Poprzednio...
To nie Narvik.
To jaka infekcja. Bakteryjna, wirusowa lub grzybicza.
30 lat temu doszło do pewnych wydarzeń.
Epidemia TXM-7 zaczęła się na tej wyspie.
St. Germain. To kompletna dziura.
Będziecie musieli zaczekać na inny okręt.
Pewnie ze dwa tygodnie.
- Spójrz na jego dłoń. - Co to znaczy?
Spieprzaj stšd.
To pułapka punji. Na ludzi.
- Mój Boże! - Patrzcie...
Wtargnęlicie na teren prywaty.
- Musicie ić z nami. - Dlaczego?
Bo jest tu niebezpiecznie, a my zapewnimy wam schronienie.
Michael dba o nasze bezpieczeństwo. Osobiste i duchowe.
Witajcie.
...i ducha wspaniałomylnoci, z którego zapewne wynika.
Szukam człowieka o nazwisku Alan Farragut.
Jest tutaj.
Ale może ci się nie spodobać to, co zobaczysz.
- Gdzie ona jest? - Ilaria jest wszędzie.
Mylisz, że Alan Farragut naprawdę wysadził ten budynek w Paryżu?
Nie widziałam Alana Farraguta od roku.
Dziękuję.
DZIEŃ 2
Gdzie ona jest? Gdzie?
- Gdzie ona jest? - Nie wiem.
- Gdzie ona jest? - Nie wiem!
Mam co, czego chcesz. W lewej kieszeni.
Błagam, nie zabijaj mnie.
Bracie Jerome.
Bracie Carson.
Powiedziałem Michaelowi, że chciałe dołšczyć do zbieraczy.
Mam nadzieję, że nie byłem zbyt miały.
Michael powiada: "Każdemu własna cieżka".
Gdy skończysz tutaj, dołšcz do nas w sadzie.
Dziękuję.
Alan?
Alan! Alan!
Alan!
Alan?
Alan!
Zaczekaj... czekaj!
Zaczekaj!
DZIEŃ 10952 30 LAT PÓNIEJ
- Czego szukasz? - Łopaty.
Po co?
Żeby wykopać Alana Farraguta.
- Co mi zostawił. - Co?
Przekonajmy się.
Zmarli winni odpoczywać.
Już sobie poodpoczywał. Czas, żeby wracał do pracy.
Dziękuję, że tak wielu z was przyszło dzi do Sali Rady.
Wiem, że czasem tak zatracam się w swoim wiecie,
że zapominam o obietnicach,
które dałem każdemu z was, gdy tu przybył.
Że nie będę sam dla siebie, lecz tylko dla was.
Więcej czasu dla was.
Bardzo trudny jest nasz żywot tutaj.
Opucilimy wiat,
w którym spełnialimy tylko żšdania innych ludzi,
bylimy, kim oni chcieli, bymy byli.
wiat, w którym ocenialimy siebie na podstawie aprobaty innych.
Niełatwo wszystko porzucić.
Oddalimy się prostemu życiu,
a przez porzucenie tamtych siebie...
stalimy się prawdziwymi ludmi.
Możemy zwyczajnie... egzystować.
Powtórz ze mnš, Rob.
- Jestem. - Jestem.
- Jeste czym? - Niczym.
- Po prostu jestem. - Włanie.
Poddajesz się i po prostu jeste.
Dzięki, Rob.
Mamo?
Gdzie jeste, mamo?
- Gdzie jeste? - Soren...
Soren!
Zabierzcie go! Soren, przestań!
- Zabierzcie go! - Puszczaj mnie!
Pomóżcie jej!
Pućcie mnie...
Już dobrze, nie ruszaj się.
>>> RebelSubTeam <<< www.facebook.com/RebelSubTeam
HELIX 02x02 - Reunion - Spotkanie -
Tłumaczenie: Sabat
Synchro i korekta: GolbothŽ ¤¤¤ serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
Peter, patogen jest tutaj. W Opactwie.
- Co? Kto? - Dzieciak.
Chłopak. Te same symptomy, co na łodzi.
- Powinien być w kwarantannie BSL-3. - Musimy odizolować to miejsce.
