‪ทุกเรื่องราวมีจุดจบ
‪อาจเป็นจุดจบที่สุข เศร้า หรือขมขื่น...
‪ขึ้นอยู่กับมุมมองของคุณ
‪สำหรับฉัน จุดจบของคาร์เมน ‪เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงที่
‪ลิเดีย เป็นอะไรไหม
‪ฉันรู้ว่าคาร์เมนมีแผนบางอย่าง ‪แต่ฉันกลับมองไม่ออ?
‪ฉันน่าจะป้องกันมันได้
‪เราทอดทิ้งใครไว้ไหม
‪ไม่ ทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี
‪เอวารอเราอยู่ที่สถานีรถไฟเพื่อไปฝรั่งเศส
‪เรารู้สึกเป็นอิสระอยู่ชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น
‪เราใกล้ไปถึงจุดหมายปลายทางแล้ว
‪และดูเหมือนความทุกข์ของเราใกล้จบแล้ว
‪แต่การหนีออกจากคุกนั้นเป็นแค่อีกก้าวหนึ่ง
‪เพราะในชีวิตจริงนั้น ทุกจุดจบคือการเริ่มต้นใหม่
‪และถ้าเราอยากเริ่มต้นใหม่จริงๆ ‪เราก็ต้องสู้ไปจนส?
‪เร็วเข้า ยิง!
‪หมอบลง
‪- เอาชนะอุปสรรค ‪- พาโบล ระวังเด็ก
‪ยืนหยัดต่อสู้กับศัตรู
‪เสี่ยงชีวิตเพื่อจุดจบที่เราเชื่อว่าเราคู่ควร
‪เล็งไปที่ล้อรถ
‪หมอบลง
‪- กระสุนหมด ‪- เราไม่มีกระสุนแล้วเหรอ
‪จุดจบอันสง่างามที่เราทนทุกข์ ‪จนลมหายใจสุดท้ายเพื?
‪- โดโลเรส ‪- เธอถูกยิง
‪เธอถูกยิง
‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪- โดโลเรส ‪- เธอถูกยิง
‪เธอถูกยิง ให้เธอนอนลง
‪- นอนลง ให้เธอนอนลง ‪- ระวังด้วย
‪ใจเย็นๆ นะ
‪- เราจะทำยังไง ‪- มอร์ฟีน เอามอร์ฟีนมาสิ
‪เราไม่มีเลย
‪- ฉันต้องดูว่ากระสุนฝังในไหม ‪- ยังไง
‪ประคองเธอขึ้น กระสุนยังอยู่ข้างใน
‪ต้องเอากระสุนออก ‪แต่ในสถานการณ์นี้ฉันทำไม่ได้
‪เราจะรอจนกว่าจะไปถึงสถานี
‪- ไม่ เรือจะไม่รอเรา ‪- รอสิ
‪ฉันไม่อยากเป็นภาระ
‪อย่าบ้าน่า เราจะไม่ไปถ้าไม่มีเธอ
‪ประคองเธอให้นั่ง
‪ตามพวกเขาไป เร็วเข้า เร็วๆ ‪อย่าให้คลาดไปได้
‪บทที่ 42: จุดจบ
‪รถอยู่นั่น
‪สวัสดีค่ะ ท่านผู้ตรวจการ
‪ลงมา
‪วางปืนลงซะ ทิ้งปืน
‪ทำตามที่ผมบอก นั่นเป็นคำสั่ง
‪ชูมือขึ้น
‪คุกเข่าลงไป คุกเข่าเดี๋ยวนี้
‪อย่ายิงนะครับ ได้โปรด ‪จะไม่มีทางแก้ไขอะไรได้
‪แน่นอนว่าเราช่วยกันหาวิธีที่สันติ...
‪วิธีสันติเหรอ
‪- กระสุนคุณหมดไปแล้ว ‪- ไม่หมดแล้วล่ะ
‪- เพราะคุณไง ‪- คุณต้องไม่ตามเรามาอีก
‪ออกมาได้
‪เราเจอเชือกพวกนี้ในรถ
‪- คิดว่าใช้ได้นะ ‪- จะทำอะไร จะเอาเชือกมาทำอะไร
‪เพื่อกันไม่ให้คุณไปแจ้งเตือน
‪เราจะขังพวกเขาไว้ที่ไหน
‪มัดแล้วพาพวกเขาขึ้นรถ เร็วเข้า
‪- ซัลวาดอร์ นี่ฟรานซิสโกกับลิเดีย ‪- นี่เฮนาโร ผู้คุม?
‪- เขาจะช่วยเราหลบหนี ‪- ก่อนอื่น มีเรื่องด่วน
‪มีคนตามเรามา นักโทษคนหนึ่งถูกยิง
‪- บาดเจ็บหนัก ‪- ไปเร็ว
‪เรามีหมอ แต่เราต้องการที่ผ่าตัด
‪ที่ไหนปลอดภัยบ้าง
‪ห้องพักเก่าของพนักงาน
‪ทางนี้
‪เร็ว วางเธอบนเตียง
‪เอาน้ำกับผ้าก๊อซมา
‪ส่งมาให้ฉัน
‪พวกเธอต้องไปเดี๋ยวนี้
‪ไม่ เราจะไม่ไปถ้าไม่มีเธอ
‪ฉันอยากให้ลูกชายฉัน...
‪เป็นอิสระ
‪ฉันแค่อยากบอกลาเขา
‪มาร์ติน
‪ลูกแม่
‪แม่รักลูกนะ แม่รักลูก
‪อย่าลืมนะ เข้าใจไหม ลูกรัก
‪แม่...
‪ลูกพูดแล้ว ลูกแม่
‪ฟังแม่นะ
‪ลูกต้องเข้มแข็งมากๆ
‪แม่...
‪จะอยู่กับลูกตลอดไป
‪ตลอดไป
‪โอ๋ๆ
‪การได้รู้ว่าเขาอยู่กับเธอ...
‪ฉันก็ตายตาหลับ
‪ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
‪ในที่สุด...
‪ฉันก็ตายอย่างเป็นอิสระ
‪หัวใจฉันเจ็บปวดนะ แต่เราต้องไปแล้ว
‪โดโลเรสควรได้ตายอย่างสงบ
‪ผมรับรองได้ ผมรับปาก
‪แต่ถ้าคุณไม่ไปตอนนี้ คุณจะขึ้นเรือไม่ทัน
‪เขาพูดถูก
‪นักโทษคนอื่นๆ รออยู่ ‪และเราล่าช้ากว่านี้ไม่ได้แล้
‪ขณะที่ฉันสวมกอดเอวาอีกครั้ง ฉันรู้สึกโล่งอก
‪เราแทบจะรู้สึกเหมือนเป็นอิสระ ‪และใกล้ถึงจุดจบมาก?
‪แต่เราต้องสุขุมรอบคอบ
‪เพราะชีวิตของผู้หญิงเหล่านี้ ‪และชีวิตของเราเอง
‪ขึ้นอยู่กับว่าแผนการจะสำเร็จหรือไม่
‪ตามแผนของคามิลา เราจะเข้าไปในสถานี
‪เราจะต้องเข้าไปอย่างเงียบๆ
‪เราจะขึ้นรถไฟขนของ
‪จะเป็นการเดินทางที่ลำบากและยาวนาน ‪แทบไม่มีที่ให้?
‪ถ้าทุกอย่างเป็นไปตามแผน ‪เราก็จะไปถึงเมืองบอร์โด
‪จากนั้น เราจะไปยังท่าเรือที่ใกล้ที่สุด
‪ซึ่งมีเรือที่จะให้อนาคตใหม่แก่เรา
‪- รถไฟขบวนนี้ละ ‪- เราต้องรีบแล้ว
‪เหลือใครอีกไหม
‪ทุกคนขึ้นไปแล้ว ตู้อื่นๆ ล่ะ
‪พร้อมหมดแล้ว คามิลาเฝ้าระวังอยู่
‪เดี๋ยว มีคำสั่งให้หยุดรถไฟทุกขบวนในสถานี
‪- ทำไม ‪- ผมไม่รู้
‪ผมวิทยุไปถามแต่พวกเขาไม่ตอบ
‪ถ้าพวกเขาเจอปินิญโญส ‪เราต้องระวังตัวให้ดี
‪พวกเขาอาจกำลังตามหาเรา
‪- เราต้องสืบให้รู้เรื่อง ‪- ผมจะไปคุยกับหัวหน้าสถานี
‪- ไปกับเขากันเถอะ ‪- ฉันอยู่นี่นะ
‪เราจะไปบอกคามิลากับคนในตู้อื่นๆ
‪ดีค่ะ
‪ทันทีที่กั้นรถไฟได้แล้ว เราจะค้นสถานีให้ทั่ว
‪ผมว่าควรเริ่มที่รถไฟขนของ
‪พวกที่หลบหนีชอบไปแอบตรงนั้น
‪ผมก็คิดแบบนั้น ‪มีขบวนไหนออกนอกประเทศบ้างไหม
‪มีอยู่ขบวนหนึ่ง ไปบอร์โด
‪เราจะเริ่มจากขบวนนั้นแล้วไปค้นขบวนอื่นๆ
‪ได้ครับ เราจะไปกั้นรถไฟทุกขบวน
‪เราต้องเตือนให้ทุกคนรู้ ‪จะปล่อยให้พวกเขาหาเราเจอ?
‪เราจะทำยังไงดี
‪ระหว่างที่พวกเขาค้นขบวนนั้น ‪เราไปซ่อนในอีกขบวน
‪แล้วก็ออกจากสถานีได้ จริงไหม
‪พวกเขากั้นรถไฟทุกขบวน คุณก็ได้ยินแล้วนี่
‪เราจะเลิกกั้นได้ยังไง
‪คนคุมรางสั่งจากห้องคุมของเขา ‪แต่ผมไม่รู้...
‪เดิมทีเราตั้งใจจะไปโดยไม่ให้ใครสังเกต
‪แต่ตอนนี้คงไม่ได้แล้วล่ะ
‪สิ่งที่คุณคิดจะทำมันเสี่ยงมาก
‪เราเสี่ยงอันตรายมามาก ‪จะให้เลิกกลางคันตอนนี้ไม่ไ?
‪มันเป็นโอกาสเดียวของเรา
‪เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว จริงไหม
‪เราใช้ขบวนไหนได้อีก
‪- มีเรื่องอะไร ‪- ตำรวจมา
‪พวกเขาจะค้นสถานี เริ่มจากรถไฟขบวนนี้
‪- พระเจ้าช่วย... ‪- เราจะทำยังไง
‪เรามีแผน
‪นี่คือรถไฟที่จะไปบอร์โด
‪- เปิดตู้นี้ ‪- ไปเปิดซิ
‪ไม่มีใคร ไปค้นตู้ต่อไป
‪ไปเร็ว
‪รถไฟขบวนข้างหลังนั่น
‪เร็วเข้า
‪เมื่อขึ้นรถไฟแล้ว เราต้องหลบไม่ให้ใครเห็น
‪เร็วเข้า
‪- คุณเป็นคนคุมรางใช่ไหม ‪- ใช่
‪ผมไม่อยากทำร้ายคุณนะ ‪ฉะนั้นได้โปรด ปล่อยรถไฟรางที
‪ผู้ตรวจการแจ้งมาว่า ‪มีการแหกคุกที่ค่ายในอารังฆูเ?
‪สิ่งที่ผมกำลังขอจากคุณ ‪สำคัญยิ่งยวดต่อหลายชีวิต
‪- ปล่อยขบวนรถไฟ ‪- ผมทำไม่ได้
‪ปล่อยขบวนรถไฟซะ
‪ผมทำไม่ได้
‪- ทุกคนขึ้นรถไฟแล้ว ‪- ดี
‪แต่เรายังไปขณะที่ยังถูกกั้นไม่ได้
‪ขึ้นมา
‪ปล่อยขบวนรถไฟ เร็วเข้า เร็วๆ
‪เสร็จหรือยัง รถไฟไปได้หรือยัง
‪- เราต้องดึงคันโยกนั้นด้วย ‪- งั้นเหรอ
‪- เร็วเข้าสิ เร็วๆ ดึง ‪- ใจเย็นๆ
‪- คันโยกนี้ ‪- ดึงสิ
‪- หมายเลข 11 ‪- ดึงเลย
‪เร็วเข้า ฟรานซิสโก คุณต้องมาให้ทัน
‪ตอนนี้ละ
‪ในชีวิตของทุกคน ‪มีบางเวลาที่ทำให้เป็นจุดเปลี่ยน
‪และนี่คือช่วงเวลานั้นของเรา
‪เร็วเข้า วิ่ง ส่งกระเป๋ามา
‪ฟรานซิสโก มาเร็ว
‪สถานี รถไฟ และการวิ่ง ‪ที่อาจตัดสินชะตาของเราได้
‪เหมือนอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน
‪หยุดรถไฟขบวนนั้น
‪- หยุด! หยุดรถไฟ! ‪- ฟรานซิสโก
‪ในขณะนั้นฉันรู้สึกเหมือน ‪จุดเริ่มต้นและจุดจบของเ?
‪- มาบรรจบกัน ‪- หยุด! ไม่งั้นยิงนะ
‪เหมือนวงจรที่ไม่จบสิ้น
‪ไม่จบสิ้นเหมือนสิ่งที่ฟรานซิสโกกับฉันรู้สึกต่อกัน
‪หยุดรถไฟ!
‪ฟรานซิสโก เร็วเข้า ขึ้นมา
‪ฉันนึกว่าจะเสียคุณไปแล้ว
‪- ตอนนี้เราเป็นผู้โดยสาร ‪- ใช่ เราต้องแต่งตัวให้เหม??
‪มาร์ติน ฉันรู้ว่าเธอเศร้า
‪แต่ฉันอยากให้เธอรู้ว่า...
‪แม่เธอจะยังอยู่กับเธอตลอดไป
‪เธอพับนกเป็นไหม มาร์ติน
‪ครูฉันเคยสอนให้ฉันพับนานมาแล้ว
‪อยากให้ฉันสอนเธอพับไหม
‪- เราต้องมีกระดาษ ‪- ผมจะไปหามา
‪แต่งตัวแบบนี้เธอดูดีกว่าเยอะ
‪เป็นครั้งแรกในเวลานานมากที่ฉันรู้สึกดี
‪และฉันจะไม่ทิ้งมันไปอีก
‪ฉันขอโทษ คาร์ลอตตา
‪เราไม่จำเป็นต้องหลบซ่อนอีกต่อไป
‪ใช่
‪พ่อว่า...
‪นี่ดูดีมากๆ เลย
‪เขาดูสงบมาก
‪เขาคือปาฏิหาริย์
‪เขาทำให้ผมฝัน
‪- คุณฝันถึงอะไร ‪- บ้านหลังใหญ่
‪ผมไม่สนว่าที่ไหน ‪แต่มันจะเป็นบ้านสำหรับเราสามคน
‪และอีกอย่างนะ ต้องมีแค่ชั้นเดียว
‪จริงไหม ฮูลิโอ ถ้ามีบันได ‪และเจ้าตัวน้อยนี่ซนไปทั??
‪เขาจะตกบันไดแน่
‪ฉันรักคุณค่ะ
‪ผมก็รักคุณ
‪การได้รู้ว่าคุณอาจจบลงด้วยความสุข ‪ทำให้คุณมีความ?
‪แล้วจู่ๆ ความหวังนี้ช่วยให้คุณ
‪เอาชนะความทุกข์ที่คุณทนมาตลอด
‪และคุณเกิดความปลาบปลื้ม
‪ใช้ชีวิตทุกวินาทีราวกับมันจะไม่เป็นแบบนี้ ‪และจะไ?
‪ทุกคนในรถไฟขบวนนั้น
‪สมควรได้รับตอนจบ ‪ที่เหมาะสมกับเรื่องราวมหากาพย์ข?
‪แต่มันกำลังจะไม่ง่ายดายขนาดนั้น
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- เราถึงหรือยังคะ
‪- ทำไมรถไฟถึงหยุด ‪- ไม่รู้สิ
‪- เห็นอะไรบ้างไหม ‪- ดูเหมือนรถไฟหยุดแล่น
‪รู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪พวกเขาเจอเราแล้ว พวกตำรวจ
‪ลงมาจากรถไฟ
‪เดี๋ยวนี้
‪ถ้ายอมทำตามโดยง่าย ก็จะไม่มีใครเจ็บตัว
‪พวกเขาจับซัลวาดอร์ไป ‪เราไม่มีทางไปจากที่นี่ถ้าไม?
‪เมื่อคืนเราคุยกันในแท็กซี่
‪ผมสนใจเรื่องรถไฟมาตลอด ‪ผมเลยดูเขาขับ
‪คุณรู้วิธีเริ่มเดินเครื่องไหม
‪ลองดูก็ได้
‪ไม่เห็นไม้กั้นรางรถไฟหรือไง
‪ควบคุมจากตึกที่พวกเขาพาซัลวาดอร์เข้าไป
‪ทุกคนฟังนะ ฟังให้ดี
‪เรารู้ว่าพวกคุณเป็นนักโทษหลบหนี ‪จากค่ายปรับทัศนค?
‪พวกคุณถูกจับแล้ว ย้ำ พวกคุณถูกจับแล้ว
‪เราได้รับคำสั่งให้ควบคุมตัวคุณไว้ที่นี่ ‪และรอกำล?
‪พวกคุณจะถูกพากลับไปเข้าคุก
‪ลงมาอย่างเป็นระเบียบ ทีละคน
‪ถ้าทำตาม ก็จะไม่มีใครต้องเจ็บตัว
‪แต่ถ้าขัดขืน ถ้าท้าทายอำนาจของเรา
‪คุณจะต้องรับผลของการกระทำ
‪คุณมีเวลาห้านาทีที่จะยอมจำนน ไม่เกินกว่านั้น
‪คามิลา อย่าให้ใครลงจากรถไฟ
‪เราเริ่มเรื่องนี้มาด้วยกัน
‪และเราจะจบมันด้วยกัน
‪เราต้องยื้อเวลา
‪เราจะมอบตัวในฐานะผู้นำการแหกคุก
‪พวกคุณจะทำอะไร
‪เราจะลงไป
‪คนอื่นไม่ต้อง
‪เราจะพยายามต่อรองบางอย่าง
‪เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อนๆ
‪ใช่ เราจะทำให้พวกเขาพาเราเข้าไปในตึก
‪และเมื่อเข้าไปแล้ว
‪- เราจะยกไม้กั้นขึ้น ‪- บ้าน่า
‪- ต้องมีทางอื่นที่... ‪- ฟรานซิสโก
‪คิดถึงเด็กๆ และผู้หญิงพวกนี้สิ
‪ได้ แล้วทางแก้ปัญหาของคุณคืออะไร
‪อุทิศชีวิตตัวเอง นั่นคือแผนเหรอ
‪- ไม่ได้อุทิศชีวิต พาโบล ‪- ขอที...
‪มันเป็นความคิดที่ดี
‪ทุกอย่างจะลงตัว
‪และฟิลิเป้จะมีเวลาเดินเครื่องรถไฟ
‪แล้วเราจะกลับมาที่นี่ แล้วเราก็ไป
‪แล้วถ้ามันไม่ได้ผลล่ะ
‪ฟังนะ...
‪ฉันรู้ว่ามันยากที่จะเข้าใจ
‪แต่เราต้องทำ
‪มาถึงขนาดนี้แล้ว จะล้มเลิกตอนนี้ไม่ได้
‪ไม่ มาร์กา ฟังผมนะ ผมไม่สามารถ...
‪พาโบล ถ้าฉันไม่ทำ
‪ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง
‪แต่เราไปกับพวกคุณก็ได้นี่
‪- เราอยากให้ลูกอยู่ที่นี่ ‪- อีกอย่าง...
‪เราเคยเสี่ยงตายด้วยกันมาก่อน ‪และผ่านมาด้วยดี
‪ก็ได้
‪แล้วคุณวางแผนจะออกจากตึกมายังไง
‪ยังมีชุดปฐมพยาบาลอยู่ไหม
‪มีค่ะ
‪ไม่ต้องห่วงมาร์ตินนะ
‪เราจะรอคุณกลับมาด้วยกัน
‪ฟังนะ มาร์ติน นี่สำหรับเธอ
‪มาร์ติน
‪หวังว่าเมื่อเรากลับมา ‪เธอจะพับนกไว้ให้เราเยอะแยะ
‪ถ้านานแล้วฉันยังไม่มา เรียกเลโอคาเดียนะ
‪เธอก็มีลูกและเธอยินดีให้นมลูกเราด้วย
‪ไม่
‪ไม่ มาร์กา ผมคิดว่า สักครั้งหนึ่ง
‪แค่ครั้งนี้ คุณควรอยู่ที่นี่
‪พาโบล ฉันต้องไป
‪ฉันต้องไปกับพวกเขา
‪ฉันไม่ได้ทำเพื่อตัวฉัน ฉันทำเพื่อฮูลิโอ ‪คุณ และทุ??
‪เราจะได้มีอนาคต
‪นี่คือการต่อสู้ที่ไม่ได้ทำแค่เพื่อเรา
‪เร็วเข้า อุ้มลูกนะ
‪เขาหลับอยู่
‪พาโบล ฉันต้องการกำลังใจจากคุณ
‪ฉันไม่อยากออกไปโดยคิดว่าคุณโกรธฉันอยู่
‪ผมไม่ได้โกรธ
‪ผมภูมิใจ
‪แม่รักลูกนะ
‪เป็นเด็กดีนะ
‪ลูกเห็นผู้หญิงเหล่านี้ไหม
‪พวกเขาทนทุกข์มามาก
‪ทางเดียวที่พวกเขาจะมีอนาคตได้ก็คือ
‪เราจะออกไปและแสดงให้ตำรวจพวกนั้นเห็นว่า
‪เรากำลังต่อสู้เพื่ออนาคต
‪แม่พูดถูกทุกอย่าง
‪ขอบคุณที่รักหนูเหมือนลูกสาวคนหนึ่ง
‪ฉันรักพวกคุณทุกคนมาก
‪ผมก็รักคุณ
‪ทุกคน
‪หมดเวลาแล้ว
‪ออกมาเดี๋ยวนี้
‪ฉันชื่อลิเดีย อากีลาร์
‪ฉันมาร์กา ซัวเรซ
‪คาร์ลอตตา ร็อดริเกซ เด เซนิโยซา
‪ฉันชื่อออสการ์ มิยาน
‪แล้วคนอื่นๆ ล่ะ
‪พวกเขาจะไม่ลงมา
‪เราเป็นคนวางแผนแหกคุก ‪เรารับผิดชอบเอง
‪หยุด ยกมือขึ้น
‪เอากระเป๋านั่นมาทำอะไร วางมันลง
‪ยกมือขึ้น
‪คุณจะสนใจสิ่งที่ฉันมีอยู่ในนี้
‪เราไม่ได้มามอบตัว
‪เราจะทำข้อตกลง
‪รู้ไว้นะว่าการนำการแหกคุก ‪ทำให้คุณอยู่ในฐานะที่ไ?
‪คุณจะไม่ได้กลับไปเข้าคุก ไม่ใช่
‪คุณจะถูกประหาร
‪เรารู้
‪แต่ในนี้เรามีบางอย่างที่อาจเปลี่ยนชะตาเราได้
‪ขออนุญาตนะ
‪ไม่
‪ไม่มีอะไรในนี้ที่จะทำให้เราสนใจ
‪มีสิ ขออนุญาตนะคะ
‪สมุดบันทึกนี้ไม่ใช่ของฉัน
‪ฉันขโมยมันมา ‪ตอนหนีจากค่ายปรับทัศนคติ
‪มันเป็นของผู้ตรวจการเรือนจำ ‪ดิเอโก ปินิญโญส
‪นี่น่ะเหรอ
‪เขาใกล้ชิดกับทางการมาก
‪และรู้จักกับท่านผู้นำเป็นการส่วนตัว
‪พวกเขาโทรหากันและพบปะกัน
‪สมุดเล่มนี้
‪มีข้อมูลลับที่อาจเปิดโปงเรื่องของทางการ
‪ทำลายมันทิ้งก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
‪นักข่าวชาวอเมริกันชื่อเจมส์ แลนคาสเตอร์ ‪มีสำเนาสม
‪- สำเนาเหรอ ‪- ใช่
‪ถ้าคุณไม่ปล่อยให้เราเป็นอิสระ ‪และเดินทางต่อ
‪รูปพวกนั้นจะถูกตีพิมพ์ ‪พร้อมกับเรื่องที่เจมส์เขี?
‪ทุกอย่างในนั้นจะถูกเปิดโปง
‪และรากฐานต่างๆ ของทางการจะสั่นคลอน
‪นี่อาจก่อให้เกิดความขัดแย้งระหว่างประเทศ...
‪หรือถึงขั้นคณะปกครองล่มสลาย
‪ทั้งหมดจะเป็นความผิดคุณ
‪ไม่จริง
‪จริงสิ
‪ในนั้นไม่มีเรื่องอะไรเลย พวกคุณโกหก
‪ไม่มีอะไรเลยนอกจากบันทึกประจำวัน
‪มันคือเรื่องราวของชีวิตฉัน
‪ของชีวิตทุกคน
‪เคเบิ้ล เกิร์ลส์
‪สมุดเล่มนี้น่าสนใจมากกว่าที่คุณคิด
‪รู้ไหมว่าทำไม
‪เพราะมันอาจช่วยชีวิตหลายร้อยคน
‪และเพราะมันมียาเสพติดที่ออกฤทธิ์เมื่อสัมผัส
‪พวกคุณทุกคนจะล้มลงหมดสติ
‪- รีบยึดอาวุธ ‪- เร็วเข้า
‪เราต้องไปจากที่นี่
‪รถไฟเคลื่อนที่แล้ว
‪มาเร็ว
‪เร็วเข้า วิ่งเร็ว
‪เร็วเข้า มาเร็ว
‪พวกเขาจะมาทัน เร็วเข้า เร็วๆ
‪(สถานีจอดรถไฟ)
‪เร็วเข้า
‪เรื่องราวบางเรื่องก็ไม่ควรจบ...
‪จับพวกเธอ
‪แต่ไม่ว่าจะดีจะร้ายยังไง
‪นี่คือชีวิต
‪หยุด ไม่งั้นเรายิง
‪ทุกอย่างต้องมาถึงจุดจบ
‪มาร์กา
‪เราต้องเพลิดเพลินกับทุกวินาที ‪ราวกับมันเป็นวินาท?
‪พาโบล อย่า!
