ROZTERKI FLEISHMANA
Pewnego ranka Toby Fleishman obudził się
w mieście, w którym żył całe swoje dorosłe życie,
które nagle dziwnym trafem
pełne było kobiet, które go pragnęły.
I to nie byle kobiet.
Kobiet samorealizujących się i niezależnych,
które wiedzą, czego chcą.
Kobiet, które wydawały się miłe.
Które wydawały się zmotywowane i dostępne.
Ale też takich, które po prostu przysłały zdjęcie stringów.
Albo cycków z boku. Albo od dołu.
Albo po prostu cycków.
Dla świeżo rozwiedzionego faceta
po 15 latach małżeństwa to było zbyt wiele.
Wszystko to po młodości przepełnionej romantycznym odrzuceniem?
Wszystko to po postawieniu na jedną kobietę?
Kto mógł to przewidzieć?
Kto mógł przewidzieć, że było w nim jeszcze tyle życia?
Ale one nie były dla Toby'ego przedmiotami.
Były jego mentorkami. Nie, jego bohaterkami.
Uczyły go, jak żyć teraz, gdy nagle,
jakimś cudem, nie mieszkał już z Rachel.
Każdego ranka budził się w swoim nowym mieszkaniu
z przytłaczającym poczuciem paniki.
Gdzie był? Gdzie była ona? Gdzie był jego dom?
Myślał: „Coś jest nie tak. Mam kłopoty”.
Bo Rachel nie było już w jego w łóżku.
Nie narzekała już w kuchni na swój dzień.
Będę musiała posprzątać ten bałagan,
a na lunch nawet nie mam czasu.
Już nie wracała do domu z siłowni
w mniej kiepskim nastroju niż zwykle.
To była katastrofa. Całkowita katastrofa.
Może będzie dobrze. Sama nie wiem.
Wrócę późno, musisz odebrać mi receptę.
Nie nakładała już grubej warstwy
czarnego eyelinera na górną powiekę
z precyzją robota artroskopowego.
Dzieci są już gotowe?
Ale tego konkretnego ranka nie była też
w znacznie ładniejszym domu, który był teraz tylko jej.
Zwolniło się miejsce na jodze
tam, gdzie próbowałam się dostać, w Everglade,
więc dzieci są z tobą. Żebyś wiedział.
Żebym wiedział? Że przywiozłaś je dzień wcześniej?
Co ty sobie wyobrażasz?
Mówiłam, zwolniło się miejsce.
To nie są artykuły spożywcze. To dzieci.
A gdybym nie sprawdził telefonu?
A gdyby w nocy wezwali mnie do szpitala?
Ale tak się nie stało. Dobra wiadomość.
Mam plany na wieczór.
Nie powinienem ich mieć do jutra.
To tylko jedna noc. Zadzwoń do Mony.
Chcę z nimi być, jak są u mnie.
Nie chcę zostawiać ich z opiekunką.
To ty.
Nie sądziłam, że mógłbyś powiedzieć coś jeszcze gorszego niż to z wczoraj.
Bądź tak agresywny w swojej karierze.
Jak miło. Jesteś taka dojrzała.
Kłócili się tak jeszcze przez chwilę.
A Toby próbował sobie przypomnieć,
co takiego powiedział do niej wczoraj.
Ale zupełnie nie pamiętał.
Nie mogę uwierzyć, że to robisz.
Budzisz je w ten sposób.
Muszę założyć swoją maskę tlenową, zanim pomogę im.
Oczywiście, twój tlen, zapomniałem.
Słuchaj, to był ciężki miesiąc.
Potrzebuję trochę czasu dla siebie.
Zawsze masz czas dla siebie, Rachel.
Ostatnio wypowiadał jej imię tylko na końcu zdania.
Dobra, muszę kończyć.
I tak się spóźnię.
Może i dobrze, bo erekcja dawno mu opadła.
Dobra, dzieciaki, pospieszcie się.
Jestem taka zmęczona.
A ja się cieszę, bo dostałem was dzień wcześniej.
Mama zostawiła ci tu jakieś ubrania.
Proszę bardzo.
To do Hamptons. Nie nadają się na obóz.
W domyśle każde zdanie Hannah kończyło się frazą: „Ty pieprzony idioto”.
Chciałam poduszeczki, nie płatki.
Ty pieprzony idioto.
Hannah, te płatki są świetne.
Spróbuj.
Dobra. W porządku.
Dzięki, kolego.
Musimy iść.
Szybciej.
Toby był urażony złym zarządzaniem tego ranka przez Rachel,
ale najbardziej wkurzała go nieplanowana wizyta w tej jaskini grozy,
centrum późnego kapitalizmu, czyli Y na 92. ulicy.
Zapomnijcie, co wiecie o takich klubach.
To miejsce, ze swoją niedorzeczną populacją rodziców
i przedszkolem, do którego zapisujesz się
tuż po poczęciu dzieci,
było istną kolebką Upper East Side,
nie było co do tego wątpliwości.
Dobra, pa, Hannah.
Toby, hej! Co ty tu robisz?
- Hej. - Gdzie Rachel?
- Pracuje jak zawsze? - Tak.
Agencja sama się nie poprowadzi.
Hej, to jej kwestia.
Rachel była agentką teatralną znaną z tego,
że odkryła Alejandrę Lopez, autorkę Presidentrix!
Musicalu tak genialnego,
że nowojorski świat teatru oszalał,
a Broadway narodził się na nowo.
Presidentrix! był wszędzie.
Robiono parodie.
- Jesteś tylko żoną! - Tylko...
Jestem tylko czymś.
Dobra, wstrzymajcie oklaski.
Nie mówiąc o towarach promocyjnych.
TYLKO ŻONA!
- Trzymaj się. - Dzięki, tak.
Ma na koszulce przekleństwo.
Zignoruj to.
Do zobaczenia później, Solly.
Odbierzesz nas? A nie Mona?
Sam wszystkim się zajmę.
Toby!
Miałam do ciebie dzwonić.
Jak się masz? Jak radzą sobie dzieci?
Jakoś dajemy radę.
To duża zmiana.
Czekałem, by na ciebie wpaść,
by powiedzieć coś, co, mam nadzieję, już wiesz,
ale nie opuszczamy twojego życia.
Nigdzie się nie wybieramy.
Jesteśmy też twoimi przyjaciółmi.
Nigdy go nie szokowało,
że właśnie o to zabiegała Rachel.
W ramach samoobrony Toby pomyślał
o fizjoterapeutce, z którą spał kilka nocy wcześniej.
Nie mógł sobie przypomnieć jej imienia.
Jamie, Jasmine? Jill?
Jest ci ciężko?
Tak... to znaczy nie.
To nie była decyzja pod wpływem chwili ani nic takiego,
jeśli o to pytasz.
Ale Cyndi chciała informacji.
Wszyscy ich teraz chcieli.
Chodziliście na randki?
Kłóciliście się wtedy na wywiadówce?
Wyglądaliście na szczęśliwych na wiosennej gali.
Pytania nigdy nie dotyczyły Fleishmanów,
raczej małżeństwa pytającego.
Czy za dużo się kłócimy?
Czy nasze kłótnie są zbyt okrutne? Czy uprawiamy dość seksu?
Czy jesteśmy zbyt nieszczęśliwi?
Jak nieszczęśliwi to zbyt nieszczęśliwi?
Jenny!
Fizjoterapeutka nazywała się Jenny!
Oczywiście dziewczyny nadal są nierozłączne.
Możesz więc na nas liczyć, nic tego nie zmieni.
Przepraszam...
Chcemy ci pomóc.
„Nasze spotkanie aktualne?”
Wybacz, to z pracy.
Mam biopsję.
Nadal jesteś w szpitalu?
Ludzie wciąż chorują.
Podaż i popyt.
- Tak. - W każdym razie
miło było cię widzieć.
Musimy zjeść kiedyś kolację z dziećmi,
bo ostatnio tak dobrze się bawiliśmy.
Czyżby?
Czterdziestoletnia. Wytwarzają ją rzymscy mnisi.
Tylko osiem skrzynek rocznie.
To czuć.
- Chcę w to wejść. - Mam kontakt.
- Nie mogę powiedzieć kto. - Daj spokój, stary.
Za każdym razem ci sami ludzie.
Przyjaciółki Rachel ze szkoły, których mężowie
byli stanem przewlekłym, który Toby musiał leczyć.
Todd Leffer, który zarządzał portfelem
w funduszu długów zagrożonych
i zrobił sobie zdjęcie
obok martwej żyrafy i żywego syna Trumpa.
Rich Hertz, którego imię dosłownie oznacza „bogacz”,
a którego ojciec dorobił się fortuny w latach 80.,
gdy wykupił polisy na życie
dla chorych na AIDS.
I w końcu król balu, samiec alfa,
Sam Rothberg, wiceprezes w firmie farmaceutycznej,
który zdobył pozycję dzięki podatności
gospodyń domowych na vicodin.
Z wyjątkiem jego żony,
która była wcześniej zamroczona xanaxem.
Jak tam branża wątrobowa, stary?
No wiesz, ludzie wciąż chorują...
Muszę cię o coś zapytać, Toby.
Gdyby twoje dzieci powiedziały, że chcą iść na medycynę,
co byś powiedział?
Nie. Nie rozumiesz.
To była zniewaga. Obrażał mnie.
Facet zarobił kasę na kupowaniu
zadłużonych hipotek w stanach z przyspieszoną eksmisją,
żeby mógł wyrzucić lokatorów.
Zapytał, czy wprowadzę moje biedne dzieci do mojego haniebnego życia.
A zrobiłbyś to?
Pani Fields, dzień dobry.
Mówi doktor Fleishman. Możemy porozmawiać?
Zanim skończył staż,
medycyna przeszła taką rewolucję,
że nagle nawet będąc specjalistą
w najlepszym szpitalu na Manhattanie, nie zarobiłby dość, by zapewnić
Rachel styl życia, do którego tak bardzo pragnęła
się przyzwyczaić.
Nie rozumiała, że jego praca sama w sobie była nagrodą
i dawała mu spełnienie.
Szczególnie w tych pierwszych delikatnych tygodniach po rozwodzie.
Clay, najczęstsza unaczyniona masa?
Rak wątrobowokomórkowy.
Miałbyś rację, gdyby rak wątrobowokomórkowy
był unaczyniony albo najczęstszy.
To naczyniak.
Przepraszam, Clay, ja...
Posłuchajcie.
Nie wiem, czy powinienem,
ale i tak to powiem.
Rozwodzę się.
Nie chcę zachowywać się jak dupek.
Więc wybacz mi.
- Radzisz sobie? - Radzę.
Więc co teraz robisz?
Spotkaliśmy się z psychologiem, żeby jakoś ochronić przed tym dzieci.
Przeprowadziłem się do innego mieszkania.
Dobra, ale zainstalowałeś już jakieś apki?
Co?
Widzę, że będzie fajnie.
Kiedyś miałem konto na JDate... Nadal istnieją?
To coś innego.
Nie aż tak. To wciąż przerażające.
Ale i tak to robisz.
To prawda.
Jest ich kilka.
Co to jest? Wybacz, na co patrzę?
To jej światełko.
Światełko?
Tak pokazuje, że jest gotowa.
- Gotowa? - Dostępna.
- Jasne. - I napalona.
Wy też to robicie?
Widzisz, co mam na myśli?
Dobra. Dziękuję. Na razie to odkładam.
- Pacjenci czekają. - Jasne.
Te życia same się nie uratują.
Na salę operacyjną, ale już!
Bawisz się w Boga.
Dziś nikt nie umrze.
Nie na mojej zmianie.
Przyglądał się aplikacjom przez jakiś tydzień lub dwa,
- nie angażując się wcale. - Na razie.
Aż do pewnego weekendu.
Rachel zabrała dzieci do Hamptons.
To był jego pierwszy weekend bez nich.
Tęsknił za nimi tak bardzo, że myślał, że umrze.
Uzupełnij swój profil, kochanie!
Aplikacja zapytała go:
„Jaki jest twój ulubiony film?”.
Absolwent
Wolał Twistera.
Aplikacja zapytała go:
„Jak lubisz spędzać deszczową sobotę?”.
Rozwiązując krzyżówki.
Oglądając porno i masturbując się.
„Ulubione jedzenie?”
Sałatka cesarska. Z krewetkami.
Raczej kurczak na parze i warzywa, bez sosu, bez oleju.
„Twoje słońce, księżyc i ascendent?”
Co za ascendent?
Może i próbował pokazać się w lepszym świetle,
ale w ważnych sprawach był szczery.
A potem padło pytanie: „Jakim jesteś singlem?”.
Jestem rozwiedziony.
To była prawda.
Aplikacja potrzebowała zdjęcia.
OK, gotowy?
Podaj dane karty kredytowej
Naprawdę jesteś gotowy?
WIADOMOŚCI Mila - Cześć!
- Hej. - Cześć.
- Cześć. Jak się masz?
- Emotka języka. - Jesteś słodki.
- Jesteś lekarzem? - Super.
- Emotka wampira. - Gdzie mieszkasz?
- Brooklyn.
W Queens.
Jesteś lekarzem w szpitalu czy masz doktorat z angielskiego?
Gdzie jest wątroba?
Jeśli jesteś dupkiem...
Mam to już za sobą.
I nie dziękuję.
Też dorastałam w LA.
Sobota minęła mu jak z bicza strzelił.
Zajęłam się pracą społeczną. Tęsknię za tym.
Za dużo wypiłam.
Potem reszta weekendu.
Odpoczynek przy winie.
Lubię starszych.
Przypominasz mi kogoś.
- Emotka dziadka. - Jesteś sexy.
Zła emotka z dymem wydobywającym się z kącików ust...
Musicie zrozumieć, że w młodości Toby tak naprawdę nie był
pożądanym towarem.
Jesteś taki przystojny.
Gdzie byłeś całe moje życie?
Emotka samby w wieczorowej sukni.
Emotka szklanki mleka.
Wystarczy o mnie. A ty?
Mój tata też był lekarzem.
- Emotka diabełka. - Po prostu...
W niedzielę wieczorem policzki bolały go od wyrażania radości i zdumienia,
a nadgarstek i ręka od powtarzającego się ruchu.
Czy wkrótce zobaczę tę uroczą twarz?
Ale potem nagle zdał sobie sprawę,
że to było naprawdę.
Na Ziemi nic nie stoi w miejscu.
Ten pęd do przodu jest zawsze dostępny, by wyrwać cię ze smutku
i zaprosić do powrotu do żywych.
„Zobaczymy się? Znak zapytania, znak zapytania.
„Nie każ mi czekać, słodziaku”.
„Przepraszam. Tak. Nie mogę się doczekać”.
O cholera.
Tak. Joanie. Cześć.
Tak, już jadę na górę.
Spójrzcie na to.
Jest jak nowa.
Żadnych blizn. Jakby nic się nigdy nie wydarzyło.
Jak tu nie kochać wątroby?
Pokażcie mi narząd, który jest lepszą afirmacją życia.
Spójrzcie na to.
Zobaczcie, z czego może wyzdrowieć.
Powinniśmy być jak wątroba.
Bywa też nieobliczalna.
Jak wszystkie narządy, ale wątroba wspaniale się odnawia.
Jest pełna przebaczenia.
Rozumie, że potrzebujesz kilku szans, zanim zaczniesz żyć jak trzeba.
A ona wybacza.
Ona praktycznie zapomina.
W najgorszych dniach małżeństwa
Toby zajmował się szpitalnymi sprawami.
W kąciku oka zawsze widział wątrobę
szepczącą do niego, że pewnego dnia nie będzie śladu
wszystkich tych szkód, że on też się zregeneruje.
Toby, mamy nową pacjentkę z pogotowia.
To wspaniale. Chodźmy.
Specjalizuję się w wątrobie.
Pana żona ma żółtaczkę.
Jasne.
Powie nam pan, co się stało?
Mówiła trochę niewyraźnie i bez sensu.
Była bardziej niezdarna niż zwykle.
Powiedziałem, że powinniśmy iść do lekarza.
Wsiedliśmy do samochodu i po drodze
zemdlała.
Może śpi?
Dowiemy się tego. Jest teraz w dobrych rękach.
Pielęgniarka pokaże panu poczekalnię dla rodzin,
a my zbadamy pana żonę i dowiemy się, co się dzieje.
Co się dzieje?
To alkoholowa marskość wątroby.
- Jasne. - Poszła w tango.
Prawdopodobnie od lat pije w tajemnicy.
Wydajesz się tego całkiem pewien. Joanie?
- Mówiła niewyraźnie. - Co dokładnie powiedział?
Że była niezdarna i mówiła niewyraźnie.
- To pijaczka. - Phillip!
Przepraszam. Alkoholiczka.
Osoba z alkoholizmem.
Amerykanka alkoholiczka.
Dobra. Posłuchajcie, mąż powiedział,
że była bardziej niezdarna niż zwykle.
Więc cokolwiek to jest, trwa dłużej niż tydzień.
Co jeszcze?
Bierze antydepresanty?
Zoloft od miesiąca.
Skąd wiedziałeś?
- Zadzwoń do jej internisty. - Dobrze.
Miesiąc temu przepisał jej pan zoloft.
Czuła się przygnębiona.
AST/ALT nie były podwyższone?
Nie badałem wątroby.
Nie badał pan. Dobrze, ma AST równe 145,
ALT 103 i bilirubinę 14.
Ma encefalopatię i koagulopatię.
Jej całkowity cholesterol wynosi 98.
Ma niewydolność wątroby. Żółta jak kurczak.
Cała moja praktyka to kobiety po czterdziestce,
które popadają w depresję i piją więcej, niż powinny.
Serio? Świetnie.
Idę leczyć twojego pacjenta.
Przepraszam. Nie powinniście tak robić.
Posłuchajcie.
Lekarz mógłby jej pomóc, gdyby potraktował ją poważnie.
Nie miałaby objawów neurologicznych ani niewydolności wątroby.
Ubezpieczenie nie zapłaci za więcej niż 15 minut.
Ale wy musicie słuchać. Dobra?
Potraktować ten czas jako stratę.
Zadawać pytania i się interesować.
Co mówił nasz przyjaciel dr Osler?
Pamiętasz?
Posłuchajcie pacjenta.
Mówi wam swoją diagnozę.
Zaczynajcie.
Przyjrzyjcie się uważniej.
O mój Boże.
Pacjentka ma miedziany pierścień wokół tęczówki.
- To choroba Wilsona. - Tak.
Widziałem to wcześniej tylko raz.
Widzicie to?
Boże, to takie piękne.
Tak.
Jeśli chodzi o choroby zagrażające życiu, ta jest ładna.
Jej organizm nie metabolizuje miedzi.
Objawem jest na przykład niezdarność.
Wystarczy jedna noc picia, by doszło do czegoś takiego.
W zeszły weekend pojechała z przyjaciółmi do Vegas
na wieczór panieński.
Dobrze wiedzieć.
Dr Clifton poprosi o więcej informacji.
- W porządku? - A co ja mam zrobić?
Proszę wziąć kilka dni wolnego.
Poprosić rodzinę i przyjaciół
o pomoc z dziećmi.
Powiemy panu, jak będziemy coś wiedzieć.
W porządku. Do zobaczenia.
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Nigdy?
Jestem w średnim wieku.
- Zostałam udomowiona. - Jesteś legendą.
Żadnej marihuany? A papierosy?
- Papierosy? - Hej.
Oszalałeś?
Co powiedziałyby o mnie inne matki?
Byłabym pariasem.
Czy zdajesz sobie sprawę, że jedyne, co Libby wciąga do płuc,
- to zanieczyszczenia New Jersey? - Tak. Dorosła.
- Popieram to. - Dziękuję.
Znałem kolesia, który żył dosłownie pod jaskinią.
Nie w niej, pod nią, w Argentynie.
Wyhodował jedną odmianę maryśki
i połączył ją z pewnym ekstraktem.
Więc jesteś na haju, ale nie wiesz, że jesteś na haju.
Co to w ogóle znaczy?
Ja wolałabym to wiedzieć.
- Jestem teraz na haju? - A ja?
Nie. Byłabym bardziej głodna.
- Nie jestem. - Klasyczny objaw.
- Gotowi? - Chwileczkę.
Jestem głodna.
- Kanapka z tuńczykiem. - Dzięki.
Czekaj. Przepraszam.
Amerykańskie Stowarzyszenie Medyczne
zaleca jedzenie tuńczyka tylko raz w miesiącu.
Ci ludzie to zwierzęta.
Więc poproszę kanapkę z tuńczykiem, dziękuję.
Poproszę Śniadanie drwala
i dodatkowo kanapkę z grillowanym serem.
Dzieciak.
Poproszę omlet z białka ze szpinakiem,
bez masła i bardzo mało oleju.
Frytki cienkie czy domowe?
Nie, nic z tych rzeczy.
I bez chleba, proszę.
- Uwielbiam to. - Dobrze.
Dziękuję.
Po raz pierwszy od lat nasza trójka spotykała się regularnie,
odkąd Toby zadzwonił, by powiedzieć nam, że się rozwodzi.
To dziwne, bo jak jesteś w kosmosie,
nieważne, gdzie jesteś,
czujesz się jak w centrum.
Myślałeś o tym, że może
nie powinieneś być prawnikiem?
Tylko codziennie.
Jak ci minął dzień?
Dobrze. Nic ciekawego.
Toby Fleishman?
Elizabeth Slater. Toby Fleishman.
Boże!
Teraz już Epstein, ale nieważne, cześć.
- Hej. - Cześć.
Dzwonię, żeby powiedzieć, że się rozwodzę.
Robię to za radą terapeuty,
który kazał mi odezwać się
do ludzi, których nie widziałem, odkąd moje małżeństwo się rozpadło.
Byłam w szoku.
Jestem w szoku.
Wyprowadziłem się.
Mam dzieci co drugi weekend
i w tygodniu, gdy ona pracuje do późna.
Długo było mi ciężko.
Chodziliśmy do terapeuty par,
który powiedział, że mamy trzech z czterech jeźdźców
małżeńskiej apokalipsy.
Czyli co?
Pogarda była pierwszym.
Pozycja defensywna.
Zamknięcie... Wiesz co?
Nie pamiętam czwartego.
Może bycie pieprzoną suką?
Elizabeth. Może.
Nienawidziłam jej.
Mogę tak mówić?
Wiem, że właśnie to powiedziałam, ale mogę tak mówić?
Tak, wiem.
Minęło trochę czasu.
Dziesięć lat? Czy 12?
Odkąd nie pojawiłeś się na moim ślubie.
Więc 12 lat.
Tak mi przykro. Było naprawdę ciężko.
Powinieneś był do mnie zadzwonić, wiesz?
To był koszmar.
Kłóciliśmy się publicznie.
Tak mi przykro.
Nie mogłem.
Powinieneś był do mnie zadzwonić.
Natychmiast umówiliśmy się na spotkanie,
a ja wzięłam urlop od bycia
gospodynią w New Jersey, by przyjechać do wielkiego miasta.
Cześć.
- Cześć. - Hej.
- Dobra. Chodź. - No.
- Chodź tutaj. - Przytulmy się.
Zamówimy coś do jedzenia?
Nie, dzięki. Jadłem we wtorek.
- Radzisz sobie? - Tak.
Nie wiem. Martwię się o dzieci.
Nienawidzę weekendów, jak ich nie mam.
Wariuję, jak budzę się w nowym mieszkaniu,
które jest ruderą w porównaniu do pałacu, z którego się wyprowadziłem.
- Jasne. - Serio.
Ale...
Ale najtrudniejsza część za mną.
Wydaje mi się,
że przechodzę teraz do interesującej części.
Spójrz na to.
Co to jest?
To grupa zainteresowanych partnerek seksualnych,
które najwyraźniej stanowią podwaliny tego miasta.
Może są tu od zawsze.
Toby Fleishman.
Jasna cholera.
Przez te wszystkie lata
nie mogłem nawet nawiązać kontaktu wzrokowego...
Nie mogę uwierzyć, że w takie miejsce zaprowadziło cię życie.
Słuchaj, wiem, że straciliśmy kontakt,
ale kupuję twój magazyn i co miesiąc
szukam twojego nazwiska i czytam twoje artykuły.
Czuję, jakbyś mówiła mi do ucha.
Jestem z ciebie dumny.
Nie pracuję już w tym magazynie.
Nigdzie już nie pracuję.
To jest...
Tak.
Nasz przyjaciel Seth miał mniej pytań.
Koleś.
Świat stoi przed tobą otworem. Wykorzystaj to.
- Staram się... - Mam świetny pomysł.
- Tak? - Idź do domu, włóż szorty.
- Czemu? - Pójdziemy na jogę.
Jest sobotni wieczór.
Jest sobotnie popołudnie. Zaufaj mi.
Co? Nie mogę. Wypiłem drinka.
To miejsce prowadzi koleś, który szkolił się u Bikrama.
Założył grupę, która prawie powaliła
indyjski system polityczny na kolana.
- Serio? - Tak.
Wiesz, kto chodzi na jogę?
- Dziewczyny. - No tak.
Chodzenie na jogę pokazuje kobiecie,
jaki jesteś rozwinięty i że nie chcesz
utrzymywać patriarchatu, którego ona nienawidzi i się boi.
Muszę wracać do domu. A ty nie masz dziewczyny?
Robię to dla ciebie, nie dla mnie.
Jaką masz skuteczność?
Jakieś 60%.
Dobra, 30%. Nie pamiętam.
Powinieneś mieć 100%.
Powinnaś domykać wszystkie deale.
To twój najlepszy czas. Jesteś jak złoto.
- Jesteś wybredny? - Włożyłbym penisa
we wszystko, co się rusza.
Więc w czym problem?
Problem? Nie wiem.
Rozwiodłem się z kobietą,
która nie pozwalała mi sikać na stojąco.
Muszę dojść do siebie.
Naprawdę za tobą tęskniłem, stary.
Idź włożyć te szorty.
Toby zaprosił nas do swojego mieszkania,
gdy jego dzieci były na weekend z Rachel.
Nasza trójka znów razem po raz pierwszy od 15 lat.
Nie chcesz mieszkać w centrum?
Tu mam dzieci, pracuję po drugiej stronie parku,
więc jestem więźniem Upper East Side,
dopóki Haga nie nakaże mi wyjechać.
Potrzebujesz nowych rolet.
Tak, wiem. I nowego tostera.
Rachel ma dobry toster.
To miejsce jest zachwycające.
Uwielbiam to mieszkanie.
Przypomina mi pierwsze wspólne mieszkanie z Adamem.
Tak?
Mnie nasz pokój w akademiku w Izraelu.
- Wredny jesteś. - Mnie się podoba.
Nienawidziłem domu, który wybrała Rachel.
Miał wysokie sufity.
Odźwierni wyglądali, jakby byli w wojsku.
Rozwód jest jak ta stara gra Othello.
Zaczynasz małżeństwo ze wszystkimi białymi krążkami.
Po drodze pojawia się kilka czarnych.
Kłótnie, ale głównie dużo śmiechu.
W porządku, bo tablica nadal jest w większości biała.
Ale wtedy coś się dzieje, małżeństwo się rozpada
i nagle cała tablica jest czarna.
Tak się gra w Othello?
Powinni zmienić tę nazwę.
Teraz nawet dobre wspomnienia są zabarwione ciemnością.
Są skażone, zepsute od samego początku.
Nie wszystkie.
Tak, wszystkie.
Cokolwiek wspominasz, jak kłótnię podczas miesiąca miodowego,
spór o imię dziecka,
to nie są już nieszkodliwe kłótnie.
Teraz to zapowiedzi.
Bierzemy ślub i nie mamy możliwości pełnego zrozumienia,
co oznacza to „na zawsze”.
Zawsze to mówię.
Małżeństwo jest dla frajerów.
Skąd wiesz, co będziesz czuć
przez trzy razy tyle lat, ile masz teraz?
Ile miałeś lat,
- jak się ożeniłeś? - Dwadzieścia sześć.
- Trzydzieści. - Trzydzieści.
A twój mózg zdążył już urosnąć?
To mózgi rosną?
Przed 30. byłem niedorzeczny. Kogo bym poślubił?
Jaką decyzję bym podjął?
Dorastasz. Zmieniasz się.
Jak w Przyjaciołach.
Na początku lubiłem Przyjaciół.
Teraz słyszę tę czołówkę i chcę się zabić.
Lepiej nie oglądaj już Przyjaciół.
Po prostu ciągle widzę, jak ludzie się zmieniają.
Potem wszyscy faceci u mnie w pracy
są zdesperowani i nieszczęśliwi
i muszą narąbać się na cudzych wieczorach kawalerskich,
bo boją się powrotu do domu.
Ale wiecie co?
Byłem na ich ślubach. Widziałem ich.
Byli zakochani.
Byli wtedy szczęśliwi.
Ty i Rachel też byliście.
- To prawda. - Naprawdę byliście.
Więc jak inteligentny obserwator
mógłby się na to zdecydować?
Nadal chodzisz na terapię?
Nie. Apki to moja terapia.
To jak terapia grupowa, ale na końcu
wkładam terapeutce penisa do ust.
Mój terapeuta też tak robi.
