Αυτό το καλοκαίρι σηματοδοτεί την 100η επέτειο
από την έναρξη του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου.
Και μιας περιόδου που γνώρισε τις δυο πιο θανατηφόρες διαμάχες της ιστορίας.
Είναι μια ευκαιρία να θυμηθούμε αυτούς που σκοτώθηκαν.
Για τα αδέλφια τους, για τη χώρα τους και για τη σημερινή μας ελευθερία.
Και είναι μια ευκαιρία να τιμήσουμε το κουράγιο και τη γενναιότητα όλων
αυτών που έσπευσαν να υπηρετήσουν.
Άντρες όπως ο παππούς μου που πολέμησε στη Γαλλία με το στρατό του Πάττον.
Γυναίκες όπως η γιαγιά μου που συναρμολογούσε βόμβες όσο έλειπε.
Έτσι όσο ακούμε τις ιστορίες των ηγετών όπως ο Ρούζβελτ κι ο Τσώρτσιλ,
ας θυμηθούμε επίσης και τους πολίτες των οποίων τα ονόματα
δε θα εμφανιστούν ποτέ σε μνημεία ή ιστορικά βιβλία.
Άντρες και γυναίκες που στάθηκαν δυνατοί μπροστά στο πρόσωπο του κακού
και στα χρόνια που πέρασαν πήραν τη θέση που τους αξίζει στην ιστορία.
Ας μην ξεχαστεί ποτέ η θυσία τους.
Σε μια περίοδο 30 χρόνων,
από το 1914 μέχρι το 1945
πάνω από 100 εκατομμύρια άνθρωποι θα πεθάνουν
στην πιο αιματηρή διαμάχη που έχει δει ποτέ ο κόσμος.
Αλλά όλα ξεκίνησαν
στις φτωχογειτονιές της Βιέννης.
Στα 25 του, ο Αδόλφος Χίτλερ είναι ένας φτωχός, μοναχικός τύπος,
ένας επίδοξος καλλιτέχνης,
που παλεύει να επιβιώσει.
Και οι δύο γονείς του είναι νεκροί...
Εγκαταλείποντας τον Χίτλερ μόνο σ'αυτόν τον κόσμο.
Ήταν μια χαμένη ψυχή.
Ήθελε να γίνει καλλιτέχνης,
αλλά δε μπορούσε να μπει στην καλλιτεχνική σχολή,
και κατέληξε να ζει σ'ένα φτωχικό δωμάτιο.
Χωρίς κανένα μέσο για να επιβιώσει,
ο μόνος τρόπος να βγάλει λεφτά είναι πουλώντας πίνακες σ'όλη την πόλη
για ψίχουλα.
Ο Χίτλερ δεν είχε προβλέψει το ενδεχόμενο να απορριφθεί.
Απλά δεν ήξερε τι να κάνει.
Έτσι άρχισε να ξεφεύγει.
Είχε ελάχιστα χρήματα.
Μετά βίας μπορούσε να ζει.
Δεν είχε κανένα συγκεκριμένο στόχο στη ζωή του.
Κατά κάποιο τρόπο, περίμενε κάτι να συμβεί.
Πολύ σύντομα,
ένα τυχαίο γεγονός 700 χιλιόμετρα μακριά
θα αλλάξει τα πάντα.
28 Ιουνίου, 1914.
Ένας εκτελεστής δολοφονεί τον Αρχιδούκα της Αυστροουγγαρίας.
Η δολοφονία προκαλεί θανατηφόρα διαμάχη
που πολύ γρήγορα εξελίσσεται σε πόλεμο.
Από τις διάφορες συμμαχίες
δύο πλευρές εμφανίζονται.
Η Αγγλία, η Γαλλία κι η Ρωσία
γίνονται γνωστές ως Μεγάλες Δυνάμεις,
ενώ η Αυστροουγγαρία, η Γερμανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία
σχηματίζουν τις Κεντρικές Δυνάμεις.
Ωθούμενοι από τα πατριωτικά τους αισθήματα,
άντρες κι από τις δύο πλευρές σπεύδουν να ριχτούν στη μάχη.
Για τον Χίτλερ, είναι η ευκαιρία που περίμενε.
Αμέσως σπεύδει να καταταχθεί.
Δοκίμασε τον Αυστριακό στρατό.
Απέτυχε στις σωματικές εξετάσεις.
Δεν τον θεωρούσαν αρκετά δυνατό για να κουβαλήσει όπλο.
Έχοντας απορριφθεί από την ίδια του τη χώρα,
ο Χίτλερ στρέφεται στον Γερμανικό στρατό
που τους δέχεται σχεδόν όλους
καθώς ήθελαν να δημιουργήσουν τη μεγαλύτερη μάχιμη δύναμη
στον κόσμο.
Η Γερμανία είχε επιτέλους δώσει στον Χίτλερ
αυτό που πάντα ήθελε:
Ένα μέρος που ήταν αποδεκτός.
Νομίζω πως η απόφαση να καταταγείς στο στρατό
για τους περισσότερους δεν είναι απόφαση να υπηρετήσουν.
Μπορεί να είναι κατά μια πολύ γενική έννοια,
αλλά πιο συχνά συμβαίνει
επειδή κάτι άλλο σε παρακινεί.
Δύο!
Τρία!
Τέσσερα!
Όλον τον Αύγουστο του 1914,
ο Χίτλερ εκπαιδεύεται ως στρατιώτης στον Γερμανικό στρατό.
Ο Γερμανικός στρατός θεωρούνταν
ο καλύτερος στρατός στον κόσμο.
Ήταν μια μεγάλη δύναμη...
καλά εξοπλισμένη, καλά εκπαιδευμένη,
και πολύ καλά πειθαρχημένη,
κι ο Χίτλερ είχε ενθουσιαστεί.
Το να είναι μέρος του Γερμανικού στρατού
ήταν κάτι που ο Χίτλερ αγαπούσε βαθιά.
Η δομή της εκπαίδευσης μετατρέπει τον Χίτλερ
σ'έναν πιστό Γερμανό στρατιώτη.
Ο Χίτλερ μαζί με 1,5 εκατομμύριο Γερμανούς
οδεύει προς τα Γαλλικά σύνορα
και τον στρατό των Ενωμένων Δυνάμεων.
Στην ιστορία των πολεμικών επιχειρήσεων,
ποτέ δεν είχαν συναντηθεί σε μάχη τόσο μεγάλοι στρατοί.
10.000 χιλιόμετρα μακριά,
η Αμερική δεν έχει καμία σχέση με τον πόλεμο στην Ευρώπη.
Έχουν τον δικό τους πόλεμο
με τον Πάντσο Βίγια.
Ο Μεξικανός Επαναστάτης
διενεργεί βίαιες επιθέσεις ενάντια σε Αμερικανούς πολίτες
κατά μήκος των νοτιοδυτικών συνόρων.
Αλλά ξεπερνάει τα όρια.
Ο Βίγια και οι άντρες του αιχμαλωτίζουν ένα Αμερικανικό τρένο εξόρυξης,
σκοτώνοντας βίαια 16 αθώους Αμερικάνους,
αφήνοντας τον Αμερικανικό στρατό χωρίς άλλη επιλογή
απ΄το να αναλάβει δράση.
Σχεδόν 5000 Αμερικανικά στρατεύματα διασχίζουν τα Μεξικανικά σύνορα
για να αντιμετωπίσουν τον Βίγια.
Αλλά το να πολεμάς αντάρτες με συνηθισμένο στρατό
είναι σχεδόν αδύνατο.
Ο Λοχαγός ενός στρατεύματος είναι αποφασισμένος να βρει άλλον τρόπο.
Το όνομά του είναι Τζωρτζ Σμιθ Πάττον.
Οι πρόγονοι του Πάττον πολέμησαν στην Αμερικανική Επανάσταση,
πολέμησαν στον Εμφύλιο.
Μεγάλωσε θέλοντας να γίνει εθνικός ήρωας.
Οι φήμες που τον ακολουθούν λένε ότι είναι έξυπνος, σκληρός,
και ότι είναι αδίστακτος.
Κι έχει ακόμα ένα στοιχείο που είναι βασικό
στην στρατιωτική ηγεσία.
Αντιλαμβάνεται τη δύναμη της τεχνολογίας,
και δε θέλει να παλέψει με ιππικό και με άλογα.
Αναζητά νέες τεχνολογίες
που θα αλλάξουν ριζικά το πεδίο της μάχης.
Το αυτοκίνητο είναι αρκετά καινούριο.
Αν κολλήσεις ένα όπλο σ'ένα αυτοκίνητο,
έχεις ένα νέο πολεμικό εργαλείο.
Αυτό που δεν ξέρει ο Πάττον
είναι ότι πρόκειται να προκαλέσει επανάσταση στις πολεμικές μηχανές.
Νομίζω ότι ο Πάττον γνώριζε μόνο μία κατεύθυνση,
κι αυτή ήταν να προχωράει μπροστά.
Είχε μεγάλο ταλέντο.
Ήταν ένας πολυδιάστατος ηγέτης.
Πίστευα πως είχε μεγάλη έπαρση,
κι αυτό είναι μια χαρά όσο μετφράζεται
σε καλή ηγεσία.
Αλλά ίσως είναι κάπως υπερβολικό.
Σχεδόν αμέσως,
ο Πάττον καταφέρνει να βάλει το σχέδιό του σε εφαρμογή...
και εξαπολύει αιφνιδιαστική επιδρομή στο στρατόπεδο του Πάντσο Βίγια.
Πιο γρήγορα!
Τους σκορπίσαμε. Πάμε!
Πιο γρήγορα!
Κάτω!
Πάμε, πάμε!
Οι αντάρτες δεν έχουν καμία ελπίδα
μπροστά στο Πάττον και τον κινητό στρατό του,
και μέχρι να τελειώσει η μάχη,
τρεις από τους άντρες του Βίγια έχουν σκοτωθεί,
συμπεριλαμβανομένου και του υπαρχηγού του.
Η πρώτη χρήση μηχανοκίνητων πολεμικών μηχανών
από το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών
είναι μια τεράστια επιτυχία,
και για τον Πάττον,
είναι το πρώτο του βήμα στην άνοδο για τη δόξα.
Στο άλλο ημισφαίριο,
δύο μεγάλοι στρατοί συγκρούονται στο πεδίο της μάχης...
Στον πρώτο μεγάλο πόλεμο με σύγχρονη τεχνολογία.
Όταν εξετάζεις τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο,
έχεις να κάνεις με πολυβόλα, και,
όλους αυτούς τους νέους θανατηφόρους μηχανισμούς.
Είναι η αρχή του 20ου αιώνα ως μια εποχή τεχνολογίας.
Δεν έχουμε πια άντρες πάνω σε άλογα.
Έχουμε μηχανοκίνητο πόλεμο.
Τα εξελιγμένα όπλα μετατρέπουν τη διαμάχη
σε σφαγή.
230 άντρες σκοτώνονται κάθε ώρα...
ένας θάνατος κάθε 15 δευτερόλεπτα.
Στην πραγματικότητα τα πολυβόλα πιθανότατα έκαναν τα περισσότερα.
Ανακάλυψαν ότι αν σκάψουν ίσου βάθους χαμηλά χαρακώματα
και χρησιμοποιήσουν πολυβόλα,
ένας μικρός αριθμός στρατευμάτων
μπορούσε να σταματήσει μια μεγάλη επιτιθέμενη δύναμη.
Και τότε και οι δύο πλευρές άρχισαν να σκάβουν χαρακώματα.
Κι έτσι ήταν εγκλωβισμένοι κατά μήκος αυτής της γραμμής, το Δυτικό μέτωπο,
το οποίο ήταν ένα εξαιρετικά πολύπλοκο σύνολο από χαρακώματα
που δεν κινούνταν ιδιαίτερα από καμία πλευρά.
Τα χαρακώματα καλύπτουν 40.000 χιλιόμετρα.
Απλωμένα απ'άκρη σ'άκρη,
θα κύκλωναν όλη τη γη.
Η περιοχή ανάμεσα στα χαρακώματα είναι τόσο θανατηφόρα,
που είναι γνωστή...
ως η γη του κανενός.
Ανάμεσα στους Γερμανούς στρατιώτες
τοποθετημένος στα χαρακώματα κατά μήκος του Δυτικού μετώπου
είναι ο Αδόλφος Χίτλερ.
Αλλά ακόμα και μετά από μήνες στην πρώτη γραμμή,
ο Χίτλερ ακόμα αντιμετωπίζεται σαν απόκληρος.
Ο Χίτλερ θεωρούνταν από τα άλλα στρατεύματα
σαν κάπως μοναχικός τύπος,
ένα μάλλον παράξενο, εκκεντρικό άτομο
που δεν ανοιγόταν σε κανέναν.
Αλλά ότι λείπει στον Χίτλερ σε δημοτικότητα
το αναπληρώνει με τυφλή φιλοδοξία.
Δρομέα!
Η Διοίκηση θέλει να παραδοθεί αυτό στο 3ο Τάγμα.
-Τώρα! -Μάλιστα, κύριε.
Ο ρόλος του Χίτλερ ως αγγελιαφόρος
στην πραγματικότητα θεωρούνταν ίσως η πιο επικίνδυνη αποστολή
σε πόλεμο με χαρακώματα...
τρέχοντας από χαρακώματα σε χαρακώματα εκθέτοντας τη ζωή του σε εχθρικά πυρά.
Το ποσοστό θνησιμότητας για τους αγγελιαφόρους
ήταν αρκετά υψηλό.
Οπισθοχώρηση!
Οι Γερμανοί οπισθοχωρούν,
και ο Αδόλφος Χίτλερ έχει τραυματιστεί,
και βλέπει απέναντί του τον Στρατιώτη Χένρι Τάντεϊ,
έναν Βρετανό Στρατιώτη.
Ο Τάντεϊ έχει τον Αδόλφο Χίτλερ σε πεδίο βολής,
και παρόλο που είναι ένας εκπαιδευμένος στρατιώτης,
δε μπορεί να τραβήξει τη σκανδάλη.
Αν ο Τάντεϊ είχε τραβήξει τη σκανδάλη,
ο Αδόλφος Χίτλερ θα είχε πεθάνει στο πε- δίο της μάχης του Α' Παγκοσμίου Πολέμου,
και ολόκληρη η ροή της ανθρώπινης ιστορίας θα είχε αλλάξει.
Είναι ένα από τα μαγαλύτερα "αν..." της ιστορίας.
Οι Παγκόσμιοι Πόλεμοι έχουν ξεκινήσει
με τη Βρετανία, τη Γαλλία και τη Ρωσία
να αγωνίζονται ενάντια στη Γερμανία και τις Κεντρικές Δυνάμεις.
Τα σύγχρονα όπλα προκαλούν μαζικές καταστροφές
στα πεδία της μάχης,
και δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες
ζούνε πια σε συνωστισμένα χαρακώματα.
Λίγο καιρό αφότου άρχισε ο πόλεμος,
οι δυο πλευρές συνειδητοποίησαν, "με τα χαρακώματα οι αντίπαλοι δε μας διώχνουν.
Μπορούν να μας μετακινήσουν λίγο πίσω
αλλά το κόστος θα είναι φρικτό."
Και το αποτέλεσμα αυτού ήταν,
ο πόλεμος να τελματώσει στη λασπώδη Γαλλία.
Αλλά στο Λονδίνο,
ένας άντρας είναι πεπεισμένος πως μπορεί να ξεπεράσει το αδιέξοδο.
Πάει στον μπάρμαν και λέει...
Γεννημένος σε μια από τις πιο ευκατάστατες οικογένειες στη Βρετανία,
έχει ανελιχθεί στις τάξεις με ασυνήθιστη ταχύτητα...
Κι έχει γίνει επικεφαλής του Βρετανικού Ναυτικού.
Το όνομά του είναι Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Ο Τσώρτσιλ είχε τεράστια αυτοπεποίθηση,
και είναι εύκολο να καταλάβει κανείς γιατί.
Ήταν ο γιος του Λόρδου Ράντολφ Τσώρτσιλ,
ο οποίος ήταν σπουδαίος πολιτικός.
Κι έτσι ο Τσώρτσιλ, από πολύ μικρός,
θεωρούσε, σχεδόν σαν θέλημα Θεού,
ότι θα παίξει ηγετικό ρόλο στα πολιτικά.
Ο Τσώρτσιλ συλλαμβάνει ένα παράτολμο σχέδιο
που είναι σίγουρος ότι θα αλλάξει την τύχη των Μεγάλων Δυνάμεων.
Μέχρι κάποιο σημείο
θεωρούσε τον εαυτό του στρατηγό,
κι έψαχνε τρόπους να σπάσει το αδιέξοδο στη Δυτική Ευρώπη
παρά να μαζέψει περισσότερο στρατό και περισσότερο πυροβολικό,
και στην πραγματικότητα αυτή ήταν μια αρκετά καλή σκέψη.
Τι θα γινόταν αν μπορούσαμε να στείλουμε ένα στόλο
στα νότια, στη Μαύρη Θάλασσα;
Να ανεφοδιάσουμε τους Ρώσους;
Ε ναι, λοιπόν, ακριβώς αυτό.
Δεν υπάρχει τρόπος.
Ε λοιπόν, ναι, υπάρχει.
Μέσα απ'την Καλλίπολη.
Απ'την Καλλίπολη; Όχι.
Είναι η μόνη μας ελπίδα.
Με όλο το σεβασμό, είμαστε εδώ για να παρέχουμε πληροφορίες...
αυτό ακριβώς κάνουμε.
Πολλοί συνεργάτες του Τσώρτσιλ
πίστευαν ότι είναι ένας άνθρωπος των μεγάλων αντιθέσεων,
ένας ανυπότακτος, ένα ακυβέρνητο κανόνι.
Ήταν γνωστός ως κάποιος που έπρεπε να παρακολουθείς.
Οι φίλοι του τον παρακολουθούσαν
επειδή είναι πολύ ταλαντούχος,
και οι εχθροί του τον παρακολουθούσαν
επειδή ήταν επικίνδυνος.
Η χερσόνησος της Καλλίπολης
φυλάγεται καλά από Κεντρικές Δυνάμεις.
Το σχέδιο του Τσώρτσιλ ήταν να προκαλέσουν έκρηξη στον πορθμό,
περνώντας προς τη Ρωσία και επιτρέποντας στις Μεγάλες Δυνάμεις να εξαπολύσουν
συντριπτική επίθεση από τα ανατολικά,
ανοίγοντας ένα δεύτερο μέτωπο ενάντια στη Γερμανία.
Αν αυτό πετύχει,
οι Μεγάλες Δυνάμεις θα μπορούν να αλλάξουν τη ροή του πολέμου
και να συντρίψουν τις Κεντρικές Δυνάμεις.
Περισσότερα από 100 πολεμικά πλοία ξεκινούν
για το γεγονός που θα χαρακτηριστεί ως η μεγαλύτερη αμφίβια εισβολή
που έχει δει ποτέ ο κόσμος.
Πολλοί άνθρωποι με ρωτούν, "ποια είναι η πιο
δύσκολη απόφαση που έχεις πάρει ποτέ;"
Είναι πάντα η απόφαση να στείλω άντρες στη μάχη,
και το χειρότερο κομμάτι αυτού
είναι η πρώτη νύχτα της μάχης,
επειδή γνωρίζεις ότι έχεις μόλις εξαπολύσει κάτι,
και ξέρεις ότι μέσα σε λίγες ώρες
θα αρχίσεις να λαμβάνεις νέα από το πεδίο της μάχης,
απ'τους διοικητές σου εκεί έξω,
που θα λένε πόσοι πολλοί νέοι άντρες έχουν πεθάνει.
Ναι;
Έχουν φτάσει στα μισά του πορθμού.
Θα έπρεπε να έχουν περάσει μέχρι τώρα.
Θα τα καταφέρουν.
Τέσσερα πλοία βούλιαξαν.
Άλλο ένα έχει πιάσει φωτιά.
Οι απώλειες ήταν αναμενόμενες.
Ο στόλος ζητάει άδεια να επιστρέψει.
Πρέπει να συνεχίσουν να πιέζουν με οποιοδήποτε κόστος.
Έχουμε πόλεμο.
Δε νομίζω ότι θα μπορούσε ποτέ να πετύχει το εγχείρημα στην Καλλίπολη.
Τα στρατεύματα που εισέβαλαν από ξηράς
αντιμετώπιζαν χαλάζι από σφαίρες πολυβόλων και πυροβολικού,
και τα θύματα ήταν τρομακτικά σε αριθμό.
Η εισβολή είναι μια καταστροφική αποτυχία.
56.000 στρατεύματα των Μεγάλων Δυνάμεων σκοτώθηκαν
και σχεδόν 200.000 έχουν καταγραφεί ως τραυματίες ή αγνοούμενοι.
Δεν έχουν κερδίσει σχεδόν καθόλου έδαφος...
και η γραμμή ανεφοδιασμού προς τη Ρωσία
παραμένει κλειστή.
Νομίζω πως η αξιοπιστία του Τσώρτσιλ μετά την Καλλίπολη
σίγουρα αμφισβητήθηκε.
Η τέχνη του πολέμου δεν είναι επιστήμη.
Το μόνο πράγμα που ξέρεις όταν αφοσιώ- νεσαι στην τέχνη του πολέμου είναι,
ότι όλα θα είναι απαίσια.
Η κοινή γνώμη έχει εξαγριωθεί από το μακελειό.
Κάποιος πρέπει να αναλάβει την ευθύνη.
Όλα τέλειωσαν.
Το σχέδιο ήταν καλό.
Ορίστε;
Το σχέδιο ήταν καλό.
Το μόνο που χρειαζόταν ήταν να συνεχίσουμε να πιέζουμε.
Φοβάμαι πως οι υπηρεσίες σας
ως Πρώτος Λόρδος του Ναυαρχείου
δε θα μας χρειαστούν πια.
Αναμένω την επιστολή παραίτησής σας μέχρι αύριο το πρωί.
Όταν απέλυσαν τον Τσώρτσιλ,
πίστευε πως η καριέρα του είχε πλέον τελειώσει.
Κι αυτό δεν ήταν υπερβολή από μέρους του,
γιατί μπορούσε να γίνει υπερβολικός.
Φαινόταν ότι όλα θα τέλειωναν.
Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τον Τσώρτσιλ
να ταπεινώνεται από κάτι όπως η Καλλίπολη,
αλλά αυτό τον είχε τιμωρήσει.
Σκεφτόταν, "ποτέ ξανά.
Την επόμενη φορά, αν υπάρξει επόμενη φορά..."
παρόλο που δε φαινόταν να υπάρχει...
"θα το κάνω σωστά."
Ηττημένη και ταπεινωμένη,
η καριέρα του Τσώρτσιλ είναι διαλυμένη.
Του προσφέρεται γραφειακή υπηρεσία
αλλά την απορρίπτει.
Γνωρίζει ότι αν πρόκειται ποτέ να εξιλεωθεί,
χρειάζεται μια νέα πορεία.
Οπότε ο Τσώρτσιλ κάνει το αδιανόητο.
Κατατάσσεται στον Βρετανικό στρατό...
Και πάει κατευθείαν στην πρώτη γραμμή.
Ενώ ο Ουίνστον Τσώρτσιλ αναζητά την εξιλέωση,
η Γερμανία παίρνει το πλεονέκτημα από τη νίκη της στην Καλλίπολη,
και καταστρώνει σχέδιο για να εξαλείψει τη Ρώσικη απειλή
μια για πάντα.
Οι Γερμανοί φορτώνουν ένα μυστικό όπλο
σ'ένα καλά φρουρούμενο τρένο προς τη Ρωσία.
Είναι ένα όπλο που υπόσχεται
να καταστρέψει τους εχθρούς από μέσα προς τα έξω.
Αυτό το όπλο είναι ο Βλαντιμίρ Λένιν.
Ο Λένιν είναι ο ηγέτης των Κομμουνιστών Επαναστατών της Ρωσίας
αποφασισμένος να ανατρέψει τον Τσάρο της Ρωσίας.
Τα τελευταία δέκα χρόνια,
ήταν εξόριστος στην Ελβετία
μέχρι που η Γερμανία τον στέλνει πίσω μέσα σ'ένα τρένο
μαζί με 10 εκατομμύρια
που χρηματοδοτούν την επανάσταση του.
Οι Γερμανοί αποφάσισαν
να πάρουν αυτό το τεράστιο ρίσκο
να επιστρέψουν τον Λένιν στη Ρωσία
για να προκαλέσουν επανάσταση και να αποσυρθεί η Ρωσία απ'τον πόλεμο.
Είναι το πιο ριζοσπαστικό βήμα που μπορεί να κάνει κανείς.
Όταν ο Λένιν φτάνει στη Μόσχα,
τον υποδέχεται ένας παλιός του φίλος.
Έξι φορές έχει εξοριστεί στη Σιβηρία,
κι έξι φορές έχει αποδράσει.
Το όνομά του είναι Ιωσήφ Στάλιν.
Σύντροφε.
Έλα να σου δείξω το νέο σου σπίτι.
Ενωμένοι ξανά,
οι δυο τους υπηρετούν επακριβώς το σχέδιο της Γερμανίας
καθώς αρχίζουν να σχεδιάζουν μια ένοπλη επανάσταση.
Τους επόμενους μήνες,
ο Λένιν κι ο Στάλιν στρατολογούν μια μεγάλη πολιτοφυλακή από εργάτες.
Χρησιμοποιώντας τα 10 εκατομμύρια από την Γερμανική κυβέρνηση,
συγκεντρώνουν σιγά σιγά ένα απόθεμα όπλων...
Μέχρι που είναι έτοιμοι να κάνουν την κίνησή τους.
Έχω κανονίσει να καταλάβουμε τους σταθμούς των τρένων
και τις τηλεφωνικές επικοινωνίες.
Και η Ανακτορική φρουρά;
Πολλές πηγές μας
λένε ότι ενστερνίζονται τον σκοπό μας.
Ο συγχρονισμός μας πρέπει να είναι τέλειος.
Οι Κομμουνιστές επιτίθενται στα Χειμερινά Ανάκτορα,
ανατρέποντας τον Ρώσο Τσάρο.
Η Σοβιετική Ένωση γεννιέται.
Αυτό είναι μόνο η αρχή, σύντροφε.
Μόλις λίγες μέρες αργότερα,
ο Λένιν υπογράφει διάταγμα με το οποίο η Ρωσία αποσύρεται από τον πόλεμο.
Το Γερμανικό σχέδιο πετυχαίνει,
φέρνοντας τους ένα βήμα πιο κοντά στη νίκη.
Η Ευρώπη βρίσκεται σε πόλεμο,
και με μια παράτολμη κίνηση, οι Κεντρικές Δυνάμεις
έχουν σταματήσει τη μάχη στο ανατολικό μέτωπο,
στέλνοντας τον εξόριστο επαναστάτη Βλαντιμίρ Λένιν πίσω στη Ρωσία
όπου και πήρε τον έλεγχο της χώρας στα χέρια του
και απέσυρε το Ρωσικό στρατό από τη μάχη.
Η Γερμανία μπορεί να στρέψει την προσοχή της στις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις,
και μια από τις χώρες που τώρα είναι υποχρεωμένες να αγωνιστούν
ενάντια σ'ένα νέο κύμα Γερμανών στρατιωτών
είναι η Ιταλία.
Η Ιταλία μπήκε στον πόλεμο το 1915
και τώρα πρέπει να αντιμετωπίσει την πλήρη ισχύ του Γερμανικού στρατού
για πρώτη φορά.
Δεκάδες χιλιάδες στρατεύματα
σπεύδουν να υπερασπιστούν τα Ιταλικά σύνορα στις Άλπεις.
Ανάμεσά τους
είναι ένας σκοπευτής με το όνομα Μπενίτο Μουσολίνι.
Πριν τον πόλεμο, ο Μουσολίνι είναι αντιπολεμικός ακτιβιστής.
Είναι δημοσιογράφος. Είναι λίγο πολύ ειρηνιστής.
Ο χρόνος που πέρασε υπερασπίζοντας τα σύνορα της Ιταλίας
κάνει τον Μουσολίνι ανυπόμονο να επιστρέψει την Ιταλία στο μεγαλείο της.
Ο Μουσολίνι μετατρέπεται σε ένα τελείως διαφορετικό άτομο
απ'ότι ήταν πριν τον πόλεμο.
Όλη του η αντίληψη απέναντι στο έθνος του
και ο ρόλος του σ'αυτό αλλάζει.
Αναπτύσσει μια υψηλή αίσθηση εθνικισμού,
μια πραγματική υπερηφάνεια για τη χώρα του.
Η φρίκη του πολέμου
έχει μετατρέψει τον Μουσολίνι σε μια αδίστακτη φονική μηχανή.
Ένα χαρακτηριστικό που θα πάρει μαζί του πίσω στη Ρώμη.
9500 χιλιόμετρα βόρεια, στο Βέλγιο,
ο Βρετανικός στρατός σκάβει χαρακώματα...
Από το ξεκίνημα του πολέμου,
σχεδόν 400.000 Βρετανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί
κι απλά αντικαθίστανται από νέες αφίξεις.
Ανάμεσα στους νεοσύλλεκτους
είναι ένας άντρας που μάχεται να ξεπεράσει
τη μεγαλύτερη αποτυχία της ζωής του...
ο Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Ο Τσώρτσιλ ανέλαβε την ευθύνη
για οτιδήποτε είχε κάνει στη ζωή του.
Ποτέ δεν μετακύλησε την ευθύνη.
Ήταν ταπεινωμένος, εξευτελισμένος από την Καλλίπολη,
κι έπρεπε να κάνει κάτι,
οπότε έβαλε τον εαυτό του σε κίνδυνο
και δήλωσε εθελοντής για τα χαρακώματα.
Ήταν κάτι πολύ επικίνδυνο.
-Κουνηθείτε! -Πάμε!
Κύριε,
η 2η διμοιρία έχασε αυτά τα κεντρικά χαρακώματα.
Φέρε μου την Ομάδα Ολμοβόλων από τις Δυτικές Εφεδρείες αμέσως.
Φοβάσαι πρώτα απ'όλα κυρίως τον εαυτό σου.
Η πρώτη φορά που με πυροβόλησαν, εμ, ήταν κάπως,
"έι, δεν παίζουμε εδώ. Αυτή είναι η πραγματικότητα.
Αυτός ο τύπος δε με πέτυχε,
και σκότωσε κάποιον άλλον.
Αλλά αύριο θα προσπαθήσει να σκοτώσει εμένα."
Όπως λέμε στο στρατό, αυτό σου ανοίγει τα μάτια.
Με τα Βρετανικά θύματα να αυξάνονται,
ο Τσώρτσιλ γρήγορα προάγεται
και ανακαλύπτει ότι κατέχει αυτά που χρειάζονται
για να καθοδηγήσει τους άντρες στη μάχη.
Για έναν άντρα με τη φιλοδοξία του Τσώρτσιλ,
είναι το πρώτο βήμα προς την εξιλέωση.
Μέσα του, αυτό που ήθελε πάντα να γίνει ο Τσώρτσιλ
ήταν ένας μεγάλος πολεμιστής, ένας σπουδαίος ήρωας.
Εδώ είχε υπό τις διαταγές του μόλις 800 άντρες,
ενώ ονειρευόταν να κατευθύνει
τη μοίρα εκατομμυρίων στη μάχη.
Η μάχη φαίνεται δίχως τελειωμό...
Γράμμα!
Μέχρι που η Γερμανία εξαπολύει ένα μυστικό όπλο.
Δεχόμαστε πυρά!
Αέρια!
Κουνηθείτε! Κουνηθείτε!
Άκρη!
Πάμε!
Πάμε, πάμε, πάμε, πάμε!
Η διαμάχη ανάμεσα στις Κεντρικές και τις Μεγάλες Δυνάμεις
έχει εξελιχθεί στον πιο αιματηρό πόλεμο της ανθρώπινης ιστορίας.
Μέχρι το 1917,
σχεδόν 7 εκατομμύρια Βρετανοί, Γάλλοι και Γερμανοί στρατιώτες έχουν σκοτωθεί.
-Αέρια! -Πάμε!
Ήταν ένας ψυχοφθόρος πόλεμος.
Έπρεπε να σκοτώσεις όσους περισσότερους εχθρούς μπορείς
ώστε να μπορέσεις έστω και λίγο να προχωρήσεις.
Ο χημικός πόλεμος το επέτρεψε αυτό
με έναν πολύ φρικτό τρόπο.
Έναν τρόπο που αλλάζει τη ροή του πολέμου.
Οπότε στρέφονται στη μοναδική χώρα
που θα μπορούσε να στρέψει επιτέλους το ζυγό υπέρ τους.
Μέχρι τώρα, ο Πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον
έχει κρατήσει την Αμερική εκτός πολέμου.
Ο Ουίλσον αναγνώριζε ότι οι πολίτες της Αμερικής
δεν ήθελαν να συμμετέχουν σε πόλεμο,
ειδικότερα αν είναι ένας μακρινός πόλεμος για μακρινούς ανθρώπους
και για σκοπούς που δε μας αφορούσαν.
Ειλικρινά, οι Αμερικάνοι δε φανταζόντουσαν τους εαυτούς τους
σε άμεσο κίνδυνο.
Αλλά με τις εχθροπραξίες να αυξάνονται,
μια ειρηνική λύση μοιάζει όλο και λιγότερο πιθανή,
και οι σύμβουλοι του Ουίλσον τον ωθούν
να ξεκινήσει να προετοιμάζει στρατιωτικές δυνάμεις.
Ανάμεσά τους είναι ένας 35χρονος Βοηθός Γραμματέα του Ναυτικού
ο Φραγκλίνος Ντελάνο Ρούζβελτ.
Κύριε Πρόεδρε, συνιστώ άμεση διανομή
επιπρόσθετης χρηματοδότησης στα ναυτικά μας μέσα
αν θέλουμε να διατηρήσουμε τη στρατιωτική μας ετοιμότητα.
Ο Ουίλσον βρισκόταν όλο και πιο κοντά στον πόλεμο.
Την άνοιξη του 1915,
το Βρετανικό πλοίο Λουζιτάνια βυθίστηκε,
και στο κατάστρωμα βρίσκονταν πάνω από εκατό Αμερικανοί.
Αυτό ήταν σημαντικό ζήτημα.
Μέχρι τώρα, ήταν ένας Ευρωπαϊκός πόλεμος.
Αλλά τώρα σ'αυτόν τον Ευρωπαϊκό πόλεμο,
σκοτώνονταν Αμερικάνοι.
Δημιουργείται μίσος στους Αμερικανούς εναντίον των Γερμανών,
και στις 26 Φεβρουαρίου, 1917,
το μίσος τους φτάνει στο ζενίθ του.
Κύριε Πρόεδρε, νομίζω ότι πρέπει να το δείτε αυτό αμέσως.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακτούν
ένα μυστικό τηλεγράφημα από τη Γερμανία
προορισμένο για τη Μεξικάνικη κυβέρνηση
που περιλαμβάνει μια σοκαριστική πρόταση.
Οι Γερμανοί προσφέρονται να χρηματοδοτήσουν
μια Μεξικανική εισβολή στις Ηνωμένες Πολιτείες
που θα επέτρεπε στη χώρα να ανακτήσει τις συνοριακές πολιτείες
της Αριζόνα, του Ν.Μεξικού και του Τέξας.
Το Γερμανικό τέχνασμα ήταν,
να απασχολήσουν την Αμερική με έναν πόλεμο με το Μεξικό,
κι έτσι να τους κρατήσουν μακριά από την Ευρώπη.
Ε λοιπόν, αυτό εξόρισε πολλούς Αμερικάνους,
και δικαίως μάλιστα.
Η Αμερικανική κυβέρνηση ανακοίνωσε τα περιεχόμενα
του μυστικού μηνύματος,
και σχεδόν αμέσως,
αντιγερμανικές διαδηλώσεις ξεσπούν σε όλη την Αμερική.
Το τηλεγράφημα Ζίμερμαν
ήταν ένα από τα πιο αφελή πράγματα
που έκανε ποτέ η Γερμανική κυβέρνηση.
Το Τέξας δεν το ενδιέφερε ο πόλεμος στην Ευρώπη.
Τώρα ξαφνικά,
οι Γερμανοί προσπαθούν να επιστρέψουν το Τέξας στο Μεξικό;
Αρκετά με τη Γερμανία.
Πρέπει κάποιος να τους συμμορφώσει.
Ο Πρόεδρος Ουίλσον υπογράφει την κήρυξη του πολέμου
τον Απρίλιο του 1917.
Το σχέδιο της Γερμανίας να κρατήσει την Αμερική μακριά απ'την Ευρώπη
απέτυχε παντελώς.
Οι Αμερικανοί μπορεί να είναι πια έτοιμοι για πόλεμο,
αλλά ο στρατός τους δεν είναι.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν έναν μόνιμο στρατό
μόλις 100.000 αντρών
ενώ ο Γερμανικός στρατός έχει 4,5 εκατομμύρια.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες σπεύδουν να επανδρώσουν το στρατό τους,
και οι ελάχιστοι με πολεμική εμπειρία αποστέλλονται γρήγορα στη Γαλλία.
Ο Τζωρτζ Σμιθ Πάττον
έχει στα χέρια του μια τεράστια πρόκληση...
να διοικήσει ένα Τάγμα Αμερικανών σντρών
χρησιμοποιώντας την πιο σύγχρονη μορφή στρατιωτικής εφεύρεσης...
Το τανκ.
Κάποιοι Αμερικανοί Στρατηγοί εναντιώνονταν πολύ στο τανκ
γιατί δεν ήθελαν να εγκαταλείψουν το ιππικό.
Ο Τζωρτζ Πάττον αντιλαμβανόταν τη δύναμη της μοντέρνας τεχνολογίας
στις κινητές και ένοπλες πολεμικές μηχανές,
και επένδυσε πολλά σε αυτό.
Το τανκ ήδη χρησιμοποιούνταν στο Δυτικό μέτωπο
αλλά με λίγη επιτυχία.
Του τελειώνει πολύ γρήγορα η βενζίνη,
κολλάει στη λάσπη πολύ εύκολα,
και το μεγάλο του μέγεθος
δυσκολεύει την ενσωμάτωση του
σε στρατιωτικούς ελιγμούς.
Αλλά εκεί που οι άλλοι βλέπουν ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα,
ο Πάττον βλέπει μια ευκαιρία να αποδείξει ότι τα τανκς του
μπορούν να σπάσουν το μέτωπο.
Πιστεύω ότι η καινοτομία δημιουργείται κάπου ανάμεσα στα αυτιά.
Δεν έχει να κάνει με το εργαλείο.
Έχει να κάνει με το πως σκέφτεσαι να χρησιμοποιήσεις την τεχνολογία κ.ο.κ.
Πρέπει να αποδίδουμε εύσημα σε ανθρώπους όπως ο Πάττον
που έχουν εμπειρία Α' Παγκοσμίου Πολέμου, που μονίμως
σκέφτονταν πως να μεταχειριστούν νέα πράγματα.
Ο Πάττον γνωρίζει ότι το ρίσκο είναι μεγάλο.
Αλλά με το Τάγμα του από τανκς,
είναι αποφασισμένος να κερδίσει τον πόλεμο...
η να πεθάνει προσπαθώντας το.
Ο παγκόσμιος πόλεμος μαίνεται στην Ευρώπη...
όσο οι Σύμμαχοι παλεύουν να κρατήσουν έδαφος έναντι Γερμανίας και Άξονα...
χωμένοι μέσα στα χαρακώματα.
Τα πράγματα είναι άσχημα στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Ευρώπη είναι κλονισμένη, εξαντλημένη,
πολλές πόλεις έχουν γίνει ερέιπια.
Η πείνα και οι ασθένειες εξαπλώνονταν παντού.
Ξέρετε, ο Ερυθρός Σταυρός δεν μπορούσε να συμβαδίσει
με όσα συνέβαιναν.
Αν ήσουν οι Μεγάλες Δυνάμεις στην Ευρώπη,
χρειαζόσουν τις ενισχύσεις...
Τη φρέσκια ενέργεια, το νέο αίμα.
Για να βοηθήσουν στη μάχη, οι Μεγάλες Δυνάμεις στρατολογούν μια νέα χώρα.
Μετά την πολυαναμενόμενη συμμετοχή της στον πόλεμο,
Η Αμερική είναι έτοιμη να κάνει αισθητή την παρουσία της.
Η πρώτη τους μεγάλη επίθεση
είναι μια εισβολή στο Δυτικό μέτωπο
με την ελπίδα να αναγκάσουν τις Κεντρικές Δυνάμεις
να βγουν απ τα χαρακώματα
και να εγκαταλείψουν τη Γαλλία.
Είναι εξοπλισμένοι με το δικό τους μυστικό όπλο:
ένα Τάγμα ελαφρών τανκς
υπό τις διαταγές του Συνταγματάρχη Τζωρτζ Σμιθ Πάττον.
Σε φάλαγγα.
Θα πάμε απ'τον κεντρικό δρόμο. Να μη μάθει κανείς ότι ερχόμαστε.
-Θα κινηθούμε την αυγή. -Μάλιστα, κύριε!
Ο Πάττον δοκιμάζει τη νέα του στρατηγική.
Ηγείται αυτής της νέας μορφής πολεμικής μηχανής, το άρμα μάχης.
Έτσι είναι μια σημαντική μάχη γι'αυτόν
για να αποδείξει ότι τα τανκς είναι πολύτιμα στο πεδίο της μάχης
κι επίσης να αναδειχθεί ως σπουδαίος στρατιωτικός ηγέτης.
Για τον Πάττον,
όλα στην καριέρα του τον έχουν οδηγήσει σ'αυτήν τη στιγμή.
Ο Τζωρτζ Πάττον ήταν πάντα στρατιώτης.
Ήταν η ταυτότητά του.