Sš wszyscy. Dobrze.
Usišdcie. Proszę.
Dr. Jordan.
Nie spodziewałem się pani w Sali Rady.
Złamała twoje instrukcje. Karš jest wydalenie.
Znam postępowanie wobec sceptyków, Ann.
Ale zajęła się obrażeniami Olivii.
Michael, mówiłam naszym gociom,
że nie tolerujemy intruzów ze wiata zewnętrznego.
Normalnie zgodziłbym się z tym.
Ale chyba wszyscy widzimy, że mamy tutaj problem.
Ten chłopiec, Soren...
- jest bardzo chory, prawda? - Tak.
I nie tylko on.
Rano widziałam zarażonego dorosłego. Mężczyznę przed trzydziestkš.
Brat Isaac.
Wiedział pan?
Dr. Jordan, proszę wybaczyć,
ale żyjemy na wyspie oddalonej 650 km od najbliższego McDonalda.
Nie mamy spożywczaków, antydepresantów, ani Internetu.
Jestemy całkowicie samowystarczalni i sami się sobš zajmujemy,
dlatego kiepsko mi idzie proszenie o pomoc,
ale proszę o niš teraz.
Dr. Farragut, jeli zapewnimy pełnš współpracę,
zdoła pan znaleć ródło zarazy i pozbyć się jej?
Nie mamy odpowiedniego sprzętu. Mielimy tylko zebrać próbki.
A gdyby znalazł się sprzęt?
Straż Wybrzeża zjawi się za dwa tygodnie,
więc jeli nie macie gdzie helikoptera...
Nie. Nie mamy.
Ale mamy niele wyposażone laboratorium botaniczne.
Sprzęt nie jest najnowszy, ale do waszej dyspozycji.
Potrzebne nam własne laboratorium i bezpieczna kwarantanna.
Ann, dopilnuj, żeby dostali wszystko, czego potrzebujš.
- Oczywicie. - Najważniejsze to opanować infekcję.
Więc jak najszybciej musimy znaleć tego brata Isaaca.
Jeli ta choroba wymknie się z wyspy, grozi nam poważna epidemia.
Zorganizujemy ekipy poszukiwawcze. Cokolwiek będzie trzeba.
Proszę, pomóżcie nam to powstrzymać.
Czekaj, uderzyłam w co.
- Znalazła to co? - Nie.
Czemu nie?
Bo to nie Alan Farragut.
Delikatnie... Już dobrze, Soren.
Już dobrze, Soren, już dobrze. Pomożemy ci.
Ostatnia osoba, która widziała Isaaca,
powiedziała, że zmierzał do piwnicy.
Bšdcie czujni.
- Kręcimy się w kółko. - Chcesz się rozdzielić?
Sprawdzimy większy obszar.
- Raczej zabłšdzimy. - Twoja decyzja, szefie.
- Ty i ty, ze mnš. - Tak jest.
Uważajcie. Może być wszędzie.
Precz stšd! Nie wolno wam tu być! Zabiję was!
Dokšd polazł?
- Znalelicie Isaaca? - Bardziej on nas.
Uciekł. Może być wszędzie.
Pełno tu podziemnych tuneli.
Dawno nie widziałem mikroskopu jednookularowego.
- Znaczy, nigdy. - Za długo robiłe w terenie.
Co z tym całym sprzętem? Czemu nazywajš to "laboratorium botanicznym"?
Częć wielkiego planu Michaela?
Skupmy się na tym, co wiemy.
Masz próbki od zarażonego chłopca?
Krew, mocz, wymazy i wycinki skóry,
w razie gdybymy znaleli zestaw do biopsji.
Ile zajmie ci analiza?
W Seattle, 2 godziny. Tutaj, co najmniej 20.
Dobra.
Kombinowałam, jak ci to powiedzieć, żeby nie zewirował, ale...
jest tutaj Alan.
Alan jest gdzie?
Tu, na wyspie...
ubrał się jak jeden z wyznawców.
Niedorzeczne.
Widziałam go rano przez okno i potem jeszcze raz.
Widziałam go w Sali Rady, kiedy Soren zaatakował swoja matkę.
