W POPRZEDNIM ODCINKU
To 41-letnia
policjantka z Tennessee.
Ma dużego guza na szyi.
To ryzykowne operacje.
Takimi żyję.
Ostry dyżur to linia walki.
Tu nie wybieramy przypadków.
Chcę pracować z grupami,
które medycyna dotąd zaniedbywała.
Operacja mózgu to zawsze niewiadoma.
- Jazda. - Jako chirurg i badacz
daję z siebie wszystko.
Cholera.
Wypełnij.
Kurwa.
Nie mam raka?
O tym chciałem porozmawiać.
Żongluję rolami chirurga i dyrektora.
Dobrze nam idzie.
Pewnie, że tak. Rozwój boli.
Jest dziecko.
Kiedy poznamy płeć?
Dowiemy się w dniu porodu, pamiętasz?
- Jesteśmy w ciąży. - Tak.
I jest dobrze.
NETFLIX – ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Cześć.
Dwa,
jeden.
Dobrze. Wydech.
Jeszcze raz.
Jeszcze jeden skurcz.
- Przyj. - Mocno.
Świetnie.
- O wiele lepiej. Dobrze.Tak! - Wydech.
Już niedługo.
Dobrze, teraz nie przyj.
- Jeszcze raz, skarbie. - Przyj.
Dobrze.
Spójrz w dół.
Cześć.
Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin!
Rozpłakał się.
- Tak. - Proszę.
Moje gratulacje.
Halo?
Kotku!
Cześć.
- Co tam? - Zastanawiałem się,
czemu nie oddzwoniłaś?
Kevin, kiedy dzwoniłeś?
Jakieś cztery godziny temu.
Pewnie pracowałam.
Mam z tobą gadać, czy pracować?
Trudno powiedzieć.
Pogadać ze mną, bo pracujesz cały dzień.
Dostałeś mój e-mail?
Umówiłeś wizytę w żłobku czy nie?
Czytałaś ulotkę, którą ci wysłałem?
Żebyś wiedział.
Ciekawe, bo w ulotce jest napisane…
…że oprowadzają wyłącznie
osoby zaproszone.
Myślisz, że we wrześniu będą miejsca?
Dopiero co dostałem ulotkę, jestem zajęty, skarbie.
Muszę wychodzić codziennie o 18.00.
Lekko nie jest.
- Mój kumpel… - Czekaj.
…powiedział jej: „musimy iść”, a ona…
Która sala?
…nie da mu wyjść.
Zdziwiłem się.
Joe opowiedział mi smutną historię.
Powiedział, że marzy o dniu,
gdy przyjdzie po dziewczynę,
a ona się ucieszy na jego widok.
To trochę smutne.
- Vocera. - Zadzwoń do Stephena Fishera.
- Szukam. - Co?
Przepraszam.
W porządku.
Czekaj na sygnał. Wiadomość anulowana.
- Vocera. - Pilny telefon, Stephen Fisher.
Pilny telefon. Stephen Fisher.
Nie możesz wybrać numeru?
Jestem.
Przepraszam. Czy to był dzwonek alarmowy?
Tak, w pokoju numer sześć.
Poszłam tam i nic nie słyszałam. Chciałam się upewnić…
Tak, już wszystko dobrze.
- Dobra. - Tak.
Żaden nagły wypadek. Świetnie.
Dziękuję.
- Dobra. - Telefon of Stephena Fishera.
Co, Kevin?
Zapomniałem, co mówiłem.
Sherese.
Tak?
Opowiesz mi o Christopherze?
- Sprawdziliśmy zdjęcia. - Dobra.
- Wyglądają lepiej. - Dostał Avastin?
Nie, Cetuxa.
Serio?
Następną dawkę dostanie w środę,
więc chciałam zrobić skan pomiędzy.
Ekscytujące. Pacjent bierze udział
w testach klinicznych, a to zawsze ciekawe.
Cieszymy się, gdy ulepszone leki działają.
Guz był pokryty specyficznym białkiem,
zaatakowaliśmy je lekiem,
podanym przez tętnicę.
Wygląda dobrze,
o ile zdjęcia są dobre.
Wygląda lepiej.
- Tym lepiej. - Wiem.
- A klinicznie? - Stan jest dużo lepszy.
To dziwne, ale dobre.
Powinno się udać, co, Sherese?
Tak.
Zdaje się, że znika szybciej
niż poprzednio.
Guz się nieco zmniejsza.
A w tej chorobie nieco to dużo, jasne?
Guzy potrafią podwoić rozmiar w ciągu 17 tygodni.
Ale najbardziej cieszy mnie to.
Widzisz te cienie?
To obrzęk.
Obecnie całkowicie zniknął.
- A siła w prawej stronie? - Świetnie.
- Możesz wstać? - Nie, ale przez pracę w ogródku.
- Tak. - Super.
Co to za praca?
Mamy nowy dom.
Z pustym ogrodem.
