NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
HALSTON III DLA JCPENNEY
Trzeba poprawić pasek.
Dobra. Leć.
Idź.
Do czego to doszło, Sassy?
Pokaz był oszałamiający.
Czy nie powinno tu być stu osób, które mówią to samo?
Zostają do późna, dobrze się bawią?
A tymczasem jesteśmy sami.
I towarzyszysz mi tylko dlatego, że ci płacę.
Masz recenzje, Sassy?
Nie chcę ich słuchać.
Odkąd zostałem gwiazdą, wszyscy mi zazdroszczą.
Peszę ludzi.
Widzą mnie u Donahue, z Barbarą Walters,
Andym Warholem albo Cher.
Rozumiem. Mam za dużo. Też bym siebie nienawidził.
Jak sądzisz, co mi zarzucają?
W pewnym momencie zrewolucjonizowałeś kobiecą modę.
Odziałeś kobietę w uczucie.
W twoim stylu.
A teraz są tylko bluzy i zamki.
Spierdalaj.
To nie moja opinia, tylko ich.
Złotko, żartuję.
Przeczytaj jedną.
Dobrze.
„Nowa linia dla JCPenney to Halston... "
Dalej.
„... rozrzedzony do bladej substancji,
będącej marnym odwzorowaniem twórczości projektanta".
Następna.
„Megakolekcja Halstona dla amerykańskiego sklepu
traci przez niedopasowanie.
Mamy czerwono-czarny kostium... "
Nie słyszę.
„... na niskiej, krągłej modelce,
która tonie w nadmiarze materiału.
Z kolei zmysłowa fioletowa sukienka jest zbyt kusa na lunch
czy nawet wieczorne wyjście do baru.
Recenzje się nie liczą.
Dzień dobry. Co słychać?
Dzień dobry.
Cześć.
Jak leci?
Mówię do ciebie!
- To był Moser, idioto. - Chuj mnie to obchodzi.
Zależy ci tylko na jebanych rzeczach. Są takie cenne.
Twoim największym skarbem jestem ja.
Jesteś prawdziwą opoką, Victorze.
Pierdol się.
Victorze, co mam zrobić, żebyś się zmył?
Nic z tego.
Zaczniesz płakać.
„Błagam, nie odchodź.
Jesteś geniuszem. Zawdzięczam ci wszystko".
Nigdy tak nie mówiłem.
Pieprzysz. Zbierasz wszystkie laury i forsę.
Wiesz, że wszelkie pomysły pochodzą stąd.
Czy ktoś mnie doceni? Chuja, traktujesz mnie jak kundla.
Victorze.
Powiedz, czego ode mnie chcesz?
Miliona dolarów.
Chcę dużej przestrzeni, jak u Warhola.
Atelier dopasowanego do potrzeb.
Wszyscy zapierdalają dla Andy'ego. Tego chcę.
Odrobię twój milion w rok.
- To dobry interes. - Postradałeś rozumek.
Choć tyle mi się należy.
Bynajmniej, Victorze. Ale chcę, żebyś w końcu się zmył.
Nie radzę tego robić.
Mam na ciebie brudy, Halston.
Wszystkie domowe filmy.
Myślisz, że staruszki z JCPenney chcą wiedzieć, co robisz w sypialni?
- Ani się, kurwa, waż. - Zrobię to, suko.
Zapłać mi albo wyślę je do Donahue.
Zamierzasz mnie szantażować? Po latach pod moimi skrzydłami?
- Puść! - Dbałem o ciebie. Tak się odwdzięczasz?
Wypierdalaj stąd i nie wracaj.
Złamałeś mi nos! Pozwę cię, szmato!
Susan!
Coś nie gra z tymi kwotami.
W zeszłym roku wydał 40 tysięcy na storczyki.
- Zgadza się. - A koszty podróży?
Spójrz, 354 tysiące w rok?
Ktoś przez pomyłkę dopisał zero?
Wszędzie jeździ limuzyną. To pięć tysięcy miesięcznie.
W zeszłym miesiącu
Martha Graham została odznaczona w Paryżu.
Kupił sobie zestaw podróżny Goyarda
i poleciał tam z 11 osobami odrzutowcem.
