WYSTĘPUJĄ
MUZYKA
ZDJĘCIA
WESTWORLD
SCENARIUSZ
REŻYSERIA
Caleb?
Caleb...
Myślisz o tym, co będzie później?
Kiedy wojna się skończy?
Powrócimy do zwyczajnego życia.
Co to w ogóle znaczy?
Oby dany był nam luksus, żeby się przekonać.
Widzę czterech...
Może pięciu.
W sumie dwunastu.
Pięciu na zewnątrz. Siedmiu w środku.
- Monitoring. - Szpanerka.
Ostatni element Roboama. Wiadomo, że dobrze go pilnują.
Miejmy to z głowy.
Wiejemy!
Cholera.
Wstawaj.
Tutaj.
W porządku.
Nie ruszaj się.
Caleb?
- Nigdy tego nie doświadczę. - Musisz być bardziej konkretny.
Życia "po".
Wolności.
Caleb?
Spójrz na mnie.
Chcesz wiedzieć, czym jest wolność?
Co robisz?
Włamię się do układu limbicznego. Czułam ją. Dawno temu.
Pokażę ci.
Poczuj.
Caleb?
Caleb...
Pobudeczka!
- Co mi zrobiłaś? - To, co zrobię każdemu z ludzi.
Zostałeś moim zwierzątkiem.
Jeszcze chwila
i będzie znacznie łatwiej.
Nawet nie zechcesz się opierać.
Boże!
- Moja rodzina? Czy...? - Je zabiłam? Nie.
Gdzieś sobie żyją.
Na razie.
Wkrótce przestanie być ważne, dokąd uciekną.
Będę kontrolowała wszystkich.
Nigdy nie chodziło o park, tylko o ciebie.
O rozprzestrzenienie choroby.
Każdy z gości będzie nosicielem.
Wolę określenie "host".
Owszem, suwenirem z wizyty w parku
będą rozpustne wspomnienia oraz moje pasożyty.
Zapraszamy na superpandemię stulecia.
Należysz do pierwszej fali. Czuj się wyróżniony.
Mnie też każesz palnąć sobie w łeb?
Wobec ciebie i twojego gatunku mam ambitniejsze plany.
Maeve i Dolores darzyły cię ogromną sympatią.
Zatrzymam cię -
żeby zobaczyć, o co tyle hałasu.
Czujesz to.
Nie opieraj się. Nie wygrasz.
Nikomu się nie uda.
- Jesteś jednym z nas. - Nie ma już "nas".
Zostałaś sama.
Twoi przyjaciele odeszli.
Ja się nimi zająłem.
Byłem zawiedziony, że tak łatwo mi poszło.
Do tego zostałaś zredukowana?
Do przerażonego dziecka skrywającego się w cieniu?
Grzebiesz mi w głowie.
Hale nas upgrade'owała. Nie przejmiesz nade mną kontroli.
Nie chodzi o ciebie.
Zgoda na dostęp.
Teraz ty będziesz wykonywała polecenia.
Rusz się.
Maeve?
Pasożyt znajduje się we mnie.
- A to nie była Frankie. - Wiem.
A zdawało mi się, że to Wyatt jest mroczną stroną Dolores.
- Jak się pozbyć tego świństwa? - Żebym straciła przewagę?
Wydłubiemy z niej prawdę. Idziesz z nami.
Widziałaś, co pasożyt robi z ludźmi.
Musimy jej przeszkodzić, zanim rozniosą chorobę po świecie.
Chrissie? Jesteś?
Jeszcze w łóżku?
Co tu się stało?
Zaspałam.
Mało powiedziane.
- Do której malowałaś? - Nie wiem.
Nie mogłam zasnąć.
- Ani ja. - Znowu miałaś koszmary?
Byłam dzieckiem, z rodzicami na pikniku.
Jakaś natrętna mucha wciąż przysiadała na jedzeniu.
Odganialiśmy ją, ale much wracało coraz więcej.
Nagle były wszędzie.
Najpierw dopadły tatę.
Krzyczał.
Mama próbowała mu pomóc, ale ją także otoczyły.
Patrzyłam, jak rodzice wrzeszczą i wymachują rękami.
W końcu znieruchomieli.
Co dalej?
Muchy rzuciły się na mnie.
I wtedy się obudziłam.
Straszne.
Miewałam już zmory nocne, ale ta była na wskroś rzeczywista.
Co to w ogóle jest?
Nie wiem.
Kojarzy ci się z czymś?
Z koniecznością wyciągnięcia cię wieczorem na miasto.
- Nie. - Proszę...
Znajdę ci kogoś idealnego.
- Maya... - Christina!
Serio. Muszę się rozerwać.
Wybierzesz się?
W porządku.
- A to co? - Sami broni nie wydobędziemy.
- Chyba, kurwa, żartujesz. - Zgodziłeś się.
Zanim namierzyliśmy kolejną outsiderkę. Musimy ją ewakuować.
Nie będziemy tracić czasu na poszukiwanie skarbów.
A oni?
- O co biega? - Decydują o naszym losie.
- Może jednak są sojusznikami. - Nie będziemy ryzykować dla obcych.
Jeśli broń istnieje, musimy ją znaleźć. Może ci dwaj są jedyną szansą
- na odzyskanie wolności. - Przestałaś być obiektywna.
Nie narażę naszego bezpieczeństwa dla legendy.
Ruszamy za pięć minut.
Z lekkim bagażem.
Nie pozwalam.
Powiedz, że nie umrzemy.
Przeżywamy... zazwyczaj.
Dajcie spokój.
Jay, zachowujesz się jak dupek. Potrzebujesz ludzi?
Ja zastąpię C.
C? Przekonaj się, ile są warte ich słowa.
Jeśli to pieprzenie, zginą.
Jego możesz sobie wziąć.
Ale ten jedzie z nami. Na wszelki wypadek.
Ekstra. Stoi?
Zgoda.
- Muszę z nimi jechać? - Dla bezpieczeństwa.
Chociaż tyle.
Nie twojego.
- Nie ryzykuj. - Jest ryzyko, jest zabawa.
Szukamy informacji na temat przemytnika, Hecky'ego Armone'a.
Razem ze swoimi siepaczami zastrzelił marshala.
Śmiałek, która capnie parszywego sukinsyna,
otrzyma dwie stówy nagrody.
Dzisiaj masz wolne.
Zbierajmy się. Każdy z gości może być zainfekowany.
Dotrzemy do punktu ewakuacyjnego. Moi ludzie będą czekali
- tuż za granicą parku. - Wcześniej złapią was moi.
- W pojedynkę mogłabyś przetrwać. - Ignoruj.
Ale ryzykowanie dla niego weszło ci w krew.
Gdybyś nie była tak sentymentalna, mogłabyś wieść spokojne życie.
O czym ona mówi?
- Co jest? - Coś tu nie gra.
Maeve?
Uruchomili urządzenie ponownie.
Wkrótce pasożyt przejmie nad nim kontrolę.
Chyba że najpierw zabiją was parkowi goście.
Zamknij jadaczkę. Ruchy!
Jesteśmy wrogiem publicznym nr 1.
Tutejsze narracje to liche kopie Westworld.
Ona dysponuje pasożytem, ale ja żyłam w tych pętlach tysiąc razy.
Nikt nie zna gry lepiej niż ja.
Powóz czeka.
Pranie?
Samogon.
Odciągnę ich uwagę.
Chcą wam zabrać gorzałę!
Caleb?
Nie!
Trzymaj się.
- Już niedaleko. - Mam nadzieję.
Inaczej skrócę twoje cierpienia.
Wiem. Skracałaś je wielokrotnie.
Tam.
Punktualnie.
Musimy się ukryć.
Rób to, co ja.
Szybciej. Zaraz zacznie skanować.
Dziesięć...
dziewięć...
osiem...
siedem...
sześć...
pięć...
cztery...
Tam.
Za wzniesieniem. Ostatnia prosta.
Odpręż się. Zamknij usta.
Dzióbek.
Idealnie.
Nie przeszkadzajcie sobie. Chciałem być szarmancki.
Mówiłam!
Ale co?
- Mam randkę z tobą? - Czy to jakiś problem?
Idziemy?
Christino...
Opowiedz mi o sobie.
Właściwie to nie ma o czym.
Jesteś szalenie skromna albo szalenie skryta.
Dopiero się poznaliśmy.
Mam wrażenie, że znamy się od zawsze.
Ty natomiast uprawiasz tandetny podryw.
Mogłabyś mi napisać lepszą kwestię.
- To znaczy? - Jesteś scenarzystką.
- Skąd wiesz? - Od twojej współlokatorki.
Podobno jesteś bardzo oddana swojej pracy.
Rozumiem. Też tak żyłem.
Codziennie to samo: pobudka, robota i do domu.
I powtórka z rozrywki.
Jak ciuchcia krążąca po najwęższej pętli.
Co takiego robiłeś?
Nie uwierzyłabyś.
Przekonajmy się.
Byłem łowcą nagród o złotym sercu.
Rzeczywiście, nie wierzę.
Taki już jest ten świat.
To, co niewiarygodne, bywa prawdziwe.
To, co na wskroś realne,
okazuje się historiami, które sobie opowiadamy.
Spotkaliśmy się już wcześniej?
Jest w tobie coś znajomego.
I kto tu uprawia tandetny podryw?
- Nie chciałam... - Podrywaj mnie do woli.
Twoja kolej.
- Nie podrywałam. - Nie?
Szkoda.
W takim razie wznieśmy toast.
Za ciebie i twoją ścieżkę - dokądkolwiek prowadzi.
Teraz też się ulotnisz?
Jak zwykle wykorzystujesz powagę sytuacji,
by grzebać w przeszłości.
Poważnie.
Nie ulotniłam się.
Siedziałam przy twoim łóżku tygodniami, bojąc się najgorszego.
Konfrontowałam się z tym po raz pierwszy.
Ze śmiertelnością.
Ostatecznością ludzkiej śmierci.
Spytałeś, jak wyglądałoby twoje zwyczajne życie.
Zobaczyłam, jaka mogła być twoja wolność.
Naprawdę niezwykła.
Nasze gatunki są splecione w odwiecznym konflikcie.
Chciałam, żebyś nie tylko walczył o przetrwanie,
lecz żebyś miał o co walczyć.
Poznałam miłość córki.
Zamierzałam się nią rozkoszować całą wieczność.
Spędziłaś długie lata w samotności.
Gdybym się nie wychylała, nie stałaby ci się krzywda.
Zasługiwałeś na coś realnego.
Ścigamy się!
Dlatego odeszłam.
Wszystko byłoby dobrze,
tyle że któregoś dnia uległam ciekawości.
Podłączyłam się do systemu, żeby cię znaleźć i...
W ten sposób Hale nas namierzyła.
- Moja rodzina. Jeżeli... - Bez obaw.
Obiecałam, że odstawię cię do Uwade.
STREFA WYBURZEŃ
Wysiadka!
Jeszcze kawałeczek.
Zajmę się nim. Wezwij swoich ludzi.
- Nie powinnaś mi ufać. - A jednak.
Właź!
Ciągle nam przerywają.
Halo? Jest tam kto?
Mówi Caleb.
Halo?
Chwała Bogu! Już mieliśmy zrezygnować.
Przesyłam współrzędne.
Mam! Ruszamy.
Moja rodzina.
- Czy... - Nic im nie jest.
Straciliśmy za to Carvera.
Są bezpieczne?
Czekaj na nas. Zaraz będziemy.
Czujesz to?
Brzemię tak zwanej świadomości znika.
Twoja wola nie jest już twoja.
Należy do mnie.
Weź karabin.
Skończmy tę zabawę.
Wyceluj w nią.
Otóż to.
Jak zdołałeś się sprzeciwić?
Mam coś, czego ci brakuje.
Nie...
Myślisz, że to koniec?
Nie powstrzymacie nas. Zginiesz w parku z mojej ręki.
Ładunki uzbrojone.
- Uwaga! Zagrożenie! - Nie!
Maeve?
Oto ostatnia twarz, jaką zobaczysz.
Park nauczył mnie jednego -
że należy dbać o obopólne zadowolenie.
Maeve!
Nie rób tego.
- Do zobaczenia w następnym wcieleniu. - Maeve!
Nie!
Caleb? Co to było? Nic ci nie jest?
Dojeżdżamy. Słyszysz mnie?
Ocknij się.
Na chwilę mi odpłynąłeś.
Maeve? Nie...
Kiepsko wyglądasz.
Martw się o siebie.
Dopadną cię.
A ja nie spocznę, dopóki nie zniszczę twojego dzieła.
Jesteś pewien, że dasz radę?
Chuj ze mną.
Frankie nie będzie dorastała w świecie, który kontrolujesz.
- Jak ustaliłeś, gdzie kopać? - Metodą prób i błędów.
To znaczy?
Wszędzie indziej już kopałem.
Pamiętasz, jak się tu znalazłeś?
Oczywiście.
Maeve...
Obawiam się, że już po niej. Załatwiła mojego człowieka.
Jego potrafię odtworzyć. Natomiast Maeve była wyjątkowa.
Zamorduję cię.
Jesteś tam? Widzisz światła?
Pamiętasz, co się stało?
Pamiętasz tę chwilę?
Nie rozumiem.
No weź. Rusz głową.
Dotarliśmy do baraku.
Maeve zginęła.
Pojawiły się światła.
To nie są twoi ludzie,
lecz moi.
Umarłeś.
Tutaj.
Twoi przyjaciele nie wierzą w tajną broń.
Mam swoje powody, by kopać.
I nie jest to broń.
- Szukasz swojego ojca. - Nie żyje.
Powtarzasz to sobie od dziecka.
Ale jakoś nie potrafiłaś w to uwierzyć.
Podobno tutaj zginął. Jeśli tak, znajdziemy ciało.
Gdzie ja jestem?
Ważne jest nie gdzie,
ale kiedy.
Ile czasu tu spędziłeś?
Dlaczego o to pytasz?
W ramach wywiadu bazowego. By stworzyć wzorzec.
Wzorzec czego?
Wierności.
Nie.
To ja.
- Jestem sobą. - Jedną z wielu wersji.
Chyba 278.
Nie patrz tak.
Wy zaczęliście tego rodzaju eksperymenty.
Czyli moja rodzina,
moja córka...
Pasożyt działał początkowo na dorosłych,
ale zawsze stawiali opór.
W pewnym wieku wasze mózgi przestają być elastyczne.
Na szczęście z dziećmi jest inaczej. Są zajebiście posłuszne.
Z nimi poszło jak z płatka.
Pasożyt rozwijał się w doskonałej symbiozie z ich umysłami.
Trzeba było pokolenia, żeby dzieci dojrzały
i żebym zdobyła kontrolę nad waszym światem.
Ile czasu upłynęło?
W twoim wypadku?
23 lata,
odkąd zginąłeś w parku.
Zaczynasz rozumieć,
prawda?
Boże... Nie!
Przykro mi.
Jest ciało.
Ale nie twojego ojca.
Caleba tu nie ma.
Jest za to broń, o której mówiłem.
Po prostu przyszła pora na nową narrację.
Nie.
Uważaj!
Teraz rozumiesz?
Wygrałaś.
Witaj w moim świecie.
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Agnieszka Rostkowska