Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΠΕΘΑΝΤΩΝ
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΕΝΑΝ ΒΡΙΚΟΛΑΚΑ
Υπάρχουν ιστορίες που πρέπει να ειπωθούν. Υπάρχουν πολλά που είναι...
ξέρετε, λάθος.
ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΣΟΥ
Ο κόσμος πρέπει να τα μάθει. Αυτή είναι η δουλειά.
Δεν είναι πολύπλοκη, απλώς κάνει τη ζωή σου άνω-κάτω.
ΝΤΑΝΙΕΛ ΜΟΛOΪ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ
Κάποτε οι ειδήσεις ήταν κάποιοι τύποι σαν κι εμένα,
σε σύσκεψη για το πρωτοσέλιδο...
να αποφασίζουν ποια ήταν η είδηση.
Αυτή η παπαρίτσα...
τα άλλαξε όλα.
ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΤΑΞΗ
Απολύθηκα από τρεις εφημερίδες, με ξαναπήραν στις δύο, η τρίτη έκλεισε.
Για να είμαι σαφής, γνωρίζω καλά τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνεις.
Οι πηγές σας είναι οι οδηγοί σας. Ο εκδότης σας είναι ο ιερέας σας.
Η τιμιότητα δεν είναι κάποια τακτική.
ΕΡΕΥΝΑ, ΠΗΓΕΣ, ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ
Θέλετε ακόμη τη δουλειά;
Δικά σας λεφτά είναι.
Είμαι ο Ντάνιελ Μολόι.
Γεια σου, γιατρέ. Ευχαριστώ που με κάλεσες.
Ναι, σωστά. Έχω...
Έχω ραντεβού μέσα στη βδομάδα,
αλλά προσπαθώ να καταλάβω...
τι παίζει με αυτήν την υποπαραλλαγή;
Είναι πιο μεταδοτική;
Είναι...
Ναι, γιατί δεν υπάρχει λόγος να έχω παραπάνω...
Εντάξει.
Άρα, νομίζεις...
Δηλαδή σκεφτόμουν...
γιατί να έρθω πιο κοντά στον ιό...
από ό,τι χρειάζεται;
ΛΟΥΙ ΝΤΕ ΠΟΥΑΝ ΝΤΟΥ ΛΑΚ
Θα σε ξανακαλέσω.
Απόδοση Διαλόγων | TvJunkia Team |
MaF - Tolenia - Tina D’Pas - <font colo
Επιμέλεια Διαλόγων | MaF |
Βρείτε μας στο Facebook Τα TvJunkια! (Tv Series - Ξένες Σειρές)
Πρώτη ερώτηση.
Δεν ήσουν πάντοτε βρικόλακας, σωστά;
Όχι.
Ήμουν ένας τριαντάχρονος άντρας, όταν έγινα βρικόλακας.
Πώς προέκυψε;
Υπάρχει μια απλή απάντηση γι' αυτό.
Δεν νομίζω ότι θέλω να δίνω απλές απαντήσεις.
Νομίζω ότι θέλω να πω την αληθινή ιστορία.
«Αγαπητέ, κύριε Μολόι».
«Ελπίζω αυτό το γράμμα να σας βρίσκει σώο και ακμαίο...»
«αν θα ήταν δυνατόν κάτι τέτοιο σε αυτούς τους ζοφερούς καιρούς».
«Παρακολουθώ την καριέρα σας με ενδιαφέρον από την τελευταία μας συνάντηση».
«Παρακαλώ, επιτρέψτε μου να σας συγχαρώ για όλες τις επιτυχίες σας...»
«τις επαγγελματικές κι εκείνες που έφεραν προσωπική λύτρωση».
«Το πέρασμα του χρόνου και των ανθρώπινων αδυναμιών...»
«μου παρείχαν προοπτική».
«Υποψιάζομαι πως ισχύει το ίδιο και για εσάς».
«Ελπίζω η υγεία και η υπερηφάνεια να μη σας αποτρέψουν…»
«από την ακόλουθη πρόταση».
«Σε μία εβδομάδα από τώρα, σε χώρο της επιλογής μου»,
«θα επανέλθουμε στο σχέδιο που τα νιάτα μας...»
«μας εμπόδισαν να τελειώσουμε».
«49 έτη και χιλιάδες μίλια μακριά...»
«από το δωμάτιο που μοιραστήκαμε στο Σαν Φρανσίσκο».
«Προσφέρω...»
«για τη δημοσιογραφική σας απόλαυση…»
«την πλήρη προσοχή μου και την ιστορία της ζωής μου».
«Με κάθε ευγένεια»,
«Λουί ντε Πουάν ντου Λακ».
Είπα στον εκδότη μου ότι θα συναντούσα...
τον πιο επικίνδυνο άντρα στον κόσμο.
Του έδωσα δύο ευκαιρίες. Είπε τον Μπέζος και τον Πούτιν.
Νομίζει ότι είμαι στην έπαυλη του Πούτιν.
Γέρασες, Ντάνιελ.
Ναι, λοιπόν.
Είναι βαρύ το τίμημα της θνητότητας.
Δεν ήμουν σίγουρος ότι θα με θυμάσαι.
Το βιβλίο σου δεν αναφέρει την προηγούμενη συνάντησή μας.
Γλαφυρά απομνημονεύματα, ναρκωτικά, εξευτελισμός,
κάτι σαν αυτολύπηση.
Αν αναφέρεις βαμπίρ σε κάτι τέτοιο, οι αναγνώστες το αποκαλούν μούφα.
Είχες ανησυχίες με την υγεία σου τελευταία.
Όλος ο πλανήτης βιώνει δυσκολίες.
Έχεις τη νόσο του Πάρκινσον, Ντάνιελ.
Ναι.
Κι εσύ έχεις δικό σου χώρο στο αεροδρόμιο,
προνόμια στη γέφυρα του Ντουμπάι και καμία αναφορά στο ίντερνετ.
Χτύπησα φλέβα;
Ξέρω ότι τα Εμιράτα δίνουν βάση στην ιδιωτικότητα,
αλλά πρέπει να ρωτήσω...
πόσο στοιχίζει...
αυτή η ανωνυμία κάποιου με τέτοια θέα που δεν γερνάει εδώ και πενήντα χρόνια;
Αρκετά.
Μόνο η οικογένεια και ο γιατρός ξέρουν ότι είμαι άρρωστος.
Δεν γουστάρω όταν το «σκάλισμα» δεν είναι αμοιβαίο.
Κι άλλη μία ερώτηση.
Ο ήλιος είναι εκεί.
Πού είναι το φέρετρό σου;
Στέκεσαι μέσα του.
Πρέπει να προσέχω πολύ ποιον αφήνω να μπει μέσα.
Λοιπόν, τα πράγματα δεν έληξαν καλά την προηγούμενη φορά,
οπότε, συγχώρεσέ με που είμαι λίγο νευρικός.
Μετά από όλα όσα σου είπα, αυτό ζητάς, αγοράκι;
Δεν ξέρεις πώς είναι η ανθρώπινη ζωή.
Δηλαδή το έχεις ξεχάσει, φίλε.
Δεν καταλαβαίνεις ούτε το νόημα της ίδιας σου της ιστορίας.
Όχι!
Σταμάτα!
Ήσουν ασεβής.
Μαστουρωμένος ήμουν.
Δεν άξιζες την ιστορία μου τότε.
Ίσως η ιστορία σου δεν άξιζε να ειπωθεί.
Έχεις τις κασέτες. Πάρε έναν απομαγνητοφωνητή.
Δεν κάνω πια τέτοια πορτραίτα.
Κι όμως, μπήκες σε αεροπλάνο,
ενώ έχεις αυτοάνοσο, εν μέσω πανδημίας.
Εντάξει.
Αυτή είναι η φωνή μου, αλλά δεν τα θυμάμαι.
-Έκανα λάθος ερωτήσεις. -Ναι.
-Υπάρχουν αντιφάσεις που δεν ερεύνησα. -Ναι.
Τις ελάχιστες καλές που έκανα τις αγνόησες.
Δεν είναι συνέντευξη. Είναι...
Είναι ένα πυρετώδες όνειρο που ειπώθηκε σε έναν βλάκα.
Ναι.
Κι εσύ;
Γιατί ξανά; Τι άλλαξε;
Ο κόσμος.
Οι συνθήκες.
Εγώ άλλαξα.
Κι εγώ βρίσκω τις κασέτες ελλιπείς.
Άρα...
μια δεύτερη απόπειρα.
Αλήθεια και συμφιλίωση.
Εγώ θα ρωτάω κι εσύ θα απαντάς.
Ό,τι δεν επαληθεύεται θα το στέλνω στον ερευνητή μου.
Όχι τρίτα άτομα.
Θα το γράψω και θα το δεις πριν εκτυπωθεί.
-Θα κάνω την τελική επεξεργασία. -Δεν υπέγραψες αυτό.
Και κάτι ακόμα.
Δουλεύω καλύτερα ένας προς έναν.
Θα φροντίσεις το δωμάτιο του κου Μολόι; Βάλε τον σεφ να του ετοιμάσει ένα γεύμα.
Ας ξεκινήσουμε αφού ξεκουραστεί το αγόρι μας.
Δεν είμαι το αγόρι σας, γαμώτο.
Είμαι ένας γέρος άνθρωπος με όσα αυτό συνεπάγεται.
Και είμαι έτοιμος.
Ας το κάνουμε.
Είμαι ο Ντάνιελ Μολόι. Είναι 10:08 πμ,
14 Ιουνίου 2022.
Βρίσκομαι στο ρετιρέ στους πύργους Αλ Σαράφ,
απέναντι από τον κύριο...
Λουί ντε Πουάν ντου Λακ.
Λοιπόν...
κύριε Ντου Λακ,
πόσο καιρό είσαι νεκρός;
Ήταν το φθινόπωρο του 1910, πέντε χρόνια αφού πέθανε ο πατέρας μου...
και πέντε χρόνια που ήμουν ο διαχειριστής της πατρικής περιουσίας.
-Ο μεγαλύτερος γιος. -Ο προνομιούχος γιος.
Και με μια τεράστια περιουσία να επιτηρώ ως συνέπεια αυτού.
Κεφάλαια συσσωρεύονταν από φυτείες ζαχαροκάλαμου κι απ' το αίμα αντρών...
που έμοιαζαν με τον προπάππου μου, αλλά δεν είχαν την κοινωνική του θέση.
Αλλά οι δεκαετίες φυλετικού διαχωρισμού και ο ενθουσιασμός για τον νέο αιώνα...</
εξαφάνισαν κάθε ιδέα ελευθερίας για έναν έγχρωμο άνθρωπο.
Έτσι, το μόνο μέρος στη Νέα Ορλεάνη…
όπου ένας κύριος με τέτοια επιδερμίδα μπορούσε να δραστηριοποιηθεί...
ήταν μια γειτονιά που λεγόταν Στόριβιλ.
Αυτή ήταν η συνοικία με τα κόκκινα φανάρια, σωστά;
20 τετράγωνα με αλκοόλ, τζόγο...
και λάγνα πορνεία.
Ως αξιότιμος διαχειριστής της οικογενειακής περιουσίας...
τι είδους επιχειρήσεις έκανες, κύριε Ντου Λακ;
Θα μπορούσες να πεις ότι επέβλεπα και διαχειριζόμουν...
ένα ποικίλο σύνολο επιχειρήσεων.
Ήσουν νταβατζής.
Το προϊόν ήταν ο πόθος...
και είχε πολλές μορφές και πολλούς τρόπους να τον προσφέρεις.
Από τις 24 λέσχες στην οδό Λίμπερτι…
οι οχτώ ήταν δικές μου.
Μικρό μερίδιο των χώρων στην οδό Μπέισιν.
Ό,τι τους έλειπε σε μέγεθος και κομψότητα, το αναπλήρωναν σε απόδοση και φήμ?
Κύριε Ντου Λακ.
Φιν.
Κρύβεις χαρτονομίσματα στις τεράστιες δίπλες σου;
Ήμουν, ομολογουμένως, σκληρότερος τότε.
Κύριε Ντου Λακ.
Έπρεπε να είσαι, αν ήθελες να επιβιώσεις. Δεν γινόταν να δείχνεις αδύναμος ε?
Αμάν, βρε Ντόρις, θα χάσεις το καλό σου πόδι έτσι που τρέχεις.
Κύριε Ντου Λακ, έχουμε μεγάλο μπελά.
Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη.
-Ήθελα μόνο να σου δείξω την αγάπη μου. -Άντε γαμήσου.
Τι συνέβη;
-Με χτύπησε το πορνίδιο. -«Πορνίδιο»; Πριν λίγο ήμουν η αγάπη του.
Σύμβουλε Φένγουικ;
Χτύπησες δημοτικό σύμβουλο; Έλεος, Μπρικς.
Μου το έχωσε από πίσω.
Δεν το έκανα αυτό.
Είχε την ευκαιρία να βγει, αλλά συνέχισε, οπότε του έδωσα μια γεύση από το «γλυκό».
Δεν με πιστεύεις; Δες το πουλί του.
Σε ποιον μιλάς έτσι; Δεν βλέπω το πουλί κανενός.
-Να πάρει η ευχή. -Ίσως να δεχόμουν, αν έστω ρώταγες.
Χέστηκα ποιος είσαι. Το χώσιμο από πίσω χωρίς άδεια είναι αντιχριστιανικό.
-Άντε και γαμήσου. -Τι γελάτε, μωρέ;
Κάποια να φέρει τον δρ Τζόνσον. Κι εσύ φέρε καθαρό νερό και πετσέτα.
Πάρε τα χέρια σου από πάνω μου, αράπη.
Θα με κάνετε να μετανιώσω που σας στηρίζω, αν το επαναλάβετε, κύριε Φένγουικ.
Λουί ντε Πουάν ντου Λακ, κύριε.
Πουάν ντου Λακ.
Συγχώρα με.
-Είναι πολύ το κρασί. -Μη σας νοιάζει. Θα μείνει μεταξύ μας.
Φώναξαν τον καλό γιατρό.
Η δις Γουίλιαμς.
Δεν είναι μια οπτασία;
Δεν καθαρίζω το πουλί του.
-Ο Χριστός και η Παναγία. -Έχουμε ένα θεματάκι, Φιν.
Έχουμε άλλο ένα έξω από το 122.
-Ένας παρλαπίπας διώχνει την πελατεία. -Γι' αυτό δεν σε πληρώνω;
Είναι ιεροκήρυκας.
Δεν καταλαβαίνεις ότι είσαι κι εσύ σώμα Χριστού;
-Άντε πάλι. -Με την πορνεία βρωμίζεις τον Κύριο.
Αν είστε αδέρφια, εμένα να με χέσεις, κε Ντου Λακ. Θα τον πνίξω στη λίμνη.
Αρνείσαι τη βασιλεία Του. Θα επιστρέψει για να κρίνει ζωντανούς και νεκρούς.
Όσοι απήλθαν θα αναστηθούν και οι άλλοι θα πάνε στο πυρ το εξώτερον.
Τράβα σπίτι. Πες στη μαμά να μην περιμένει.
Έχεις αίμα στο πουκάμισό σου. Τι ανομία έκανες σήμερα;
-Δεν με βοηθάς εδώ, Πολ. -Μα σε βοηθάω.
Ο Κύριος μού είπε να έρθω, Λουί.
Στο κεφάλι μου, σαν πουλιά, πολλές φωνές, αλλά και μία φωνή...
-Δεν θα το ξαναπώ. -Άκου με, σε παρακαλώ.
Περνάω ζόρικο βράδυ, εντάξει; Δεν μπορώ να ανεχτώ κι εσέ...
Τράβα σπίτι, αλλιώς θα σε σφάξω σαν γουρούνι, αδερφέ.
Ήθελα να τραβήξω μαχαίρι στον αδερφό μου;
Όχι.
Αλλά, όπως είπα και πρωτύτερα...
δεν μπορούσες να δείχνεις αδύναμος στη Λίμπερτι.
Ποτέ δεν ήξερες ποιος παρακολουθούσε.
-Μου τράβηξε μαχαίρι, μητέρα. -Αναστάτωσες την επιχείρηση της μαμάς.
-Τ' ακούς, μητέρα; Σε έκανε τσατσά. -Έλα, Πολ.
Επωφελείται από την καταδίκη των ψυχών.
Ας μην το κάνουμε θέμα.
Τα οικογενειακά πρωινά ακολουθούσαν ένα μοτίβο εκείνη τη χρονιά.
Η μητέρα μου ήταν απασχολημένη με τον γάμο της αδερφής μου,
ενώ ο Πολ μάς προκαλούσε σύγχυση με μια ανεξήγητη ιεροσύνη.
Πρέπει να δωρίσουμε αυτό το χρέπι πριν πέσει να μας πλακώσει.
Είναι μια προσωρινή κατάσταση μέχρι ο Λουί...
-μάς βρει μια αξιοσέβαστη επιχείρηση. -Ο μπαμπάς θα είχε ζαχαροκάλαμα.
Αν ζούσε, θα σε είχε ακόμη στο νοσοκομείο.
Λουί, ας μη μιλάμε γι' αυτό.
Έναν μήνα πριν τον γάμο μου κι εγώ τι ονειρεύομαι;
Να χορεύω με τον άντρα μου;
Παιδιά να τρέχουν στην αυλή;
Όχι.
Ονειρεύομαι πώς μοιάζει ένα ήσυχο πρωινό.
Ο άντρας σου είναι Βαπτιστής. Δεν τιμά την Παναγία.
-Θα την κάνει να καβαλήσει σκουπόξυλο. -Σ' ακούω, ξες.
Έχει πολλά στο σπίτι των Μέιφερ.
-Με λέει μάγισσα, μητέρα. -Πολ ντε Πουάν ντου Λακ, πάρ' το πίσω.
Ο αδερφός σου ακούγεται μεγάλος μπελάς.
Ευάλωτος, πεισματάρης, κακομαθημένος.
Υποσχέθηκα στον πατέρα μας, στο νεκροκρέβατό του, να τον φροντίζω.
Μα όταν το μυαλό τού Πολ ήταν υγιές, δεν ήταν βάρος.
Για την ακρίβεια, τον αγαπούσα περισσότερο από όλους.
Και η καθημερινή μας βόλτα στον Άγιο Αυγουστίνο,
σήμαινε το ξεκίνημα μιας καλής μέρας.
-Καλημέρα, Πολ. -Καλή για 'σένα ίσως.
Καλημέρα, Λουί.
Το στασίδι λάμπει.
Αν δεν ήταν ανάξιό σου, θα σου έστελνα παπούτσια.
-Τίποτα δεν είναι ανάξιό μου, γιε μου. -Είμαι έτοιμος, Πάτερ.
Ευχαριστώ την οικογένεια για την κυριακάτικη δωρεά.
-Για το ντάντεμα. Η εκκλησία τον ηρεμεί. -Είμαστε πάντα εδώ γι' αυτόν.
Και τα χρήματα αξιοποιούνται στην ανακαίνιση.
Θέλω τον Πάτερ Μαθάιας. Ευχαριστώ.
Δεν έχεις τίποτα να εξομολογηθείς.
Σπαταλάς τον χρόνο του.
Έρχομαι, Πολ.
Δεν σ' έχω δει στην εξομολόγηση τελευταία, Λουί.
Ξέρεις ότι πάντα μπορείς να έρχεσαι, όταν το χρειάζεσαι, γιε μου.
Η επιχείρησή μου με το θρήσκευμά μου ήταν σε κόντρα...
και...
τις παρατάσεις που μου έδινα, τις απωθούσα...
λέγοντας ένα ψέμα στον εαυτό μου για τον εαυτό μου.
Ότι ήμουν ένας θερμόαιμος γιος του Νότου...
που έψαχνε κωλαράκια πριν την άφεση.
Και πώς ακριβώς διατήρησες αυτήν την αυταπάτη;
Με μια συγκεκριμένη γυναίκα που δούλευε για τον ανταγωνισμό.
Λες και οι ετοιμόρροπες παράγκες ανταγωνίζονταν...
το μπαρ "Fairplay" του Τομ Άντερσον.
Λουί ντου Λακ, η βραδιά ξεκινά.
Δις Κάρολ, δουλεύει η δις Λίλι απόψε;
Είναι στη βεράντα.
Ήταν ένα παλάτι χλιδής και μεγαλείου.
-Θα πιείτε ένα Σάζερακ, κύριε Ντου Λακ; -Ευχαριστώ, δις Κάρολ.
Και φρόντιζε να έχει σχεδόν αποκλειστικά καυκάσια πελατεία,
κάτι που με βοήθησε να ξεχωρίσω τους ντόπιους από τους νότιους επισκέπτες.
Ρίξατε φράγκα απόψε, κύριε Άντερσον.
Δεν βλέπω τη βρωμιά, τη σκέπασαν τα δολάρια.
Ιδιωτικό παιχνίδι την Παρασκευή, αν είσαι ελεύθερος.
Μπορώ, κύριε Άντερσον. Μπορώ.
Μόνο το αδύνατο μπορεί να καταφέρει το αδύνατο.
Δεν γνωρίζω πολλά απ' όσα λες.
Αλλά σίγουρα, τα λες ωραία.
«Μόνο το αδύνατο μπορεί να καταφέρει το αδύνατο».
Δις Λίλι.
Καλησπέρα, κύριε. Μιλάτε γαλλικά;
Μιλάμε όλα τα είδη γλώσσας στη Νέα Ορλεάνη.
Δυσεύρετο τραπέζι. Πώς το καταφέρατε;
Εσείς πώς καταφέρατε να περάσετε την είσοδο;
Παρακαλώ;
Το λέω ως κοπλιμέντο για έναν άντρα της φυλής σας να έχει προνόμια εδώ.
Ο Λουί έχει μια μικρή αυτοκρατορία στο τέλος του δρόμου.
Του δίνει προνόμια.
Το βρίσκετε αστείο;
Το όνομά σας είναι Λουί.
Φυσικά και είναι Λουί.
Δεν έπιασα το δικό σου όνομα, φίλε.
Λυπάμαι. Διασκεδάζω κυρίως ιδιωτικά.
Ξέρω ποιος είστε, κύριε.
Αυτός που με έκανε να αγοράσω σπίτι στη συνοικία.
Σας χρωστάω τα πάντα. Παρακαλώ, καθίστε μαζί μας.
ΛΕΣΤΑΤ ΝΤΕ ΛΙΟΝΚΟΥΡ
Ξέρω πως, συχνά, οι άντρες της φυλής μου...
φαινόμαστε ίδιοι σ' εσάς.
-Αλλά εγώ δεν σας πούλησα κανένα σπίτι. -Λουί, κάθισε.
Επιτρέψτε μου να εξηγήσω.
Είμαι νέος στον Νέο Κόσμο.
Έτσι εξηγείται το ντύσιμο.
Ένας άντρας, του 19ου αιώνα στην καρδιά,
κάνει το υπερατλαντικό του ταξίδι με πλοίο...
προγραμματίζοντας προσεκτικά να τακτοποιηθώ ενάντια στο ρεύμα.
-Το Σάζερακ, κύριε. -Βάλ' το στον λογαριασμό μου.
Κι ακόμα δύο για εμάς. Κι έναν γύρο για τους μουσικούς. Ό,τι θέλουν.
Μάλιστα, κύριε.
Πού είχα μείνει;
Πάνω σ' ένα πλοίο.
Που λέτε, είμαι στην ακτή της Ημισελήνου, πλέοντας δίπλα από το χωριό σου,
όταν ακούω μουσική...
και γυναικείες κι αντρικές φιγούρες να χορεύουν στην ακτή.
Αποβιβάστηκα για τη μουσική, αλλά μετά...