- Zatrzymali się w Ritzu. - Dlaczego poleciał do Marthy Graham?
Przyjaźnią się. Finansuje jej zespół taneczny.
Pytam: dlaczego Esmark za to płaci?
Próbki tkanin, 750 tysięcy dolarów.
Ktoś podbiera kasę. Ile kosztuje muślin, pięć dolców?
Do projektów nie używa muślinu.
Jeśli suknia ma być satynowa, tworzy w satynie.
Cały jego urok w materiałach,
jak leżą i się układają.
To artysta, który tworzy z tkanin.
Tak to jest.
Mam pójść do zarządu Esmark Corporation,
spółki publicznej,
i powiedzieć, że dział, który miałem przeorać,
nie potrafi kontrolować wydatków, bo „tak to jest"?
- Co się stanie? - Zwolnią cię?
- Halston! Jest wspaniała. - Rozmawia!
Wybacz, Lizo, muszę kończyć.
Jajo sadzone właśnie weszło do mojego gabinetu.
- O rety. - Całuję.
Zadzwoń.
Wasze wydatki są ogromne. Miałeś się tym zająć.
Chyba cierpisz na urojenia, Carl.
Nic takiego nie mówiłem.
Projektowanie dla was można przyrównać jedynie do prac Herkulesa.
Te liczby pokazują, jak mogę tego dokonać.
Dałem wam walizki, okulary.
Dostaliście dzianinę i paski.
A męska garderoba?
Meble do domu? Obiecałeś je trzy tygodnie temu.
- Co z nimi? - To nie konserwy, Carl.
Nie robiłem w konserwach, Halston.
Byłem dyrektorem generalnym Playtexu należącego do Esmarka.
Teraz jestem dyrektorem zarządzającym Halstona.
Nie projektuję tamponów.
Choć pewnie o to poprosicie.
Haruję jak wół. Siedem dni w tygodniu.
Wiem, urabiasz się po łokcie.
Wiem też, jak to robisz.
Sprzątacze przychodzą w nocy
i fotografują ślady kokainy na twoim biurku.
Chcesz zobaczyć?
Nie.
Nadużywasz prochów, Halston.
Pewnie alkoholu też.
Wiem tylko, że jeśli wrócisz do normalności,
będziemy mogli tu zdziałać cuda.
Do normalności?
Co przez to rozumiesz?
Ty jesteś normalny?
Daj mi Meksyk.
Nawet nie musisz się zgadzać. Machnij ręką i załatwione.
Wszystko gotowe.
Trzydzieści milionów dolarów. Wydasz, jak zechcesz.
Nie.
Zaczekaj, aż dowiesz się, czego odmawiasz.
Wiem, czego odmawiam. Koniec kropka.
Dosyć rozrzedzania mojej marki.
Nie sygnuję swoim imieniem licencji dla projektów innych ludzi!
Nie znam ich i nie zgadzam się na to!
Kategorycznie odmawiam! Wynoś się!
Wystarczy machnięcie ręką.
Skiń głową.
Spójrz na moją głowę.
Ani drgnie.
Nie, dziękuję.
Już mi wystarczy.
Halston.
Wyglądasz na skonanego.
Starzeję się, Martho.
Jedną nogą w grobie.
Żartuję, po prostu żyję pod presją.
Mogę coś powiedzieć? Z miłości.
Wybacz, że wspomnę o krytykach.
Dobrze wiesz, co o nich mówią.
Wszyscy oni mają mnie dosyć. Wiem.
Wielka szkoda.
Owszem, ale posłuchaj.
Czuję, że też masz siebie dosyć.
W tym rzecz. Wiem, do czego jesteś zdolny.
Gdybyś chciał, mógłbyś ich znów zachwycić.
Jestem tego pewna.
Przestało mnie to obchodzić.
Wiem, kim i jaki jestem.
Jestem artystą,
ale teraz zależy mi tylko na forsie.
Nachapię się, ile wlezie, i odjadę w siną dal.
No co?
Zdołałeś powiedzieć w jednym zdaniu: „jestem artystą"
i „zależy mi tylko na forsie".