- Ale to nie ma sensu. - Nie wiem, Peter,
ale może to ma co wspólnego z Ilariš?
Po co Ilaria interesowałaby się czubkami z jakiej sekty
i czemu mój brat miałby ich szpiegować?
- Na pewno nie siedzi tu dla jedzenia. - To nie żarty.
Został zdyskredytowany przez CDC.
I nie zapominaj o międzynarodowych listach gończych.
Cokolwiek tu robi, nie możemy się z nim kontaktować.
Ale przecież mógłby pomóc...
- Zero kontaktu, Sarah! - Wszystko w porzšdku?
Tak, tylko omawiamy procedury.
Wracajmy do pracy.
Nie ma się czym martwić.
Jak tylko zdobędš to, po co przyjechali, odejdš.
Ale inni podšżš za nimi. Trzeba ich odprawić.
Jeli niczego nie znajdš, nie ma się czym przejmować.
- Prawda? - Chodzi o zamieszanie, które powodujš.
Wszystkie te kobiety...
Moja babcia, jej matka i jej babka,
aż do poczštku...
Wszystkie wiedziałymy, czego musimy strzec.
Powierzyły mi swojš spuciznę. Nie mogę ich zawieć.
Słodka Ann...
zawsze patrzšca z szerszej perspektywy.
Ale ten chłopiec, Soren,
i Isaac, obaj sš bardzo chorzy.
Rozsšdek nakazuje znaleć Isaaca i współpracować z lekarzami.
Czyż nie?
Isaac?
Jerome? Michael cię wzywa.
- Po pracy? - Chce cię widzieć teraz.
Nie rozumiem. To nie on?
Nie cały.
To koci kilku osób. Czaszka należała do kobiety.
Dużo ludzi zmarło kiedy na tej wyspie.
- Łatwo ich pomylić. - Nie Alana.
Nigdy nie robił nic bez powodu.
Żywy czy martwy, zostawiłby wskazówkę.
To co dziwnego.
Widzisz to ilium?
- Koć biodrowš? - Co z niš?
Większoć ludzi ma dwie połšczone, ten goć ma trzy.
Mówi ci to co?
Niestety nie.
Muszę ić.
- Dokšd? - Sprawdzić pułapki.
Jerome, miło, że wpadłe.
- Herbaty? - Nie, dziękuję.
Purpurowa ulung. Sam jš tu wyhodowałem.
Połšczyłem herbaty kenijskie z chińskš.
Łatwo poszło.
Jeste genetykiem?
Obserwatorem splatajšcych się losów.
Na każdych 7 stopni taksonomicznych, roliny tworzš nowe formy,
mimo olbrzymiej liczby gatunków.
A ty tylko pomagasz w tworzeniu paru nowych?
Nic, co nie stałoby się naturalnie.
- Tylko przypadkowo. - Przypadkowo... tak.
"Jakš ksišżkę napisałby kapłan Diabła o tym niezgrabnym, marnotrawnym
nieudolnym i przerażajšco okrutnym dziele natury? "
To słowa Charlesa Darwina. Nie dbał o powolnoć i przypadkowoć.
Mówisz, jak kto, kto znał go osobicie.
Nic nie jest przypadkowe, Jerome. Każda cieżka jest stworzona,
czasami przez siły zewnętrzne,
lecz nie ma ani jednego przypadkowego atomu
- w znanym nam wszechwiecie. - Wszystko zatem ma cel?
Nie, Jerome. Ku wszystkiemu istnieje powód.
Jeste tu od trzech miesięcy. Czas na fundamentalne pytanie.
Po co tu przybyłe?
Odnaleć swš prawdziwš drogę.
- I przypadkowo wybrałe mój zakon? - Nie do końca.
Robiłem okropne rzeczy.
Odbierałem...
życia.
Moje wybory odnonie samopoznania były...
ograniczone.
Więc się ukrywasz?
A czy nie wszyscy się tu ukrywamy? Nawet ty?
Nie. Nie ukrywamy się tutaj.
Stawiamy czoła przeszłoci, by zostawić jš za sobš.
Ogarniamy nasz winy, by nauczyć się je kochać.
Przyjmujemy swój ból, by się od niego uwolnić.
Tylko gdy przyjmiesz swój ból, Jerome
zacznie się twoje ozdrowienie.
Co, do diabła, robisz?
- Wyizolowuję patogen. - Bez stroju ochronnego?
Bez niego pracuję dwukrotnie szybciej.
A gdyby Kyle tu wszedł, nie ja
i zobaczył że pracujesz tak ze zjadliwym mikrobem?
Każdy, kto się nim zarazi, umiera!
Wiesz, że mi to nie grozi,
a musimy korzystać z każdej możliwej przewagi.
A jak to wyjanimy? Mówię ci...
Nie, nie masz prawa mi rozkazywać.
Tylko ja mam do tego prawo.
A ty sprzeciwiasz się temu, od kiedy zostałem szefem.
Wiem, że uważasz, że to powinna być ty.
- W zasadzie nie, Peter. - Więc czemu kwestionujesz każde polecenie?
Nie mogę myleć samodzielnie? Alan zawsze to doceniał.
Alan tu nie dowodzi!
- To widać. - Ja decyduję, z kim rozmawiamy,
komu ufamy i komu wierzymy.
Jeli masz z tym problem, powiedz.
Jeli zajdzie potrzeba, będziemy pracować bez ciebie.
Chod szybko.
- Co się stało? - Lepiej zobacz sam.
Czeć, Soren.
- Jak się czujesz? - Chyba dobrze.
Gdzie mama?
Funkcje życiowe w normie, symptomy ustšpiły.
Szeć godzin temu doznał ataku paranoi.
Niczego nie pamięta?
Pogadam z nim.
- Czeć, Soren. - Czeć.
Napędziłe nam stracha.
- Tak? - No.
Pamiętasz co z rana?
Nie bardzo, ale strasznie bolała mnie głowa.
No tak...
Jego chyba też.
Pogadamy o jego bólu głowy?
To tylko zabawka. Nie boli go głowa.
A i tak nic by nie pamiętał.
Może to jaka zstępujšca amnezja?
Nie dowiemy się,
póki nie stworzymy pełnego klinicznego profilu tego cholerstwa.
Znalelicie Isaaca?
Nie i bardzo nas to martwi.
Brat Landry uważa, że mógł wydostać się za bramę.
Słyszałem, że to niebezpieczne, z tymi wilkami i w ogóle?
Traktujemy jego zniknięcie bardzo poważnie.
Gdy tylko go znajdziemy, damy wam znać.
Możemy zaczšć bez Isaaca.
Musimy tylko ustalić zwišzek między nim a Sorenem.
Czy jedli razem, czy pili tę samš wodę,
gdzie byli w chwili zarażenia?
- Dr. Jordan. - Sarah...
Kur...
To tylko krew z nosa. Nic mi nie jest.
Zatrzymamy Sorena na obserwacji.
To, że objawy minęły nie znaczy, że jest zdrowy.
Siostro, da się odtworzyć poczynania Isaaca i Sorena
z ostatnich kilku dni i być może znaleć miejsce ich stycznoci?
Mamy dzienny harmonogram pracy i wykładów.
Nawet dzieci powinny się go trzymać.
Dobrze, porozmawiam z Oliviš,
wy ustalcie ruchy zarażonych pacjentów.
Cokolwiek to jest, jest gronie i postępuje.
- Więc tu pracował Isaac? - Tak.
Przychodzš tutaj dzieci?
- Nie. - Wasze drzewa...
wyglšdajš jak Cortlandy albo Paula Reds...
Znasz się na jabłkach.
- Ile dzieci tu mieszka? - Prawie 30, w tym niemowlęta.
Lekcje sš codziennie, po spotkaniu Rady.
- Wszystkie piš razem? - I razem jedzš.
- Przebywajš z rodzicami? - Do 7 roku życia.
Potem wszyscy jestemy ich rodzicami,
a dzieci wybierajš starszych, by pomogli im odnaleć ich cieżkę.
Nie za mali trochę na takie decyzje?
Masz wšskie horyzonty jak na naukowca.
Kiedy będę mogła porozmawiać z Sorenem?
- Wyzdrowieje? - Wkrótce będziesz przy nim.
Czy Soren robił co ostatnio inaczej? Co poza harmonogramem?
Przez większoć dnia go nie widzę.
Albo jest z innymi dziećmi, albo ma doradztwo.
- Doradztwo? - Instrukcje od opiekunów.
Nie mamy tu kar.
Pomagamy sobie zrozumieć własne potrzeby i pragnienia.
- Przybywajš nowi? - Czasem,
ale większoć żyje tu od pokoleń.
- A ty? - Urodziłam się tu i wychowałam.
Nasze jabłka stworzono, by opierały się człowiekowi i naturze.
Szkodniki, choroby, zła pogoda i gleba...
"Stworzono"? Jak GMO?
Nic tak wyszukanego. Korzystamy ze starych sposobów.
Szczepicie. Z różnych odmian owoców.
Znasz mężczyznę o imieniu Isaac?
Tak, znam go.
- Mylała kiedy, żeby odejć? - Czemu miałabym to rozważać?
Poznać wiat, nowych ludzi...
Co możecie mi zaoferować, czego nie mam tutaj?
Nie dowiesz się, póki nie spróbujesz.
- Mogę pobrać próbki kory i gleby? - To na pewno nie zaszkodzi.
On i twój syn zachorowali w tym samym czasie.
Czy mogli się jako wzajemnie zarazić?
Dzieci nigdy nie sš same z dorosłymi.
Nigdy nie sš same.
Chod, co ci pokażę.
Co chcesz mi pokazać?
A co chciałby zobaczyć?
A może...
co mógłby pokazać mnie?
Na przykład?
Co macie.
Czego moja rodzina na wyspie nie ma.
Zaraz, zaraz, chwila...
Pokaż mi.
Bšd mojš cieżkš.
Przestań... przestań.
Przestań!
Muszę wracać do pracy.
Masz jeszcze jakie pytania?
Żadnych.
Mogę porozmawiać z jednym ze zbieraczy?
Jeli musisz... byle nie za długo.
Przepraszam...
jestem Dr. Sarah Jordan. Możemy porozmawiać, bracie...
Jerome. Naturalnie.
Chciałam podziękować za twojš pomoc z chłopcem.
Większoć się przestraszyła.
Nie chciałem, by co mu się stało, albo komu innemu.
Doć jest przemocy na wiecie. Oboje się z tym zgadzamy.
Siostro, możemy porozmawiać?
Musicie się stšd wynosić, dzisiaj.
Alan, co ty tutaj robisz?
We Petera i tego drugiego i uciekajcie stšd.
Nie mogę. Nawet gdybym chciała.
Statek przypłynie dopiero za dwa tygodnie.
Więc idcie na przystań i czekajcie.
I módlcie się, żebycie uszli z życiem.
Czemu? Co tu się dzieje?
Alan, co tu się dzieje?
Wszystko w porzšdku?
Chcę wrócić do pracy.
Co znaczš te rzebienia?
Nic.
Więc czemu uciekłe, jak tylko je zobaczyłe?
Podobno chcesz powstrzymać zarazę.
Skšd mam wiedzieć, że to prawda?
Nie możesz tego wiedzieć.
Więc dlaczego mam ci wierzyć?
Bo nie mam czasu na kłamstwa.
Pogarsza mi się.
- Ile masz czasu? - Nie wiem. Dni... może.
Więc po co się wysilać?
Bo można jeszcze nie robić nic, a to nie jest opcja.
To mapa... wyspy.
Co to jest, tutaj?
Nie chcesz tam ić.
- Ani ja. - Muszę.
Nie wrócisz stamtšd.
Dlaczego? Co tam jest?
Mylisz, że pokazałby mi ten znak bez powodu?
Nie wiem, Sarah. Czemu Alan robi cokolwiek?
Może chce, żebymy się wycofali, poczekali na Straż Wybrzeża?
A może przeszkadzamy mu w zabiciu kolejnych ludzi?
- Peter, kazał nam uciekać. - Nie obchodzi mnie, co nam kazał.
Jestemy z CDC. My nie uciekamy.
Tekst w stylu Alana.
Chod, Dr. Sommer czeka w laboratorium.
Tyle udało mi się wykoncypować.
Żyjš to według cisłego schematu.
