NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
Pamiętasz, jak próbowałaś wytrzeźwieć
i spędziliśmy twoją siedemnastkę, oglądając Strefę mroku?
Całkiem zapomniałam.
To był miły gest.
Nie wiem, co mam z tobą zrobić, Scott.
Zrób to, co uznasz za słuszne.
Udźwignę to.
Ale ja nie jestem Arniem Riversem.
Nie chcę cię stracić.
Nie musisz się mścić tylko dlatego, że inni tak mówią.
Wiem, że nawaliłem.
Świat jest jak jedno wielkie wysypisko niesprawiedliwości.
Zły los spotyka dobrych ludzi,
a dobrzy ludzie robią złe rzeczy.
Jak to żartowaliśmy?
Świat to worek gówna, szczurów, szczyn i robaków.
Gówna, szczurów, szczyn i robaków.
MAE? IGNORUJESZ MNIE? CO JEST?
PSZCZOŁY
Chcecie zorganizować prezentację o pszczołach?
Nie tylko o pszczołach.
Uczniowie mogą wybrać sprawy, które są im bliskie.
- Prawa osób trans, zmiana klimatu... - Uwolnić Britney.
Zwieńczymy to spektaklem
z prezentacjami dla przyjaciół i rodziny.
- Może być w piątek? - W piątek?
Mamy na głowie inspektorów z Kuratorium Oświaty
i brakuje nam programów pozaszkolnych.
Teraz albo nigdy. To jak?
Nie zdążymy ze wszystkim w trzy dni.
To jakaś autokracja.
Głosujmy. Kto jest za?
Faszyści!
Kurwa, jak za Stalina.
Mam nadzieję, że damy radę.
- Tak. - Dziękuję ci,
że nie robiłeś żadnych dramatów po tym, jak zerwaliśmy.
Spotykam się z piątką innych osób, więc nie mam czasu na afery.
- Okej. - Wystarczy mi przyjaźń.
- Pomagam ci dojrzeć. To daje mi radość. - No dobra.
Po wszystkim przyda mi się urlop.
Będę jechał do Calais na parę dni.
Pomóc uchodźcom.
Resztę ferii pojeżdżę po Europie.
Zabierz się ze mną.
Serio? To brzmi super.
Ale nie mogę.
- Zastanowię się. - Okej.
Kto tu napisał „Doktor Chuj-Cyc"?
Podobno mamy ratować świat.
Nadeszła pora, by ocalić planetę
dla przyszłych pokoleń.
Gdy byłam mała, poszłam z mamą na hot dogi.
I strasznie się jarałam tym hot dogiem.
Wzięłam gryza i poczułam coś twardego.
Patrzę i widzę, że z hot doga wystaje metalowy drut.
Miałam drut w parówce.
To ten świat chcecie ratować?
Świat, w którym wkłada się dzieciom druty do parówek?
Mae, idź do domu i odeśpij tę apokaliptyczną deprechę.
Udziela się innym.
- Mam występ. - Nie.
Idź do domu. Pete cię zastąpi.
I to kurwa rozumiem! Wracam do akcji!
Okej, rozumiem.
Cenzurujecie mnie, bo mówię prawdę.
Nick, może weź Phila,
Jacka i Donnę i załóżcie kabaret o nazwie Ludzie, Którzy Zdradzili Mae.
Żartujesz? Nadstawiałem dla ciebie karku.
Wyrzuciłem stąd Riversa,
a ty zgrywasz w telewizji jego kumpelę.
Tak, jestem tchórzem.
Brak mi odwagi, by robić to, czego naprawdę pragnę.
Ale to nic.
Mam za to problem z tym,
że podpisałeś z Donną umowę po tym, jak mnie udupiła.
Dzięki za solidarność.
Mój świat nie kręci się wokół ciebie.
Jeśli będziesz wciąż robić nam takie testy na przyjaźń,
to wszyscy je oblejemy.
Stój!
Uwielbiamy cię! Szalejemy za tobą!
To Elenor. Wciąż o tobie gada.
Fajnie. Dzięki.
Dobra, muszę lecieć.
Ale wystąpisz jeszcze, prawda?
- Nie, muszę wracać. - Wredna.
Przyjechałyśmy dla ciebie z Norwegii.
Chcemy posłuchać twoich historii.
- Chcecie wpaść do mnie? - Tak!
Dziękujemy!
Dobra, to mój nowy materiał.
Myślę, że świat to worek pełen gówna, szczurów, szczyn i robaków.
Witam.
Cześć. Okej, super.
Dziękuję. Będę tu cały tydzień. Powiedzcie znajomym.
Cena biletu: ile uznacie za stosowne.
Dziękuję.
Powiedzcie znajomym. Dzięki.
Wiesz co?
Od teraz będę występować w naszym salonie. Ekstra, co?
Nie muszę wychodzić na dwór.
I dobrze, bo dwór jest wielki i chujowy.
Mam wieści. Słuchaj.
W piątek organizujemy wieczór aktywistyczny.
Dzieci się zapisują.
I będzie inspektor z Kuratorium Oświaty. Wszystko obmyśliłam!
- Co to za aktywizm? - Przeróżny.
Jeden dzieciak robi prezentację o ratowaniu pszczół.
To pszczoły trzeba ratować?
To bardzo ważne.
One zabiły Macaulaya Culkina w Mojej dziewczynie
i wychowałam się w nienawiści do pszczół.
Okej, popracuję na górze.
Wiesz, że mam urlop od piątku?
Mogłybyśmy pojechać do Francji, popodróżować trochę.
Nie jestem w nastroju. Zamiast podróży wolę anal w domu.
Okej.
- Halo? - Zapomniałam notatek.
Są w teczce w kuchni. Możesz mi je przynieść?
- Ostatnio raczej nie wychodzę. - Okej.
Dzięki. Pa.
Ja od pani Lawson.
Ty też robisz jakąś prezentację?
Tak, o pszczołach.
O pszczołach.
Ja tam nie widzę w tym sensu.
Bo wypala się nam słońce
i Ziemia za pięć miliardów lat
będzie już tylko wielką bryłą lodu.
Pięć miliardów lat to szmat czasu.
Masz rację.
Pewnie wcześniej wysadzimy się atomówką.
Dobra, miło było cię poznać.
- Okej... - Wszystko gra?
Mae miała pomóc i przyniosła mi instrukcję zmywarki.
- Ma sporo na głowie. - Ty też.
- Ona ma więcej. - Kiedy twoja kolej?
Jesteś ogrodnikiem.
W związku raz jesteś ogrodnikiem, a raz drzewkiem bonsai.
Jeśli tylko dbasz o bonsai, to kto dba o ciebie?
Nie wiem.
Pornhub?
Proszę pani, co to jest „zgubna męska perspektywa"?
To kiedy historie opowiada się z punktu widzenia mężczyzny.
Zagrażając upodmiotowieniu kobiet.
Pamiętasz To właśnie miłość?
Jak ten gość puka do drzwi z tymi kartami?
Uwielbiam tę scenę.
Nie! Ta gnida przychodzi tak sobie,
nie zważając na jej uczucia.
To mizoginia, nie romantyzm.
Masz rację.
Boże!
A Romeo i Julia?
Uczę o tej sztuce.
A o czym opowiada?
O trzynastolatce,
która w wyniku męskiej przemocy ma taką traumę,
że popełnia samobójstwo w jakiejś krypcie.
Romeo nie zna drugiego imienia Julii.
Tak, lewo ją zna.
I oświadcza się jej, obarczając ją nieszczęściem.
Tia, co się stało?
Ludzkość to wirus Ziemi.
Jesteśmy jak pojebane małpy.
Mamy nienasycony apetyt.
Pochłaniamy cały świat i...
Co powiedziałaś Tii?
Trwa występ. Proszę się uspokoić.
Ja tu mieszkam.
Zrobimy krótką przerwę.
Pogadajcie między sobą. Zaraz wracam.
No co ty?
Powiedziałam tylko, że świata nie warto ratować.
Nie zgadzasz się?
Nie. Inaczej nie byłabym nauczycielką.
Ci uczniowie rozczarują się,
gdy zobaczą, że świat nie jest jakimś magicznym miejscem.
Lubisz magię. Mówisz, że miłość to magia.
Miłość to biologiczny mechanizm ewolucyjny
zapewniający krótkotrwałą ulgę w bólu istnienia.
Więc wybacz, że chcę tylko jeść ciastka
i modlić się o śmierć z moją gorącą dziewczyną.
Twoja apatia jest dla mnie nie do przyjęcia.
Nie wystarczy, że żyję na tym świecie? Muszę go jeszcze wychwalać,
choć wciąż rani mnie bez litości?
Boże!
Mam dość opieki nad twoim bonsai.
Musisz sama złapać za grabie.
Że co?
To, że wreszcie robię coś dla siebie,
a ty akurat teraz musisz mieć załamanie nerwowe.
Myślisz, że chcę mieć PTSD?
No tak, znów chodzi o twoją młodość.
Trochę tak.
Jeśli nic w tej sprawie nie robisz, odpuść.
Kiedy to było? Piętnaście lat temu?
Moi fani czekają na dole.
Dobra, tylko nie hałasuj za bardzo,
bo mam jutro ważny dzień.
Hej, śpiochu.
Porobimy coś?
Nie chce mi się nic robić.
Która jest? Mam tu występ za godzinę.
Wiem.
Wykupiłem bilety.
Wszystkie bilety?
- No to wracam do spania. - Mój tata nie żyje.
Co?
Wreszcie go namierzyłem.
Zmarł trzy lata temu.
Na ospę.
Boże.
Phil, czemu nic nie mówiłeś?
By cię nie martwić.
Wiem, że mnie teraz nienawidzisz,
ale napiłbym się gorącej czekolady.
Czemu nie jesteś z George?
Pokłóciłyśmy się.
Przepraszam, że cię śledziłem.
Ale to z miłości.
Kochamy cię.
I dlatego się tu zebraliśmy.
Co ty odstawiasz?
Sekundę.
I dlatego się tu zebraliśmy!
I proszę.
To jakiś absurd. Niepotrzebnie to robicie.
Mae, tęsknię za tobą.
Za twoim śmiechem.
Za twoim zapachem.
Sprawiasz, że życie jest jak film Richarda Curtisa.
Wiem, że nie odwzajemniasz moich uczuć, ale teraz...
Jack, co ty mówisz?
Jakich uczuć?
Nick?
Mae,
wiem, jak niesprawiedliwy jest ten świat, o wiele lepiej niż wy.
Ale gdybym zamartwiał się wszystkimi przeciwnościami losu,
wziąłbym kąpiel z podłączonym tosterem.
No tak.
Radzę sobie.
Choć czasem czuję, jakbym tonął w kiblu.
Daję sobie radę.
Jest łatwiej, gdy robisz to z kimś.
I przyjemniej.
Więc zapraszam cię do mojego kibla.
Myślałem, że to roast, więc mój tekst się raczej nie nadaje.
Wkurzasz mnie.
Dziwnie wyglądasz. Bardzo cię lubię.
- Serio? - Zamknij się.
Show-biznes jednak nie jest trucizną.
Te chłopaki to piękne anioły.
Boże, a ja tu tkwię z głową we własnym tyłku.
Zamknęłam się pod kloszem własnego bólu.
Przepraszam.
Chcę wam to wynagrodzić. Potrzebujecie czegokolwiek?
Myślę, że teraz potrzebuje cię ktoś inny.
Tak.
Hej, skarbie.
- Cześć! - Gdzie bar?
Skoczę przed sztuką, jak ma być twój ojciec.
To nie sztuka, to wieczór prezentacji aktywistycznych.
Po prostu nie będę z nim rozmawiać.
- Zignoruję dziada. - Cześć, dziewczyny.
Hej, skarbie.
Nie wiedziałam, że przyjdziesz.
Nie przegapiłbym sztuki naszej reżyserki.
To nie sztuka.
Nieważne. Dziękuję za przyjście.
- „Sztuka będzie probierzem". - Świetnie wyglądasz.
Dobry wieczór.
Jesteście...
- Z Elliottem. - Z Elliottem.
- Okej. Jest tam. - Dzięki.
Okej.
- Szlag, przyszedł inspektor. - Dobra.
O nie.
Boże, ale przystojniak.
Czemu musieli przysłać takie ciacho?
- Jak wyglądam? Pogadam z nim. - Okej.
Proszę pani, nie chcę dziś śpiewać.
Co? Nie, Tia, musisz zaśpiewać.
- Proszę. - Nie mogę.
Narobię w gacie przez tremę. Zaśpiewa pani za mnie?
- Mogę... - Hej.
Jest Mae?
Tak myślałem.
Zaczynamy?
Witajcie. Dziękuję za przyjście.
Zobaczycie dziś prezentacje
naszych młodych aktywistów i...
Cóż, zaczynajmy.
Zróbcie hałas!
Do boju.
Dzięki, tato. Miłego oglądania.
Mężczyzna wybawiciel. Dama w opałach.
Te oklepane motywy zagrażają...
Jak to się nazywało?
- „Upodmiotowienie". - Właśnie!
Wiecie, przez co oni przechodzą?
Macie kurwa pojęcie?
Troszkę za ostro.
Tia napisała tę piosenkę
o malejącej populacji pszczół. Poprosiła, bym ją zaśpiewała.
Czy ktoś uratuje pszczoły?
Bądźmy jak anioły i ratujmy pszczoły
Jak anioły ratujmy pszczoły
Nie pal papierosów, nie kradnij Nie śmieć dookoła
I zawsze spuszczaj wodę w kibelku
Czy ktoś uratuje pszczoły?
Te szalone, śmierdzące pszczoły
Czy ktoś uratuje pszczoły?
Mae, poczekaj. Nie sądziłem, że przyjdziesz.
George bardzo się martwiła.
- Tak powiedziała? - Tak.
Boże, ale ze mnie idiotka.
Co ja mam zrobić?
Ogarniasz emocje. Chcę być z nią na zawsze.
To naprawdę potężne uczucie.
Wiem.
Powiedz jej to.
- Przy wszystkich. - Serio?
To się jej nie spodoba.
