Poprzednio w "Alphas"...
Dzwoniła agentka Sullivan. Zaginęła Alpha. Skylar Adams.
Skylar jest mšdrzejsza od wszystkich. Zawsze wymylała różne rzeczy.
Szukasz mojej mamusi?
- Wybierałem się do kawiarni. - Zapraszasz mnie na randkę?
Jeli chcemy spróbować, nie możemy się spieszyć.
Mi to pasuje.
Doktorze Rosen. Cornell Scipio.
- To stymulator fotyczny? - Istniejš 42 modele.
Pamiętasz młodš dziewczynš, która zrobiła ci telefon?
Skylar.
- Masz go przy sobie? - Mogę do niej zadzwonić.
Być może ona rozgryzie, jak to co działa.
Tożsamoci ochotników pozostajš tajne.
Celem badania jest okrelenie reakcji
na różne częstotliwoci wiatła.
Projekt "Drozd", "Karczoch", "Spinacz".
Ale nazwy.
Te rzšdowe programy z okresu zimnej wojny były pierwszš próbš
zbadania granic systemu neurologicznego człowieka.
Najbardziej obiecujšcym była stymulacja fotyczna.
Bodce wizualne wpływajšce na aktywnoć mózgu.
Ale jak sam widzisz, miał okropne skutki.
Nadal nie widzę zwišzku z tš twojš zabawkš.
Mówiłe, że leczyła epilepsję, Parkinsona, syndrom leniwego oka.
Stanton Parish jako zmusił senator Burton
do przepchnięcia tego urzšdzenia przez Agencję ds. Żywnoci i Leków.
Wštpię, aby interesował go syndrom leniwego oka.
Kazałe Kat go rozebrać. Nic nie znalazła.
Ale dlaczego celowo używano go na tym dzieciaku ze szpitala?
Wzmocnił jego zdolnoć Alphy, która zagroziła naszemu życiu.
Niedługo tysišce takich zostanš rozprowadzone.
Jestem przekonany, że to co jest głównš częciš planu Parisha.
I nie chcę myleć, co się stanie, jeli nie dowiem się, co to robi.
Cokolwiek to jest, Cley chce mieć to jutro na swoim biurku.
To dowód.
Nie będzie jutro na jego biurku.
Będzie u Skylar Adams.
Jeli kto może to rozpracować, to włanie ona.
Sprawdziłem.
- Jadajš tu ludzie z sanepidu. - Przepraszam, to nawyk.
Rosen ma paranoję na punkcie bezpieczeństwa.
Wiesz, że dowodzę oddziałem?
Twój szef bardzo utrudnia mi pracę.
Chcesz się zabrać, żeby mnie chronić?
Słodko.
Tylko...
- Przepraszam. - To ja przepraszam.
Staram się.
Dojdziemy do tego, ale muszę już ić.
Dlaczego muszę jechać? Nie chcę. Nie lubię jedzić.
Jeste częciš zespołu. Wszyscy się ochraniamy.
Ale to działka Billa.
Bo Bill jest mięniakiem, a mięnie sš w ręce.
Ja jestem mózgiem, mózg zostaje w głowie.
Biuro to głowa. To moja metafora.
wietna metafora. Jeste mózgiem.
To powiedz doktorowi, że mózg zostaje w głowie.
Gdy Parish dowie się, że mamy to urzšdzenie,
przyjdzie po nie.
Jeste zbyt ważny, by cię zostawić. Tylko ty monitorujesz sygnały.
Jedziesz.
Dobrze. Ale musi pan mnie zaspokoić.
- Wybierzesz miejsce na lunch. - A może poprowadzisz auto?
Nie, siedzę z przodu obok.
To wielka ciema, Bill. Nigdy nie dajesz mi prowadzić.
Rachel?
- Dokšd jedziecie? - Na spotkanie.
- Będziesz tęsknić? - Nie.
Na pewno zmienisz zdanie.
- Czeć. - Czeć.
- Nie lubisz pracować? - Wybaczcie, metro się spóniło.
- Bentley jest w warsztacie? - Nie, przejęli go.
Nie było jej stać na raty. A nie wolno jej na nikogo wpływać.
Słyszę, że Nina jedzie.
- Nic się nie stanie. Zaufaj mi. - Nie o ciebie się martwię.
Nina obiecała używać zdolnoci dla dobra ogółu.
To jak proszenie alkoholika, żeby pił tylko w biurze.
Muszę robić to sama, żebym mogła sobie z tym radzić.
Daj jej szansę. Próbuje się zmienić.
Cameron, idziemy. Pozdrów Dani.
Tato cię pozdrawia.
Jadę z przodu.
Wyjechali
Same drzewa. Gdzie jestemy?
Chyba już prawie na miejscu.
Chyba?
Co dokładnie powiedziała Skylar?
- Nie była szczegółowa. - Nie, rozłšczyła się.
Ale namierzyłem połšczenie.
5,1 km na północ od drogi nr 11.
- To gdzie niedaleko. - Tak, ale sš tu same drzewa.
Przynajmniej na Mapquest albo na Google Maps.
Kiedy jeste tak daleko, nie chcesz być znaleziona.
- Stój! - Co?
Gary, co robisz?
Gary! Co ty robisz?
Wszystko zniknęło. Nie ma Wi-Fi.
Nie ma 4G. Wszystko zniknęło.
Na zadupiu tak bywa. Wrócisz do auta?
Nie jest dobrze. Musimy zawrócić.
Nie zawrócimy, Gary. Nie wyskakuj więcej z vana.
Nie lubię zadupia!
A to co?
- Jak się panowie macie? - Bardzo dobrze.
Jestecie na prywatnej ziemi. Musicie zawrócić.
Szukamy naszej przyjaciółki, która gdzie tu mieszka.
Nazywa się Skylar Adams.
D.C.I.S.
Szanuj odznakę. Oddaj mi jš.
Jestecie fedziami. Wynocie się stšd.
- Won! - Dobra.
- Zjeżdżać stšd. - Jed do przodu.
Uważaj!
- Jest Alphš. - Racja, Gary.
- Co robiš tamci dwaj? - Nie chcemy wiedzieć.
Otwiera drzwi.
- Przejdziecie się. - Co wy sobie wyobrażacie?
Gower! Zostaw ich!
- Witaj, Skylar. - Doktor Rosen.
- Jeste Rosen? - Zgadza się.
A ty to kto?
Skylar, to twoi przyjaciele?
Nie.
Tak jak ty.
- Skylar? - Jed do domu.
.:: GrupaHatak.pl ::.
Tłumaczenie: dzidek9216
Korekta: Igloo666
Synchro i poprawki: GolbothŽ ¤¤¤ serialeatv.blogspot.com ¤¤¤
ALPHAS 02x06 - Alphaville - Alphaville -
Skylar, posłuchaj mnie.
Obiecałem się z tobš nie kontaktować, ale potrzebuję twojej pomocy.
- Nie pomagamy ludziom z zewnštrz. - Podobno z nimi nie jeste?
Po prostu powiedz, czego chcesz!
W porzšdku.
Dziękuję, Nino.
Rzuć na to okiem.
Wyglšda na stymulator fotyczny, ale sšdzę, że jest czym więcej.
Chcesz wykorzystać mojš zdolnoć?
Jestem zszokowana. Zabierz to do Genius Bar.
To ważne.
Podjšłem olbrzymie ryzyko, pomagajšc ci uciec przed NSA.
Nie musiałem.
Naprawdę?
Zagrasz tš kartš?
- Tutaj, tutaj! - Dzieci, chodcie!
Tutaj wylšdowała? W miecie pełnym Alph.
To odnowiony letni obóz. Miejsce dla uchodców.
- Uchodców przed czym? - Stereotypowym wiatem.
Przed tobš.
- Nie zaimponowali ci? - Nie.
Nie wiadomo, kto z nich jest zwolennikiem Parisha.
Musisz mieć otwarte oczy.
Zostań z Rosenem i urzšdzeniem. Ja rozejrzę się z Rachel i Garym.
Ksenonowa lampa, wiatło błyskowe...
50-watowy zasilacz obniżajšcy napięcie.
Tak, wiem, co to jest.
- To stymulator fotyczny. - Skylar, wiem o tym.
Ale musi być co więcej. Patrzcie, kto przyszedł.
- Zoe, pamiętasz doktora Rosena. - Czeć, Zoe.
- Co to jest? - Nie dotykaj tego.
Nie dotykaj. Pokażę ci póniej.
Zawsze tak jest.
- Zoe. - Co to?
Zoe, lubisz bańki?
Chcesz umieć zrobić wielkš bańkę, która nie pęka?
- Jak się jš robi? - Pokażę ci, chod.
Usišd tutaj.
Najpierw musisz wzišć głęboki wdech.
A potem...
powoli jš nadmuchać.
I robi się, robi...
Jest coraz większa i większa, i większa...
