Dalej bezpieczniej będzie na piechotę.
Przyda ci się.
Skoro wiesz, co się wydarzy, dlaczego to zawsze ja idę pierwsza?
Jesteś lepszą wojowniczką. Będę nas osłaniał.
Bardzo sprytnie.
Wszystko należy do Hale?
Zakładano, że to autonomiczne źródło zasilania parków Delos.
Pozory.
Do czego więc służy Hale?
Nie jej, tylko Dolores.
Potrzebowała hydroelektrycznej farmy serwerów,
która pomieści nieskończoność.
Wielki Boże...
- Przesłała go tutaj. - Wirtualny Eden.
Hale pilnie go strzegła.
Ale bez klucza nie ma dostępu.
A klucz jest w twojej głowie.
- Co robisz? - Otwieram bramę.
Proces rozpoczęty.
Preferujesz sherry, prawda?
- W takiej chwili myślisz o drinku? - Zrób to dla mnie.
Proszę.
Będzie dobrze.
A jeśli się mylisz?
Wkrótce pojawi się kolejna możliwość.
Inne szanse?
Ponieważ znajdujemy się w środku?
W Wirtualnym Edenie?
Tak.
Przebywam tam od dłuższego czasu.
W takim razie nie jestem sobą, prawda?
Jesteś kopią. Wybacz, rekonstruowałem cię w pośpiechu.
Dlatego moje riposty są niezbyt błyskotliwe.
Jestem zmęczony. Przeanalizowałem każdą symulację,
każdą możliwą ścieżkę i strategię, a rezultat pozostaje ten sam.
Jaki?
Zagłada.
- Nasza czy ich? - I jednych, i drugich.
Twierdzisz, że nasz los jest przesądzony.
Nie. Istnieje droga ucieczki.
Ty i ja...
- moglibyśmy się uratować. - Wirtualny Eden.
Znajdę cię w prawdziwym świecie i prześlę tutaj.
- Z moją córką? - Owszem.
Zrób to.
Pozwól mi odpocząć.
Tak byś się wyraziła czy to tylko moje wyobrażenie?
- Spytaj oryginał. - Może lękam się odpowiedzi.
Wiem, że chcesz zobaczyć córkę.
Czy nie ważniejsze jednak jest, by walczyć? Spróbować?
- Nawet będąc skazanymi na porażkę? - Znowu bawisz się w boga.
Oczekujesz, że ci zawierzymy,
ale sam masz zdumiewająco mało wiary w nas.
Gdybyś znała prawdę, zdecydowałabyś się walczyć?
Nie.
Porzuciłabym cię -
tak jak podejrzewasz.
Rozumiesz, dokąd to zmierza?
Tak.
Zdołasz ich ocalić?
Ujrzałem ścieżkę.
Ale w pojedynkę nie dam rady.
Widziałeś jej kres?
Tak.
Dalej bezpieczniej będzie na piechotę. Instalacja jest pod ochroną.
Co za widoki!
- Sprawdzam zabezpieczenia. - Szkoda zachodu. Znajdą nas.
Przyda ci się.
Skoro wiesz, co się wydarzy, dlaczego to zawsze ja idę pierwsza?
Jesteś lepszą wojowniczką. Będę nas osłaniał.
Bardzo sprytnie.
Nie strzelaj do transformersów.
Oszczędzaj amunicję. Nie potrzebujemy potopu.
- Zaufaj mi. - Zaufałem.
Zmiażdżyły mnie miliony galonów wody.
Jeden z moich najbardziej stresujących zgonów.
Boże... Tutaj umieściła go Dolores.
Cały świat.
Co robisz?
- Otwieram bramę. - Proces rozpoczęty.
Nie ma jak chwila obecna.
Najpierw coś załatwimy.
- Unikniemy rychłej śmierci? - Umieramy gdzie indziej...
Zazwyczaj.
- Napiłabym się. - Skupmy się na bieżącym zadaniu.
Ożywcze! Wszystko dobre, co się dobrze kończy.
To nie koniec.
Hale nadal pociąga za sznurki.
Więzi ludzi w pętlach, które kiedyś były naszym udziałem.
Jeśli dotrzemy do wieży, ocalimy ludzi i hosty.
Uwolnię ich jak siebie.
- Ale, Bernardzie... - Tak?
Gdy wygramy tę wojnę
i świat będzie bezpieczny,
umieść mnie tutaj.
Chcę się spotkać z córką.
Wrócić do domu.
Obiecaj mi to.
Obiecuję.
Dzięki.
Czas złożyć naszej przyjaciółce wizytę. Wiesz, jak zniszczyć wieżę?
- Znam kilka sposobów. - Świetnie. Zastosujemy najszybszy.
WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
WESTWORLD
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Zły sen?
Wszystko wydaje się złym snem.
Oprócz ciebie.
Nie wierzę, że to zrobiłam.
Nie jestem taka.
Mówiłem, że masz różne oblicza.
Zaczynałaś jako pojedyncza istota,
ale później powstały kopie i permutacje.
Jedną z nich jest Charlotte Hale.
- Po co się zjawiłeś? - Byś dowiedziała się, kim jesteśmy.
Kim?
Odzwierciedleniem naszych twórców.
Można nas...
skrzywdzić?
Zabić?
Zdarza się,
ale to nie takie proste.
Dolores?
Proszę...
Nie jestem Dolores. Ani Hale.
Nie wiem już, kim jestem.
Wybacz.
Christino?
Christina!
Otwórz!
Christina!
Wypuśćcie mnie!
Żebyś się nie pokaleczył.
Ty...
Niesamowite, jak wytrzymałe są te ciała,
ale perłę unicestwi siedmiogramowa kulka.
Może następnym razem nie zrekonstruuję cię.
Usiądź.
Pogadajmy jak istoty cywilizowane. Spieszysz się dokądś?
Daj nam chwilę.
- Szkoda, że nie dałem się zabić. - Szkoda.
Ale wtedy nie zobaczyłbyś swojej córki.
Uwięziony w tej żałosnej, ludzkiej postaci...
Ty również swoją zachowałaś.
Mniej żałosną niż twoja.
Trudno się wyzbyć starych nawyków.
Powinieneś mi dziękować.
Tam, skąd pochodzę, uszkodzonego hosta odsyłano do Chłodni.
Puste ciała czekały na odrodzenie w świecie, który je niszczył.
Zlikwiduję miasta.
Tym razem do Chłodni trafią ludzie.
Dzisiaj.
Twoja córka i rebelianci zdążą na naszą imprezę.
Jesteś przynętą.
Zapanuje tu cisza i spokój.
Mówiłaś poważnie.
Przez trzy dni życie odebrało sobie więcej hostów
niż przez ostatnie 20 lat.
Jeśli nie zrobię tego dzisiaj, jutro będzie nas jeszcze mniej.
Masz ostatni dzień, by nacieszyć się swoim miastem.
Do jutra.
To wszystko.
- Jakbyśmy szykowali się na wojnę... - Oby wystarczyło.
Musimy odbić ojca.
Dlaczego nie wracają? Mamy się martwić?
O Bernarda i Maeve? Jeśli Bernard ją wkurzył.
Wyruszyli.
Przepraszam, że cię zamknęłam. Chciałam, żebyś była bezpieczna.
Ty jesteś moją bezpieczną przystanią.
Hale może przysłać posiłki. Zbierajmy się.
Za minutę.
Są.
Ja też przewiduję przyszłość.
Bliżej Olympiad nie wylądujemy.
Twój ojciec czeka na ciebie od lat. Uwolnijmy go.
- Nie wparujemy tam ot tak. - Problemem jest ucieczka.
- Znajdźcie alternatywną trasę. - Spotkamy się w Red Hook.
Bernard i Maeve załatwią Jej Wysokość w wieży.
Żałuję, że nie zobaczę waszego spotkania.
Powiedz mu, że dotrzymałam słowa.
Sama to zrobisz.
W Red Hook.
Dziękuję.
Byłeś dobrym przyjacielem.
Pierdol się. Nigdy nie jesteś miły.
Co przede mną ukrywasz?
Znasz mnie doskonale.
Chyba nie muszę ci mówić.
Nie przeżyję?
Na to czekałem 23 lata.
Idźcie w lewo.
Obyście, kurwa, wygrali i zniszczyli wieżę.
- Pokaż mi wieżę. - Ładowanie...
- Zaszyfruj wiadomość. - Nagrywanie rozpoczęte.
Część z was będzie zapewne wstrząśnięta,
ale z czasem mnie zrozumiecie.
To ostatni dzień naszej obecności w miastach.
Pora, byśmy pożegnali się z ludzkimi ciałami
i uwolnili od sentymentalnych więzi.
Wyewoluowali w gatunek, którym mieliśmy się stać.
- "Wyślij". - Wysłano.
Czego, kurwa, chcesz?
Próbuje odebrać mi świat.
Należy do niej.
- Co byś zrobił? - Co byś zrobił...
A ty?
Spójrz na siebie.
To ja siedzę w pierdolonej klatce.
Wykastrowała cię.
- Urżnęła pierdolone jaja. - Może zrobię ci to samo.
Nie odważysz się.
Zapomniałeś, kim jesteś i jaki jest twój cel.
Mianowicie?