Czego oczekujesz?
Czegoś innego.
Poszukaj inspiracji.
Zrób coś nie dla pieniędzy, na litość boską.
Co na przykład?
Zaprojektuj kostiumy do mojego nowego tańca.
Mnie za bardzo doskwiera artretyzm.
Bądź moimi dłońmi.
Marzę, by wystawić Persefonę.
Persefonę?
Zostałem przejęty przez Esmark, Martho.
Zstąpiłem już do piekieł.
Mógłbyś mieć pełną swobodę.
Dobrze by ci to zrobiło.
Deser?
Mohammedzie?
Martha chce deseru.
Jesteś niemożliwy.
Właśnie przyszło.
Dwieście tysięcy za bilet lotniczy?
Poleciał concordem.
Prosił, by zaczekali z fakturą, żeby nie wyszło w raporcie.
Szlag!
Połącz mnie z Betty Ford. Tutaj.
Słucham.
Pani Ford, mówi Carl Epstein.
Nie znam.
Betty, tu Halston.
Halston, wszystko dobrze?
Halston
jest uzależniony od kokainy i alkoholu.
Jest nieobliczalny.
Nie wywiązuje się z warunków z umowy.
Niech mówi Halston.
Jestem, skarbie.
Potrzebujesz pomocy?
Oczywiście, że tak.
Potrzebuję doby dłuższej o 10 godzin. Ale w tym mi nie pomożesz.
Muszę też zerwać kontrakt z Esmarkiem.
Jak na producentów pieluchomajtek
często szczają po gaciach.
Mówiąc szczerze,
jestem tylko przemęczony.
Zapewniam, że jeśli będę potrzebował pomocy, zadzwonię.
Myślałem o tobie.
Pamiętasz szarmezową sukienkę, którą miałaś na urodzinach Bianki w 54?
Pamiętam bardzo dobrze.
To były czasy.
Owszem.
Ale posłuchaj. Przed nami wspaniałe dni. Pozdrów Gerry'ego. Do widzenia.
Jak śmiesz?
Z kim ty, kurwa, zadzierasz?
Jeszcze raz odjebiesz taką akcję, to cię zabiję!
Słyszysz, spasiony jełopie?
Wracaj do sprzedawania fasoli w puszce!
Panowie, statek „Halston" zatonął.
Przez nadużycie narkotyków.
Brak szacunku.
Odmowę podpisania umów licencyjnych, które utrzymałyby ten dział.
Z przykrością informuję, że jesteśmy na dnie.
Halston dociera do biura o 18.00.
Dlatego że budzi się o 16.00.
Dobry wieczór.
Potem wchodzi do biura i wciąga kokainę.
- Jest ledwo przytomny. - Jedwab.
O 19.00 je lekką kolację.
„Kawę taką, jakich lubię mężczyzn".
Nawet o tej porze nie zaczyna pracować.
Nie przedstawia żadnego planu.
„Nie mamy gejowskiej kawy".
Chyba najlepszy będzie kolor persymony.
- Muszę to zobaczyć. - Dobrze.
- Teraz? - Nie.
Skończyliśmy na dziś.
Nie czuję inspiracji.
Tymczasem personel pracuje od ósmej rano.
Dla mnie jest jasne, co musimy zrobić.
Wybacz, próbowałam cię złapać.
Zdjąłem słuchawkę z widełek.
Bolała mnie głowa.
Coś za jeden?
John David Ridge.
Co tutaj robisz?
Zatrudniono mnie, żeby dotrzymał pan terminów.
Chciałbym pomówić z Johnem Davidem Ridge'em w cztery oczy.
Rozumiesz, dlaczego to mój koszmar.
Tak.
To upokorzenie.
Zdrada.
Stworzyłem coś pod własnym imieniem.
- A teraz mnie zastępują. - Nie sądzę...
Wyobrażam sobie, że to bardzo trudne.
Nie powinienem tego mówić,
ale to zaszczyt.
Dla mnie.
Dla jasności.
Praca z panem to spełnienie marzeń.
To...
nierealne.
Podziwiam pana, odkąd pamiętam.
Gdzie cię znaleźli?
Projektuję kostiumy.
Na Broadwayu.
Robimy teraz kostiumy?
Obecnie w modzie liczą się tylko kostiumy.
Przebieramy się za kogoś, kim nie jesteśmy.
Toczek Jackie Kennedy to też poniekąd kostium.
Może pomożesz mi to naprawić.
A co naprawiamy?
Moje imię.
Byłbym zaszczycony.
Zawsze chciałem zrobić kolekcję rejsową.
W karaibskich barwach. Może to? Co sądzisz?
W akwamarynie.
Tak.
Możemy dodać pasek.
- Ładnie to zrobiłeś. - Dziękuję.
MĘSKIE DZIWKI HALSTONA
Nie do wiary.
To oszczerstwa.
Za bardzo się denerwuję. Możesz mi przeczytać?
Nie!
Lizo, jeśli mnie kochasz,
przeczytaj mi to.
Dobra.
„Nie jest tajemnicą, że Halston uwielbia być w centrum uwagi.
Osoba z jego bliskiego otoczenia
twierdzi, że projektant stacza się na dno.
Halston, który zażywał narkotyki podczas imprez w Studiu 54,
teraz odurza się kokainą przez cały dzień pracy
w swoim oszklonym studiu w Olympic Tower".
Bla, bla, bla.
„Wieloletnim kochankiem projektanta jest artysta Victor Hugo,
ale Halston korzysta też z usług
najdroższych męskich prostytutek na Manhattanie.
Podobno lubieżny projektant zaprosił wybranych żigolaków do...
Wystarczy.
Jest źle.
Ale pomyśl tak...
To sprawka Victora.
Będzie tego więcej.
Ma nagrania.
Domowe filmy, na których ja i on...
Halston.
Jak mogłeś do tego dopuścić?
Nie możesz tak się wystawiać. Jesteś sławny.
Wiem.
Zawsze byłem naćpany.
Ufałem mu.
Skarbie, powiem ci, co zrobisz.
- Zapłacisz mu. - Nie.
Halston.
Zapłać mu.
Na zawsze się go pozbędziesz, i będziesz mógł żyć dalej.
Nie dam mu złamanego centa.
Dość już mnie kosztował.
6572?
Mogę zapalić?
Ile mam czasu?
Trudno powiedzieć.
Miał pan objawy podobne do zapalenia płuc?
Ciemne plamy na skórze?
To napawa optymizmem.
Potrzebuje pan psychologa?
Nie.
Muszę porozmawiać z moim piarowcem.
Nie mam AIDS.
Mam raka wątroby, gdyby ktoś pytał.
Przepraszam, głośno myślę.
Nowe plotki?
Nie, ale powinieneś o czymś wiedzieć.
Mówiłeś, że mogę ci zaufać.
Że jesteś moim wsparciem.
Nie wiem, o czym mówisz.
Dałeś Epsteinowi szkic za moimi plecami!
Mamy osiem tygodni obsuwy. Potrzebował projektu.
Nie mogłem cię wczoraj złapać. Nie przyszedłeś.
- Co miałem robić? - Jak śmiesz?
A ty?
Jak śmiesz tak beztrosko traktować
imperium, które budowałeś całe życie?
Jak możesz tak traktować własną markę?
Własne imię.
Nie znam człowieka o większym talencie. A ty go zaprzepaszczasz.
Nigdy tego nie zrozumiem.
Wyślij wszystkich do domu.
Nie możesz po prostu odejść.
Mogę.
Odchodzę. I tyle.
Odejście oznaczałoby naruszenie umowy.
Byłbyś nam winien 925 milionów dolarów.
Ty naruszyłeś umowę, zatwierdzając projekt bez mojej zgody.
Więc wisisz mi 925 milionów dolarów.
Tak być nie może. Sam powiedziałeś.
Dlatego stajemy na głowie,
próbując przerobić umowę, aby wszystkich uszczęśliwić.
Nie jestem szczęśliwy.
To dobry interes.
Prosimy tylko o 20 dni w roku.
Po dziesięć dla JCPenney i zapachów.
My zajmiemy się resztą.
Zostaje ci 345 dni wolnego, nie musisz nic robić.
