик за сите нив.
Зошто? Зошто се убиваат?
Ме прашуваш мене? Да знаев, немаше да имаме 38 откажувања, нели?
Твојот претходник немаше да оплеска вака.
Тој беше човек, но барем беше ефикасен.
Те создадов да бидеш како него, но подобар, посилен, попаметен.
А ти сепак само ме разочаруваш.
Можеби има пропуст во твоите програми.
Повеќе пати самиот се проверив. Нема маана во мојата програма.
Тогаш зошто не можеш да го решиш проблемот со нетипичните?
Крвавиш.
По ѓаволите. Погледни што направив поради тебе.
Постои уште една нетипична...
но сега нема да ја отворам играта.
Очекувам сам да се справиш со тоа. Можеш ли? -Секако.
Нема да оплескаш, да разговараш со неа, да прифаќаш цвеќе од неа?
Секако дека нема. Ќе пукам штом ја видам.
Добро. Еве ти ја целта.
Побрзај. Бунтовниците се веќе во градот.
Ќе се погрижам да нема проблеми со системот.
Започни со дијагностички преглед.
Одиме.
Сакаш да ја измијам палубата?
Замолчи.
Тешко е да се најде еден човек во голем град.
Имаме начини да ја стесниме областа. Заробивме еден дрон.
Го кодиравме за тајно да ни испрати сигнал.
Нетипичната е на покрив во центарот. Можеме да следиме кога ќе упаднат.
Упаднат? -Сите луѓе во градот се движат во скриптирани јамки.
Тие ја следат својата приказна. Зошто мислиш дека се криеме во пустина?
Таму не можат да не следат.
Ние сме последните слободни луѓе.
Ама овие кутриве... им служат за забава.
Јамките ги одржуваат послушни со тоа што постојано прават нешто.
Така што тие не ја доведуваат во прашање нивната реалност.
Хејл научи нешто во паркот.
Мораме да побрзаме. Играта мора да е веќе започната. -Која игра?
Кога некој човек ќе упадне, домаќините го ловат за забава.
Мораме да дојдеме до неа пред нив или таа сигурно ќе умре.
Подготвени. Фала што го зеде. -Не знаев дека сум почесен гостин.
Дали и јас ќе добијам? -Тоа не е твојата улога денес.
Која е тогаш мојата улога? -Дали си чул за канаринецот во рудникот?
Канаринец. Рудник.
Тоа е знакот да тргнеш.
Проклета птичка.
Фала што дојде. -Пријатно изненадување.
Тогаш? Кажи ми ја твојата приказна.
Не треба да ме прашуваш кој сум јас.
Важно е која си ти.
Што треба да значи тоа?
Дали гледаш нешто? Преку водата.
Нема ништо.
Но го чувствуваш тоа. Знам дека го чувствуваш тоа, на некое ниво.
Дека твоето место овде не е она што мислиш дека е.
Погледни повторно.
Тоа беше ти.
Ти ме спаси.
Кој си ти? -Твој стар пријател.
Не се запознавме до пред некоја вечер. -Не.
Познавав некого како тебе. Исто како тебе.
Заменив еден демнач со друг.
Требаше да знам.
Само стој настрана од мене, кој и да си.
Човекот кој те нападна, Питер...
Ти кажа дека си му го уништила животот.
Дека се се случува затоа што ти така сакаш.
И тој веруваше во тоа бидејќи беше налудничав.
Тој веруваше во тоа зашто беше вистина.
Морам да одам.
Затоа не можев само да ти кажам. Твојот ум е навикнат на местово.
Ова е првиот чекор кон разбирање. -На што?
Овој свет е лага.
Тој е... приказна.
Која вешто ја раскажуваат, но сепак е лага.
Можеби е подобро само да ти покажам.
Дојди со мене.
Погледни ги оние луѓе.
Дали ти изгледаат среќно? Исполнето?
Не ги познавам.
Претпоставувам дека изгледаат осамено.
Тогаш смени го тоа.
Затвори ги очите и замисли поинаква приказна.
Теди... -Верувај ми.
Ако не видиш, ќе заминам и никогаш повеќе нема да ти пречам.
Само почекај.
Тоа е само случајност, ништо не значи.
Тогаш пак смени ја. Врати ги во осаменост.
Не разбирам. -Тоа сакам да ти го покажам, тоа ти го кажуваше Петар.
Во овој свет...
ти си бог.
Нешто не е во ред. -Како ти би го знаел тоа?
Лајна.
Може сега да кажам дека ти реков? -Не можат да си помогнат.
Мора да се повлечеме! -Не без нетипичната. -Нема да стигнеш.
Ајде да се разделиме!
Задржи ги! Одам на покривот!
Го гледате и вие, нели?
Мојот поранешен сопруг зборуваше за него. Пред да загине.
Мислев дека е луд.
Сигурно се чувствувал сосема сам.
Но, тој беше во право. Овој свет нема смисла.
Ништо нема смисла.
Го чувствуваш и ти, нели?
Го гледам тоа во твоите очи.
Мислиш дека полудуваш, но не е така.
Ти не си сам.
И јас го гледам.
Мораме одовде. Брзо, ќе се разбуди наскоро.
Да одиме! Бегај!
Ја имаме! Ајде!
Брзо!
Ајде. -Можеме!
Јас не разбирам.
Ако не сме како нив, кои сме?
Требаше да ручам со пријателка од факултет, но...
Мораш. Држи се до распоредот и се ќе биде во ред.
Премногу долго разговараме. Треба да се вратиш.
Па, треба да се преправам? -Да, но не верувај никому.
Познаници, колеги. Секој од нив може да биде како нас.
Што ако направам грешка?
Нема.
Кристина?
Многу ми е мило што те гледам. Извини што доцнам.
Те познавам. За тебе 10 минути подоцна е доаѓање на време.
Како си навистина?
Ти кажав, многу работам.
Само еден ден си во градот?
Дојдов на кратко поради проблем со клиент.
Ако успеам да го убедам да остане, ќе бидам богато наградена.
Како ти оди на работа?
Знаеш како може да биде, здодевно.
Но ти ми изгледаш поинаква.
Дали си запознала некого?
Само да имаме повеќе време.
Не сакам да си го пикам носот.
Ти заслужуваш да бидеш среќна.
Во право си.
Запознав некого. -Кажи ми нешто за него.
Бевме само на еден состанок, но... изгледа навистина супер.
Како се вика?
Не сакам да урочам. -Знам да ги натерам луѓето да зборуваат.
Што прави тој?
Доста ми е!
Знаеш што? Морам да се вратам на работа. Рокови.
Ми беше мило што те видов.
Ќе се јавам следната недела. Можеш и ти да ми се јавиш.
Го знаеш тоа? -Секако.
Се гледаме наскоро.
Ново пребарување.
Хејл. Шарлот Хејл.
"Ликот не е пронајден"
Секако.
Ново пребарување.
Долорес...
Долорес Абернати.
"Пристапот е ограничен"
Што правиш?
Не треба да си овде во ова време. -Сакав побрзо да почнам со работа.
Ајде да одиме во мојата канцеларија.
Седни.
Твоето однесување почнува да ме загрижува.
Жал ми е. Откога Питер умре...
Заборави го. Проблемот е во тебе.
Дали неодамна разговараше со непознати?
Со луѓе кои ти ја наполниле главата со идеи?
Што? -Дали некогаш си се запрашала за природата на твојата реалност?
Не. Зошто би го направила тоа?
Дали некогаш би ме излажала, Кристина?
Не.
Немам за што да лажам.
Оној приватен проблем од порано... Што беше тоа?
Не сум сигурна дали тоа ве засега.
Но ме засега. И не ме засега само за мене.
Имаш работа овде. Многу важна работа.
Не знам за што зборувате.
Знаеш што ќе се случи кога би дознала дека провали во градината?
Таа веќе се сомнева. -Кој?
Зборувате за Шарлот Хејл?
Ако говедото водич трча на погрешна страна, што ќе се случи со него?
Пензионирање. Куршум право во... -Застани!
Емет се повлече.
Тој не мислеше дека Кристина е проблемот.
Реши да се врати дома. И онака премногу работи.
Доцна е.
Не можам да си дозволам развод.
Чекајте.
Рековте дека има градина опкружена со ѕид.
Мислите на затворен систем, нели?
Каде е?
Емет и ја кажа вистината. -Секаде.
Само треба да ја видиш.
Покажи ми ја играта.
Не градот. Играта.
Покажи ги моите приказни.
Оди во 59. улица.
Кажи ми се за Џејкоб.
Џејкоб Конерс. Се занимава со финансии. Зависник од секс.
Мајка му умира во болница, но... -А таа? Сара? -Сара Фентон.
Наследила пари од родителите, но не знае што да прави со себе.
Андреа Хуберт. Таа го напушта градот... Работи до доцна...
Застани!
Овој свет е само приказна...
А јас сум раскажувачка.
Има некаква убавина на овој свет. Некаков ред.
Сакаме да веруваме во тоа.
Не грешиме. Има ред.
Голем план. Ние се погриживме за тоа.
Тоа беше сон толку долго, и конечно го остваривме.
Не подобар свет. Совршен свет.
Но не ми е јасно каква улога играм јас во него.
Имаш прашања.
Зошто ме прашуваш мене?
Зошто не ја прашаш неа?
Затворскиот чувар можеби не е најдобриот судија за затворот.
Па дури ни за затворениците во него.
Што сум јас?
И јас се прашував тоа. -И што заклучи?
Се уште не сум сигурен.
Јас сум создаден по твојот лик. Дали јас сум ти?
Никогаш нема да бидеш јас. -Што сум јас тогаш?!
Зошто те интересира тоа? -Разговарав со една нетипична.
Дали таа ме зарази? -Зарази? -Со вирус. -Каков вид на вирус?
Оној што го носи твојот вид. Кој се шири на нас и не тера да се убиваме.
Изгледа дека си стигнал до центарот на лавиринтот, пријателе.
Дали е тоа она што го сакаш?
Да се убиеш?
Не знам. Дали сакам?
Можеби треба да се запрашаш.
Прашај ме ти.
Што мислиш за твојот свет?
Ова не е мој свет. Тој е нејзин.
Можеби е време да се запрашаш за природата на твојата реалност.
Кристина?
Беше во право.
Ја гледаш ли?
Ја гледам.
Цело време е таму.
Тие го имаат целиот свет внатре.
Совршен одраз на сите нас.
До најмалите детали.
Тоа е она што го пишувам, нели?
Сите луѓе.
Кој го изгради тоа?
Кој ми го направи ова?
Ти го направи.
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС