Poprzednio...
Przechwycilimy wezwanie o pomoc z prywatnej bazy naukowej.
Możliwe skażenie retrowirusowe.
Trzecim zarażonym pacjentem jest Peter.
- Kim jest Peter? - Moim bratem.
To jego była żona?
Nigdy nie mówił o niej ani o swoim bracie.
Pewnie dlatego, że przyłapał ich w łóżku.
To Dr. Hiroshi Hatake, dyrektor naukowy.
Peter, wiesz, co ci się stało?
Rano był miertelnie chory, a teraz wyrwał się z pasów?
Zarażeni Narvikiem-B stali się agresywni, podnieceni.
Twórcy tego wirusa chcieli nas zmienić.
Na wskro.
To zbyt niebezpieczne. Musimy ić.
Alan, nie mogę.
Zaraziła się. Ma wirusa.
Nie bój się, Julia. Wyleczymy cię w trymiga.
- Czemu masz srebrne oczy? - Życie wieczne.
Pięciuset niemiertelnych rzšdzi Korporacjš Ilaria.
- Boże, ta migrena mnie wykończy! - To nie migrena.
Ilaria chciała wirusa i antidotum.
Stworzyłe wirusa Apokalipsy!
Możemy wszystkich uratować, odzyskać Petera.
To chyba działa!
Moja droga, jeste w cišży.
Wirus i szczepionka sš teraz twoje.
- Nie masz pojęcia, w co mnie wpakowałe. - Byłe lojalny.
Nie!
Nie rób jej krzywdy!
Mam wszystko, czego chciałem, wirusa, szczepionkę i pomiot Hatake.
Znalazłe Julię?
Chyba tak.
Zaczynamy?
Niech przestanš! Niech przestanš!
>>> RebelSubTeam <<< www.facebook.com/RebelSubTeam
HELIX 02x01 - San Jose -
Tłumaczenie: Sabat
Synchro i korekta: GolbothŽ ¤¤¤ serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
09.00 rano, pogodnie.
Przybycie na Wyspę St. Germain z południowego wschodu.
Żadnych widocznych flar, ani ognisk sygnałowych.
Nikogo nie ma w miejscu spotkania.
Wszystko wskazuje na tę wyspę jako ródło epidemii.
Nie ma innego wyjcia, muszę znaleć antidotum.
Ruszam w głšb wyspy, rozejrzę się.
Znasz drogę do San Jose?
- Co? - Czy znasz drogę do San Jose?
DZIEŃ 1
Było tak samo, kiedy wróciła po mnie do Arctic Biosystems?
Posprzštali większoć bajzlu, zanim tam dotarlimy.
Nie chodzi mi o bajzel.
Tylko... o to uczucie.
- Nie wiem, o co ci chodzi. - Ależ wiesz.
To zaledwie poczštek.
CDC 1, tu Manitou. Raport?
Tu Cal... znaczy, CDC 1. Co mówiłe?
Prosimy o raport, Dr. Sommer. Raport z sytuacji, zapomniałe?
Przepraszam, Dr. Jordan i Dr. Farragut sš wcišż pod pokładem.
Ja jestem na górze.
Cokolwiek zabiło tych ludzi...
było szybkie i zjadliwe.
Jakie symptomy wirusa Narvik?
Powiedz pani kapitan, że jeszcze nie wiemy, co się tutaj stało,
ale to nie Narvik.
Sprawd tam.
- Spotkamy się na górze za 10 minut. - Dobrze.
Jeden zmarły w maszynowni.
Dobra, miej oczy otwarte.
Po co? To grobowiec.
Musimy znaleć wszystkich. Lista załogi musi się zgadzać.
Zrozumiałam.
Kolejnych dwóch w kambuzie.
Te same objawy.
- Znalazłe co? - Ci dwaj się pozabijali.
- Skšd wiesz? - Widzę rany kłute,
obaj trzymajš broń... Może jaki psychotyczny...
- Uspokój się! - Zostaw mnie!
- Proszę, jestem lekarzem! - Zostaw mnie, pokrako!
- Nic ci nie jest? - Co jej wstrzyknšłe?
- Midazolam. Nic ci nie jest? - Czemu to zrobiłe?
Midazolam może zneutralizować antyciała,
które uodporniły jš na cokolwiek to jest.
- Nie ma za co. - Przepraszam, dobra?
Ale odpornoć w takim przypadku to więcej, niż wskazówka.
To rozwišzanie.
Kiedy pasażerowie zaczęli chorować?
Jakie dwa... nie, trzy dni temu.
Jak tylko opucilimy wyspę.
Jakš wyspę?
Nie wiem. To była dodatkowa wycieczka. Nie było jej w folderze.
Tylko chodzilimy po brzegu i pływalimy.
Bylimy tam jeden dzień, a wieczorem odpłynęlimy.
Kto skarżył się na złe samopoczucie po powrocie na pokład?
Na poczštku nie,
ale trzeciego dnia... zaczęły się krzyki.
Schowałam się w maszynowni i starałam się być cicho.
Ale słyszałam, jak się wzajemnie zabijajš.
Jak już mylałam, że to koniec, kto zaczynał krzyczeć.
Bałam się zasnšć.
Zaczęłam mieć te... koszmary na jawie...
Więc kiedy weszła w tym kombinezonie,
nie wiedziałam, czy jeste prawdziwa, czy tylko...
CDC 1, tu Manitou. Raport.
- Pytajš o raport sytuacyjny. - Już to kiedy robiłem.
Sekcje wykazujš zgodny wzorzec.
Patogen przecišżył układ odpornociowy, atakujšc system trawienny.
- Raczej nie przenosi się w powietrzu. - Czyli zrzucamy kombinezony.
Jestecie pewni, że to nie Narvik?
Najprawdopodobniej to jaka infekcja, którš złapali na wyspie.
Nasza ocalała nazwała jš Saint... co tam.
St. Germain.
To około 12 mil morskich na północny zachód stšd.
- Tuż za horyzontem. - Trzeba tam popłynšć.
Mam rozkaz zbadać ewentualnš epidemię wirusa Narvik.
Pani kapitan, mamy tam 27 zmarłych ludzi.
Oszacowalimy sytuację i misja dobiegła końca.
I tak musimy płynšć na St. Germain.
Moje rozkazy w tej sytuacji mówiš, żeby zostawić tu boję sygnalizacyjnš
i zabrać was do Seattle.
Ogłaszam zatem zagrożenie epidemiologiczne.
- Jezu... - Peter, zaczekaj!
Przepisy dajš mi prawo do zbadania ródła infekcji,
jeli uznam, że istnieje biologiczne zagrożenie
dla pobliskiej populacji ludzkiej.
Seattle leży mniej niż 20 godzin stšd.
Rozkazuję pani zabrać nas...
Pan nie wydaje tu rozkazów, doktorze.
Przepraszam. Zły dobór słów.
Mostek, mówi kapitan. Kurs na Wyspę St. Germain.
- Ruszamy natychmiast, prędkoć 30 węzłów. - Tak jest, kapitanie.
Wyjanijmy sobie sytuację.
Oficjalnie nie mogę zejć na brzeg.
Nie mogę też na was czekać, gdyż muszę dostarczyć próbki do badań,
będziecie więc zdani na siebie.
To kompletna dziura.
Zasięg telefonu satelitarnego i radia będzie znacznie ograniczony.
Na wyspie nie ma lšdowiska i jest poza zasięgiem migłowca.
Będziecie musieli zaczekać na następny statek. Pewnie...
...ze dwa tygodnie.
Hej, dokšd mnie zabierasz?
Puć mnie!
Pomocy!
Czego ode mnie chcesz?
No już, puć mnie!
Dziękuję, że się zgodziła.
Wiem, że wolałaby być teraz w drodze do Seattle.
- Pomylałam, że powinnam co zrobić. - Rozumiem.
I tylko ty była tu wczeniej, więc...
Musimy wiedzieć, dokšd poszlicie,
co jedlicie, co pilicie,
gdzie poszlicie popływać.
Nie wiem, ile sobie przypomnę.
Wszystko będzie pomocne.
- Zabrałe pistolet? - Jestem z Teksasu.
Nawet do łazienki chodzimy z broniš.
No dobra...
- Mogę zadać ci osobiste pytanie? - Owszem, nie możesz.
Uratowałem ci życie.
Więc możesz wtršcać się w moje prywatne sprawy?
- Zgadza się. - Dobrze...
Mylisz, że Alan Farragut naprawdę wysadził ten budynek w Paryżu?
Co to, kurde, za pytanie?
Ludzie mówiš, że go znała. I to dobrze.
Tak, tak mylałam.
Chyba szlimy tędy.
Słyszała albo widziała co niezwykłego? Może płynšcš wodę?
Nie jestem pewna.
Wiemy w ogóle, dokšd idziemy?
Łazimy tu już jaki czas.
Nie wiem. Dlaczego szepczesz?
Nie wiem, bo chyba tak trzeba, nie sšdzisz?
Serio? Skup się na zadaniu...
Boże, co to, do cholery?
Królik karłowaty. Pospolite na tej szerokoci geograficznej.
- Chociaż zazwyczaj majš oczy. - We królika.
Więc sš tu zwierzęta.
- Tylko ich nie słychać. - We próbki ziemi, wody, rolin...
- Nie! - Leila, zaczekaj!
Leila! Leila!
- Leila, stój! - Leila!
Wracaj!
Leila!
Uważaj, uważaj!
Słuchaj, nie wiem, kim jeste, ale nie mam złych zamiarów.
Nazywam się Julia. Gdyby mnie wysłuchał...
Znasz drogę do San Jose?
Leila!
Niech kto mi pomoże!
- Teraz zaboli. - Serio?
- Rany, dobry jeste. - Lekarze to najgorsi pacjenci.
I już... Dobrze.
O mój Boże!
- Przepraszam, połknšłem gumę. - Boże...
le nie jest, choć wyglšda paskudnie.
- Będzie blizna. - Tylko jeli spartaczysz szycie.
Łapki mi się trzęsš, pani doktor!
Wybacz, ale łatwo tu o infekcję.
Dzięki, ale to raczej nie będzie problem.
Jasne, jeste wirusowym komandosem.
Od czasu tej akcji w Arctic Biosystems.
Jakiej akcji?
Słyszałem, że wpadlicie tam jak Komando Foki.
Sfajczylicie wszystko do gołej ziemi, żeby opanować zarazę.
Tak, co w ten deseń.
Umierałem z ciekawoci od kiedy rozpoznałem cię w Seattle.
- Jak to, rozpoznałe? - Jeste teraz gwiazdš w CDC.
Rzucasz się w każdy możliwy kryzys.
- Dlatego nazywajš cię "Goršca Strefa". - Jak?
Szpiczastš strona do góry czy w dół? Nieważne, poradzę sobie.
Kyle, ale z ciebie dup...
Szpiczastš w dół, wiedziałem.
Daj spokój, w końcu i tak mi powiesz.
Nie widziałam Alana Farraguta od roku.
Nie wiem, gdzie jest, co robi, i szczerze mówišc, mam to gdzie.
- W porzšdku? - Tak, tylko...
wpadłam w pułapkę na zwierzaki.
To pułapka "punji".
Nie zastawia się jej na króliki, tylko na ludzi.
Widzicie? Kto tam był.
- Możliwe. - Co konkretnie widziała?
Nie jestem pewna. Chyba kobietę w chucie i...
Spanikowała.
Jeli jest tu kto jeszcze,
mogli zjeć to samo, co zabiło ludzi na łodzi,
dlatego koniecznie musimy to znaleć i wyizolować,
żeby móc ich leczyć, nim będzie za póno.
Leila, pokaż nam, gdzie spożywalicie posiłek.
Tam trzeba będzie zaczšć pobierać próbki fauny...
Leila... słyszysz mnie...?
Tam...
Tam co jest.
Nikogo nie widzę.
Tam... przy pniu.
Umiecha się do mnie.
Nie musisz się bać. Wszystko będzie dobrze.
Też to widzę.
Dobrze, zaczekaj tu.
Ludzka. Dorosłego.
- Pewnie kobiety. - I nie jest jedyna.
Leila?
Leila!
Czy znasz drogę do San Jose?
Nie rozumiem.
- Czy znasz drogę do San Jose? - Znaczy, stšd?
Znasz drogę do San Jose?
Tak! Nie. Co mam ci, cholera, odpowiedzieć?
Dobra, dobra... tak! Znam drogę!
Znam tę drogę!
Tak, znam drogę! Nie!
- Leila! - Leila!
Tutaj, więcej krwi.
To jakie 6 metrów od ostatnich ladów?
Doć duże krople. Pewnie główna żyła.
- Ale nie arteria? - Nie może być daleko.
- Niedługo się ciemni. - Gdzie ona może być?
Chyba wiem.
Nie! Nie!
Nie!
Teksas.
Proszę, nie! Przestań!
Proszę, nie rób tego!
DZIEŃ 1... 2... 3...
DZIEŃ 10951 30 LAT PÓNIEJ
Nie, nie! Proszę, nie!
Wiedziałem, że kiedy przyjdziecie.
Czasy obecne
Trzeba było się rozdzielić, żeby szukać Leili.
- Sprawdzilibymy większy teren. - Serio, Goršca Strefo?
Ile terenu chciała przejć na tej nodze?
Moja stopa się zagoi.
- Nie odwalaj mi tu tego szajsu. - Zaprzeczysz moim zdolnociom?
Odpornoć na infekcje i unikalna szybkoć gojenia
nie czyniš cię wyjštkowš, Sarah. Tylko lekkomylnš.
- To dar, Peter. - Tutaj.
Dużo więcej krwi. Bardziej jak rozlana niż nakapana.
Musiała tu jaki czas być.
Jeli tak szybko traci krew, wkrótce się wykrwawi.
- Dr. Sommer, jeste ranny? - Co?
Twoje ramię.
Co? Chyba nie.
O mój Boże!
Boże...
Zgacie latarki.
- Co? - Już.
- Co się dzieje? - Tam, między drzewami.
Widzicie?
- Ile masz kul w magazynku, Teksas? - Za mało.
Wyjdcie, proszę. Obiecuję, że nic wam się nie stanie.
I co?
Albo tak, albo jak Butch i Sundance.
Czyli że jak?
Nie oglšdała "Butcha Cassidy i Sundance Kida"?
Co z ciebie za Amerykanka?
Zbierajcie graty i wychodzimy.
Jestem Dr. Peter Farragut z Centrum Chorób Zakanych.
Nazywam się Ann.
Wiedzcie, że wkroczylicie na prywatny teren.
W rodku jest martwa kobieta.
Zamordował jš kto na tej wyspie.
Przykro mi. Była waszš przyjaciółkš?
- Tak. - Nie ma potrzeby kłamać.
Dobra, więc włanie jš poznalimy. Może być?
- Musicie pójć z nami. - Dlaczego?
Bo jest tu niebezpiecznie, a my zapewnimy wam schronienie.
A ciało Leili? Potrzebne nam do autopsji.
- Nie ma czasu. - Czego się boicie?
Wyjanimy wam wszystko w obozie. Teraz musimy ić.
Dobra... zacznijmy jeszcze raz.
Znasz moje imię. Jak mam się zwracać do ciebie?
Caleb.
W porzšdku, Caleb.
Mogę dostać wody?
Będziesz musiał mi z tym pomóc.
Nie przypłynęłam tutaj, żeby skrzywdzić ciebie czy kogo innego.
Słyszałe o nowej epidemii na kontynencie, nazwanej TXM-7?
Mamy powody, by sšdzić, że TXM-7 zaczęła na tej wyspie.
- Nie ma tu żadnych chorych. - Może nie teraz,
ale 30 lat temu doszło tu do pewnych wydarzeń.
Może uda mi się znaleć remedium, ale potrzebuję odpowiedzi.
Od kiedy interesujecie się problemami miertelnych?
Od kiedy też zaczęlimy umierać.
Sranie w banię.
Lewy bark. Popatrz.
Umieram.
Nie chcielimy tu wtargnšć, ale to sytuacja awaryjna.
To wyjštkowo zjadliwy patogen.
Żarcie na statku było koszmarne.
Fasolka w puszce? To jakie nieporozumienie.
Nikogo o nic nie oskarżam,
ale Leila została zamordowana, to fakt.
Nigdy nie widziałem tylu ludzkich szczštków na raz.
Musimy mieć dostęp do waszych obiektów i personelu.
Obawiam się, że to niemożliwe.
Nasza wspólnota zerwała wszelkie więzy ze wiatem zewnętrznym.
Przecież rozmawiacie z nami. To nie boli, prawda?
To sanktuarium.
Ludzie, którzy do nas dołšczyli, próbowali uciec...
- od takich, jak wy. - Siostro Amy...