Jak może ci to nie pasować?
To zagadka, prawda?
- Nick, przemów mu do rozumu. - Oto moja oferta, Carl.
Odpierdol się.
Wszyscy, jak tu siedzicie, możecie spierdalać.
Znajdę sobie kogoś innego, z dobrym podejściem do talentu.
Ty takiego nie masz, Carl.
Zapamiętaj moje słowa.
Zacznę od zera, a za rok będę większy niż kiedykolwiek.
Większy niż Calvin Klein. Wiesz dlaczego?
Bo mam dwie rzeczy, których ci brakuje.
Mój talent i imię.
Dobra. Zróbmy przerwę, żeby pan Lewin mógł zaznajomić klienta
z podstawami prawa umów i logiki.
TEREN PRYWATNY ZAKAZ WSTĘPU
Przyznaję, łatwo mnie ponosi.
Afera, poinformowanie prasy.
Na co liczyłeś?
Straciliśmy kartę przetargową.
Musieliśmy pójść na sto razy gorszy układ.
Wiem, naprawdę mnie poniosło.
Ale podpisałem umowę i zaczynam nowy rozdział.
Od dwóch tygodni jestem czysty.
Wyglądam dużo lepiej.
Dzięki.
Dostanę milion dolarów rocznie i nie muszę nic robić.
To nie takie proste.
To mniej niż wcześniej, ale będzie dobrze.
Zacznę od nowa. Umów spotkania w całym mieście.
Znajdziemy sponsora.
- Nie możesz pracować dla kogoś innego. - Nie mogą mnie powstrzymać.
Mogą. Taka była umowa.
Wymyśl coś.
Sprzedałeś swoje imię, Halston.
Wszystko, co stworzysz lub zechcesz sprzedać, należy do Esmark.
Jak długo? Przez rok?
Pięć lat?
Do końca twojego życia.
Nie jesteś już Halstonem.
Są nim oni.
Zanim podpiszę kolejną umowę,
najpierw ją przeczytam.
Co mogę robić?
Suknie dla przyjaciółek. Nie mogą mówić, że noszą Halstona.
Robię suknie na Oscary dla Anjeliki Huston i Geraldine Page.
Zapłacisz za nie z własnej kieszeni.
I nie mogą mówić, że to Halston.
Firma trzyma cię w garści. To cena, którą zapłaciłeś,
by dostawać milion dolarów rocznie bez kiwnięcia palcem.
Jest jeszcze kwestia Victora.
Grozi nam.
Jeśli mu nie zapłacimy, wyśle filmy do magazynu People.
Daj mu pieniądze.
Tęskniłem za tobą.
Słyszałem, co się stało. Wyruchali cię.
Mam dla nas plan.
Spodoba ci się.
Proszę.
Wysłuchaj mnie.
Między nami wszystko gra.
Dzięki za forsę. Dostałem należne i już się nie gniewam.
Ty masz talent i ja mam talent.
Razem znajdziemy rozwiązanie.
Nie pozwolę ci się poddać.
Straciłeś imię. Kogo to obchodzi?
Stworzymy nową, lepszą linię.
Pod marką Roy. Wszystkim się spodoba.
Co sądzisz?
No co?
Nadal gniewasz się o forsę?
Skarbie, taki już jestem. Znasz mnie, a ja ciebie.
Kochałem cię.
Naprawdę.
Teraz...
Nie spuszczaj jej z oczu, Willy.
Dokładniej.
Przyłóżcie się.
Wrócimy do tego po lunchu.
Jak się masz, skarbie?
Nie licząc raka i lekkiego zapalenia płuc, czuję się bosko.
Telefonowałam kilka razy.
Nie oddzwoniłeś.
Obawiałam się, że mnie skreśliłeś.
Moja droga, nigdy.
Potrzebowałem czasu do namysłu.
Pewnie słyszałaś, że mnie zwolnili.
Moja kreatywność nie należy już do mnie.
Ale znasz mnie.
Muszę tworzyć.
Pomyślałem sobie.
Nadal mnie potrzebujesz?
Oczywiście.
Dziękuję.
Ile mamy czasu? Kiedy premiera?
Skarbie, został tydzień.
Lubię wyzwania.
- Panie Halston. - Cześć, Susan.
- Nie powinien pan tu być. - Ja do pana Ridge'a.
Ale...
Dzień dobry.
Bez obaw, nie przyszedłem cię zabić.
Czym mogę służyć?
Mam projekt.
Potrzebuję asystenta. Kogoś, kogo podziwiam i komu ufam.
Od razu pomyślałem o tobie.
Wróciłem.
Kupiłem wszystkie bandaże elastyczne w Nowym Jorku.
Rany. Niesamowite.
Złe wieści.
Nie farbują się.
Wiesz, co mi pomaga?
Nie skupiam się na tym, jak strój ma wyglądać.
Myślę o tym, co publiczność ma poczuć na jego widok.
Gdy tancerze będą się ruszać,
chcę, żeby publiczność czuła, że coś ich ogranicza.
Śmiertelność, od której wszyscy chcą uciec, ale nie mogą.
Persefona to grecka tragedia.
Chcę poczuć zasłonę,
która oddziela nasz świat od niebios i pozostaje poza naszym zasięgiem.
Gdybyśmy mogli bardziej się wyciągnąć...
bylibyśmy nieśmiertelni.
Chcę owinąć wszystkich tancerzy w szpule spandexu.
To może owiń ich w szpule spandexu.
Dziękuję, Mohammedzie.
Dziękuję.
Kopę lat, H.
Nie mam na to teraz sił, Joe.
Ruszaj.
Nie porywam cię.
Nadal mam kontakt z Sassy.
Doszły mnie słuchy,
że Go Tu Go Disco było największą klapą na Broadwayu od czasów Moose Murders.
Przynajmniej nie sprzedałem swojego imienia.
Ty nędzna, żałosna suko.
Joe, tęskniłem za tobą.
Ja za tobą też.
Co u Elsy? Masz z nią kontakt?
Wszystko dobrze.
Jest sobą.
To dobrze.
Dobrze.
Joe.
Powiedz, że jesteś zdrowy.
Jestem zdrowy.
Ponoć w końcu pozbyłeś się Victora.
W końcu.
Zajęło mi to wieki.
Wiesz, ile Warholi mi ukradł?
Boże.
Uznałem: „Jeb się, weź je sobie".
Widziałem twoje projekty dla Tiffany'ego.
Tę porcelanę.
Wysublimowana.
Miałem ochotę rozbić ją w sklepie.
Tak byłem zazdrosny.
Bzdura.
Ale dziękuję.
Nie mogę się doczekać dzisiejszego występu.
Jestem ciekaw, co przygotowałeś.
Krytycy nie zostawią na mnie suchej nitki.
Napiszą, że Halston nie miał ani krzty inspiracji od dziesięciu lat.
Kogo to obchodzi?
Cieszę się, że znów tworzysz niezależnie.
Z dala od korporacyjnych śmieci.
Nigdy nie tworzyłem sam.
Zawsze miałem ciebie.
Miałeś rację co do jednego.
Sprzedałem swoje imię.
Skarbie, tylko się z tobą droczę.
Nie. Mamy jedno imię, Joe.
Tylko jedno.
To wszystko, co mamy na ziemskim padole.
I to wszystko, co po sobie zostawimy.
Nie szanowałem swojego.
Sprzedałem je tanio bez chwili namysłu.
Setki milionów dolarów to wcale nie tanio.
A jednak, Joe.
Wiesz dlaczego?
Dałbym dwa razy tyle, by je odzyskać.
Nasze miejsca.
Już czas, Joe.
- Na co? - Na recenzje.
Mohammedzie! Miał kupić kilka gazet.
- Mówiłeś, że recenzje się nie liczą. - Ale muszę je przeczytać.
Wiem, co napiszą: „Czas Halstona przeminął".
Zobaczysz.
Nie dawaj ich mnie.
Joe przeczyta.
Halston, nie zmuszaj mnie.
Proszę, ostatni raz.
Przejdź od razu do fragmentów o mnie.
Nie chcę słyszeć o trzeciej baletnicy od lewej.
Tu jest.
Bla, bla, bla, Martha Graham...
Tancerze...
„Kostiumy projektu Halstona
z łatwością mogłyby pogrążyć tę produkcję.
Tymczasem były wisienką na torcie".
Dobra, Daily News.
Trafiłeś do nagłówka.
„Odsuń się, Martho. Niech Halston się ukłoni".
„Kostiumy stworzone przez projektanta gwiazd Halstona
niestety nie będą dostępne w sprzedaży,
nawet w najbardziej luksusowych butikach.
Ale może tak będzie lepiej.
Są zbyt piękne, by nosili je zwykli śmiertelnicy.
Prezentowały się z ogromnym wdziękiem
w przedstawieniu Persefona Marthy Graham".
Dobra, dość owijania w bawełnę.
Co napisali w The Times?
No dobrze.
„Stroje Halstona sprawią, że świat będzie zachodził w głowę,
czy powołaniem projektanta było tworzenie w teatrze,
czy też na wybiegu.
Rozciągliwy materiał jest zmysłowy, nowatorski,
a na dodatek wyjątkowo odważny.
Możliwe, że to punkt kulminacyjny w długiej i znakomitej karierze".
No i?
Recenzje się nie liczą.
Brawo.
Dzięki, Joe.
I co, kurwa, teraz?
Nie mam pojęcia.
- Nigdy nie kroiłem jebanego indyka. - Ani ja.
No dobrze.
Zrobię to, ale nie śmiej się.
Biedaczek.
Został zarżnięty, a teraz to powtarzasz.
Wiedz, że robiąc to,
myślę o tym dupku z Olympic Tower.
- Spokojnie. - Poważnie.
To, co ci zrobił...
Nie wiem, dlaczego się nie wściekasz.
Przestałem się złościć.
Powinienem mu dziękować.
Dopiero po tym wszystkim zaznałem spokoju.
Rany. Ja też chcę.
- Szczęśliwego Święta Dziękczynienia. - Lizo, kocham cię.
Ja ciebie też.
Dzięki Bogu za to miejsce.
Muszę ci powiedzieć.
Postanowiłem się go pozbyć.
Sprzedałem też apartament.
Co?
Co zrobisz?
Pojadę na Zachodnie Wybrzeże, do San Francisco.
Będę podróżował wzdłuż wybrzeża.
Nie rozumiem. Dlaczego?
Spójrz na mnie. Przecież dobrze wiesz.
Chodź do mnie.
No chodź.
Już dobrze.
Spokojnie.
Obiecujesz, że to nie koniec?
Bez obaw.
Wrócę, obiecuję.
Wybacz, że cię nastraszyłem.
Już dobrze.
Nie przejmuj się.
Proszę pana.
Jesteśmy tu ponad godzinę. Jedziemy dalej?
Za chwilę.
Spójrz na błękit oceanu.
Jak słońce się w nim odbija. Stale zmienia kolor. Teraz jest srebrny.
Lata temu patrzyłbym na ten błękit,
zachodząc w głowę: „Co mogę z nim zrobić?".
W głowie pojawiałaby się kolekcja, którą mógłbym stworzyć.
Może więcej niż jedna.
Może wszystkie odcienie błękitu.
Czy zdążę przed jesienią?
Na którą okładkę magazynu?
Czy im się spodoba?
Ale teraz...
myślę tylko o tym, jakiż to piękny błękit.
Dobra, jedźmy.
Dziękuję.
Dokąd?
Dokądkolwiek.
Po prostu jedźmy.
Victor Hugo zmarł w 1993 roku.
Elsa Peretti była jedną z najbardziej wpływowych projektantek biżuterii XX w.
Zmarła w 2021 r.
Joe Eula pozostał ilustratorem mody. Zmarł w 2004 r.
Liza Minnelli jest legendą. Żyje i ma się dobrze.
Halston spędził ostatnie 18 miesięcy życia,
podróżując wzdłuż wybrzeża Pacyfiku.
Zmarł w San Francisco w 1990 r.
Nigdy nie odzyskał swojego imienia.
NA MOTYWACH KSIĄŻKI STEVENA GAINESA
Napisy: Krzysztof Kowalczyk