Praca, posiłek, spanie...
Plus zdrowa dawka nowofalowej filozofii.
Nie poruszajš się przypadkowo.
Nie wyglšda, żeby Isaac i dzieciak napatoczyli się na siebie.
Więc czemu tylko oni zachorowali?
Może osłabiony system odpornociowy?
Nie, wyniki Sorena wychodzš poza skalę. Dzieciak jest zdrów jak koń.
Więc co tu mamy?
27 ofiar na łodzi, a tylko 2 na wyspie.
Jedna zaginiona, jedna bez objawów, ale pewnie zaraża na potęgę.
Bez sensu.
Olivia była poruszona gdy wspomniałem o Isaacu.
Przysięgała, że Soren nigdy nie był z nim sam na sam.
- Mylisz, że kłamie? - Kto kłamie.
Musimy się dowiedzieć, kto.
Daleko jeszcze?
- W tym tempie nie dojdziemy tam do jutra. - Do jutra?
Teren nie jest najłatwiejszy.
Łatwo się zgubić.
Mógłby pójć ze mnš.
Zaprowadzę cię do rzeki, potem rad sobie sama.
Mój Boże.
To było dziecko.
lady kłów na kociach. Musiały je dopać drapieżniki.
Albo co gorszego.
- Nie możesz tu wchodzić! - Musimy porozmawiać.
Sarah...
jest cisza nocna. Jeli kto cię złapie...
Alan, patogen jest na wyspie. Ten chłopiec dzi rano był zarażony.
Dlatego tu jestem, Sarah. Musisz już ić.
Wiedziałe, że 27 osób zmarło na łodzi 20 km. stšd?
- Wydostał się z wyspy. - Tak.
Nie wiemy, jak się roznosi, ani jak to powstrzymać,
ale mógłby pomóc nam to opanować.
- Już... - Nie mogę wam pomóc.
Czemu nie? Alan, do diabła, co z tobš?
Zniknšłe, odszedłe z CDC, chodzš plotki o bombach w Paryżu...
Nie mogę tego teraz wyjanić.
Mylałam, że nie żyjesz.
Nie wiedziałam, co ci się stało, a kiedy cię w końcu znalazłam,
nie chcesz mi nic powiedzieć!
Sarah, nie mogę.
To zbyt niebezpieczne dla ciebie i twojej ekipy.
Zaufaj mi, ta wyspa nie jest tym, czym się wydaje.
Musicie się stšd zabierać, i to już!
Jeste mi winien wyjanienie.
I naszemu dziecku.
Naszemu... co?
Twierdzisz, że mamy... dziecko?
Nie, Alan, nie ma dziecka.
Tak mi przykro...
Nie ma dziecka, bo nadal jestem w cišży.
Jestem w cišży przez ostatnie 15 miesięcy.
Nie rozumiem, jak...
Byłam już w cišży, gdy dostałam płyn rdzeniowy Julii.
Stałam się niemiertelna, przestałam się starzeć...
- i tak samo płód. - Jezu...
Mylałam, że koleżanki przesadzały na temat pierwszego trymestru...
ale...
Ale po 15 miesišcach przemęczenia,
porannych mdłoci i krwawišcego nosa...
Rozważałam aborcję i pewnie trzeba było, ale...
zawsze co mnie powstrzymywało.
Więc...
tak to wyglšda.
Chcę pomóc.
Naprawdę, ale...
nie mogę.
Musisz już ić.
Dla własnego bezpieczeństwa i dziecka.
Nie...
Nigdzie nie pójdę, póki nie powiesz mi, po co tu jeste.
Nie mogę.
Moje zadanie jest zbyt ważne.
Nie bój się, Soren.
Co się stało? U mamy w porzšdku?
Nawet lepiej. Chce się z tobš zobaczyć.
Naprawdę?
Ale... co z ciszš nocnš?
Nie szkodzi. Ten jeden raz.
Mama jest za murem?
Zaraz tu będzie.
Słyszałe?
To była ona.
Na pewno?
Na bank.
Wszystko w porzšdku. Naprawdę.
Landry!
Landry, co robisz?
Siemka.
Nie!
Tłumaczenie: Sabat