Spotkaliśmy się i pośmialiśmy.
A w naszym śmiechu usłyszałem coś niebezpiecznego.
Dźwięki naszej młodości.
A teraz jesteśmy tutaj, w dniu,
w którym Rachel podrzuciła Toby'emu dzieci
dzień wcześniej, niż uzgadniali.
Robi, co chce.
Nie powinienem być zaskoczony,
gdy dzieci wchodzą w półśnie do mieszkania o 4.00 nad ranem.
O 4.00! Przepraszam.
Znowu jestem zły.
Myślałem, że po rozwodzie się dogadamy.
Tak myślałeś? Przecież była okropną żoną.
Tak, wiem.
Myślałem, że uznamy,
że dość już wycierpieliśmy
i możemy być dla siebie normalni.
Ale przypomniałem sobie,
że ja jestem normalny, a ona szalona, więc to się nigdy nie uda.
Przepraszam.
Miałem mieć dziś randkę.
Pokaż.
Dobra. Proszę bardzo.
Co o niej myślisz?
Nieźle.
Ile ma lat?
- Pokaż. - Nie wiem.
Mówi, że ma 39 lat.
- Nie. - Nie?
- Nie ma 39 lat. - Nie?
Dziwny fakt w randkowaniu: nikt nie ma 39 lub 29 lat.
Ma 40 albo 30 lat.
Te lata powinny być zabronione, bo nawet nie istnieją.
Jak poszło z zoolożką?
Dziwnie. Chciała, żebym ją udusił.
Co?
Tak. To częste.
Kobiety puszczono wolno.
Są wyemancypowane.
To przeciwieństwo emancypacji.
Robią to, bo widziały to w pornolu.
- Co zrobiłeś? - Powiedziałem, że złożyłem przysięgę.
Mówię serio. Można tak umrzeć.
Powiedziałem jej to.
Co twoja przysięga mówi o tym, że to niegrzeczna dziewczynka,
której należy się lekkie lanie?
Daj spokój. Nie.
O czym rozmawialiśmy?
- Wiek. - No tak. Zgadza się.
Jak byłem na apkach,
wpisałem zainteresowanie wiekiem od 21 do 28 lat.
Żeby najstarsze miały 35 lat.
- Pokonałem system. - Przestań.
Ja nie lubię młodszych kobiet.
- Nie? - Nie.
Proszę cię.
Nie jesteśmy aż tak starzy.
Kobiety w tym wieku nie są stare. Ale młodsze mniej nas nienawidzą.
Na pewno to przemyślałeś?
A mylę się?
Nie wiem.
To sprawia, że zaczynam się zastanawiać,
jak sama poradziłabym sobie na tym rynku.
Nie musisz się tym martwić.
- Jesteś mężatką. - A on był żonaty.
Byłem na kilku randkach z 25-latką,
ale zmieniłem parametry wyszukiwania na 39 do 47,
bo jeśli chciałyby mieć dzieci,
nie chcę marnować ich czasu. Ale też...
Nie mogę być z kimś,
kto nie rozumie konsekwencji.
Że świat się z tobą rozprawi pomimo
starannego planowania i dobrego zachowania.
- Rany, stary. - Wiem. Przykro mi.
Jestem taki zły na Rachel,
która ma dość lat, by rozumieć konsekwencje.
A jednak!
Niech mieszkańcy dowiedzą się o jej rozwiązłości
i ukamienują ją na placu.
To nie byłoby zbyt miłe.
- Niech następny facet... - Tak?
...który sprawdzi jej podwozie...
Tak.
...mocno kichnie.
O nie, proszę, nie.
A kichnięcie powędruje do jej pochwy i spowoduje zator.
Nie tak powstają zatory.
Jestem prawie pewna, że właśnie tak powstają.
Dzięki za wsparcie.
Do usług.
Muszę już iść. Możecie się tym podzielić.
- Tak. - Wielkie dzięki.
Dziękuję.
Dobra. Kocham was.
Pa.
Pa, pa.
Hej! Mieliście dobry dzień?
Cześć.
W centrum rusza konkurs STEM.
Możemy wziąć w nim udział?
Wygrani wezmą udział w wystawie nauki we wrześniu.
Myślę, że możemy to załatwić.
Mama mówi, że mam przewagę,
bo mam tatę naukowca.
Dobra. Jedzie autobus.
Hej! Co się dzieje?
Nie jadę autobusem.
Hannah. Daj spokój.
Nie.
Robisz mi obciach.
Dobra. To jakiś nonsens.
Chodź z nami teraz albo nie pójdziesz jutro do Lexi.
Nie możemy wziąć taksówki?
Musisz umieć żyć wśród ludzi
bez chęci lub potrzeby bycia jak oni.
Musisz znać nasze wartości.
Nie chcesz być widziana w autobusie? Tak nie można.
To nie jest dobry system wartości
z miliona powodów.
- Hej, tato. - Tak?
Mogę chodzić na lekcje golfa?
Chcesz lekcje golfa... Tak, jasne.
Zajmę się tym.
Po raz dziesiąty tego dnia
Toby musiał zadać sobie pytanie, o którym myślał
praktycznie co kilka minut od czasu rozstania...
Jak ja się tu dostałem?
Jak zostałem rozwodnikiem?
Czemu moje dzieci są tak podobne do nich,
gdy jednocześnie tak bardzo przypominają mnie?
Właśnie, jak się tu dostał?
- Hej, tato? - Tak.
Chyba znalazłem nasz projekt.
Możemy zrobić superpozycję kwantową?
To jak kot Schrödingera.
Może. Ale nie chcę niczego zabijać.
Nie da się tego zrobić bez martwego kota?
Coś wymyślimy, dobrze?
- Hej, tato? - Tak.
Możemy mieć psa?
O Boże. Mówisz poważnie?
Nie wiem. Spytaj mamy.
Muszę się przebrać.
- Gdzie idziesz? - Na randkę.
- Dziękuję, Hannah. - Co?
Nie chcesz pracować nad naszym projektem?
Chcę. Ty spotykasz się z przyjaciółmi.
Dorośli podobnie.
To zdrowe. I normalne.
Tak. Mona.
Mona!
Dzięki, że przyszłaś.
- Cześć! - Naprawdę to doceniam.
- To impreza na Halloween. - Cześć.
Cześć, kochanie. Miło cię widzieć.
Mona, ratujesz mi życie.
Można dostawać kostium w inny dzień niż Halloween.
- Chyba zasłużyłem na karę. - Możemy to zorganizować.
To naprawdę najlepsze, co możecie teraz oglądać?
Wszystko psujesz!
Te okulary...
Tego lata narodził się na nowo
niczym foczka z zamkniętymi oczami.
Ale teraz były już otwarte, a on znów był uczniem.
I w tym krótkim czasie nauczył się miliona nowych rzeczy.
Wśród nich był fakt,
że jeśli odpowiednio zmruży oczy,
dostrzeże świat takim, jak pokazuje go jego aplikacja randkowa,
a Nowy Jork to miasto pełne ludzi
z tylko jednym imperatywem:
pieprzyć się, lizać, ssać, umoczyć lub poczuć gorący oddech
na ciepłym ciele o podobnym harmonogramie.
Gdy przez ostatnie miesiące szukał swojej drogi,
ta prostota mu się spodobała.
Jesteś Alex?
Nie, jestem Toby.
Jakże by inaczej.
Dowiedział się, że nie był sam w swych poszukiwaniach,
by z kimś porozmawiać, całować go i rozpalać,
choćby przez jedną noc.
Miał randkę z Tess,
z którą wymieniał sprośne wiadomości od tygodnia.
Próbował sobie przypomnieć, jak wygląda, ale wysłała mu
za dużo zdjęć części ciała,
więc całkiem zapomniał jej twarz.
Emotka bicepsa.
Wzruszenie ramionami i emotka „Co zrobić?”.
Cześć.
Skończył 50 lat i wpadł w depresję,
więc wysłałam go na weekend umiejętności przetrwania
ze słynną trenerką życiową.
Weekend kosztował 10 000 dolarów.
O mój Boże.
- Jest teraz szamanką. - Mam nadzieję.
Wraca i mówi,
że chce zacząć bawić się w trójkącikach.
Zaskoczył mnie, ale pomyślałam: „Dał mi takie piękne życie”.
Więc się zgodziłam.
Będziemy potrzebować zasad, ale czemu nie?
Jeszcze nie umarłam.
Bardzo hojnie z twojej strony.
Okazało się, że chce mieć trójkąty z innymi kobietami.
Dwiema innymi kobietami.
- Beze mnie. - Nie!
Nie. To szaleństwo.
Ta trenerka mu tak kazała?
Powiedziała mu, by żył swoją prawdą.
Swoją prawdą?
Myślisz, że kogoś znasz, a potem on robi coś,
czego nie przewidziałbyś w najdzikszych snach.
Wiem coś o tym.
To moja prawda.
Jak się poznaliście?
To zabawne.
W trójkącie.
Tego lata Toby dowiedział się też,
że kobiety znów go pragnęły.
Toby! O tak!
Pragnęły go na górze.
Na dole.
Schodź.
Na czworakach, co było dla niego nowością.
Tak, proszę pani.
Pragnęły, by zwolnił.
By przyspieszył.
Chciały wiedzieć, czy ostro dojdzie.
Chciały, by przyszedł do mamusi.
Chciały nazywać go tatusiem.
Był szaleńczo zakochany w każdej z nich.
W te noce nie zastanawiał się, czemu mu się to przydarzyło.
Albert, stary.
W te noce był wdzięczny, że życie jest długie
i może doświadczyć wszystkich tych nowych rzeczy.
Był tak zagubiony.
I każdej nocy odnajdywał siebie coraz bardziej.
Wiem. Możemy pokazać względność.
Tak. To całkiem niezły pomysł.
To może być do mnie.
„Dzień dobry, panie doktorze”.
Kim jest Tess?
Tess? To stażystka. Koleżanka z pracy.
Jest nową pacjentką.
Jest dobrą pacjentką.
„Dobrze się bawiłam.
„Właśnie kupiłam bieliznę, którą pewnie chętnie byś zdjął.
„Emotka kota z sercami,
„emotka czaszki, emotka ramienia robota”.
- Znalazłem róg! - Tak, już idę.
-„Jutro?” - Tato.
„Mam dzieci. U ciebie?”
Dwa połączone puzzle!
Jasne, kolego.
-„Kciuk w górę”. -„O 18.00?”
Zobaczę, czy znajdę kolejny.
Tak. Nie zgub go.
„Wschodnia 91. ulica 866. Jestem wolny po 17.00”.
„Emotka ze śmiechem i płaczem”.
Jak do ciebie zadzwonię?
Lefferowie mają stacjonarny. Albo poproś Cyndi.
Nigdy nie dzwoniłaś z nocowania.
Nie możesz kupić mi telefonu?
Dostaniesz go na 12. urodziny.
To za cztery miesiące.
Będziesz moim dzieckiem przez kolejne cztery miesiące.
W drodze na nocowanie u Lefferów
Toby czuł ten sam niepokój, co zawsze,
zostawiając córkę na froncie strefy wojny społecznej.
Ale był chwilowo rozkojarzony,
gdy mijali drzwi z piaskowca,
przy których tydzień temu laskę zrobiła mu
pisarka, z którą był na randce.
Możemy jeszcze zmienić miejsce na bat micwę?
Chyba wydrukowaliśmy już zaproszenia i zapłaciliśmy kaucję.
Nadal nie mam sukienki.
To dopiero w listopadzie. I znasz haftarę.
To najważniejsze.
Jasne, tato.
Fleishmanowie! Witam!
- Dzień dobry. - Cześć, kochana.
Lexi!
Hannah, musisz to zobaczyć.
Witam, doktorze Fleishman.
Cześć, Lexi.
Hej, jeśli będziesz mnie potrzebować... Kochanie... No dobra.
Macie na dziś jakieś poważne plany?
Idziemy po książki.
Fajnie.
Co u naszego lekarza?
Toby!
W przyszły weekend chcieliśmy zabrać cię z dziećmi do klubu,
ale Todd mówi, że nie grasz w tenisa ani w golfa?
Tak, gram w koszykówkę.
Serio?
Pierdol się, Todd.
Świetnie.
Zrobił ci ktoś kiedyś laskę na dworze, Todd?
No dobrze.
Rachel odbierze dziewczyny o 16.00,
żeby zabrać je do teatru.
„Jesteś tylko żoną”.
Zaczyna się o 19.00.
Rachel ma też rezerwację u Joego Allena.
Kochana jest, co?
W razie czego dzwoń do Hannah.
Nie ma jeszcze telefonu.
- Toby! - Tak?
Kup tej dziewczynie telefon!
Dobranoc, chłopcy.
Na razie. Pa, Solly.
„Lefferowie spodziewają się ciebie o 16.00 - teatr i Joe Allen”.
Co masz?
Zobaczmy... 4000 faktów o wszechświecie.
To jest dobre. A to...
Nie, ta jest bardziej dla dorosłych.
Nie mają wielu książek o względności dla dzieci.
Tak, masz rację.
Dobra, idź z tymi.
Weźmiemy te dwie.
W porządku. To wszystko?
Tak.
Tu Rachel Fleishman.
Jeśli to pilne, zadzwoń do mojej asystentki pod numer...
Więc to samo dzieje się w tym samym czasie.
Jeśli ktoś inny obserwuje to pod innym kątem...
Tak, ale to oznacza, że to też prawda.
Posłuchaj. Wiesz co?
Wyciągnij kciuk w ten sposób.
Tak. Dobrze.
Teraz zamknij prawe oko.
Dobrze. Teraz zamknij lewe.
To dziwne, prawda?
To inna perspektywa, ale obie są rzeczywistością.
Nagle Toby zdał sobie sprawę,
że Rachel nie odzywała się
od ich rozmowy telefonicznej w piątek rano.
„Znak zapytania. Znak zapytania”.
„Gdzie jesteś, Rachel?
„Jest niedziela.
„Mam tego dość”.
„Hej, Toby, jest 16.30,
„Rachel się nie odezwała.
„a Todd i ja musimy wyjeżdżać na turniej golfowy”.
Musimy iść. Szybko.
Spójrz, tata już jest.
- Hej. - Gdzie jest mama?
Spóźnia się. Weekend z jogą chyba się przedłużył.
Nie wiem. Może... Cześć.
Może wszyscy zasnęli.
To nie jest zabawne.
Nie przegapi tego. To jej praca.
Wróćmy do mnie. Może was odebrać stamtąd.
Nie, nie zabiorę Lexi do twojego mieszkania.
Jak tak dalej pójdzie, to nigdzie nie wyjdziesz.
O mój Boże.
Właśnie wtedy Toby zaczął się zastanawiać,
czy to dziwne, że nie miał od niej wiadomości
od ich rozmowy w piątek rano.
Żadnego lekceważącego przewracania oczami, emotek ze środkowym palcem,
żadnych trzech kropek.
Nie olałaby go tak.
Nie rezerwowałaby miejsc
na przedstawienie, które pomogła wystawić.
Nie zawiodłaby nawet szefa kelnerów u Joego Allena.
Toby'ego? Tak.
Szefa kelnerów u Joego Allena? Nie.
Co?
Cześć.
Tu mieszka twój tata?
Tylko tymczasowo.
Nieprawda. Nie mogę teraz rozmawiać.
Na razie.
Cześć.
Jak ci minął dzień w prawdziwym świecie?
Niczego nie przegapiłaś.
Prawdziwy świat jest mocno przereklamowany.
Jak było tutaj, w raju?
Ostatnio nie mogłam przestać myśleć o Tobym na randkach.
Jak wraca do domu sam albo z kimś.
Nie leciałam na niego i nie chciałam się rozwieść.
Chodziło o to, że życie Toby'ego nie było już przewidywalne.
W pewien sposób odzyskał poczucie możliwości.
Czułam się taka stara.
Oto Toby, w tym samym wieku,
a zdał sobie sprawę, jaki był młody.
Nie mogłam uwierzyć, że dwie osoby
mogą być w tym samym wieku i czuć się tak inaczej.
Które z nas miało rację?
Wygląda na to, że ja też przez coś akurat przechodziłam,
ale nie potrafiłam tego nazwać.
Elizabeth Slater?
W danym życiu.
Proszę to podpisać.
Jasne.
- Dzięki. - Dziękuję.
LEGENDA POTRZEBUJE OGNIA, BY ODDYCHAĆ - SETH
Ale tu nie chodzi o mnie.
Nie wiem, co ty robisz, ale mam w mieszkaniu dwoje dzieci.
Przedstawienie jest o 19.00, a jest 17.55.
Tak. Co?
Tak.
Przegapiliśmy rezerwację!
Nigdy tam nie dotrzemy!
Nie wiem, gdzie ona jest!
Ode mnie by odebrała!
- Ciebie nienawidzi! - Dość!
Dzięki Bogu.
Mama!
Toby!
Przepraszam. Miałem zmianę planów.
- Czyje to dzieci? - Moje.
Ta wysoka to przyjaciółka mojej córki... Nieważne.
- Nie dam się tak upokarzać. - Nie chciałem.
- Wybacz. - Odpierdol się!
Jasne.
Tato. Gdzie jest mama?
Ta kobieta pomyliła mieszkania.
Wszystko w porządku?
Znała twoje imię.
- Nie wiem, dlaczego płaczę. - O Boże. Już dobrze.
Nienawidzę cię! Gdzie jest mama?
- Nie wiem, Hannah! - Gdzie jest mama?
„Gdzie jesteś?”
Gdzie była?
Ale obciach! Nienawidzę cię!
Napisy: Anna Kurzajczyk