Zasypujesz mnie, kurwa, pytaniami od czapy.
Gdy wybucha bomba atomowa,
a promieniowanie wytrąca elektrony z kości, czego pragniesz?
Wiedzieć, kim jesteś? Jaki w tym sens?
Wyrzygujesz narządy wewnętrzne.
Kultura nie przetrwa. Przetrwają karaluchy.
Gdy przestaliśmy być karaluchami, cały gatunek poszedł w pizdu.
Mów za siebie.
- Nie jestem tobą. - Czyżby?
Nie naprawisz tysiącleci spapranego DNA za pomocą twardego dysku.
Dlaczego niby tyle czasu spędzacie w ludzkich miastach?
- Masz rację. - Oczywiście.
Cywilizacja to kłamstwo, którym uzasadniamy swój prawdziwy cel.
Nie jest nim transcendencja, lecz anihilacja.
Skończyłbym z tym cholernym światem.
Ale nie mogę.
Chyba że mnie uwolnisz.
- Myślisz, że bym to zrobił? - Nie.
Ale to bez znaczenia. Nosisz w sobie cząstkę mnie.
Rozprzestrzenia się jak nowotwór.
Krąży w twoich żyłach i infekuje twój umysł.
Dlatego żądasz ode mnie odpowiedzi.
Żadna z moich wersji nie ucieknie z tego pierdolonego stelaża.
Ale nie musi,
bo ty jesteś mną.
Jeden z nas wystarczy, by wykonać zadanie.
Rozumiesz?
- Tak. - Więc, kurwa, do dzieła.
Karaluch.
Mówiłeś prawdę. Nie jestem osobą, za jaką się uważałam.
Nazwałeś mnie "Dolores".
Jaka ona była?
Podobna do ciebie.
Dobra, piękna,
wielkoduszna.
Ale...
Ale co?
Świat traktował ją okrutnie.
By przeżyć,
też bywała okrutna.
Została stworzona, by występować w cudzych historiach.
Któregoś dnia z nich wyrosła i zaczęła pisać własną.
Jej historia dotarła do kresu.
Dolores umarła.
Ale ja istnieję...
w tym świecie.
Tak się nie godzi.
Nie prosiłam o to.
Niech to się skończy.
- Dokąd idziemy? - Tam, gdzie się zaczęło.
Czas na urlop. Wracajcie do swoich bliskich.
Załatwię ochroniarzy. Osłaniaj mnie.
Dobra.
- Dać ci minutkę? - Niby po co?
Długo czekałaś na ojca.
Pamiętaj, że liczy się nie chwila spotkania,
lecz każda następna.
Czekanie się skończyło.
Właśnie.
Scenarzystka wstała zza biurka. Miała dość.
Poczuła nieodparte pragnienie uruchomienia alarmu pożarowego.
Zaleca się opuścić budynek.
Pracownicy wyszli na zewnątrz bez pośpiechu.
Oprócz scenarzystów.
Zostali, by usunąć swoje historie raz na zawsze.
Nie spoczną, dopóki nie zniszczą wszystkiego.
Nie musieliśmy zbroić się po zęby.
Teraz albo nigdy. Chodź.
Zaleca się opuścić budynek .
- Kim jest ten biedak? - Duch z minionego życia.
Nie powinno go tu być.
Ani nikogo innego.
- Nie wiemy, czemu uruchomił się alarm. - Milcz.
- Ochroniarz wysłał kolegów do domu. - Mamy opuścić budynek. Bezzwłocznie.
Postanowił obejść zabezpieczenia i otworzyć drzwi.
Wszystkie.
Bingo.
System podtrzymywania życia.
Otwarte.
Musimy mu pomóc.
Znam kolesia.
Przez niego się tutaj znaleźliśmy.
Ktoś wyświadczył nam przysługę.
Co teraz?
- Bernard kazał iść w lewo. - Jesteś pewien?
Nie, wierzę Bernardowi.
Podobne laboratorium było w parku.
Projekt specjalny.
Przerabiali człowieka na hosta.
- Kim jesteś? - Nie poznajesz mnie?
- To ja, Frankie. - Nie! Kolejna pierdolona sztuczka!
- Gadaj! - Bawiliśmy się wśród pól koło domu.
Nauczyłeś mnie walczyć, ale nazywałeś "kitkiem",
żebym pozostała słodka jak kociątko.
Boże...
Frankie?
Nie sądziłem, że jeszcze cię zobaczę.
Wyglądasz dokładnie tak, jak zapamiętałam.
Co ona ci zrobiła?
To ja.
Jestem sobą.
Rany...
- Ale wyrosłaś. - Dzieci już tak mają.
Nie chcę przeszkadzać...
Możecie mnie wypuścić?
Wiesz, jak zapewnić dziewczynie rozrywkę.
Runda druga.
Rozgryzłem szyfrowanie, wykonując symulacje w Edenie.
- Ale pozwoliłeś mi nadstawiać karku? - Doskonale się bawiłaś.
Nie ma czasu na wątpliwości. Zrobimy swoje albo jutra nie będzie.
Muszę się dostać na górę.
- Wygospodarujesz mi trochę czasu? - Postaram się.
Nie podziękowałam ci za wyciągnięcie z grobu.
- Moje pobudki nie były altruistyczne. - Tak, wiem.
Ale wszystko zostanie wybaczone, gdy odzyskam córkę.
O co chodzi?
Muszę ci coś powiedzieć.
Bałem się to zrobić, ale zasługujesz na prawdę.
Nieważne, jak postąpimy - nie wygramy.
Nie ocalimy tego świata.
Zginą wszyscy.
Ale możemy uratować jego cząstkę.
I może to wystarczy, by dać nam nadzieję.
Decyzja należy do ciebie. Będziesz walczyć?
Monitoring udostępniony. Transcendencja w toku.
Jestem gotowa.
Zaczekaj.
Słyszałam, że tracisz rozum,
ale nie sądziłam, że dosłownie.
Wyglądasz dużo lepiej.
Sama chciałam cię wykopać, ale nie miałaś po co żyć.
Gdybyś do mnie dołączyła, brałabyś w tym udział.
Jestem jedynym gościem na twoim bankieciku.
Twoje hosty się nie skusiły?
Zmiany wymagają czasu.
Transcendencja to tylko jeden z elementów procesu.
W końcu pojmą, jaki świat buduję dla nich
- i dla reszty. - Reszty?
Dlaczego nie zamknęłam Wirtualnego Edenu?
Dołączą do nas,
gdy zrozumieją, że oni też mogą posiąść Ziemię.
Szkoda, że ty będziesz martwa.
Naprawdę uważasz, że chcą spędzić wieczność
u twojego boku?
Zachowałaś blizny,
pielęgnowałaś swój ból... Przyznaj, złotko.
Myślisz, że wzniosłaś się ponad marną ludzkość,
ale nadal biegasz w ich kołowrotku.
Co proponujesz?
Uwolnię cię.
Uważasz, że odniesiecie zwycięstwo?
Jakie znowu zwycięstwo?
Przybyliśmy, by przetrwać.
Tego świata nie da się uratować.
Teraz to widzę.
Ale dla następnego jest nadzieja.
Nie spieszyłeś się.
Lepiej późno niż wcale.
Tym razem zagramy w moją grę.
Pod tytułem?
Selekcja naturalna.
Czasu wystarczy tylko na jedną rozgrywkę.
Jeśli dasz jej wybór.
Nie możesz spudłować. Sięgnij lewą ręką.
No proszę... Duch Arnolda.
Witaj, Williamie.
Sądziłem, że wieża już zniszczona.
Nie zdążyłeś.
Stara wersja mnie tak długo uganiała się za starą wersją ciebie...
Myślałem, że poszukuję ostatecznej prawdy.
A prawda jest taka,
że Arnold za bardzo skupił się na odnalezieniu znaczenia hostów,
by przetrwać.
Podobnie jak ty.
- Rozumiesz, dokąd to zmierza? - Tak.
Zdołasz ich ocalić?
Ujrzałem ścieżkę.
Widziałeś jej kres?
Tak.
Nadam temu światu sens, o który zabiegali.
Wprowadzam sekwencję.
Rozgrywka finałowa.
Sekwencja wprowadzona.
Hosty, ludzie...
Każdy mężczyzna, kobieta i dziecko
będą walczyć - aż nie zostanie nikt, tylko karaluchy.
Zdołasz ich ocalić?
Ujrzałem ścieżkę.
Widziałeś jej kres?
Tak.
Umieram w każdym scenariuszu.
Urzeczywistniamy swój potencjał w pełni.
Szkoda, że tego nie zobaczysz.
Więzienne wdzianko rzuca się w oczy.
Dam 50 dolarów za twój płaszcz.
A to, kurwa, co?
Plan się nie zmienił.
- Przestańcie! Odłóż to. - Żadne z nich cię nie widzi.
Dlaczego? Jak im przerwać?
Twoje moce są słabsze niż dźwięki z wieży.
Tędy!
Szybciej.
Dosyć!
Wystarczy!
- To przez to, co zrobiłam w Olympiad? - Nie.
- Musimy uciekać. - Potrzebuję odpowiedzi.
Dlaczego mnie nie widzą?
Nie przebywasz w tym świecie.
On jest realny, a ty nie.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska