SERIAL NETFLIX
Gdy zamarzasz,
krew przestaje docierać do kończyn.
Gromadzi się w organach, by je ogrzewać.
Tak mówił mój pierwszy luby.
Pracował na platformie. Chudy i wysoki, wytrzymały jak ircha.
Mawiał: „Ruthie, twój uśmiech mnie grzeje.
Zachowaj go, aż mnie tu przywieje".
- Idziemy. - Dobra.
Ruchy.
Beznadzieja.
Potem zimno odbiera ci zmysły.
Na koniec tracisz wolę.
Mimo to
serce nadal walczy.
Ruth.
Wilford knuje coś na tyle.
Gdy odchodzi, słońca brak
Gdy jej nie ma, zimno jest
Gdy odchodzi, słońca brak
Te rozłąki trudno znieść
Tęskno mi, gdy nie ma jej
Dziś ważny dzień.
To prawda. Jesteśmy gotowi przeprowadzić próbę.
Biedny, kochany dr Headwood.
Jak się czujesz bez naszego biednego doktora?
Wciąż czuję jego obecność.
Wierzysz, że potrafisz go zastąpić?
W stu procentach.
Pasuje do okazji? À la Projekt Manhattan.
Pasuje.
Odłóż szczotkę i podaj mi ręcznik.
Przepraszam. Jest tyle do zrobienia.
Dziękuję.
Zbyt wcześnie utraciłam swojego lubego.
Platforma zatonęła wraz z całą załogą.
Wiem, że mój uśmiech go ogrzewał, gdy dryfował w oceanie.
I wiem, że nasze serca przetrwają najdłużej
w pociągu Wilforda
o 1023 wagonach.
Jest odwodniona, niedożywiona, ma słabe ciśnienie.
Pewnie ma zatrucie promieniotwórcze.
Chcesz pogadać o tym, co się stało?
Prawie zginęliście.
Chodzi o nasz pocałunek.
Spodziewam się dziecka i obiecałem Zarah...
- Nie chcę o tym mówić. - Ja też.
Ben ma dane. Sprawdźmy, czy było warto.
Dobrze.
Nie pojmuję, jak ktoś mógł przeżyć tam osiem lat.
Zamrażasz się.
Energii dostarcza chłodzący się reaktor.
Genialny pomysł w sumie.
A nawet nie po to tam poszedłeś.
Fakt.
STREFA ZAMIESZKIWALNA
I mamy wyniki.
Krzywisz się nie tylko z powodu bólu.
Znów to samo.
Według analiz miejsce się ociepla,
ale tendencja nie jest wystarczająco wzrostowa.
Ile szacujesz?
- Cały wiek? - Mniej więcej.
Zatem piąta jałowa eskapada.
Została nam jedna lokalizacja.
Ciepłe, arabskie gniazdko.
Ze zgromadzonych danych
wygląda całkiem obiecująco.
Na Rogu Afryki, na południe od Półwyspu Arabskiego.
Nie starczy nam jedzenia.
- Przybyła nam buzia do wyżywienia. - Pora odzyskać pociąg.
Połączymy się i wspólnie dotrzemy do nowego ciepłego miejsca.
Przejmiemy pociąg, ale jak go utrzymamy?
Racja. Wracamy z pustymi rękami.
Bez dowodu na Nowy Eden.
Bez Melanie.
Wcale nie z pustymi.
Wręcz przeciwnie.
No już.
Już dobrze. Spokojnie.
Wszystko w porządku.
Nie potrzebujesz kombinezonu.
Już dobrze.
Witaj.
Jestem Andre Layton.
To ze mną walczyłaś w reaktorze.
Pamiętasz? Mówisz po angielsku?
Tak?
Proszę.
W porządku?
Jak masz na imię?
Asha.
Super.
Nie bój się, jesteś bezpieczna.
Nikt cię nie skrzywdzi. To Snowpiercer.
Snowpiercer?
To mi się śni?
Jeśli tak, to nam też.
- Przetrwał? - Pokażę ci. Możesz chodzić?
Tędy.
- A to kto? - Nie masz prawa zadawać pytań.
Daj spokój, Bess. Byli na zewnątrz?
Jak tam główka? Pewnie boli.
Bardziej bolało, gdy złamałaś mi nos.
Gdzie pan Wilford? Wielki Inżynier?
Sami nie wiemy. Mamy teraz dwa pociągi.
Trzymacie kobietę w klatce.
To długa, skomplikowana historia. Twojej też chętnie wysłucham,
ale lepiej robić rzeczy po kolei, uwierz mi.
Czemu mam w cokolwiek wierzyć?
Witaj na pokładzie.
Dziesięć procent powinno być w sam raz.
To odpowiedni poziom.
A wyłączone wagony z Pierwszej
zapewnią bufor dla impulsu elektromagnetycznego.
Wypuśćmy ptaszynę, Kevin.
Rozpoczynamy test. Dziesięć procent.
Potwierdzam.
Rozpocząć odliczanie.
Gotowe.
Odliczanie.
Dwie minuty.
Przyniosłem ci koleżkę.
Wychodzimy stąd?
Założę się, że to jakaś broń.
Jest w ostatnim wagonie w miejscu łączenia z drugim pociągiem.
Może to tylko grzejnik?
- W porządku? - Tak. To przez ziąb.
Dlatego lepiej tam nie wychodź.
Nie możemy cię stracić.
Żaden tu ze mnie pożytek.
Pięć, cztery,
trzy, dwa...
Już.
Co to było?
Jakby prąd mnie przeszył.
To pewnie to coś.
Brawo, Kevin. Brawo, załoga.
Tak!
Oz, co się dzieje?
Daj mi chwilkę. Chcę...
Chcę to zapamiętać.
LJ...
świat jest okrutny,
ale dzięki tobie
wreszcie nabrał sensu.
Lilah Junior,
wyjdziesz za mnie?
Ja pierdykam, jaki duży!
No. Obłęd. To pewnie największy brylant, jaki się ostał.
- Kosztował mnie parę skarpet. - Włóż!
Powiedz „tak".
Tak!
Nie sądziłam, że po śmierci rodziców ktoś mnie pokocha.
Wiem, skarbie.
Powiedzmy Wilfordowi.
Serio?
Tak. By okazać szacunek.
Nie mam nikogo poza nim.
Oprócz ciebie.
Lilah Junior i pan Osweiller chcą się z tobą zobaczyć.
Niech wejdą.
Założył krawat.
Moja młoda para z Wagonu Nocnego.
- Możemy porozmawiać na osobności... - Pobieramy się.
- Co? - Panu pierwszemu o tym mówimy.
LJ, moja droga, co za niespodzianka.
Mądrze pan postąpił, dając jej taki ładny pierścionek.
Kiedy wyprawialiśmy wesele?
To wielka okazja.
Czegoś takiego właśnie nam trzeba.
Nie spodziewamy się niczego.
- Nawet nie... - A ja tak.
I słusznie, moja droga. Ten odcinek jest przygnębiający.
Damy wszystkim wolne.
Pokażemy buntownikom, na czym polega jedność.
Że dzielimy wspólny los, a lojalność popłaca.
Co ty na to?
Przydałoby nam się odetchnąć.
- Może dodatkowy przydział... - Pięknie. Zatem jutro.
Jutro?
Czemu nie? Nie zdążysz się rozmyślić.
Przystroimy Nocny Wagon, LJ.
Czy raczej pani Osweiller?
Folger-Osweiller?
Brzmi idealnie. Czerwony zamsz, draperie.
Zarah, pogadaj z Ciastkarzem.
- Posłałeś go do Kompostowni. - To go wyciągnij. Mamy ślub!
LOJALNE WESELE!
Niech się wykąpie i załatwcie mu składniki.
Dziękuję.
DZIEŃ WOLNY OD PRACY
Psiakrew, co ty tu robisz?
Wilford konstruuje jakąś broń. Wiesz coś o tym?
Wiem tylko, że coś kombinuje.
Ruth widziała, że Javi nad tym pracuje. Chce się z nim skontaktować.
Mówiłam wam. Javi się do mnie nie odzywa.
Nie jest sobą, od kiedy pies go pogryzł.
Każdy z nas ma jakieś rany. Ruth nalega na spotkanie.
Walenie w monitor nie poprawi geosynchronizacji.
Przynajmniej mogę sobie ulżyć, ale wypadamy z orbity.
Jak znaleźć igłę w stogu siana?
Dziękuj Bogu, że to tylko stóg siana.
- Jakieś teorie? - Mam jedną.
Że nas ściga?
To całkiem dobre założenie psychologiczne.
Jeśli tak jest, za dzień, dwa będziemy na głównym torze.
W tym miejscu sygnał satelity miał większy zasięg.
I może go wypatrzymy.
A on nas?
Mama byłaby dumna z tego, jak sobie poradziłaś.
Nie sądzę, ale dziękuję.
Znaleźliśmy kogoś, kto przetrwał.
Może warto liczyć na cud.
Ona nie żyje, Ben.
Pogodziłam się z tym.
Kim ona jest?
Powiedz chociaż, czego szukasz.
ARABIA SAUDYJSKA
Co znalazłeś?
ZNÓW MIAŁEM TEN SEN
Tutaj.
Przygotowałam ci pokój.
Tak tu ciepło.
- Dziękuję... - Josie.
Josie.
Wybacz, dawno z nikim nie rozmawiałam.
Nie szkodzi. Przypomnisz sobie.
Przeżyłaś. To...
Wszystko gra?
Dobrze się czujesz?
Byłaś kiedyś bliska śmierci z zimna?
Prawie jak każdy z nas.
Jest tak, jak mawiają?
Tak.
Ogarnia cię spokój. Czujesz ciepło.
Masz zwidy.
Na przykład drzewa?
Smocze drzewo. Trawa.
Czułem słońce.
To miejsce, którego szukamy.
Dobrze, że wróciłeś, bo to nie było to.
Spójrz. Te drzewa rosną tylko w Zatoce Adeńskiej,
dokładnie tam, gdzie nasz arabski ciepły punkt.
Nigdy wcześniej nie słyszałem o tym drzewie.
Ale je zobaczyłem.
Czyli miałeś wizję?
- Mówię, jak było. - Komuś jeszcze?
- Nie. - To dobrze.
Nie zbaczaj z toru.
Bliskie spotkanie śmiercią i otworzyła ci się jakaś szufladka.
Może uczyłeś się o nim w liceum.
No tak. Pewnie masz rację. Dzięki.
To tylko kolejne bliskie spotkanie ze śmiercią.
No tak.
Kocham cię!
Dziś stosujemy inną taktykę, Kevin.
Bombardujemy urokiem.
Co ty na to?
Za dużo czerwieni?
Nigdy.
Popieram.
- Czemu to powiedziałaś? - Co?
No co?
Folger-Osweiller.
Tak sobie. Nie wiedziałam, że wpisze to do księgi.
To teraz jego wesele.
- Wiedziałem. - I co z tego?
Będziemy królem i królową dnia.
Wykorzystuje nas.
Inwestuje w nas.
Zadowoliłbym się skromną imprezą.
Zaśpiewałbym ci coś. Kameralnie. To by nie przeszło, co?
Bo nie mamy żadnych przyjaciół.
Chcę silnego partnera. Może kiedyś przejmiemy władzę.
- LJ, Chryste! - Co?
Starzy umierają, młodych też coraz mniej.
Wkrótce będziemy nimi rządzić.
To nasz ślub. Zawsze musisz coś knuć?
- Nic w tym złego. - Dobra!
Knuj sobie dalej! Za późno, by to odwołać,
bo Wilford odmroziłby mi łeb, prawda?
Nie waż się odchodzić!
Oz?
Javi?
Porozmawiajmy. Jesteśmy sami.
Maszynisto, Wilford wzywa do Pierwszej.
Jestem na zmianie.
Nie wiem. Chce, byś przyszedł, więc włącz autopilota i idź.
Pięknie wyglądasz.
To twój dzień.
Zostaw już.
Nieważne, jak to wygląda. Zostaw.
Słyszałem o smutnych pannach młodych, nie o wściekłych.
- Pójdę już. - Tak będzie lepiej, dzięki.
No już. Proszę. O co poszło?
„Wiecznie coś knujesz". Uważa, że jestem samolubna i okrutna.
Czasem muszę, prawda?
Dlatego jesteś w Nocnym Wagonie.
Jesteś realistką. Wiesz, że ktoś zawsze musi ucierpieć.
Właśnie. Nie mówię tego na głos, ale c'est la vie.
Pewnie uważa, że przywłaszczyłem sobie waszą ceremonię.
Wiesz, czemu twój ślub jest dla mnie ważny?
Pomoże zapanować nad ludźmi.
Tak. Zobaczą, że wszystko tu odbywa się po mojemu.
W pociągu dawne prawa i zasady moralne
nie liczą się aż tak... jak co?
- Lojalność. - Otóż to.
Lojalność wobec pociągu.
Zachowaj krokodyle łzy na czas ceremonii.
Zrób przedstawienie. Dla mnie.
Dobrze.
Do zobaczenia.
Urocze miejsce na ślubne łoże.
Dziękuję. Sami je urządziliśmy.
Podejdź.
Usiądź.
Młoda, burzliwa miłość. Wiem coś o tym.
Mówię tylko o słowie „burzliwa".
Ale LJ się smuci.
No tak, to...
Przedślubna trema.
Uporamy się z tym.
Czuję się za nią odpowiedzialny.
Przejrzałem dokumentację personelu pana Roche'a.
Wygląda na to, że nie próżnowałeś.
Kręciło się na boku. Owszem.
Przedsiębiorca o bezwzględnym stylu.
Idealny kierownik Nocnego Wagonu.
Tymczasem...
te dłonie...
tak pięknie grają na pianinie.
Pragnąłbyś zarazem być artystą.
Kwilić smętne piosnki.
Nie dorastałem w, że się tak wyrażę, twórczym otoczeniu.
Znalazłeś ujście.
Panie pianisto.
Z rudą żoną za barem.
Należycie do mojej ekipy.
Wiemy to.
Naprawdę.
Twoje dawne zagranie, pamiętasz?
Moje też ściśnij.
No dalej. Ściskaj.
Mocniej.
Mocniej. Z basso profondo.
Co masz robić tymi dłońmi?
Miażdżyć jaja.
I pieścić żonę.
Jak już to ogarniesz, to możesz sobie bębnić po klawiszach.
Masz wielki talent.
Szczerze.
Dokumenty.
Torba.
Panie De la Torre.
To tylko ja.
Kopę lat.
Ruth? Przecież...
Jesteś w drugim pociągu.
Nie, cały czas jestem tutaj i pomagam pasażerom.
Robię to dla naszych przyjaciół.
Nie powinnaś tu być.
Javi.
- Tak mi przykro... - Nie...
Potrzebuję fachowej pomocy.
Nad czym pracujesz? Do czego to ma służyć?
Ma powstrzymać Laytona.
- Wracam do psa. Wybacz. - Czekaj.
Powiedz, jak to działa.
- Nie. - Javi?
Jaka śliczna.
Witajcie, dzielni pasażerowie. Robotnicy.
Z wielką przyjemnością ogłosiłem dzień wolny,
by wspólnie świętować.
A świętujemy związek
Lilah Folger Junior i Johna Christophera Osweillera.
Wiem, że to trudny czas chłodu i wyrzeczeń.
Surowej dyscypliny.
Zapłatą są odmrożenia
i strata bliskich z powodu grypy. Niech spoczywają w pokoju.
Tym razem świętujemy zwycięstwo, czyż nie?
Tradycyjne zaślubiny.
Napełnijcie kieliszki, starczy dla wszystkich.
Jest też gorące jedzenie.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Cały pociąg wzniesie toast za Lilah i Johna.
Dalej! Na zdrowie.
Wszyscy razem.
Za nierozerwalne przymierze z pociągiem.
Za lojalność
i naszą umowę.
By przetrwać.
Wilford!
Brzmi jak broń elektromagnetyczna.
Nigdy takiej nie widziałam.
- Wiesz, jak działa? - Tak.
Wysyła impuls, który ma sparaliżować całą elektronikę w Snowpiercerze,
by obezwładnić Laytona.
Więc póki trwa to wesele, spróbujmy temu zapobiec.
Macie instrukcje?
Serio.
Powiedziałem jej, że się na tym znasz.
Na rozbrajaniu broni EMP?
Tak.
Co?
Dokąd to, Javi?
Wracam do psa.
Skąd wracasz?
Odbierałem dane.
Mogę już iść?
Chodź ze mną.
Za mną.
Ty też.
A teraz pora na uświęcone kroki,
które jednoczą nas z Wieczną Lokomotywą.
Te cztery kroki reprezentują ścieżkę, jaką podążyła ludzkość.
Od trawy
do lodu.
- Od lodu do stali. - Od lodu do stali.
A od stali do świateł...
Wiecznej Lokomotywy.
Ktoś tędy przechodził?
Ten poharatany maszynista, jak zwykle.
Wszedł i wyszedł.
Tak czy owak sprawdzę.
Wesele to świetna okazja dla wroga.
Nie mam pojęcia, jak to rozbroić.
Pokombinuj.
- To twój plan? - Ty nim jesteś.
Trepy i obsługa!
- Co? - Dopadną nas tu, jazda.
Spadamy stąd.
- Już. - Nie, dokończcie robotę.
Co chcesz zrobić?
Odwiodę ich uwagę, inaczej wszyscy tu utkniemy.
Zatrzymają się na mój widok.
Wyłączcie to i dajcie Laytonowi szansę.
- Ruth... - To rozkaz, panie Pike.
Przejmie pan stery.
Wierzę w pana.
Gratulacje.
Jak miło.
To ty.
Tak, Kevin. To ja.
To mnie szukałeś.
Biegając w kółko jak kurczak bez łba.
Poddaję się.
Jestem głodna i przemarznięta.
Zostaniesz bohaterem bez żadnego wysiłku.
Pojmać ją.
Na początku było nas 34.
Korzystaliśmy z mocy powyłączeniowej.
Koreańscy naukowcy,
zagraniczni technicy jądrowi jak ja.
Niektórzy z naszych bliskich.
Plądrownicy zabili połowę z nas, potem sami powymierali.
Plądrownicy?
Resztę wykończył mróz i zatrucie promieniotwórcze.
Mój bratanek miał 15 lat.
Odszedł ostatni.
Miał raka tarczycy.
Pod koniec błagał, bym go zabiła.
To było cztery lata temu.
Potem...
straciłam rachubę.
Przestałam liczyć na to,
że ktoś jeszcze przetrwał oprócz mnie.
A potem zobaczyłam ciebie.
Zawiodę cię,
ale w międzyczasie ludzkość nie poczyniła postępów.
Ryzykowałeś życiem i wbrew rozumowi, by mnie ratować.
Dlaczego?
Cieszę się, że to zrobiłem.
Wciąż jedziemy na oślep.
Poprzednio obraz tu był.
- Satelity szwankują. - Opcje?
Mamy jakieś opcje?
Zjeżdżamy na główny tor
i wypatrujemy ich przed nami
albo za nami.
Albo jedziemy równolegle do toru,
licząc na to, że sygnał się polepszy i satelita ich wyłapie.
- Druga opcja. - Tak jest.
Co cię do tego skłoniło?
Kolejna wizja?
Nie. Jazda obok głównego toru da nam więcej możliwości.
Tak.
Poświęciła się dla nas. Musimy to deaktywować.
- Jasne? - To jest wejście do laptopa.
Nie zhakujemy oprogramowania.
Może pokombinujemy z zasilaniem.
Sekwencja uzbrajania.
- Uruchomiło się. - Szlag!
- Pełna moc. - Widzę!
Nie mogę wyłączyć.
Nie da się przerwać.
No proszę...
Wiedziałem, że to ktoś rozeznany w logistyce.
Jestem pod wrażeniem, że upadłaś tak nisko,
by czołgać się po dnie.
Nie lubię sprawiać rozczarowań.
Gdybyś tylko pozostała lojalna.
Jestem lojalna.
Sprawie ważniejszej od pana. Źle pan to wszystko rozegrał.
Ciągle to słyszę, a jednak zawsze wygrywam.
Chodzi o to, by przewodzić.
Lojalność to nie wszystko.
Ważna jest miłość. Nie taka, którą się pan żywi.
Bezwarunkowa miłość. Poświęcenie dla wszystkich pasażerów.
- Boże! - Miłości nie da się ignorować.
Ani przewidzieć.
Wywalmy to za drzwi.
- Nie mamy kodów ani kombinezonów. - Pomyślmy.
Wczesny bunt.
Rozwaliliśmy zawiasy zablokowanych drzwi.
Jazda!
Dobra.
Siłacz, dawaj to!
Gotowe. Dawaj.
Ruchy.
Gotowe!
Szykują dla ciebie otwór.
Dopilnuję, żeby ucięli wysoko.
Protezy nie przyczepisz.
I tak bym jej nie chciała.
Gotowe?
Zmykaj. W nogi, siostro!
Biegiem!
Jak na ironię, te okienka miały służyć za straszaki.
Nie zamierzałem ich używać.
Za to ty tak.
Trzynaście razy.
Odbędę pokutę.
Utnij mi rękę.
Ciekawe, co to było?
EMP?
Triangulacja.
Sygnatura. To pewnie oni.
Zgadza się.
Są 520 kilometrów na zachód.
Na głównym torze.
To lepsze od obrazu satelity.
To znaczy, że Wilford nas nie wypatrzy.
Możemy go zaskoczyć.
- Nienawidzi niespodzianek. - Ekstra.
To mu ją zgotujemy.
Skonstruowałem coś dla was.
To coś ocaliłoby mnóstwo z was.
Obezwładnilibyśmy piracki pociąg Laytona
bez jednego strzału.
Ale przez szczura,
który ukrywał się w rurach,
gdy nadejdzie wojna,
poleje się wasza krew.
Zostały nam tarcze i pałasze. Przez ciebie.
Proszę dać znać.
Nie zwlekajcie.
Wrócili.
- Na posterunki! - Jazda!
Na posterunki, kundle!
Dalej!
Napisy: Ewa Nowicka