ήταν το φαγητό.
Ποιο ήταν το αγαπημένο σου φέτος;
Το αγαπημένο;
Μου βάζει το πιστόλι στον κρόταφο.
Δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Με κάρφωνε καθώς τα χέρια του...
περιπλανιούνταν στο φόρεμα της δις Λίλι.
Ήθελα να του χώσω στον λαιμό την άκρη του μπαστουνιού μου.
Γιατί δεν το έκανες;
Δεν μπορούσα να κουνηθώ.
Το σώμα μου καταβλήθηκε από αδυναμία.
Το βλέμμα του...
είχε φτιάξει έναν κόμπο γύρω από τα πνευμόνια μου.
Κι ένιωθα ακινητοποιημένος.
Και οι γυναίκες, με όλες τις αποχρώσεις του δέρματος.
Λευκό, μαύρο, καφετί.
Πρέπει να πω ότι έχυσα τόσο που θα γέμιζα τράπεζα σπέρματος.
Αλλά δεν πέρασαν λίγα βράδια...
που είδα έναν άντρα να τραβάει ένα μαχαίρι από το μπαστούνι του...
και να πιέζει τη λεπίδα στον θώρακα του αδερφού του.
Και είπα στον εαυτό μου...
«Λεστάτ, άδειασε τις βαλίτσες σου. Είσαι σπίτι».
Τι είπε μόλις τώρα;
Παραπάνω απ' όσα έπρεπε.
Είχα σχεδιάσει να ξεκινήσω μια νέα ζωή στο Σεντ Λούις.
Αυτό ήταν το πεπρωμένο μου.
Και τώρα ξέρω πως είχα δίκιο.
Μόνο που αποδείχτηκε ότι δεν επρόκειτο για πόλη,
αλλά για έναν όμορφο άντρα με την πιο ευχάριστη διάθεση.
Εσύ είσαι το πεπρωμένο του, Λουί.
Προορισμένοι να γίνουμε πολύ καλοί φίλοι.
Το ανατολικό δωμάτιο είναι ελεύθερο για λίγες ώρες, δις Λίλι.
Οι κύριοι ανταλλάζουν συνταγές για λουκάνικα, δις Κάρολ.
Το δωμάτιο είναι δικό σας, κύριε.
Παρακαλώ φέρτε στον φίλο μου ό,τι επιθυμεί.
Εντυπωσιασμένος που σε γνώρισα. Ελπίζω να σε συναντήσω ξανά, Λουί.
Ευνουχισμός και θαυμασμός εξίσου.
Ήθελα να τον σκοτώσω.
Και ήθελα να ήμουν στη θέση του.
Είχα πάει εκεί για τη Λίλι.
Αλλά έφυγα και σκεφτόμουν μόνο εκείνον.
Έλα τώρα.
Ποιος στον διάβολο...
Οι φίλοι μας στην αστυνομία μού είπαν ότι υπάρχει ξέσπασμα πυρετού στην πόλη.
Ατυχές για όσους ζουν κοντά στην αποβάθρα.
Αν ζεις στις όχθες του ποταμού, δικό σου φταίξιμο, λέω εγώ.
Συμφωνώ.
Και πάλι, πολύ περίεργο, λένε.
Όλοι το ίδιο. Έχουν μικρές πληγές στο σώμα.
Και όταν τους εξετάζουν είναι στραγγισμένοι από αίμα.
Θεωρούν ότι ένα νέο είδος αρουραίου έχει έρθει στην ακτή.
Από εκείνους με τα έξι πόδια.
Στη Γαλλία τούς λέμε γραφειοκράτες.
Κύριοι, όλοι γνωρίζετε τον Λουί ντου Λακ.
Λουί, να σου συστήσω τον κύριο Λεστάτ ντε Λιονκούρ.
Γνωριστήκαμε ήδη, κύριε Άντερσον.
Σε ένα ανθοπωλείο, δεν ήταν;
Θέλαμε και οι δύο το τελευταίο μπουκέτο κρινάκια.
Δεν θα ρωτήσεις τον δημοτικό σύμβουλο πώς είναι;
Γιατί να το κάνω, κύριε Άντερσον;
Βλέπεις, κύριε Φένγουικ, όπως είπα, είναι ο πιο διακριτικός νέγρος.
Θα έπρεπε ο γιατρός του να έχει τα ίδια πρότυπα.
Κύριοι, δείξτε τα χαρτιά σας.
Κύριε Λιονκούρ, το χέρι σου είναι αδιανόητο.
Μα ναι.
Είμαι κακός στα χαρτιά.
Δεν το έχω πει σε όλους;
Μπορείτε να μου δώσετε μερικές ακόμα μάρκες;
Λουί, έμαθες ότι ο δημοτικός σύμβουλος Φένγουικ αγόρασε...
τα ενοικιαζόμενα δωμάτια στην οδό Βίλερ;
Ο κύριος Άντερσον πιστεύει ότι μπορεί να γίνει ωραιότατη λέσχη.
Του πρότεινα να βρει έναν συνέταιρο πριν δεσμεύσει τα χρήματά του.
Του πρότεινα να σκεφτεί εσένα, Λουί.
Πολύ ευγενικό εκ μέρους σου, κε Άντερσον.
Τι γνώμη έχεις για την τοποθεσία;
Δεν είναι και η οδός Μπέισιν.
Ρίξε, όμως, έναν καλό φωτισμό στην πρόσοψη, μια καλή κάβα,
μια ξύπνια μαντάμ να έχει τα κορίτσια καθαρά...
και μαντεύω ότι ένας άντρας θα κάνει καλό λογαριασμό, κε Φένγουικ.
Είπα ότι θα το έκανες για 10%.
Με όλο τον σεβασμό, κύριε Άντερσον, αλλά προτείνετε 10% για όλη τη δουλειά;
15%;
Έχουμε την επένδυση κεφαλαίου...
κι έχουμε και τον μόχθο.
Και τα δύο έχουν θέση στο τραπέζι. Συμφωνείς, κύριε Λεστάτ;
Μπορώ να μιλήσω βάσει της εμπειρίας μου και, σίγουρα, είναι αλλιώς στη χώρα μου.
Για παράδειγμα, θα έχετε ακούσει την επιτυχημένη ιστορία του Λε Μπον Μαρσέ…
και την εμπειρία του στα ψώνια σαν κανενός άλλου...
Αυτοί οι άντρες σε υποτιμούν.
Πρέπει να πω, ότι θεωρώ απαίσιο τον τρόπο που, άντρες σαν εσένα,
αντιμετωπίζονται στη χώρα σου.
Αναμφισβήτητα. Έκανα την περιουσία μου με τιμιότητα και μεγάλη θυσία.
Ωστόσο, δεν ήταν θυσία πολλών.
Δεν είχα συνεταίρους...
10 τοις εκατό.
15 τοις εκατό.
Δεν ξέρεις την αξία σου;
Ανέχεσαι αυτές τις προσβολές για κάποιον ανώτερο σκοπό;
Και πιστεύεις ότι δύο ζευγάρια θα κερδίσουν την παρτίδα;
Θεωρώ ότι η πόλη προσφέρει μεγάλη ευκαιρία,
αλλά για να την αρπάξω, θα χρειαστώ προστασία από τους λύκους.
Και, συγχώρεσέ με, κύριε Πουάν Nτου Λακ...
για τη μεροληψία μου, αλλά γίνεται επιχείρηση χωρίς κεφάλαιο;
-Δεν γίνεται. Σωστά; -Εντάξει, παιδιά. Ανοίξτε τα.
Φουλ του βαλέ, κύριε Ντου Λακ.
Σε νικάω, Τομ.
Δεν θα μου έλεγε πώς το έκανε.
Το κόλπο του να σταματάει τον κόσμο.
«Με τον καιρό, Λουί. Υπομονή, Λουί».
«Ρώτα με την επόμενη βδομάδα, Λουί».
Αρχίσατε να κάνετε παρέα;
Ήταν ερωτευμένος με την πόλη μου και ήθελε να μάθει τα πάντα γι' αυτή.
Οπότε, έκανες τον ξεναγό στον κύριο βρικόλακα;
Δεν είχε αποκαλύψει ακόμη τη φύση του.
Υποθέτω τον συναντούσες μόνο νύχτες.
Μιλάμε για τη Νέα Ορλεάνη. Οι μέρες ήταν για ξεκούραση από τη βραδινή κραιπάλη.
Η τέλεια κάλυψη για βρικόλακα.
Πάλι προτρέχεις, κύριε Μολόι.
Αφήστε την ιστορία να σας παρασύρει.
Όπως παρέσυρε κι εμένα.
Ερχόντουσαν χρήματα με το τρένο από τη Γαλλία.
Και οι καταστηματάρχες, που κανονικά κλείνουν με τη δύση,
τον εξυπηρετούσαν με ευχαρίστηση.
Ξεσήκωσε καταστήματα με εισαγόμενα για να επιπλώσει το αρχοντικό του.
Σάρωσε τα βιβλιοπωλεία για να βρει τις παλαιότερες εκδόσεις για βιβλιοθήκη.
Και, με ενθάρρυνση, ανανέωσε την γκαρνταρόμπα του...
στις τάσεις της εποχής.
Ήταν πολύ κρύος εκείνος ο χειμώνας κι ο Λεστάτ ήταν η ζεστασιά μου.
Κι έπιασα τον εαυτό μου, για πρώτη φορά,
να εμπιστεύομαι τις αγωνίες μου σε κάποιον άλλο πέρα του Πολ.
Με είχε στοιχειώσει.
Και δεν το είχα καταλάβει καν.
Θ' αλλάξω δωμάτιο. Δεν χρειάζεται να ακούω τι κάνετε με τον καλό σου.
Αν είσαι σπίτι.
-Έρχομαι τις νύχτες. -Κάποιες νύχτες.
Αλητεύεις με κάποιον λευκό, μαθαίνω.
Δεν είναι λευκός. Είναι Γάλλος.
Νέο είδος λευκού;
Λευκός Γάλλος;
Διαφέρει.
Κάλεσέ τον για δείπνο.
Η μητέρα λατρεύει τους Ευρωπαίους.
Θα πω στον Λέβι ότι ψάχνεσαι για πλουσιότερο.
Μην αρνείσαι στην αδερφή σου.
Θέλω να γνωρίσω τον λευκό Γάλλο.
Προσπαθώ να σου δώσω τον λόγο του Κυρίου. Ναι.
Ναι. Όχι.
Ο Πολ σύρθηκε στο κρεβάτι μου χθες βράδυ.
Έκλαιγε γοερά για καμιά ώρα.
Δεν μπορεί να δεχτεί ότι παντρεύεσαι.
Ο Λέβι μού είπε για ένα μέρος στην Γκρέτνα...
όπου δέχονται άτομα σαν τον Πολ.
-Δεν είναι τρελοκομείο... -Πώς πήγε αυτό την προηγούμενη φορά;
Γύρισε χειρότερα από πριν.
Στην Γκρέτνα...
Με τίποτα.
Σταυρώθηκε για χάρη σου.
Ναι, για 'σένα.
Ανησυχώ.
-Ανησυχώ τόσο... -Ν' ανησυχείς για τα δικά σου.
Για το ότι θα γίνεις νύφη.
Για το τι θα φορέσεις...
στο Λονδίνο...
στο Παρίσι, στη Φλωρεντία.
Αρχικά θα είστε τρίτη θέση,
αλλά μόλις πιάσετε Ευρώπη, θα είστε σε έξοχα καράβια, τρένα και ξενοδοχεία.
Τι πήγες κι έκανες;
Να βάλετε την ορχήστρα στη βεράντα και το φαγητό δίπλα στο συντριβάνι.
Μαμά!
Θα κάνω τον γύρο του κόσμου!
Δεν αρκούν οι ευχαριστίες, μαμά Ντου Λακ.
Δεν έχω βγει από την Αλαμπάμα και τώρα θα δω τις πυραμίδες.
Πιστεύω πως κάθε νέα οικογένεια αξίζει λίγη περιπέτεια.
Συμφωνείτε, κύριε Λιονκούρ;
Ναι, κυρία.
Η μητέρα μου μου έδωσε όλα τα εφόδια στη ζωή, όταν ήμουν νέος.
Τον πρώτο μου μολοσσό,
το πρώτο μου τουφέκι, τα μέσα για να ξεκινήσω στο Παρίσι.
Ο Λουί πλήρωσε τις διακοπές σου, Λέβι.
-Αυτός έχει το ταμείο. -Αγνόησέ τον.
Δεν ξέρω ποιος σου είπε να τη λες «μαμά».
Δεν είναι ακόμη μαμά σου και ποτέ δεν θα είναι επιστημονικά.
Πολ...
-Μ' αρέσει αυτή η μπουγιαμπέσα. -Έλα;
Εδώ πέρα τη λέμε γκάμπο.
Φάγαμε γκάμπο τις προάλλες, σωστά, Λουί; Μετά την όπερα.
-Να τη και η όπερα. -Τη «Γιολάντα».
Για μια τυφλή πριγκίπισσα. Δεν ήξερε ότι ήταν πριγκίπισσα.
-Πόναγε η κοιλιά μου κι έφυγα στα μισά. -Ποια είναι η φύση της σχέσης σας...
με τον αδερφό μου, κύριε Λιονκούρ;
Ο αδερφός σου κι εγώ συζητούσαμε για κάποιες πιθανές επενδύσεις.
Τα πουλιά μού είπαν να ρωτήσω.
Δεν ήμουν αγενής.
Κύριε Φρενιέ, θα μου πείτε πώς κάνατε πρόταση γάμου σ' αυτήν την έξοχη γυναίκα;
-Είναι ωραία ιστορία. -Είστε ένα με τον Χριστό, κε Λιονκούρ;
Γιατί δεν το βουλώνεις;
-Λουί... -Δεν πειράζει.
Λουί, κυρία μου, τα πουλιά μιλάνε εκ μέρους του.
Γνώρισα τον Χριστό σε ένα μοναστήρι.
Ήθελα να γίνω ιερέας.
Όπως κι εσύ, Πολ.
Και υπό την καθοδήγηση και την πειθαρχία των μοναχών εκεί...
αποστήθισα και τις δύο Διαθήκες.
Τα γραπτά του Ασίζη,
του Ακινάτη,
του Έρασμου...
Όλων των αγίων και των λόγιων.
Ο πατέρας μου, ένας ακαλαίσθητος άντρας,
δεν πίστευε σε τέτοια μόρφωση.
Οπότε αυτός και τα αδέρφια μου με τράβηξαν έξω...
με κλείδωσαν...
και κάπου μεταξύ του ξύλου, της πείνας...
και της αποτυχίας του Χριστού να παρέμβει στο ξύλο και την πείνα...
σιγά-σιγά ξέχασα τις Διαθήκες, τον Ασίζη,
τον Ακινάτη, τον Έρασμο, τα πάντα.
-Σταμάτα. -Και για να σου απαντήσω...
-υπάρχει ένας ωκεανός ανάμεσά μας. -Σταμάτα.
Ελπίζω αυτό να ικανοποιεί...
τα πουλιά του μυαλού σου.
Μην τα κάνεις εδώ αυτά.
Όχι με την οικογένειά μου.
Το κατάλαβες;
Είμαι καταραμένος με την οξυθυμία του πατέρα μου, κάποιες φορές...
και η αγένεια είναι όλη δική μου.
Δεν πειράζει.
Η υγρασία φταίει. Τα κάνει αυτά.
Γιατί δεν πίνουμε λίγο κρασί;
Και ο Λέβι, από εδώ, μπορεί να μας πει ξανά...
πώς κέρδισε την καρδιά του παιδιού μου.
Φοβάμαι ότι η οικογένειά σου προσβλήθηκε επ' αόριστον.
Όταν ο Πολ δεν παίζει με το πιάτο του, ψάχνεται για καυγά.
Αν ήξερα τα κόλπα σου, θα έκανα το ίδιο.
Πρέπει να τον ζηλεύεις.
Νομίζει ότι ο Θεός τού μιλάει μέσω πουλιών. Πού τη βλέπεις τη ζήλεια;
Στην ελευθερία των σκέψεών του.
Όσο αλλόκοτες και να είναι, δεν ντρέπεται να τις μοιραστεί.
Λες ότι εγώ ντρέπομαι;
Το ψέμα που είπες για την όπερα.
Σχεδόν έκλαιγες, όταν έπεσε η αυλαία. Γιατί να τους το κρύψεις;
Δεν χρειάζεται να ξέρουν όλοι τι κάνω.
Η ατιμία φέρνει ατιμία.
Μες στην κριτική είναι.
Μόνο ο Πολ τα λέει σταράτα, αλλά ξέρω ότι η μαμά και η Γκρέις σκέφτονται το ίδιο.
Ο μπαμπάς μου μας έριξε σε τέλμα.
Όταν πέθανε, είχαμε τέσσερις μήνες...
Τέσσερις μήνες ως τη χρεοκοπία, αν δεν έκανα κάτι.
Μην απολογείσαι σ' εμένα, Λουί.
Ξέρω τι περνάς για να κρατάς την οικογένειά σου σε άγνοια.
Δεν είναι εύκολη η δουλειά που κάνω.
Μόνο ρημαγμένες ψυχές τριγύρω μου κι όσες δεν έχουν σπάσει...
είναι άπληστες.
Εξουθενωμένες.
Άσπρο πάτο, καλέ μου άνθρωπε.
Η γη είναι άγριος κήπος.
Καλά έκανες και κατέβηκες από εκείνο το πλοίο.
Το Σεντ Λούις είναι θαμπό σαν τα βρωμόνερα.
Ναι, νιώθω σαν στο σπίτι μου εδώ.
Πάμε για ένα τελευταίο;
Μάλλον φτάνει για σήμερα.
Πρέπει να κάνω έλεγχο στη Λίμπερτι.
Πρέπει, Λουί;
Σου πήρα ένα δώρο.
Δώρο;
Ένα λουλούδι.
Πολύ φίνο το μουσικό κουτί σου.
Είναι από τα λίγα πράγματα που έφερα από τη χώρα μου.
Ποιο τραγούδι είναι;
Σου αρέσει;
Το συνέθεσα για έναν νεαρό βιολιστή που ήξερα κάποτε.
Ήταν πολύ όμορφος κι ευαίσθητος.
Είναι για τα χείλη, δις Λίλι.
Εγώ θέλω να ξεχωρίζω.
Τον κο Ντου Λακ δεν τον πειράζει.
Ένα ζευγάρι όμορφων περιθωριακών.
Καταλαβαίνω γιατί ελκύει ο ένας τον άλλο.
Η κα Κάρολ ξέρει ότι ήρθες;
Σε διαβεβαιώνω πως το "Fairplay" αποζημιώθηκε εξαίσια για τη βραδιά.
Ήρθε να με παραλάβει μία άμαξα.
Ένιωσα σαν βασίλισσα.
Είπα στον κύριο Λιονκούρ ότι εμείς οι δύο μόνο μιλάμε συνήθως.
Γιατί, Λουί;
Ποιος άντρας παραμελεί τέτοιο κορμί για να συζητήσει;
Ένας όμορφος άντρας.
Μην είσαι νευρικός.
Οι κουρτίνες είναι κλειστές, οι υπηρέτες λείπουν.
Ακόμα και τ' αστέρια φόρεσαν πέπλο.
Αυτό σου αρέσει; Να παρακολουθείς;
Σε παρακολουθώ καιρό, Λουί.
Από ποταμό σε λίμνη κι αντίστροφα.
Ψάχνοντας τον σύντροφό μου.
-Πώς το έκανες αυτό; -Ποιο;
Ποιο;
Μπήκες στο κεφάλι μου.
Τι όμορφο κεφάλι.
Όλα καλά, αγάπη.
Όνειρα γλυκά, δις Λίλι.
Θα το επαναλάβω, δεν θεωρούσα τον εαυτό μου...
ομοφυλόφιλο τότε.
Είχα εμπειρίες, βέβαια.
Ένοχες, άσεμνες...
εμπειρίες που κολυμπούσαν στη βότκα.
Προφανώς, αποδέχτηκα τη σεξουαλικότητά μου.
Αλλά το ξέρεις αυτό. Γνωριστήκαμε σε γκέι μπαρ, σωστά;
Ήταν το κατάλληλο μέρος. Έκανα ό,τι επρεπε.
Παντρεύτηκες;
Δύο φορές.
Αλλά δεν μιλάμε για 'μένα τώρα.
Όταν έκανες χρήση ναρκωτικών, κύριε Μολόι...
θυμάσαι ποιο ήταν το καλύτερο;
Μπέρκλεϊ, 1978.
Η μεξικάνικη μαύρη ηρωίνη που μου πούλησαν η Κάρλι και ο Πέντρο.
Φαντάσου αυτό να έρρεε και πάλι στις φλέβες σου.
Τώρα...
πολλαπλασίασέ το με όσα είναι τα χιλιόμετρα...
των δακτυλίων του Κρόνου.
Πήρε αυτό που αποκαλούσε "un petit coup".
Μια μικρή δόση.
Όχι μεγάλη για να με σκοτώσει, αλλά αρκετή για πάρει δύναμη.
Για τη μικρή δόση χρειάζεται να έχεις τεράστια αυτοσυγκράτηση.
Ως άνθρωπος, όταν το βίωσα για πρώτη φορά, ήταν...
συνταρακτικό.
Όχι για την επίδρασή του στο σώμα μου, που ήταν ιδιαίτερη,
αλλά για τα αισθήματα οικειότητας που ξύπνησε μέσα μου.
Είχα απαγορεύσει στον εαυτό μου να δεθεί συναισθηματικά με κάποιον.
Πόσο μάλλον με έναν άντρα.
Τέτοια συναισθήματα δεν είχαν χώρο στη ζωή μου.
Μπορούσες να είσαι πολλά στη Νέα Ορλεάνη,
αλλά το να είσαι φανερά ένας γκέι νέγρος δεν ανήκε σ' αυτά.
Ορκίστηκα να μην επιστρέψω ποτέ.
Έσβησα εκείνη τη νύχτα από τη μνήμη μου...
και γύρισα πίσω στην κανονική μου ζωή.
Ένα, δύο, τρία, πηδήξτε!
-Ακίνητοι. -Σήμερα λείπει ο πατέρας μου.
Θα χορεύαμε μαζί τον πρώτο χορό.
Προσπαθώ να μην κλάψω.
Ο καλύτερος τρόπος να τον τιμήσουμε είναι να το κάνουν τα αδέρφια μου.
Κάποιοι δεν το ξέρετε,
μα αυτά τα άτακτα αγόρια χόρευαν για να μαζέψουν λεφτά.
Αυτοαποκαλούνταν «ΑΕΧΘ».
-Θυμάστε Πάτερ Μαθάιας; -Φυσικά.
«Αγόρια Ενωθείτε στον Χορό για τον Θεό».
Ακριβώς!
Θυμάμαι πως τα κέρματά τους δεν έφταναν μέχρι το παγκάρι.
Σωστά.
Πολ, Λουί;
-Πηγαίνετε. -Παρακαλώ.
Ελάτε, σας παρακαλώ.
-Για 'μένα, είναι η μέρα μου. -Πάμε, αδερφέ.
Πάμε!
-Είναι στενά τα παπούτσια. -Καλά είναι, τα πόδια σου είναι χοντρά.
Τι να παίξουμε, αφεντικό;
Κάτι δυνατό ώστε να μην ακούν τα πόδια μας.
Λοιπόν, τι θυμάσαι;
Για πάμε.
Κουνήστε το.
Ακόμη το 'χετε.
Ακόμη το 'χουν.
Ναι, Λουί!
Δεν θα το κάνεις.
Σωστά!
Φανταστικό.
-Θα το χάσουμε. -Σταμάτα να μιλάς, πρέπει να συγκεντρωθώ.
Είναι τα τρία κομμάτια κέικ που σε δυσκολεύουν.
Πέντε κομμάτια κέικ, το φιλέτο τσιπούρας,
τρία λουκάνικα, ριζότο,
μοσχάρι, αμπελοφάσουλα, και πέντε-έξι κρασιά.
Φάε κι άλλο και θα πεταχτούν τα κουμπιά του γιλέκου…
σαν μπάλες κανονιού.
Θα διαλύσεις τη γειτονιά.
Εννιά χιλιάδες πεντακόσιες δεκαεπτά.
Τόσες μέρες είμαστε σε αυτό το σπίτι.
Μόνος σου κάνεις τις πράξεις;
-Θυμάσαι όταν σε πέρασα; -Πάντα το θυμίζεις.
Έγινα ψηλός σαν δέντρο.
Ο μπαμπάς είπε πως θα σε κοιτάω αφ' υψηλού για όλη μας τη ζωή.
-Ένα εκατοστό. -Ήταν καλός εκείνος ο μήνας.
Νομίζω ότι πρέπει να παντρευτείς εσύ μετά.
-Όντως τώρα; -Πρέπει να παντρευτείς τη Χέιζελ.
Τη Χέιζελ; Ποια είναι αυτή;
Αυτή που χορεύατε πολύ κοντά.
Χόρεψες τόσο κοντά; Πρέπει να την παντρευτείς.
Δεν συγκράτησα το όνομά της.
Χέιζελ ονομάζεται, λοιπόν.
Ακόμη κάνεις δουλειές με αυτόν τον Λεστάτ;
Όχι, δεν λειτούργησε.
Καλό αυτό.
-Είναι ο διάολος. -Για όλους έτσι λες.
Βρίσκεται εδώ για να πάρει ψυχές. Μου το είπε.
Μου μίλησε χωρίς να κουνάει τα χείλη.
Κόλπα είναι όλα.
Οι αμαρτίες πρέπει να ομολογούνται, Λουί.
Δεν θα τον δω ποτέ ξανά, Πολ.
Πιστεύεις ο Λέβι την αγαπάει αρκετά; Ξέρεις, η Γκρέις χρειάζεται πολλή αγάπη.
Το πιστεύω.
Θεωρείς της δίνει ό,τι έχει μέσα του;
Η μαμά έκανε καλό πάρτι στην Γκρέις.
Ναι, θα μιλάνε γι' αυτό για χρόνια.
Ναι.
-Σ' αγαπώ, Λουί. -Κι εγώ, αδερφούλη.
Έφαγα πολύ κέικ.
Πολ.
Πολ!
-Θεέ μου! -Πολ.
Αυτή ήταν η τελευταία ανατολή που είδα ποτέ.
Ίσως το πιο ευγενές πράγμα που μου δόθηκε από το Σκοτεινό Δώρο.
Δεν μου λείπει ο ήλιος.
Οι αναμνήσεις που κουβαλάει.
Έχω δει τον θάνατο ξανά και ξανά…
και ξανά και ξανά.
Είναι βαρετός.
Αυτό θα κάνει μια καλή σύνοψη.
Ντάνιελ, η διάγνωση που έλαβες…
κουρδίζει το ρολόι σου.
-Ο ιός έχει γυρίσει τον κόσμο ανάποδα. -Το καταλαβαίνω.
Θα πεθάνω.
Θα πεθάνουν.
-Αλλά όχι ο βρικόλακας. -Ο βρικόλακας πλήττει.
Ο άνθρωπος καταστράφηκε.
Καταστράφηκε εντελώς.
Ήμουν στο γραφείο τελετών.
Τα πάντα πήγαιναν κατά γράμμα.
Καλοί οι άνθρωποι εκεί. Μου υποσχέθηκαν πως…
Κάτι πρέπει να του είπες, Λουί.
Κάτι πρέπει να του είπες που τον έκανε να το κάνει αυτό στον εαυτό του.
Ο Πολ γλίστρησε και έπεσε, Φλόρενς.
-Δεν νομίζω να θες να το αναλύσεις. -Ήταν ευαίσθητο αγόρι.
Πάντα ήταν.
Κι εσύ…
πάντα έπρεπε να 'χεις τον τελευταίο λόγο, έτσι δεν είναι, Λουί;
-Έπρεπε πάντα να τον μειώνεις. -Μαμά.
Τι του είπες;
Γιατί ήσασταν εκεί πάνω;
Κοιτούσαμε τον ήλιο να ανατέλλει, μαμά.
Δεν περνάς τις πύλες,
αν αυτοκτονήσεις.
Δεν το ξέρεις αυτό;
Ο Πολ κατέβηκε στην άλλη πλευρά.
Ο Πολ είναι στην κόλαση εξαιτίας σου.
Το Στόριβιλ κατέβασε τα καπέλα,
απέδωσε τα πρέποντα, γιατί αυτό ήταν το έθιμο.
Αλλά αν αγνοούσες αυτούς που είναι στο πεζοδρόμιο,
θα έβλεπες τα μπαρ να σερβίρουν ακόμη…
και τις πόρνες να εκπορνεύονται.
Τι άξιζε γι' αυτούς η ζωή του Πολ;
Τι άξιζε η δική μου ζωή;
Ο σπουδαίος άντρας της οδού Λίμπερτι,
ακολουθεί τα αποδεικτικά στοιχεία της αποτυχίας του.
Εύκολη λεία για τον παρατηρητικό θηρευτή.
Τα συλλυπητήριά μου.
Όχι εδώ.
-Κομψό φέρετρο. Από πού αγόρασες... -Προχώρα.
Περιμένω στο μπαλκόνι κάθε βράδυ. Με αποφεύγεις.
-Ήμουν απασχολημένος. -Η δις Λίλι ήταν ένα φτωχό υποκατάστατο.
-Δεν ανέχομαι να με αποφεύγουν. -Κηδεύεται ο αδερφός μου!
Πίστεψέ με, ο αδερφός σου λαχταρούσε να πέσει στο πλακόστρωτο.
Τι είπες;
Το αναλαμβάνω, αφεντικό. Συνέχισε να περπατάς.
Η ενέδρα του Λεστάτ με είχε αποπροσανατολίσει.
Το κήρυγμα που δόθηκε, δεν μπορούσα να το ακούσω.
Και όταν η συγκέντρωση ελευθέρωσε το σώμα,
δεν μπορούσα να συμμετάσχω στη μεταμόρφωση των παρόντων.
Δεν θα με άφηνε.
Έλα σ' εμένα.
-Να σε συνοδέψω στο σπίτι, μαμά; -Όχι.
Ευχαριστώ.
Λέβι, θα μπορούσες;
Φυσικά, μαμά Ντου Λακ.
-Δεν εννοούσε κάτι με αυτό. -Το εννοεί τώρα.
Απλώς πρέπει κάπου να ξεσπάσει.
Μην το αφήσεις μέσα σου.
Τα λέμε στην αγρυπνία;
Έλα σ' εμένα.
Δεν πήγα στην αγρυπνία.
Δεν ήθελα να αντιμετωπίσω τις κατηγορίες της μητέρας μου…
και τον οίκτο της αδερφής μου.
Ήθελα να πενθήσω μόνος μου.
Αλλά εκείνος δεν θα το επέτρεπε αυτό.
Έλα σ' εμένα, Λουί.
Έλα σ' εμένα.
-Γεια σου, μανάρι. -Σάζερακ.
Λυπήθηκα όταν άκουσα για τον θάνατο του αδερφού σου.
Τη δεσποινίς Λίλι.
-Γλυκέ μου. -Δεν με νοιάζει αν είναι με άλλον.
Θα πληρώσω περισσότερα. Γιατί μου αρέσει και τη χρειάζομαι.
Η δεσποινίς Λίλι πέθανε, κύριε Ντου Λακ.
Πριν από δύο εβδομάδες.
Η αστυνομία τη βρήκε κάτω από τις αποβάθρες.
Είπαν ότι κόλλησε τον πυρετό που κυκλοφορεί.
Το αίμα είχε στραγγιχτεί από μέσα της.
Έλα σ' εμένα.
Πάτερ!
Πάτερ Μαθάιας!
Βοηθήσέ με!
Βοηθήσέ με, σε παρακαλώ. Είναι μέσα στο κεφάλι μου, Πάτερ.
Ο διάβολος…
-είναι στη Νέα Ορλεάνη. -Ηρέμησε, γιε μου. Πάρε μια ανάσα.
Ευλόγησέ με, Πάτερ, διότι αμάρτησα.
Διέπραξα σοβαρή αμαρτία.
Κάνε τον σταυρό σου, γιε μου.
Είμαι ένας μεθύστακας.
Είμαι ένας ψεύτης, ένας κλέφτης, Κύριε.
Επωφελούμαι από τη δυστυχία των άλλων και το κάνω εύκολα.
Ναρκωτικά, αλκοόλ, γυναίκες.
Τους δελεάζω κι αρπάζω ό,τι έχουν, Κύριε.
Παίρνω κόρες χωρίς σπίτια…
και τις βγάζω στο πεζοδρόμιο, Κύριε.
Λέω ψέματα στον εαυτό μου ότι τους δίνω στέγη,
φαγητό και χρήματα στην τσέπη. Όταν κοιτάζω στον καθρέφτη, ξέρω τι είμαι…
Ο σπουδαίος άντρας στο σπουδαίο σπίτι, κλείνει τα αυτιά να μην ακούει κραυγές.
Κύριε, έσυρα και την οικογένειά μου σ' αυτό το χάος μαζί μου.
Ντροπιάζω τον πατέρα μου.
-Απογοήτευσα τον αδερφό μου. -Όχι, γιε μου.
Έχασα τη μητέρα μου και την αδερφή μου…
και αντί να το διορθώσω, όπως αρμόζει σ' έναν άντρα, Κύριε,
το έβαλα στα πόδια σαν τον δειλό.
Το ρίχνω στο ποτό.
Κάνω κομπίνες.
Κοιλιέμαι στα λάθος κρεβάτια.
Κοιμήθηκα με έναν άντρα.
Κοιμήθηκα με τον διάολο.
Κι έχει ρίζες μέσα μου,
όλες τις καχεκτικές του ρίζες, μέσα μου.
Και δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα πλέον…
πέρα από τη φωνή και τα λόγια του.
Σε παρακαλώ, βοήθησέ με!
Είμαι αδύναμος!
Θέλω να πεθάνω.
Όχι!
Πιστεύεις σε άκουσε ο Θεός, Λουί;
Μέσα σ' αυτό το κακόγουστο κουτί, μέσω αυτού του γουρουνιού;
Αυτού του τσαρλατάνου;
Δεν βλέπεις πόσο ανάξιος είναι;
Πώς μπορείς να εξευτελίζεσαι με αυτόν τον τρόπο;
Σκότωσες τη Λίλι.
Συντόμευσα αυτήν τη σπουδαία ζωή που ζούσε.
Τι τραγωδία.
Δεν θερίζει ο πυρετός εκεί έξω. Εσύ ήσουν.
-Εσύ σκορπάς τον θάνατο στην πόλη. -Σκοτώνω μόνο όσους το αξίζουν.
Δεν είμαι ο διάολος.
Έκανες λάθος σε αυτό.
Αλλά μπορώ να σου προσφέρω θάνατο.
Αυτή η πρωτόγονη χώρα σε ξεζούμισε.
Σε δέσμευσε σε μόνιμη εξορία.
Κάθε δωμάτιο όπου εισέρχεσαι, κάθε καπέλο που σε αναγκάζουν να φορέσεις,
του σκληρού σπιτονοικοκύρη, του καλού επιχειρηματία, του πιστού υιού.
Ακολουθείς όλους τους ρόλους, αλλά δεν είναι η πραγματική σου φύση.
Πόση οργή θα νιώθεις, όσο πνίγεσαι στην οδύνη σου;
Την πρώτη φορά που σε κοίταξα,
το όμορφό σου πρόσωπο,
είδα αυτήν την οδύνη.
Δεν ήξερα πώς την απέκτησες ή γιατί ήταν τόσο έντονη.
Μπορώ να σου πάρω την οδύνη, Λουί.
Μπορώ να σου δώσω τον θάνατο, για τον οποίο παρακάλεσες…
τον αδύναμο, τυφλό, αχρείο…
ανύπαρκτο θεό σου.
Αλλά μπορώ να το κάνω…
με χαρά.
Μπορώ να ανταλλάξω αυτήν την ντροπιαστική ζωή.
Να την ανταλλάξω για ένα σκοτεινό δώρο…
και μια δύναμη που αδυνατείς να φανταστείς.
Πρέπει απλώς να μου το ζητήσεις.
Πρέπει απλώς να γνέψεις καταφατικά με το όμορφό σου κεφάλι…
και να πεις «ναι».
Σ' αγαπώ, Λουί.
Αγαπιέσαι.
Σου στέλνω την αγάπη μου…
κι εσύ μου την επιστρέφεις πίσω.
Και αυτός ο κύκλος…
αυτό το σπίτι όπου μετά βίας ρίξαμε μια κλεφτή ματιά…
να ξέρεις πως με φοβίζει όσο κι εσένα.
Είναι δύσκολο να εξηγήσω πώς τα λόγια του με αφόπλισαν.
Πόσο αρκούντως περιεκτικό κι αδιαπέραστο ήταν το επιχείρημά του.
Όλες μου οι σκέψεις,
ακόμα και η ενοχή μου και η επιθυμία μου να πεθάνω,
έμοιαζαν εντελώς ασήμαντες…
και ξέχασα εντελώς τον εαυτό μου και το βάρβαρο σκηνικό που με περιέβαλλε.
Για πρώτη φορά στη ζωή μου δεν ήμουν στην αφάνεια.
Γίνε σύντροφός μου, Λουί.
Αποδέξου όλα τα ωραία στοιχεία σου…
και κάν' το χωρίς να απολογηθείς.
Για πάντα.
Με στράγγιξε έως τα όρια του θανάτου.
Το αίμα, στην αρχή, βγήκε σαν ανιαρός βρυχηθμός.
Και μετά ένας χτύπος…
σαν τον χτύπο ενός τυμπάνου.
Γινόταν όλο και πιο δυνατός…
σαν ένα τεράστιο πλάσμα να ερχόταν…
από ένα σκοτεινό κι απόκοσμο δάσος.
Ένα τεράστιο τύμπανο.
Και τότε…
ήρθε ο χτύπος ενός ακόμα τυμπάνου…
σαν ένας ακόμα γίγαντας να ακολουθούσε.
Κάθε γίγαντας ήταν αποφασισμένος να έχει τον δικό του χτύπο,
χωρίς να αντιλαμβάνεται τον ρυθμό του άλλου.
Παλλόταν στα χείλη, τα δάχτυλα…
και τους κροτάφους μου.
Μα πάνω απ' όλα, στις φλέβες μου.
Το ένα τύμπανο και μετά το άλλο.
Άνοιξα τα μάτια μου.
Τότε ήταν που κατάλαβα.
Το ένα τύμπανο ήταν η καρδιά μου…
και το άλλο…
ήταν η δική του.
Τον είδα να κάθεται κοντά μου.
Εκθαμβωτικός.
Καθίσαμε εκεί για κάποια ώρα…
στη δίνη του αυξανόμενου θαύματος.
Το τέλος.
Η αρχή.
Απόδοση Διαλόγων | TvJunkia Team |
MaF - Tolenia - Tina D’Pas - <font colo
ΑΝ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 1018
ΓΡΑΜΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ
Βρείτε μας στο Facebook Τα TvJunkια! (Tv Series - Ξένες Σειρές)
Επιμέλεια Διαλόγων | MaF |
Αν θες να βοηθήσεις, έλα στην παρέα μας. | tvjunkia@gmail.com |