Gotowe.
Niesamowita istota. Narysujesz jš dla mnie?
Dziękuję.
Jak to zrobiłe?
Sam wychowywałem córkę podobnie pełnš werwy.
Nigdy nie przestaje.
Budzi mnie o 4.00 i mówi, że odkryła nowš liczbę pierwszš.
Niedaleko pada jabłko od jabłoni.
Nie rozebrała kiedy Volkswagena
i nie zrobiła działka powietrznego?
To był Nissan.
Ostrożnie. To może być niebezpieczne.
- Bardziej niebezpieczne od działka? - Tak, bardzo możliwe.
Gary, postaraj się obserwować prawdziwy wiat.
Nie, nie lubię widzieć tylko prawdziwego wiata.
Jest tu strasznie nudno.
To miejsce przypomina mi obóz, na który wysłali mnie rodzice.
Też mi się nie podobało.
Nie mogłem spać bez miejskiego hałasu.
Ale po jakim czasie doceniasz takie miejsca.
Czujesz to wiejskie powietrze?
Pszczoły.
Nie lubię pszczół. Majš złe intencje.
Wracaj.
- Spokojnie. - Odczepcie się!
Nie daj się użšdlić.
- Mówisz pszczelim. - Mniej więcej.
Zapewne znajomi Skylar. Agent Harken? Gary?
Nie, agent Bell.
Claude. Jestem założycielem tej kolonii.
Muszę z tobš pogadać na temat rodków bezpieczeństwa.
Żyjemy w zgodzie.
Nigdy nie było incydentów.
Bšd przygotowany na najgorsze i licz na najlepsze, nie?
Jeste założycielem,
więc to twoja wina, że nie ma tu sygnałów.
Gary odczytuje sygnały elektromagnetyczne,
więc robi się marudny w takich miejscach.
Bill! Ja nie marudzę. Ty zawsze marudzisz.
Nie jest tu całkiem pusto.
Natura roi się od sygnałów, jeli jeste na nie otwarty.
Wybaczcie.
Niewiarygodne.
Potrafi rysować fraktale.
Już jš to nudzi.
Teraz rysuje na płaszczynie zespolonej.
Jakby miała swój własny, chodzšcy komputer.
Tylko że komputer ma instrukcję i wyłšcznik.
Niełatwo wychowywać Alphę.
Dlatego tu jestemy. Ma od kogo się uczyć.
Co cišgnie baterię.
Może to wada produkcyjna.
Kolacja!
Dzięki, Claude.
Claude...
Skylar o tobie wspominała. Doktor Lee Rosen.
Wiem, kim jeste.
Co to?
Dobre pytanie.
Do zobaczenia na kolacji.
- Powiedziałem co? - No w sumie tak.
Powiedzenie wiatu o Alphach nie przysporzyło ci tu przyjaciół.
Kolacja! Chod, mamo!
Kolacja!
- Możesz spokojnie to tu zostawić. - Nie, wolę zabrać go ze sobš.
Id do wirologa z tymi problemami z zaufaniem.
- Gary, dokšd idziesz? - Wracam do biura!
Nie mam swojej piżamy ani ochraniacza na zęby na bruksizm.
- Nie zasnę bez sygnałów. - Taka jest nasza praca.
Musimy szukać komunikacji z zewnštrz.
Mówiłem ci już, że nie ma tu sygnałów.
Co?
Co tam jest?
Nie.
- Co widzisz? - To gwiazda.
- Nie szukamy gwiazd! - Nie, to dobrze.
Niektóre gwiazdy wysyłajš fale radiowe.
To pulsar.
- Dobijasz mnie. - Brzęczy.
Gary.
Gary, posłuchaj mnie. Pora co zjeć.
Jeste spóniony na kolację.
Możemy... popatrzeć na gwiazdy innym razem?
To nie sš gwiazdy. To co innego.
Jest całe...
żółte, fioletowe i czerwone.
Jest jak zasłony, ale wybuchajš.
Wyglšda na zorzę polarnš.
Widziałem jš na Alasce.
Całe niebo takie jest.
Niesamowite.
Jeste głodny, Gary? Usišdmy z Hicksem.
- Mogłem zabić ich obu. - Nie zakradaj się tak do mnie.
Już tak mam.
Normalnie trzeba przyczepić ci dzwonek.
Parish wysłał nas na obserwację.
Nie ma nikogo w pobliżu. Zwińmy urzšdzenie.
Jeli je zabierzemy, będš wiedzieć, że jest cenne.
Wkraczamy, jeli rozgryzš, do czego służy.
Co to jest, do diabła?
To zielone algi. Sami hodujš jedzenie.
- Serio? - No. Wcinaj.
Gary, mylałem, że jest cisza radiowa?
A, nie, myliłem się. Sygnały sš wszędzie.
Po prostu za słabo się skupiałem,
bo nawet drzewa i kamienie majš sygnał.
Majš tylko niższš częstotliwoć.
Nawet to jedzenie ma sygnał.
Brzmi tak...
To znaczy: "nie jedz mnie".
- Co jeszcze jest? - To przez kolor.
Nie dostaniesz deseru, dopóki nie zjesz, skrzacie.
Skrzacie.
Proszę, jaka pani domu.
Nawet usunęła tatuaże.
Czy może chciała ukryć się przed FBI?
Buntowniczka.
Mama.
Buntowniczka.
Mama.
Mylałam, że Alphy mogš być tu sobš.
Nie ja. Jestem tu dla Zoe.
Nie możesz być sobš i jej mamš jednoczenie?
Teraz jestem cienka w tym i tym.
Kłopoty w Lidze Sprawiedliwoci?
Nie cieszš się za bardzo, że tutaj jestem.
Może powinnam zostać tu z tobš.
Bzdura.
Widziałam cię. Była szczęliwa.
Aż mi się chciało rzygać.
Tak, ale zniszczyłam to.
I kiedy teraz z nimi jestem, czuję się samotna.
- Pyszne. - Miód pitny.
- Ty go zrobiłe? - Pszczoły.
W ludzkiej naturze leży wykorzystywanie zdolnoci innych istot.
Być może.
Ale może to również postrzegać jako pracę dla wspólnej korzyci.
I jeli jedno zrywa tę wię, oboje cierpiš.
Wrzucił ci kto kiedy cegłę przez okno?
Przeladowano cię za to, kim jeste?
Przepraszam, ale doktor przez całš karierę
walczy z takš nietolerancjš.
Karierę?
Ja mówię o naszych życiach.
I nie wybralimy cię na naszego rzecznika.
Nie jeste jednym z nas. Nigdy nie będziesz.
- Jeste osobš z zewnštrz. - Owszem, jestem.
Ale spytam cię o co, Claude.
Gdyby wiedział, że kolonie pszczół się rozpadnš, co by zrobił?
Nie próbowałby temu zapobiec?
Po co tu przyjechałe?
Nie, proszę!
Potrafię załatwić nie tylko auto.
Doktorze!
- Jest pan cały? - Chyba tak.
Spokojnie.
Mam go.
- Co o tym wiesz? - Nie wiem, o czym mówisz.
Opuć broń!
Nie rozwišzujemy tu spraw przemocš.
Doprawdy?
To powiedz o tym jemu.
- Nie ja zaczšłem, Claude. - Włanie, że ty!
Wszystko zaczšłe.
Moje życie rozpadło się przez ciebie.
Żona mnie zostawiła i zabrała dzieci,
wszystko przez twój długi jęzor.
Nazywasz się jako?
- Gower. - Panie Gower...
Kłapałem jęzorem, bo było to konieczne.
- Pozwól mi wyjanić... - Gower! Id do domu.
Możecie zostać na noc, ale rano macie się wynieć.
Idziemy. Wracajmy do domów.
Da się to naprawić?
Może, jeli przestanie pan to dotykać.
Gower go rozwalił.
Wymienilimy obwody drukowane.
Widzisz to?
- A to szczwane skurczybyki. - Co? Co znalazła?
Układy sterowania.
Nanoprocesory wbudowane w przewody.
Idioci założyli je odwrotnie.
Na pewno kto grzebał przy tym stymulatorze.
Da się okrelić, co dokładnie zrobiono?
- Potrzeba na to czasu. - Nie mamy czasu, Skylar.
- Claude kazał nam wyjechać o wicie. - Wy to macie szczęcie.
Możecie z Zoe z nami pojechać.
To wietny pomysł.
Zabrałam tu Zoe, żeby była z dziećmi takimi jak ona.
Każdego ranka chcę wyjechać. Samej było mi o wiele łatwiej.
Czeć, Zoe.
Boże! Matka roku!
Skrzacie!
- Wyłšcz to. - Dobrze.
Ma wewnętrzne ródło zasilania. Może, jeli je podłšczę...
Bill!
- O Boże, co się stało? - Ma atak, Bill.
Rachel, zostań ze mnš.
Doktorze Rosen, gdzie pan jest?
- Nie widzę pana. - Jestem tutaj.
Zoe?
Skrzacie.
Skylar.
- Gary, widziałe mojš córkę? - Nie, ale ja też czego szukam.
Chcę dostać domek, ale taki z dywanem.
Wszystkie podłogi sš drewniane, a ja lubię miękkie dywany.
Nie mam na to czasu.
- Jak to co jej zaszkodziło? - Wzmacniajšc jej zdolnoć Alphy.
Czyli tak jak z tym dzieciakiem ze szpitala?
Tak, ale Skylar jako zwiększyła jego siłę.
Odczuwasz intensyfikację swojej zdolnoci,
zatem możesz to kontrolować.
Zastosuj swoje protokoły. Możesz to kontrolować.
Nie mówiłam serio.
Wracaj.
Nie chciałem cię wystraszyć.
To nie zakradaj się do ludzi w rodku lasu.
Kim jestecie?
Chcemy urzšdzenie, które naprawiła.
- Nie należy do mnie. - Do doktora też nie.
On je ukradł. Chcemy je z powrotem.
- W porzšdku? - Tak.
- Na pewno? - Na pewno.
cišgnijcie to ze mnie. Nie mogę oddychać.
- Nie mogę oddychać. - Rachel, co jest?
Wyglšdasz jak jedna z moich kart z wyrazami twarzy.
Smutna.
Rachel jest chora. Zabierzemy jš do domu,
gdy tylko doktor wróci z tym stymulatorem.
Jedcie bezpiecznie i szybko. Idę przewietrzyć mój domek.
- Twój domek? - Tak, numer 33.
Claude pozwolił mi tu mieszkać. Nina, we z powrotem swoje biuro,
bo nie potrzebuję już swojego męskiego kšta.
Gary, nie zostajesz. Wsiadaj do vana.
- Zostaję. - Cicho!
Podjšłem decyzję.
Tu nie ma tajskiego jedzenia, chińszczyzny, niczego na wynos.
Wskakuj.
Próbujesz podejć mnie podstępem. Mówiłem już, nie jadę.
Gary!
Widziałe gdzie Skylar?
- Tak. - Gdzie?
Poszła do lasu. Szukała Zoe.
Słuchałem Słońca.
Jeli jš zobaczysz, przekaż jej, że jej szukam.
- Gdzie ona jest? - Nie będzie tak.
90 tysięcy woltów. Będzie tak.
Gdzie ona jest?!
Witaj, doktorze.
Kopę lat. Dobrze wyglšdasz.
Nie dawaj panu Scipio tego urzšdzenia.
Nie można mu ufać. Pracuje dla Stantona Parisha.
- Nie dbajš o to, kogo skrzywdzš! - Tak mówi się o starym kumplu?
- Ma Zoe. - Co?
To przez ciebie tu jest. Byłymy bezpieczne...
Daj spokój, zabieram tę torbę.
Czemu to zrobiłe? Jak jš teraz znajdziemy?
Znajdziemy, obiecuję! Musimy stšd uciekać!
Musimy dostać się do vana!
Rachel, daj znać, jak co usłyszysz.
Stój! Zatrzymaj się!
Dajcie mi posłuchać?
- Co, Rachel? - Pozwólcie mi posłuchać!
Słyszę dziecko. Ciężko oddycha.
Boi się. Kto z niš jest.
- Sš wewnštrz. - Jak daleko?
Ćwierć mili w tę stronę.
Skylar, zaczekaj.
- To zbyt niebezpieczne. - Nie.
- Nic jej nie będzie. - To moja córka.
Zrobisz to swoje co?
Chcesz dać im znać, że idziemy? Chyba nie.
Może ty zrobisz swoje?
Po tej stronie.
To otwarte okno na górze. Co dla ciebie, dziubasku.
Czujecie?
- Co? - Co takiego?
To ogień. Las płonie.
- Kieruje się w stronę obozu. - To ponad milę stšd.
- Uważaj! - Uciekaj, Zoe!
Puszczaj!
- Stój spokojnie! - Puć mnie!
Chod tu! Stój!
Chcemy tylko dziecko.
To mnie wypuć i daj mi urzšdzenie.
- Uczciwy układ. - Nie mogę, kotku.
Jeste Hicks, nie?
Moja siostra mi o tobie mówiła.
Ponoć skopała ci tyłek w Highland Mills.
- Nie tak to pamiętam. - To zapamiętasz.
- Nic ci nie jest? - Wyglšdam, jakby nic mi nie było?
Podnie mnie.
Gdzie jest Zoe?
- Ona... - Gdzie?
Poszła tamtędy.
Dawaj, dawaj.
Zoe!
To mamusia.
Mamusia!
Znalazła jš. Idziemy!
Musimy stšd uciekać.
Trzeba było grać miło.
Wracaj.
Już dobrze.
- Powoli, powoli. - Nie martw się, kochanie.
Nie wyjdziemy stšd.
- Zoe, zostań z Hicksem. - Zajmę się niš.
Mogę to naprawić.
Szybko! Ruchy!
- Co ty nadal tu robisz? - Staram się pomóc.
- Doktorze Rosen! - Gary!
- Mam czerwone oczy. Nic nie widzę. - Wsiadaj do samochodu.
- Siedzę z przodu. - Po prostu wsiadaj.
Wezmę jš.
Proszę.
- Claude, co mogę zrobić? - Jeszcze ci mało?
Potrzebuję ten kanister.
Daj mi wšż.
Dobra. Szybko.
- Pomogę ci. - Trzymaj.
Straciłe 213 ml krwi. To 7,223868 uncji.
W zaokršgleniu.
Wierzę ci na słowo.
- We podkładki. - Mam je tutaj.
Co dalej?
Sprawd, czy połšczenie jest szczelne.
- Zadziała? - Znasz mojš mamę?
- Zoe, chod tu. - Wychodzimy.
- Co z tobš? - Dam radę, id.
- Dziękuję! - Id!
Hicks.
Skylar!
- Gdzie Skylar? - Wyszły. Idziemy.
- Jest ranny. - Nic ci nie jest?
Tak, przestało krwawić.
Doktorze, krwawi.
- Powstrzymalimy je. - Co się stało?
Musimy zabrać go do szpitala.
Poprowadzę.
Pożar, który wybuchł w pobliżu Parku Narodowego Białej Góry,
podobno został opanowany,
jednak ostrzeżenie o skażeniu powietrza pozostaje aktualne.
- Co tam rysujesz? - Nas.
Fajny z ciebie dzieciak, wiesz?
Wiem.
Gdzie jest czerwona? To musi być czerwone.
Może spadła.
Dziękuję.
Zawsze uciekajš.
Ma duży talent.
Podrywanie samotnej matki poprzez dziecko jest straszne.
Nie podrywam pani, pani Adams.
Jest pani dla mnie o wiele za młoda.
Przychodzę z ofertš.
Zoe potrzebuje rodowiska, w którym może się rozwijać.
- Podobnie jak pani. - Kim pan jest?
Stanton Parish.
Poznała moich współpracowników.
Wybacz ich zachowanie.
Często ich ponosi.
- Czego pan chce? - Dać pani szansę...
na uczynienie wiata lepszym miejscem.
Czyż nie tego chce każda matka dla swojego dziecka?
- Czeć. - Czeć.
Słyszałem, że miała ciężkš podróż.
Cały mój wiat się otworzył.
Moje zmysły sš bardziej czułe niż kiedykolwiek wczeniej.
Doktor Rosen nie wie, czy będę taka jak kiedy.
Przyniósłbym ci kwiaty, ale zapach by ci przeszkadzał.
Co?
Po prostu...
mnie rozumiesz.
Naprawdę.
To dziwne, prawda?
Wszystko jest tak podkręcone, ale nadal tutaj jestem.
Może...
Cam, mogłe zginšć.
Nie.
Ale trochę bardziej w prawo i mógłbym mieć spore kłopoty.
Przepraszam.
- To nie twoja wina. - Wiem, tylko...
I jeli dobrze to rozegram, może dostanę zwolnienie lekarskie.
Będziesz się mnš opiekować.
Niech zgadnę.
Powiedziałe Cleyowi, że spłonšł w pożarze.
Tak. Tragedia.
Był rozczarowany.
Pewnego dnia karma wróci i kopnie cię w dupę, doktorku.
- Co ci chodzi po głowie, Bill? - Scipio wiedział, że tam będziemy.
Wiem.
Kto nam bliski pracuje z Parishem.
Bill, przewietl wszystkich.
Biuro Cleya, Departament Obrony,
rodziny, przyjaciół, wszystkich, nawet Kat.
- Poinformuję Hicksa i Gary'ego. - Nie. Nie muszš wiedzieć.
To zostaje między nami.
Znajd tę osobę, Bill.
A co potem?
Po prostu go znajd.
.:: GrupaHatak.pl ::.