Jak śpiewałam jej w sklepie, schowała się w lodówce.
Jeśli kiedykolwiek był dobry czas na romantyczny, hollywoodzki gest,
to właśnie teraz.
Tak. Boże, jesteś naprawdę spoko.
- Dzięki. - Tak.
Dziękuję.
Chyba mam pomysł. Gdzie macie rekwizyty teatralne?
Proszę o uwagę.
Mamy jeszcze jedną prezentację.
Co się dzieje?
George. Hej, jak tam?
Co?
- Chcę ci coś powiedzieć. - Co ty robisz?
Okej. Kocham cię.
Kocham cię na zabój.
Wiem, że myślisz, że jestem impulsywna
i łatwo się zakochuję, ale to nieprawda.
Nie aż tak.
Myliłam się, mówiąc,
że miłość to biologiczny mechanizm ewolucyjny.
Sama w to nie wierzę. Pewnie, że nie.
Miłość to magia.
Pszczoły też są magiczne.
Są zajebiste.
A ty jesteś taka mądra.
I zabawna, i dobrze śpiewasz.
I jesteś laską.
I potrafisz być straszna, co mnie nawet kręci.
Proszę, możesz przestać?
- Przestań. - Czekaj.
Chcę być z tobą na zawsze.
I...
- Boże, nie. - George.
- Dlatego chcę cię prosić... - Proszę, wstań.
Błagam, wstań.
... byś uczyniła mi zaszczyt, zostając moją żoną
i czyniąc mnie największą szczęściarą w królestwie.
Możemy mieszkać w truskawce, na pięknej łące.
Nie wiem, jak jeszcze mogę ci to pokazać.
Mogę pisać wiersze, robić pompki
- albo... - Jak mam na drugie imię?
Jak mam na drugie imię?
No pewnie, że wiem.
- Ja nie wiem. - To...
Bethany.
Be...
Bethany.
Beczka Baltazar?
- Nie? - Nie, nie Beczka Baltazar.
I nie zostanę twoją żoną.
Wiem.
Przecież wiedziałam.
No dobra.
Ratujcie pszczoły. Dzięki za uwagę.
Wszystko w porządku?
Próbuję zjednać się ze ścianą i zamienić w drewno.
Pojedziemy do Calais i nie będziesz musiała być ścianą.
Będziesz bonsai,
a ja będę cię podlewał.
Co? Nie pojadę z tobą do Calais.
Muszę zostać i pomyśleć, co zrobić z Mae.
- Z Mae? - Tak.
Co ty w niej widzisz? Jest taka problematyczna.
A ja robię wszystko, jak trzeba.
Słucham, empatyzuję.
A ty wciąż powracasz do tego heteronormatywnego bagna!
A co ze mną?
Ty masz już z sześciu partnerów.
Chcę jeszcze jednego.
George, to do ciebie niepodobne.
- Jesteś już inną osobą. - Ja o tym decyduję.
Jestem sobą.
Beczka śmiechu, co?
Co ja mam zrobić? Zerwać z Mae?
George, powiem to najdelikatniej, jak się da:
kochanie, weź ty się wreszcie ogarnij.
Albo z nią bądź, albo nie.
Wesprę cię tak czy inaczej.
Ale to już się robi nudne. Pora zmienić kanał.
Tak. Wte albo wewte.
Przejmij stery własnego okrętu.
Wielkie dzięki.
Kocham was.
- Dzięki. - Powodzenia.
Bardzo cię przepraszam.
Myślisz, że to romantyzm,
ale te wszystkie prezenty, wiersze,
malowidła, komplementy – robisz to wszystko dla siebie.
Mnie tego nie trzeba.
Wiesz, co jest naprawdę romantyczne?
Gdy razem pierzemy.
Lubię patrzeć, jak nasze ubrania tak razem wirują.
Okej.
Musisz myśleć o tym, co ja lubię.
A to co?
Byłam...
Byłam straszną egoistką,
bo jestem nastolatką.
Nastolatką. Utknęłam w tamtych latach.
Nigdy się nie wydostałam.
Masz rację. Muszę coś z tym zrobić.
Dlatego wracam do Kanady.
Pogadam ze Scottem.
Rozumiem, jeśli potrzebujesz czasu dla siebie albo...
musisz to przemyśleć...
A to...
- A to co? - Jadę z tobą do Kanady.
Nie zrywasz ze mną?
Odrzuciłam najgłupsze oświadczyny świata, nie ciebie.
I chciałabym odwiedzić Kanadę.
Ukradłaś ten kostium ze szkoły?
Tak, oddam go.
Nie oddawaj.
Hej.
To twój tata?
Tak, to tatuś.
Phil?
Poleć z nami do Kanady. Kupiłam ci bilet.
Co?
Żartujesz?
Nie.
Kocham was.
Napisy: Filip Bernard Karbowiak