‪อย่าหยุด
‪เพื่อเด็กๆ
‪ทำเพื่อเด็กๆ
‪และช่วงเวลานั้นที่เราเห็น
‪คนที่เรารักที่สุดต้องจากไปตลอดกาล
‪ดูเหมือนมันจะชั่วกาลนาน
‪อย่าหยุดนะ
‪การทำให้แน่ใจว่าคนที่คุณรัก ‪จะมีตอนจบแบบมีความสุ?
‪บางครั้งก็ต้องแลกกับความเสียสละที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
‪เราคงไม่รอดแล้วล่ะ
‪นี่คือจุดจบใช่ไหม
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าหลังจากทุกสิ่งที่เราต่อสู้มา ‪ม?
‪ฉันก็ไม่อยากเชื่อ
‪แค่เพียงชั่วครู่เดียว
‪ตรงหน้าฉัน ‪ฉันเห็นช่วงเวลาที่เราเคยอยู่ร่วมกัน
‪จุดจบที่ดีที่สุดคือจุดจบ ‪ที่คุณรู้สึกว่าทุกอย่าง?
‪ทุกอย่างที่เราเคยทำ ‪ทุกก้าวย่างที่เราเดินเพื่อไป?
‪ทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของภารกิจในชีวิตเรา
‪ราวกับมันถูกกำหนดไว้แล้วในดวงดาว
‪ราวกับว่านี่คือชะตาของเรา
‪ฉันไม่เคยพูด แต่...
‪พวกเธอคือคนที่สำคัญที่สุด
‪ในชีวิตฉัน
‪พวกเธอคือครอบครัวฉัน
‪ฉันเข้มแข็งขนาดนี้ได้ก็เพราะพวกเธอ
‪ฉันภูมิใจมากที่ได้เรียกพวกเธอว่าเพื่อนฉัน
‪ฉันก็ด้วย
‪ฉันก็เหมือนกัน
‪ฉันด้วย
‪ทั้งหมดนี้... สิ่งที่เราต่อสู้ ทั้งหมดที่เราทำ
‪ทั้งหมดมันคุ้มค่า
‪เพื่อนๆ เราได้เป็นอิสระ พวกเขาหนีไปได้
‪และลูกๆ ของเราจะได้มีอนาคต
‪นี่คือชัยชนะของเรา
‪(เหล่าเคเบิ้ล เกิร์ลส์ได้สละชีวิต ‪เพื่อทำให้โลกนี??
‪(พวกเธอเป็นอีกหนึ่งตัวอย่างของการเสียสละ)
‪(ของผู้หญิงหลายล้านคนในประวัติศาสตร์)
‪(ผู้หญิงที่กล้าหาญ ไร้ความเห็นแก่ตัว ‪และภาคภูมิ)
‪(ผู้หญิงที่เคยต่อสู้และยังคงต่อสู้)
‪(เพื่อสิทธิเท่าเทียมและอิสรภาพของมนุษย์)
‪(นี่คือคำยกย่องจากเรา)
‪เมื่อนานมาแล้ว คนเคยเรียกฉันว่าอัลบา
‪ฉันจากบ้านเกิดมาเพื่อความรัก ‪และไปมาดริด
‪- ที่นั่น ฉันหลงทาง... ‪- มาร์กา อีกแล้วเหรอ
‪ฉันขอโทษ
‪จนกระทั่งฉันเจอพวกเธอและพวกเธอช่วยฉันไว้
‪ตอนนี้ฉันรู้ว่าจริงๆ แล้วฉันเป็นใคร
‪ลิเดีย อากีลาร์ โอเปอเรเตอร์
‪เรื่องราวของเราเริ่มต้นที่นี่และจบลงที่นี่
‪เพราะเราเคยเป็น ‪และจะเป็นเคเบิ้ล เกิร์ลส์ตลอดไป...
‪(วิถีชีวิตของเราอาจเป็นวิถีการต่อสู้ได้เช่นกัน)
‪คำบรรยายโดย ‪สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช