SERIAL NETFLIX
Bonnie, ściąga cię za daleko.
Bonnie!
Bonnie?
Bonnie!
Nie!
Co?
Pawiany w Peru?
Tylko nie pawiany.
Co? Przecież to nie ja.
To nie ja!
Boże, chcą mnie dopaść!
To niemożliwe!
Pawiany!
Trzeci koszmar w tygodniu.
Czwarty, licząc ten ze mną jako napaloną szynszylą,
ale nie liczę.
Nie mogę się ruszyć.
Hej, nie jesteś moim śpiworem!
Puszczaj, żarłoczna skarpeto!
Cholera! Anakonda!
Spuść jej łomot!
Nie jedz mnie.
Moje ciało jest pełne lipoprotein niskiej gęstości.
- Czy to ten zły cholesterol? - Tak, to ten.
Jem tylko kanapki z wołowiną i ser.
I nie żałuję.
Co wy robicie? Ściągniecie tu krokodyle.
Boże! Beznogi krokodyl!
Nic mi nie jest.
Brawo, Dietrich.
Wystraszyłeś go, udając drapieżnego ptaka.
Co? Ja tylko panikowałem.
Czasami to wystarczy.
Bywa, że panika to najlepszy plan ucieczki.
{an8}Byliśmy na wyprawie w głębi królestwa pawianów…
{an8}SAWANNA, AFRYKA
{an8}…próbując nagrać zwyczaje godowe łuskowców.
Nie znowu.
To już szósty ołówek.
Nie lubię twardych ołówków.
- Na wypadek utknięcia palców. - Niby w czym?
Właśnie! Nigdy nie wiadomo.
Cicho. Straszysz łuskowca.
Twoje notatki są godne podziwu, ale potrzebujemy ciszy,
by nagrać gody łuskowców.
To nie notatki, tylko dziennik lęków.
Zapisuję wszystko, czego się boję, by później tego unikać.
- Widzicie? - Pokaż.
Teleturnieje, peruki klaunów, krokodyle.
Boisz się kłaków z pępka?
To zagrożenie pożarowe w ciuchach.
Łuskowce nie są groźne.
Niegroźne? Spójrz, jak chodzą.
Jak zły eunuch z mrocznym sekretem.
I spójrzcie.
W chwilę zmieniają się we wściekłą szyszkę z ostrzami,
gotową zmielić nasze ciała na krwawe kawałki.
Nie do wiary.
Zwijają się, gdy się boją.
Strach je chroni.
Widziałem nawet głodne lwy, które musiały obejść się ze smakiem.
Właśnie. To powinno być twoje ulubione zwierzę.
Moje ulubione zwierzę to mój kot, Liliana Duval.
Choć nieco mnie przeraża. Chwila.
- Idź na terapię. - Nie oceniaj mnie.
Niczego się nie boisz?
Była jedna żaba, ale szybko mi przeszło.
Dzieci! Zobaczcie, kto tu jest!
Jestem Żaba Mlaskacz!
Jestem sobie Żaba Mlaskacz Chce ktoś tulaska dostać?
Cześć, mała?
Chcesz tulka od żabci?
Nie jesteś prawdziwą żabą!
Zasłużyła na to.
Ale poza tym boję się tylko nieuchronnej śmierci.
Czasami myślę o tym tak dużo, że krzyczę do poduszki.
- Ale nieważne. - Nie boję się śmierci.
Co? Dość mam strachów za życia.
Śmierć daje wytchnienie od lęku.
To było głębokie.
Mam pewien lęk.
Boisz się czegoś?
Tak.
Walczysz z niedźwiedziami i rekinami.
Czego się boisz?
Pawianów.
- Pawianów? - Tak.
Podróżują w grupach, czasami setkami.
Ich podłużne twarze są pełne ostrych kłów.
Będą udawać twoich przyjaciół,
a potem we śnie wyrwą ci twarz i zjedzą ją.
- Zjedzą twarz? - Tak.
Nawet jeśli przez 10 lat są ci niczym rodzina.
- Hieny. - Co robimy?
Najlepszy sposób, to pozwolić im, by odgryzły ci nogę lub rękę
i walczyły o nią, kiedy ty będziesz uciekać.
No jasne.
Jakieś inne pomysły?
Zostaje nam tylko jedno.
Panikuj, Dietrich!
- Co się dzieje? - Panikujemy.
To lękowe zachowanie obronne,
które dezorientuje wroga i pozwala uciec.
Drapieżniki często wykorzystują lęk.
Kiedy fulmar boi się o życie, broni się za pomocą wymiotów.
Mają one specjalną właściwość, przez którą niszczą skrzydła.
Bazyliszek płatkogłowy zwany jest jaszczurką Chrystusem,
bo gdy zaczyna się bać,
biegnie tak szybko, że dosłownie unosi się na wodzie.
Inne zwierzęta, antylopy czy króliki, gdy się boją,
biegają bez ładu i składu, by zdezorientować wroga.
Panikuj! To nasza jedyna szansa!
To nawet fajne!
Boże, ratuj nas!
Błoto. Dietrich, nie panikuj.
Kazałeś mi! Nie ma odwrotu!
Nie, gdy jesteś uwięziony w błocie.
Wzywasz wszystkie drapieżniki na obiad.
Do dupy.
Uciekamy!
- Bonnie! - Zły pies!
Siad!
Nie umrę tu.
Do jasnego krokodyla!
Bonnie, daj drugi but.
Wynośmy się.
Co jest z nami? Po co ryzykujemy życie?
- Dla sekstaśmy łuskowca? - Racja.
Każdy wie, że kupę kasy dają sekstaśmy mało znanych gwiazd.
W kostiumie kucyka.
Weź oddech, Dietrich. Bonnie, wciąż nosisz rozmiar 40?
Tak, dzięki.
Kogo obchodzą łuskowce? Już po nas.
Dajcie spokój.
Możemy nagrać to jako pierwsi.
Mamy umrzeć za nagranie?
Po co?
By mieć kolejny artykuł
w Annual Review of Animal Biosciences?
Właśnie! Chwila. Już jakiś miałeś?
Nie.
Pawiany.
- Czemu to muszą być pawiany? - Pawiany, hieny.
- Wielkie kły, szerokie nozdrza. - Dobra.
Trochę nam się spanikowało, ale ogarnijmy się.
Pawiany.
Na początek nie mówmy tyle tego słowa.
Pawiany.
Zabawne. Dość już, Wujku B.
Pawiany!
- Spróbuj to powtórzyć. - Paw…
Ogarnij się!
Dziękuję.
Czemu tak boisz się pawianów? Walczyłeś nawet z gorylami.
Nie mówiłem ci tego, ale jako 11-latek
miałem mentora w ośrodku rehabilitacji.
Nazywał się Pawianowy Barry.
Był największym znawcą pawianów w okolicy.
Wychowuję je od dziecka.
Traktują mnie jak ojca.
Tego dnia stało się coś niewyobrażalnego.
Może kiedyś zaprzyjaźnię się z pawianami jak pan.
Na pewno tak będzie.
Nakarmisz Susan owocem?
Proszę, Susan.
Ty też chcesz owoc?
Nie dawaj mu owoców! Nie jest gotowy na…
Uciekaj! Zamknij bramę!
- Przepraszam! - Uciekaj!
Od tego czasu mnie przerażają.
Zabiły go?
W tym rzecz. Nie zabiły go.
Wyrwały mu ręce oraz twarz
i pozwoliły umrzeć w męczarniach.
Gdy zamknę oczy, wciąż słyszę krzyk Barry’ego.
Nie mały palec! Nie!
Długo nie mogłem się pozbierać.
Wtedy mama dała mi to.
Ale niespodzianka.
Kazała mi mieć ją przy sobie.
Chroni mnie przed pawianami.
Wiem, że to zabawka, ale zawsze mam ją ze sobą.
Damy radę. Mamy pawiany na oku.
Co tam się dzieje? O co im chodzi?
To lampart, śmiertelny wróg pawianów.
Co to?
Mocz?
Nie patrz na to, pluszaczku.
Pawiany to tchórze.
Mogłyby walczyć, ale, by uniknąć ran,
wspinają się na drzewa i sikają wrogowi na twarz.
Znam ludzi, którzy by za to zapłacili.
Jesteśmy łatwym celem.
Ziemia mnie zjada!
Niezła nora.
Jesteśmy niedaleko surykatek.
Tam.
To najlepsi obserwatorzy sawanny. Nikt im nie umknie.
Jeśli nas przyjmą, może przetrwamy noc.
Co jest?
Mam obserwować?
Mam krótko- i dalekowzroczność.
No dobra.
Tak jest.
- Chodź z nami. - Nie ucieknę.
Rozbijemy obóz tu.
Żyrafy. Idealnie.
Wystraszone zwierzęta trzymają się ich, bo szybko zauważą drapieżniki.
Tchórze trzymają się razem.
Słodko.
Tylko tak możemy przetrwać.
- Mogę o coś zapytać? - Jasne.
Myślisz o śmierci?
Raczej nie.
Dawno pogodziłem się ze śmiercią.
- W wojsku? - Tak.
Co dzieje się po śmierci?
Poza rozkładem ciała, nie wiem.
I pasuje mi to.
Najlepiej opisał to grecki filozof, Epikur:
„Nie bójmy się śmierci,
bo gdy ona przychodzi, nie ma nas”.
Żyrafy uciekają.
To mamy kłopoty.
Chodźcie!
Co?
Zbudowałem nam fort.
Strach to twoja supermoc.
Niesamowite.
Jak tama bobrów, gniazdo orłów i termitiera w jednym.
Pamiętacie tę termitierę w Queensland w Australii?
Taka wielka.
Taka wielka!
Umrzemy!
- Wiejmy tunelem! - Gdzie prowadzi?
- Do pawianów. - Nie za dobrze.
Nie umrę jako tchórz!
Za Barry’ego!
Bonnie!
Spełnia się twój największy lęk.
Mój największy lęk.
Nie! Bonnie!
Bonnie.
Za Pawianowego Barry’ego!
Nie damy rady wszystkim. Musimy stchórzyć, by przetrwać.
Żegnaj, przyjacielu.
Chodź!
Co za fiasko.
Zła ostrość, marny kąt. Nie widać, co się dzieje.
Tak, typowa sekstaśma.
To chyba nasza najmniej udana wyprawa.
O czym ty mówisz?
Zmierzyłeś się z największym lękiem.
Sporo dojrzałem od okaleczenia Barry’ego.
Ciekawe, czy żyje.
Raczej…
nie.
Zdecydowanie nie.
Dietrich, twój dziennik lęków.
Dietrich?
Mam cię. Już jesteś bezpieczny.
Nie licząc twojego ciała.
Napisy: Krzysztof Zając