Jestemy aż tacy li?
Przypominacie im o przeszłoci, nierzadko bolesnej.
Jestecie lekarzami. Na pewno nie chcecie powodować bólu.
Nie chcemy.
I proszę nam uwierzyć, że w pełni szanujemy wasze przekonania.
Znowu pan kłamie.
Chyba nie dosłyszałem pani imienia.
Nie bylicie sobie przedstawieni.
Wiem, że chcecie nas chronić.
Ale zapewniam, że tego nie potrzebujemy.
Brat Michael zapewnia nam bezpieczeństwo osobiste, jak i duchowe.
- A kto to jest brat Michael? - To człowiek, jak wy.
- Ni mniej, ni więcej. - Chciałbym z nim porozmawiać.
Nie rozmawia się z Michaelem. To on mówi.
- A kiedy to się dzieje? - Dokładnie teraz, Dr. Farragut.
Doktorzy Farragut, Sommer i Jordan, nieprawdaż?
Jestem Michael. Witajcie.
Zwracam wasze legitymacje.
Cieszę się, że Ann szybko was odnalazła.
Ta wyspa jest doć niebezpieczna poza tymi murami.
Żyjš tu dwa podgatunki czarnego niedwiedzia i wilka labradora.
Dlatego mamy ogrodzenie pod napięciem.
Jest tam co groniejszego od niedwiedzi i wilków.
- Kto zabił naszš przyjaciółkę. - Przyjaciółkę? Proszę, usišdcie.
Naszš... znajomš.
Możecie uznać różnicę za trywialnš, ale...
wierzymy, że słowa niosš w sobie prawdę.
Że majš różne znaczenia.
Znajomi, przyjaciele, rodzina, kochankowie...
to definicje, nie etykietki...
Ale nie chcę was pouczać, bo nie po to tu jestecie, prawda?
Nie, ale również poszukujemy prawdy.
Prawdy medycznej, ale wcišż prawdy.
- Rozumiem. - Naprawdę?
Przysłuchiwałe się naszej rozmowie z paniami?
Kocham podsłuchiwać. Paskudny zwyczaj, wiem.
Mam to po matce, która była koszmarnie wcibska.
- Chyba nie umiałem się powstrzymać. - W temacie powstrzymywania,
radzę powiedzieć ludziom, żeby przestali jeć.
- Jak to? - Ofiary z łodzi zjadły co na tej wyspie.
Nie mamy pewnoci,
ale wasze jedzenie i woda mogš być zakażone toksycznym metabolitem.
Uprawiamy i spożywamy własne produkty od lat i nigdy nie...
Zalecałbym jednak zaprzestanie jedzenia i picia czegokolwiek,
póki nie przeprowadzimy badań.
Doceniam waszš troskę...
i ducha wspaniałomylnoci, z którego zapewne wynika.
Wcišż pozostaje kwestia, kto zabił Leilę,
naszš znajomš. Jakie pomysły?
Już mówiłem, tam jest niebezpiecznie.
Tak, ale uważamy, że to było o co dwunożnego.
I to nie jedno.
Sš jeszcze jacy inni ludzie na tej waszej wyspie?
Ann przygotuje dla was kwatery.
pijcie spokojnie, wszyscy, jako nasi gocie.
Porozmawiamy rano.
- Co to, kurde, miało być? - To był przywódca kultu.
Ciszej.
Mam wrażenie, że nie on jeden tu podsłuchuje.
Co robimy?
Idziemy się przekimać.
A jutro zorientujemy się, w co się tu wpakowalimy.
- Dziękuję. - Za co?
Że mnie nie zabiłe.
Ładnie pachnie.
Smakuje też niele.
Szukam kogo. Może mógłby mi pomóc?
Pokażesz mi, dokšd ić?
Szukam człowieka o nazwisku Alan Farragut.
Co, znasz go?
Jest na tej wyspie?
Jest tutaj.
Możesz mnie do niego zaprowadzić?
- Muszę się z nim spotkać. - Mogę.
Ale może ci się nie spodobać, co tam zobaczysz.
DZIEŃ 1
Dziękuję.
Tłumaczenie: Sabat
Synchro i korekta: GolbothŽ ¤¤¤ serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
>>> RebelSubTeam <<< www. facebook. com/RebelSubTeam