Κι έτσι στον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, βρίσκεται στο στοιχείο του.
Το βράδυ πριν την προγραμματισμένη επίθεση,
ο Πάττον δε μπορεί να κοιμηθεί.
Τα τανκς δεν είναι ενδεδειγμένες πολεμικές μηχανές,
κι ο Πάττον γνωρίζει ότι δε μπορεί να αφήσει τίποτα στην τύχη.
Ξεγλιστράει από τα χαρακώματα τελείως απροστάτευτος,
βαθιά στο επίκεντρο της γης του κανενός.
Ψάχνει μια διαδρομή
που θα σιγουρέψει ότι οι μηχανές του δε θα κολλήσουν στη λάσπη.
Πιστεύω πως όταν εξετάζεις κάποιον σαν τον Τζωρτζ Πάττον,
καταλαβαίνεις ότι χρησιμοποίησε τις γνώσεις του σωστά
αλλά πιστεύω ότι το καλύτερο που έκανε ήταν,
ότι μετέτρεπε τη γνώση σε πράξη, πολύ γρήγορα.
Η τάση του Τζωρτζ Πάττον ήταν να δρα.
Επειδή ήταν επιθετικός,
γι'αυτόν δούλεψε πολύ, πολύ καλά.
Στις 12 Σεπτεμβρίου, 1918,
ο Πάττον και ο στρατός του σαρώνουν το πεδίο της μάχης
από όλες τις μεριές...
Και οι Γερμανοί αντεπιτίθενται με ό,τι μέσο διαθέτουν.
Αλλά η ευφυΐα του Πάττον αποδίδει...
Και η Ταξιαρχία των τανκ του ξεκινάει να διεισδύει στις Γερμανικές γραμμές.
Στρατιώτη!
-Πήγαινε στην αριστερή πλευρά αμέσως! -Μάλιστα, κύριε.
Στρατηγέ, ο Τρίτος Λόχος προελαύνει.
-Λάβετε θέσεις στην κορυφογραμμή. -Μάλιστα, κύριε.
Συνεχίστε! Συνεχίστε!
Υπολοχαγός Τζωρτζ Σμιθ Πάττον,
1η Ταξιαρχία Αρμάτων Μάχης.
Αντισυνταγματάρχης Ντάγκλας Μακάρθουρ,
42ο Πεζικό.
Στρατηγέ, κύριε, σας χρειάζονται στη γραμμή της μάχης.
Εντάξει, αγόρια!
Ας ξεκινήσουμε!
Ο Πάττον κι ο Μακάρθουρ.
Εδώ στο Σαν Μιγιέλ,
και γνωρίζονται στο πεδίο της μάχης για πρώτη φορά
ανάμεσα σε βλήματα πυροβολικού παντού γύρω τους.
Έχεις αυτούς τους δυο άντρες
που θα παίξουν τόσο σημαντικό ρόλο
στο σχηματισμό του μέλλοντος του 20ου αιώνα,
και δεν έχουν ιδέα τι τους επιφυλάσσει η ιστορία.
Ο Μακάρθουρ προέρχεται από μια μεγάλη γενιά στρατιωτικών.
Ο πατέρας του είχε βραβευτεί με το Μετάλλιο Τιμής του Κογκρέσσου
στον Αμερικανικό Εμφύλιο Πόλεμο.
Δεν περίμενε κανείς τίποτα λιγότερο από τον γιο του.
Ο Ντάγκλας Μακάρθουρ θα ηγούνταν επιθέσεων
ορμώντας στη γη του κανενός με έπαρση.
Ενσάρκωνε όχι μόνο απίστευτη ικανότητα
αλλά και απίστευτη αυτοπεποίθηση.
Προσέξτε στα δεξιά!
Από νεαρή ηλικία,
ήταν διαφορετικός.
Ήταν ξεχωριστός.
Δε θέλω να πω "εκλεκτός".
Άλλα μπορεί και να νόμιζε ότι ήταν.
Οι δυο απόφοιτοι της Στρατιωτικής Ακαδημίας των Η.Π.Α.
θα είναι σύμμαχοι κι αντίπαλοι για δεκαετίες.
Δε νομίζω ότι αμφισβητεί κανείς
ότι ένας ηγέτης με εμπειρία πολέμου
παίζει σημαντικό ρόλο στη μάχη.
Αν είσαι στρατιωτικός διοικητής,
αυτή η εμπειρία είναι ανεκτίμητη.
Το πως προσπαθεί
μέσα σε όλο αυτό το χάος
και το φονικό που συμβαίνει,
να μείνει συγκεντρωμένος στην αποστολή
που πρέπει να επιτευχθεί, δεν είναι εύκολο πράγμα.
Οι δύο άντρες οδηγούν τις Μεγάλες Δυνάμεις στη νίκη
καθώς οι Γερμανικές γραμμές καταρρέουν.
Και για πρώτη φορά,
οι Κεντρικές Δυνάμεις τρέχουν να σωθούν.
Μόλις 400 χιλιόμετρα μακριά,
χρόνια και χρόνια μάχης στα χαρακώματα
έχουν μετατρέψει τον Αδόλφο Χίτλερ από έναν μοναχικό τύπο χωρίς σκοπό
σ'έναν σκληροτράχηλο στρατιώτη.
Ο Χίτλερ έχει γλιτώσει απ'το θάνατο δύο φορές...
κι αυτό τον σημάδεψε και τον άλλαξε.
Ο Χίτλερ δεν ένιωθε καθόλου αυτή τη στιγμή στη μέση του Α' Παγκοσμίου
Πολέμου ότι ήταν ένας άνθρωπος διαλεγμένος απ'τη μοίρα.
Αυτό που ένιωθε ήταν ότι ανήκει σ'ένα σύνολο
και μια αίσθηση αφοσίωσης,
κι αυτό, πιστεύω, ότι τον έκανε πιο γενναίο
απ'ότι θα ήταν σε άλλη περίπτωση.
Ένιωθε ότι μαχόταν για έναν πολύ σημαντικό σκοπό,
το σκοπό της Γερμανίας.
Η ιδεολογία του Χίτλερ ριζώνει στην πρώτη γραμμή του πολέμου.
Αρχίζει να πιστεύει στην υπεροχή της Γερμανίας
έναντι των Μεγάλων Δυνάμεων
και είναι πια σίγουρος πως μπορεί να αντέξει
οτιδήποτε εξαπολύσουν εναντίον του οι Μεγάλες Δυνάμεις.
Αέρια!
Οι επιθέσεις με τα αέρια είναι ατελείωτες.
Για τον Χίτλερ, έχουν γίνει πια ρουτίνα.
Αλλά αυτή τη φορά είναι διαφορετικά.
Οι Μεγάλες Δυνάμεις χτυπούν τους Γερμανούς
με μια θανατηφόρα νέα μορφή χημικού πολέμου:
Τον υπερίτη.
Παραμένει στα χαρακώματα για μέρες.
Και προσβάλλει τόσο το αναπνευστικό σύστημα όσο και το δέρμα.
Ο υπερίτης επηρεάζει το κεντρικό νευρικό σύστημα.
Δημιουργεί μουσταρδί φουσκάλες στο δέρμα.
Τυφλώνει τους ανθρώπους.
Αχρηστεύει τους βλεννογόνους.
Είναι εξαιρετικά επώδυνο κι εξουθενωτικό,
κι επειδή είναι άοσμο,
μέχρι να καταλάβει κανείς ότι το έχει εισπνεύσει,
κι έχει προσβάλλει το δέρμα, είναι πολύ αργά.
Μετά από τρία χρόνια αιματηρού πολέμου,
το μέτωπο στην Ευρώπη έχει σπάσει.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμετέχουν στη μάχη...
Δίνοντας στο στρατό των Μεγάλων Δυνάμεων την ώθηση που χρειάζεται...
Πυρ!
Οπισθοχώρηση!
Και ωθώντας τους Γερμανούς πίσω στην αρχική αμυντική τους γραμμή
στη βόρεια Γαλλία.
Αλλά ο Γερμανικός στρατός παραμένει ισχυρός,
που σημαίνει ότι οι Μεγάλες Δυνάμεις πρέπει να δράσουν γρήγορα.
Ο αντισυνταγματάρχης Ντάγκλας Μακάρθουρ
αναζητά το παραμικρό στρατηγικό πλεονέκτημα.
Οι στρατιωτικοί ηγέτες είναι άνθρωποι
που είναι πολύ διαφορετικοί σε προσωπικότητα και υπόβαθρο.
Πολύ σπάνια,
κάποιος αγγίζει τον αστερισμό
των στρατιωτικών ηγετών,
κάτι σαν αστέρι που πέφτει,
κι ο Ντάγκλας Μακάρθουρ τον άγγιξε.
Ο Μακάρθουρ μαθαίνει για μια φωτογραφία από παρακολούθηση
Γερμανικών χαρακωμάτων κατά μήκος του Δυτικού μετώπου...
Αυτό αποκαλύπτει ένα απαρατήρητο κενό στις Γερμανικές γραμμές.
Εκεί που οι άλλοι βλέπουν άθραυστη άμυνα,
ο Μακάρθουρ γνωρίζει ότι μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτήν την αδυναμία.
Οι πληροφορίες είναι ζωτικής σημασίας,
κι όσο πιο πολλές μπορείς να συλλέξεις, τόσο το καλύτερο.
Αλλά σ'αυτό που τελικά βασίζεσαι,
είναι το ένστικτό σου ως ανώτερος.
Ο λόγος που φοράμε αστέρια
ή έχουμε αυτές τις υψηλές θέσεις είναι,
ότι έχουμε επιδείξει με τα χρόνια
την ικανότητα να έχουμε ένα ένστικτο που μας οδηγεί σωστά.
Ο Μακάρθουρ είναι αποφασισμένος να σπάσει τις εχθρικές γραμμές
και να περικυκλώσει τους Γερμανού στα χαρακώματά τους...
Υποστηριζόμενος από τον Τζωρτζ Σμιθ Πάττον
και την Ταξιαρχία των τανκς του.
Το φθινόπωρο του 1918...
Ελάτε! Ελάτε!
Οι Μεγάλες Δυνάμεις εξαπολύουν μια κατά μέτωπο επίθεση
στο γεγονός που θα μείνει γνωστό...
Πυρ!
Ως η επίθεση των 100 ημερών.
Ενθαρρυμένοι από τους άντρες του Μακάρθουρ.
Και τα τανκς του Πάττον...
Προχωρήστε... κουνηθείτε! Κουνηθείτε!
Ο στρατός των Μεγάλων Δυνάμεων
γίνεται η πιο κυρίαρχη στρατιωτική δύναμη
που έχει δει ο πόλεμος.
Προχωρήστε μπροστά!
Και οι δυο τους είχαν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους,
αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και οι δύο
ήταν σπουδαίοι στο πεδίο της μάχης.
Πάμε, συνεχίστε να πιέζετε!
Ο Μακάρθουρ ήταν ένας εξαιρετικά ταλαντούχος
και αποτελεσματικός στρατιωτικός ηγέτης.
Πυρ!
Ο Πάττον, γι'αυτό που του ζητήθηκε να κάνει,
δηλαδή να προσπαθήσει να σπάσει το μέτωπο των χαρακωμάτων,
απέδειξε ότι ήταν ο πιο κατάλληλος.
Κουνηθείτε! Κουνηθείτε!
Εμπρός, πάμε! Κουνηθείτε!
Δεχόμαστε πυρά!
Πάμε! Πάμε! Πάμε!
Οι Μεγάλες Δυνάμεις επιτίθενται αδυσώπητα
στις Γερμανικές γραμμές από κάθε κατεύθυνση.
Κουνηθείτε! Κουνηθείτε! Κουνηθείτε! Κουνηθείτε!
Ελάτε! Ελάτε!
Πάμε! Πάμε! Πάμε!
Μετά από μήνες μάχης,
οι Μεγάλες Δυνάμεις τελικά τα καταφέρνουν...
Και ωθούν τον ισχυρό Γερμανικό στρατό σε οπισθοχώρηση.
Εν τέλει, δίχως άλλη επιλογή,
δεκάδες χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες...
Τώρα!
Αφήνουν τα όπλα τους...
Χέρια ψηλά!
Και παραδίνονται.
Μελετάμε τους μεγάλους ηγέτες.
Αυτοί ήταν άντρες που κατανοούσαν
τους πιο σημαντικούς πόρους που είχαν διαθέσιμους
για να πολεμήσουν σ'έναν πόλεμο...
όχι τα όπλα, όχι τα αεροπλάνα,
όχι τα τανκς.
Οι στρατιώτες είναι που φέρνουν τα πάντα εις πέρας,
και η ηγεσία έχει να κάνει με το να εμπνέει κανείς τους στρατιώτες του
για να επιτύχει μια καθοριστική νίκη.
Μετά από τέσσερα χρόνια συνεχούς μάχης
και 37 εκατομμύρια θύματα,
οι δύο πλευρές συμφωνούν να γίνει παύση πυρός.
Ενώ ο κόσμος τρέμει και αναδιαμορφώνεται
όπως συμβαίνει μετά από μεγάλα γεγονότα, όπως η λήξη ενός πολέμου,
δημιουργείται μια μεγάλη ποικιλία διαφορετικών συναισθημάτων.
Το πρώτο είναι η αγαλλίαση, ένα πολύ προσωπικό συναίσθημα,
αγαλλίαση του να είναι κανείς μέρος ενός γεγονότος
που αλλάζει τον κόσμο,
και δεν υπάρχει πολύς χρόνος για να κοιτάξεις πίσω.
Υπάρχουν πάντα πολλά να αναμένεις.
Ενώ ο πιο πολύς κόσμος
γιορτάζει το τέλος μιας μάχης,
κάποιοι βαθιά στην καρδιά της Γερμανίας
αρνούνται να αποδεχθούν την ήττα.
Ο Χίτλερ έχει τραυματιστεί στην επίθεση με τα αέρια
στην τελευταία φάση του πολέμου,
κι έτσι νοσηλεύτηκε, με προσωρινή τύφλωση.
Ότι θα έχανε ο λαός μας τον πόλεμο
ενάντια στο Δυτικό στρατό...
Ενώ ήταν στο νοσοκομείο,
έμαθε ότι η Γερμανία είχε χάσει τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο,
κι αυτό είναι ένα κρίσιμο σημείο μεταβολής συμπεριφοράς
στη ζωή του Χίτλερ.
Στην κοσμοθεωρία του Χίτλερ,
το πνεύμα ήταν πάντα, εμ,
ζωντανός ή νεκρός,
νίκη ή ολοκληρωτική ήττα.
Γι'αυτόν, το να παραδοθεί κανείς ήταν κάτι μη Γερμανικό,
Είσαι δειλός, κατά κάποιο τρόπο, αν παραδοθείς.
Ο Χίτλερ πήρε την παράδοση προσωπικά...
Ένα προσωπικό καταστρεπτικό πλήγμα ενάντια στον εαυτό του.
Το πήρε όμως και σαν αποστολή,
μια αποστολή στη ζωή
να εκδικηθεί και να διορθώσει την παράδοση.
Μετά από τέσσερα ατέλειωτα και αιματηρά χρόνια
και 37 εκατομμύρια θύματα,
οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Μεγάλες Δυνάμεις
είχαν επιτέλους αξιώσει τη νίκη,
αναγκάζοντας τη Γερμανία να παραδοθεί.
Αλλά ενώ η μάχη είχε πάψει,
η πίεση στρέφεται τώρα στους ηγέτες των Μεγάλων Δυνάμεων
για να έρθουν σε συμφωνία
που θα εμποδίσει το να ξεσπάσει ξανά πόλεμος.
Ενώ διαπραγματεύσεις για να διασφαλιστεί η ειρήνη
διεξάγονται στη Γαλλία,
μεγάλα πλήθη καλωσορίζουν τους παγκόσμιους ηγέτες...
Συμπεριλαμβανομένου και του Προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών
Γούντροου Ουίλσον.
Ο Γούντροου Ουίλσον ήταν ο πρώτος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών
που πέρασε σχεδόν μισό χρόνο
έξω από τη χώρα του,
και αισθανόταν ότι αν έστελνε κάποιον άλλο
να διαπραγματευτεί ειρήνη,
δε θα γινόταν σωστά.
Ο Ουίλσον είπε, "Ό,τι κι αν γίνει με το διακανονισμό αυτού του πολέμου
αν πάει καλά αποδώστε μου εύσημα.
Αν δεν πάει καλά, κατηγορήστε εμένα."
Οι ηγέτες συγκεντρώνονται στα Ανάκτορα των Βερσαλλιών.
Αλλά μια χώρα που δεν είναι προσκαλε- σμένη στο τραπέζι είναι η Γερμανία.
Κύριοι, παρακαλώ, παρακαλώ καθίστε.
Αν θέλετε να εξετάσουμε πρώτα τα βασικά στοιχεία
πριν συζητήσουμε οποιεσδήποτε από τις συγκεκριμένες ιδέες...
Το βασικό πράγμα
που ήθελε να πετύχει ο Γούντροου Ουίλσον στις Βερσαλλίες
ήταν να αποδυναμώσει τη Γερμανία,
να μην της επιτρέψει να κατασκευάσει πολεμικές μηχανές μεγάλου μεγέθους ξανά.
Αυτό ήταν κάτι που ήθελαν όλοι οι νικητές να συμβεί.
Αλλά όσο οι διαπραγματεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη,
ο Ουίλσον γρήγορα αντιλαμβάνεται
ότι κάθε χώρα συμμετέχει στο τραπέζι
με τις προσωπικές της βλέψεις.
Ήταν όλοι εθνικοί ηγέτες
που είχαν διαφορετικές απόψεις σχετικά με αυτό που επιθυμούν
από την ειρηνευτική διάσκεψη του Παρισιού.
Είχαν ηγηθεί των χωρών τους
σ'όλη τη διάρκεια αυτού του βίαιου, αιματηρού, ατέλειωτου πολέμου,
κι ο Ουίλσον έρχεται με τους Αμερικάνους του
την τελευταία στιγμή.
Άρα έπρεπε να τον ακούσουν,
κι ο Ουίλσον μπορούσε να γίνει πολύ πειστικός...
αλλά όχι αρκετά.
Όσο οι διαπραγματεύσεις παρατείνονταν για μήνες,
οι συζητήσεις κατέρρευσαν,
και μια από τις Μεγάλες Δυνάμεις
αισθάνεται εντελώς αποκομμένη από τις διαπραγματεύσεις.
Η Ιαπωνία συμμετείχε στον πόλεμο το 1914,
συνεισφέροντας χιλιάδες στρατεύματα
και εκατομμύρια σε χρήμα στο πολεμικό εγχείρημα.
Έρχονται στις Βερσαλλίες με έναν και μοναδικό σκοπό:
να αντιμετωπιστούν ως ίσοι.
Αλλά οι ηγέτες των Μεγάλων Δυνάμεων αγνοούν παντελώς την Ιαπωνία
κατά τη διάρκεια των διαφόρων διαδικασιών,
και για την Ιαπωνία,
αυτή είναι η τελειωτική προσβολή.
Οι Ιάπωνες, που υπήρξαν στην πλευρά των νικητών,
νιώθουν να τρώνε χαστούκι στην ειρηνευτική διάσκεψη.
Έτσι οι Ιάπωνες αποξενώθηκαν
από τις Ηνωμένες Πολιτείες και από τις Δυτικές δυνάμεις,
και ήταν σχεδόν άμεσο επακόλουθο από αυτό
να θεωρήσουν ότι,
"αν θέλουμε να μας σεβαστούν,
θα πρέπει να αγωνιστούμε γι'αυτό."
Η προσοχή στρέφεται
από το σχέδιο του Ουίλσον για μακροχρόνια ειρήνη
σ'ένα σχέδιο για να τιμωρηθεί η Γερμανία,
αναγκάζοντας τους να πληρώσουν
για την καταστροφή που προκάλεσαν.
Οι αποζημιώσεις που απαιτήθηκαν από τη Γερμανία
ήταν αστρονομικές.
Η λογική τους ήταν,
"θα ξεζουμίσουμε όσο πιο πολύ μπορούμε από τη Γερμανία."
Ε λοιπόν, υπήρχαν κάποιοι από τη μεριά των Αμερικανών
που είπαν, "κάνουμε το ενδεχόμενο για επερχόμενο πόλεμο αναπόφευκτο."
Ο Ουίλσον αγωνίστηκε εναντίον αυτού.
Ο Ουίλσον ήθελε μια κατά κάποιο τρόπο πιο ορθολογική ειρήνη,
και ήθελε οι Γερμανοί να αισθάνονται ότι είχαν λόγο
στη συνέχιση του συστήματος των Βερσαλλιών.
Το πρόβλημα μ'αυτήν τη συνθήκη όπως αυτή οριστικοποιήθηκε ήταν,
ότι η Γερμανία δεν είχε κανένα λόγο σ'αυτό το σύστημα.
Είχε κάθε συμφέρον να το ανατρέψει.
Ο Ουίλσον παρά τις έντονες προσπάθειές του,
δεν καταφέρνει να πείσει τις υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις
να στηρίξουν το σχέδιο του για ειρήνη.
Μετά από έξι μήνες έντονων διαπραγματεύσεων,
οι Μεγάλες Δυνάμεις φτάνουν επιτέλους στη σύναψη συνθήκης
Αλλά η τελική συμφωνία
απέχει κατά πολύ από το δίκαιο κι έντιμο πλάνο
που ήλπιζε αρχικά ο Ουίλσον.
Οι ηττημένοι, η Γερμανία κυρίως,
είχαν δώσει το παρόν.
Δεν είχαν δικαίωμα να μιλήσουν.
Δεν τους ζητήθηκε να συνεισφέρουν την άποψη τους.
Βασικά αυτό που γινόταν ήταν...
είχαν ένα πιστόλι στον κρόταφο μεταφορικά...
σχεδόν κυριολεκτικά...
και τους είπαν, "θα υπογράψετε στη διακεκομμένη γραμμή."
Ήταν πιο πολύ μια ειρήνη των νικητών.
Οι νικητές υπαγόρευσαν τις συνθήκες της ειρήνης.
Φέρθηκαν σαν κοινοί ληστές.
Η Ευρώπη βρίσκεται επιτέλους σε ειρήνη.
Αλλά ενώ ο περισσότερος κόσμος γιορτάζει,
η Γερμανία έχει διαταχθεί να πληρώσει τις Μεγάλες Δυνάμεις
πάνω από 80 δισεκατομμύρια σε χρήμα.
Το αντίστοιχο σήμερα είναι σχεδόν μισό τρισεκατομμύριο,
ένα χρέος που δε θα ξεπληρώσουν μέχρι το 2010.
Σαν αποτέλεσμα,
η κυβέρνηση γρήγορα κηρύσσει πτώχευση,
αφήνοντας εκατομμύρια Γερμανούς στην ανέχεια.
Η οικονομική καταστροφή
μεταβάλλει εντελώς τη χώρα και τους ανθρώπους της.
Η Γερμανία σχεδόν αμέσως παλεύει
για το ζήτημα της επιβίωσης της.
Για τους απλούς
ο πόλεμος δεν τελείωσε το 1918.
Για τους απλούς Γερμανούς η μάχη για την επιβίωση,
ο καθημερινός αγώνας για τροφή,
η προσπάθεια να βρεθούν παπούτσια και ρούχα
επεκτάθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1920.
Όσο ο θυμός και η πείνα εξαπλώνονταν,
αυξάνονταν οι εντάσεις σ'όλη την έκταση της χώρας.
Η Γερμανία βρίσκεται σε κατάσταση σχεδόν Εμφύλιου Πολέμου.
Οι αριστερά και η δεξιά
παλεύουν ο ένας με τον άλλο στους δρόμους.
Παραστρατιωτικές ομάδες συγκρούονται.
Η Γερμανία είναι μια χώρα που διαμελίζει τον εαυτό της.
Όταν τελειώνει ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος,
δεν υπάρχει καμία συνθήκη.
Απλά μια ανακωχή που πιθανόν να διαρκέσει 20 χρόνια...
Που σημαίνει ότι δεν έχουμε λυγίσει τελείως το Γερμανικό ηθικό.
Δεν έχουμε πραγματικά λύσει αυτό το πρόβλημα.
Με τις διαμάχες να έχουν σταματήσει,
η συνθήκη ειρήνης υπογράφεται στις Βερσαλλίες.
Και για πρώτη φορά σε πάνω από τέσσερα χρόνια,
η Ευρώπη βρίσκεται σε ειρήνη.
Ενώ ξεσπάνε εορτασμοί σε όλον τον κόσμο,
η Γερμανία βρίσκεται σε κατάσταση αναταραχής,
και πολλοί είναι πεπεισμένοι ότι η ειρήνη δε θα κρατήσει.
Ανάμεσα σ'αυτούς είναι και ο Ουίνστον Τσώρτσιλ.
Έχοντας μόλις γυρίσει στην Αγγλία από την πρώτη γραμμή,
θέτει ως στόχο να αποκαταστήσει την πολιτική του καριέρα,
κερδίζοντας μετά βίας την επανεκλογή του στην παλιά του θέση στη βουλή.
Υπήρχαν πολλές αμφιβολίες για τον Τσώρτσιλ.
Φαινόταν ασταθής στις κρίσεις του.
Η απόφασή του σε σχέση με την εκστρατεία στην Καλλίπολη
είχε καταστροφικές συνέπειες.
Αλλά στον πόλεμο ήταν που απέδειξε τα ηγετικά του διαπιστευτήρια,
κι αυτό ήταν που τον άλλαξε.
Ο Τσώρτσιλ επιστρέφει στην κυβέρνηση
πεπεισμένος ότι η Γερμανική απειλή δεν έχει εξαφανιστεί.
Αφού οδήγησε τα στρατεύματά του σε νίκη στη Γαλλία,
ο Αντισυνταγματάρχης Ντάγκλας Μακάρθουρ
λαμβάνει μια από τις πιο διακεκριμένες θέσεις
στις ένοπλες δυνάμεις...
-Θα ξανάρθεις καθυστερημένος; -Όχι, κύριε!
Κοσμήτορας της Στρατιωτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ στο Γουέστ Πόιντ.
Όπου ξεκινάει αμέσως να δουλεύει
προετοιμάζοντας Αμερικανούς στρατιώτες για μάχη
σε περίπτωση που η ειρήνη αποτύχει.
390 χιλιόμετρα μακριά
στην ακαδημία αρμάτων μάχης του στο Καμπ Μιντ του Μέριλαντ,
Ο Συνταγματάρχης Τζωρτζ Σμιθ Πάττον...
Έτοιμοι!
Προπονεί κι αυτός
την επόμενη γενιά Αμερικανών στρατιωτών.
Στοχεύσατε!
Κι όπως ο Μακάρθουρ,
πάει στοίχημα ότι η παύση πυρός δε θα κρατήσει.
Πυρ!
Στην Ιταλία,
ένας άντρας βλέπει το τέλος της μάχης
σαν μια ευκαιρία.
Ο Μπενίτο Μουσολίνι επιστρέφει στη δουλειά του
ως δημοσιογράφος στον τύπο.
Αλλά η χώρα που πάλεψε να προστατεύεσει
βρίσκεται τώρα σε σύγχυση.
Οι Ιταλοί βγήκαν από τον πόλεμο στη μεριά των νικητών
αλλά απέτυχαν να κερδίσουν το έδαφος που ήθελαν να κερδίσουν,
Και υπάρχει μια αίσθηση προσβολής σε αυτό
ανάμεσα στους Ιταλούς εθνικιστές,
μια αίσθηση ότι η Ιταλία σχεδόν έχασε τον πόλεμο
παρότι ήταν στη μεριά των νικητών
Ο Μουσολίνι χρησιμοποιεί την εφημερίδα του
για να μεταφέρει το όραμα του για μια νέα Ιταλία,
ότι κάτω από έναν ισχυρό ηγέτη η χώρα μπορεί να επανακτήσει
τη δόξα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Πιστεύει ότι μπορεί να είναι ο ίδιος αυτός ο ηγέτης...
Ο άντρας που θα επιστρέψει την Ιταλία στο μεγαλείο της.
Σύντομα φέρνει τις αντικυβερνητικές του απόψεις...
σε ένα νέο μέσο...
το ραδιόφωνο.
Στην πραγματικότητα είμαστε σε πόλεμο
από τότε που υψώσαμε τη σημαία της επανάστασής μας
η οποία υπερασπίστηκε έπειτα από μια χούφτα αντρών
ενάντια στο μασονικό, δημοκρατικό,
καπιταλιστικό κόσμο.
Ο Μουσολίνι χρησιμοποιεί ισχυρές λέξεις.
Του άρεσε η ιδέα της ανατροπής
των υπαρχόντων θεσμών.
Προτιμούσε τη χρήση βίας για να το κάνει αυτό.
Για να κάνει το όραμα του πραγματικότητα,
Ο Μουσολίνι σχηματίζει μια ομάδα δυσαρεστημένων πρώην στρατιωτών
με το όνομα Μελανοχίτωνες
που τρομοκρατούσαν τους πολιτικούς του αντιπάλους
και ξεκινάει να προετοιμάζεται για μια ένοπλη επανάσταση.
Σε διάστημα λίγων μηνών,
ο Μουσολίνι έχει ξεκινήσει ένα κίνημα
που πρόκειται να αλλάξει τη μοίρα της Ιταλίας.
Υποδεκανέας Αδόλφος Χίτλερ.
Κύριε.
Κάθισε.
-Λοιπόν θέλεις να δουλέψεις. -Ναι, κύριε.
Είμαι έτοιμος να εκτελέσω τα καθήκοντά μου.
Καταλαβαίνω.
Δυστυχώς, δεν έχω τίποτα.
Τίποτα;
Δεν υπάρχει κάποια δουλειά.
Ο πόλεμος τελείωσε.
Κάτι θα πρέπει να υπάρχει.
Μετά απ'όσα έχω κάνει, μετά απ΄'όσα έχω δώσει...
Υπάρχει μια νέα πολιτική ομάδα στην πόλη:
Το Γερμανικό Εργατικό Κόμμα.
Πρέπει να μάθουμε περισσότερα γι'άυτούς
και τις προθέσεις τους.
-Ναι, κύριε. -Προσπάθησε να μην ξεχωρίζεις.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών προκάλεσε τις οικονομικές σηνθήκες
που ανέδειξαν τον εξτρεμισμό.
Βρίσκει κανείς στην ιστορία ότι όταν μια οικονομία είναι απαίσια,
αναδεικνύονται όλα τα είδη
ακραίων οργανώσεων.
Η αποστολή του Χίτλερ είναι να διεισδύσει
στο Γερμανικό Εργατικό Κόμμα,
μια από τις πολλές αντικυβερνητικές οργανώσεις
που δημιουργήθηκαν μετά τη συνθήκη.
Για μήνες, παραβρίσκεται σε μυστικές συναντήσεις
που διεξάγονται σε απόρρητες τοποθεσίες σ'όλη τη χώρα.
Ακρωτηρίασαν το στρατό μας.
Η Συνθήκη των Βερσαλλιών δεν είναι δική μου συνθήκη.
Έκαναν σαν μην έγινε τίποτα,
σαν να είμαστε ξεχασμένοι.
Αλλά ο Χίτλερ σύντομα συνειδητοποιέι
ότι είναι ριζοσπαστικοί εθνικιστές
έντονα πιστοί στην πατρίδα τους,
και πολλοί απ'αυτούς υποθάλπουν ακραίες απόψεις
σχετικά με τη Γερμανική υπεροχή.
Απόψεις που δε διαφέρουν κι από τις δικές του.
Ποτέ δεν υπήρξε πραγματική προσπάθεια
να αντιμετωπιστούν οι ζημιές
που προκλήθηκαν κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
Η αποτυχία να το κάνουν
πιστεύω πως ήταν αυτό που τελικά παρήγαγε τους σπόρους
για τον Χίτλερ και το Ναζισμό.
Η Γερμανία ως σύνολο είναι νεκρή.
Δεν έχει τίποτα πια μέσα της.
Υπάρχουν ταραχές στους δρόμους.
Δεν υπάρχει Γερμανία που να αξίζει να υπερασπιστεί κανείς.
η Γερμανία πρέπει να διαλυθεί.
Μόνο μέσα από αυτό μπορούμε να επιβιώσουμε.
Καμία Γερμανία;
Ναι, δεν υπάρχει τίποτα για να αγωνιστούμε πια.
"Δεν υπάρχει τίποτα να υπερασπιστούμε"
αυτές είναι οι διάσημες τελευταίες λέξεις κάθε αποστάτη
στην πολεμική ιστορία.
Οι αδύναμοι ανάμεσα μας στρέφονται σε τέτοιες δικαιολογίες
και εγκαταλείπουν την υπερηφάνεια και την ελπίδα μας
όταν μόνο η ενότητα είναι αυτή
που ξεχωρίζει τους νικητές από τους ηττημένους.
Προφανώς έχεις σταματήσει να αγωνίζεσαι.
Αλλά εμείς συνεχίζουμε να παλεύουμε στο μεγάλο πόλεμο της Γερμανίας,
τον δικό μας πόλεμο, γι'αυτό που αξίζουμε:
Μια ενωμένη Γερμανία,
μια δυνατή, υπερήφανη Γερμανία.
Η Γερμανία είναι ένας κοιμώμενος γίγαντας,
και μόλις απαλλάξουμε το έθνος μας
από τους δειλούς απατεώνες
και μαζί τους και τους εγκληματίες των Βερσαλλιών,
θα γνωρίσουμε ξανά το μεγαλείο.
Μετά από τέσσερα χρόνια πολέμου,
δημιουργείται μια εύθραυστη ειρήνη.
Αλλά ο θυμός και η απέχθεια εξαπλώνονται...
και πρόκειται να ξανακουστούν πυροβολισμοί.
Ο Αδόλφος Χίτλερ εγκαταλείπει το Γερμανικό στρατό
για να αφοσιωθεί πλήρως
στο αντικυβερνητικό Εργατικό Κόμμα
Η Γερμανία μας είναι νεκρή, κι εσείς συνωμοτήσατε...
Η δημοτικότητα και η φλογερή ρητορεία του
τον κάνουν να ξεχωρίζει.
Της κάνατε αφαίμαξη με την διαφθορά σας.
Και προάγεται σε επικεφαλής της προπαγάνδας.
Θα λεγόμαστε Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα!
Υπό την ηγεσία του Χίτλερ,
τα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος
γρήγορα αυξάνονται
ενώ ο Χίτλερ αποκτάει την πρώτη του γεύση πραγματικής εξουσίας.
Υπάρχουν πολλές αναφορές από αρκετά νωρίς
σχετικά με το ταλέντο του Χίτλερ ως ρήτορα,
και σταδιακά συνειδητοποιεί
ότι ήταν πράγματι ένας ισχυρός ομιλητής...
πολύ πιο ισχυρός από οποιονδήποτε άλλο...
και άρχισε να το χρησιμοποιεί αυτό ως προσόν.
Για να σαγηνεύσει ολόκληρη τη Γερμανία,
ο Χίτλερ χρειάζεται μια εικόνα
που θα αποτυπωθεί στο μυαλό εκατομμυρίων.
Στις μέρες μας θα το λέγαμε λογότυπο φυσικά.
Σχεδιάστηκε προσωπικά από τον Χίτλερ,
και μπορεί να έβαλε
κάποιες από τις καλλιτεχνικές του ανησυχίες σ'αυτό.
Το βασικό κομμάτι του είχε τελικά τις ρίζες του στην Ινδία,
αλλά στη έγινε σύμβολο ρατσισμού και αντισημιτισμού
σε συνδυασμό με το κόκκινο φόντο για τον σοσιαλισμό
και τα κόκκινα, λευκά και μαύρα χρώματα
για την παλιά Αυτοκρατορία.
Ενώ ο Χίτλερ είναι ακόμα στα πρώιμα στάδια της επανάστασής του,
ο Μπενίτο Μουσολίνι έχει ήδη συγκεντρώσει ένα στρατό ακολούθων
και είναι έτοιμος να καταλάβει την Ιταλία δια της βίας.
Για μία βδομάδα τον Οκτώβριο του 1922
σε μια μαζική επίδειξη της δημοτικότητας του,
ο Μουσολίνι ηγείται μιας πορείας 30.000 Μελανοχιτώνων προς τη Ρώμη.
Με το λαό να τον στηρίζει,
ο Μουσολίνι και οι Μελανοχίτωνες επιτίθενται στα Βασιλικά Ανάκτορα,
αναγκάζοντας το Βασιλιά της Ιταλίας να παραδώσει τον έλεγχο της κυβέρνησης.
Ο Μουσολίνι ανήλθε στην εξουσία της Ιταλίας το 1922.
Η επιτυχημένη πορεία του προς τη Ρώμη
διευκολύνθηκε μέσα από την αυξανόμενη έπαρση και την κολακεία
των ανθρώπων γύρω από το Μουσολίνι
και εν τέλει από το μεγαλύτερο κομμάτι της κοινής γνώμης
στη χώρα.
Αυτή είναι μια επικίνδυνη διαδικασία.
Σε διάστημα μόλις λίγων μηνών,
ο Μουσολίνι έχει μεταμορφωθεί από δημοσιογράφος του τύπου
στον πιο ισχυρό άντρα στην Ιταλία.
970 χιλιόμετρα βόρεια,
ο Αδόλφος Χίτλερ παρακολουθεί όλα όσα έχει κάνει ο Μουσολίνι,
και θέλει κι αυτός αυτήν την απόλυτη δύναμη.
Έτσι συγκεντρώνει το δικό του στρατό.
Ο Χίτλερ όντως φαίνεται από νωρίς ότι είναι
πολύ εντυπωσιασμένος από τον Μουσολίνι
και μάλιστα από την πορεία προς τη Ρώμη.
Η άνοδος του στην εξουσία έγινε σύμφωνα με το πρότυπο που
είχαν εφαρμόσει οι Ιταλοί Φασίστες στην Ιταλία.
Στις 8 Νοεμβρίου, 1923,
ο Χίτλερ οδηγεί τους Ναζί σε μια μπυραρία στο Μόναχο
όπου έχουν συγκεντρωθεί ανώτερα κυβερνητικά στελέχη.
Η Γερμανία είναι νεκρή,
και εσείς συνωμοτήσατε να την σκοτώσετε!
Τη συντρίψατε με την ανικανότητά σας.
Η διαφθορά σας την οδήγησε σε αφαίμαξη.
Τη βεβηλώσατε όταν συνεταιριστήκατε
με έκφυλους λαούς.
Όχι πια!
Η επανάσταση έχει ξεκινήσει!
Ελάτε μαζί μας τώρα
όσο γεννάμε μια νέα Γερμανία!
Τον παρατηρείς, και αναλογίζεσαι πώς ο Αδόλφος Χίτλερ
ήταν ικανός να κάνει κάτι τέτοιο,
να κάνει άλλους ανθρώπους να τον ακολουθήσουν.
Πιστεύω πως εν μέρει ήταν επειδή
μπορούσε να πείσει τους ανθρώπους ότι αυτό ήταν καλό πράγμα
και εν μέρει επειδή τους φόβιζε με την παρουσία του.
Αφού κατέστρεψαν τη μπυραρία,
ο Χίτλερ οδηγεί τους Ναζί στους δρόμους
ώστε να καταλάβει την πόλη δια της βίας.
Αλλά σε αντίθεση με την Ιταλία,
η Γερμανική αστυνομία είναι προετοιμασμένη.
Αλτ!
Έτοιμοι!
Στοχεύσατε!
Ελάτε μαζί μας!
Το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα κατέλαβε την κυβέρνηση!
Σε αντίθεση με τον Μουσολίνι,
η προσπάθεια του Χίτλερ να αδράξει την εξουσία είναι αποτυχημένη,
και συλλαμβάνεται με την κατηγορία της προδοσίας.
Περνάει χρόνο στη φυλακή
σχεδιάζοντας την επόμενη κίνηση του.
Για να κερδίσει υποστηρικτές
και να διαδώσει το μήνυμα του,
ο Χίτλερ δημιουργεί μια διακήρυξη...
Που στο βάθος της πρόκειται για ένα ριζοσπαστικό σχέδιο
για παγκόσμια κυριαρχία.
Αυτό για το οποίο πρέπει να αγωνιστούμε
είναι η διαφύλαξη της ύπαρξης...
και της αναπαραγωγής της δικής μας φυλής και του δικού μας λαού.
Στη συνέχεια στο The World Wars...
Η μάχη μπορεί να έπαψε,
αλλά ο πόλεμος δεν τελείωσε.
Από μια μεγάλη παγκόσμια ύφεση
μια νέα γενιά ηγετών αναδύεται.
Πρέπει να αντιστρέψουμε την Συνθήκη των Βερσαλλιών.
Ας τσακίσουμε αυτές τις αλυσίδες.
Ενώ κάποιοι είναι απεγνωσμένοι να διατηρήσουν την ειρήνη...
Κανένας από αυτούς, Στρατηγέ,
δε θέλει να διαθέσω χρήματα για τον επερχόμενο πόλεμο.
Άλλοι αναδύονται από τις στάχτες,
ζητώντας να επαναφέρουν το μεγάλο παγκόσμιο πόλεμο.
Ο Χίτλερ είναι πολύ πιο επικίνδυνος
απ'οτιδήποτε έχουμε αντιμετωπίσει μέχρι τώρα!
Βομβαρδίστε κάθε πόλη,
κάθε κωμόπολη,
κάθε χωριό.
Θα τους εξολοθρεύσουμε.
Και όπως η διαμάχη ξεσπάει ξανά...
Δε στο ζητάω! Είναι καταραμένη διαταγή.
Η μοίρα του ανθρώπινου είδους
κρέμεται από μια κλωστή.
Είναι καιρός να δώσουμε ένα τέλος στην απειλή της Αμερικής
μια για πάντα.