Chris lubi ogrodnictwo, więc się nie oszczędza.
To prawda.
Nieustannie.
- Modlę się, żeby moje hortensje wyrosły. - Właśnie.
- Jestem bardzo dobrej myśli. - Dobrze.
Wiedz, że jeśli się nie uda,
- mamy wiele innych leków. - Tak.
- Dobrze. - Dzięki.
Do zobaczenia.
- Jasne. - Dzięki, Chris.
Cóż,
mam nadzieję, że…
to się uda.
Było dobrze.
Wręcz wspaniale.
- Brzmi obiecująco. - Wiem.
Wiesz?
- Wiem. - Jest dużo mniejszy niż ostatnio.
Fakt.
Pomasujesz mi rękę?
Pewnie.
MITZIE I TONY
I nogę też.
To jej głowa.
To przeszczep tętnicy nerkowej, ja wejdę tędy.
Ekran musi stać obok stanowiska Petera.
On też musi zrobić nacięcie,
bo chciał je połączyć.
Ja zacznę od góry.
Mitzie żyła z guzem u podstawy czaszki
i w szyi przez 10 lat.
Ostatecznie nikt nie chciał jej operować. To było zbyt trudne.
Wiem, że jest matką dwójki dzieci, ma rodzinę,
więc postanowiłem zaryzykować i spróbować ocalić jej życie.
Miałaś w domu nudności?
Tak, był taki moment.
- Wymiotowałaś? - Kilka razy.
Sądzę, że guz
nadal naciska na punkty w mózgu, odpowiedzialne za nudności.
To nic poważnego.
Masz czucie w prawej stronie, a to najważniejsze.
Czego mam się spodziewać
w ciągu doby po operacji?
Czego?
Możliwe, że doznasz
deficytu neurologicznego z powodu dopływu nowej krwi.
To nie udar.
Zawsze się tego boimy, bo ciężko go rozpoznać.
Dlatego szybko wykonujemy skany.
W 90% przypadków nie ma udaru.
Trudno przewidzieć,
co się wydarzy.
Ważne, że przeszczep się przyjął i działa.
Nie dostaniesz udaru.
Przeszczep cię ochroni.
Z mężem poznał mnie przyjaciel, dawno temu.
Razem studiowaliśmy.
Cztery lata temu odnowiliśmy kontakt i wzięliśmy ślub.
Ale zanim go poznałam, myślałam:
„sama będę miała dziecko”.
Mam 39 lat i jestem w pierwszej ciąży.
Pocieszające, że żyjemy w czasach, gdy kobiety mogą rodzić później.
Pochodzę z dużej, latynoskiej rodziny. Naciskali na mnie.
Wszystkie moje siostry mają już dzieci.
Czekają tylko na mnie, czuję ten ciężar.
Skupiam się teraz na zdrowej ciąży.
Na początku się tym stresowałam, ze względu na warunki pracy.
Denerwuję się.
W porządku?
Mamy 125 na 90.
Idealnie. Dobrze.
Nie mam problemów z ciśnieniem.
Świetnie. A jak samopoczucie?
Nieźle. Jestem zmęczona.
To normalne.
- Dr Stephens zaraz przyjdzie. - Dzięki.
Nie ma za co.
Ciśnienie ledwo mieści się w normie.
Myślałam, że ze 125 jest w porządku.
Twoje 125 jest w porządku, ale 90 nie.
Codziennie badaj ciśnienie.
- Badam, mam rękaw. - Dobrze.
- I jest dobre. - Super.
Mogę dać ci zwolnienie do końca.
To dwie zmiany.
Mają kogoś na moje miejsce.
Tak zakładam.
Mają więcej lekarzy.
- Tak. - W porządku.
Przykro mi, że odchodzę z pracy.
Na pewno. Dobra, spójrzmy.
Bicie serca brzmi świetnie.
Tak.
Wszystko idealnie.
Super.
Jeśli źle się poczujesz w pracy,
nieważne z jakiego powodu, chcę, żebyś odeszła.
Jasne. Czułam się dobrze.
- I zadzwoń. - Przywykłam do natłoku pracy.
- Jest dobrze. - Wiem.
No dobra.
Jestem nieco sceptyczna,
w domu miałam dobre ciśnienie.
Wiem, ale słyszałaś.
I tak jak mówiła, miałaś bardzo stresującą noc w pracy.
Chciałam pracować do końca.
I to zrobiłaś.
Zaraz rodzi.
Znalazłyśmy pokój, zaraz rodzi.
Dla kogo to?
Dla czwórki, ale mają.
Czwórka? Chwila, Rachel, co?
Nie jestem zmęczona ciążą.
Jestem zmęczona rezydenturą.
Cześć. O Boże.
Zapominam o witaminach prenatalnych.
Nie chciałabym takiej pacjentki.
Podaj mi listę zadań.
- Jasne. - Dam radę.
Tylko Grylls potrzebuje USG.
- Już dzwoniłam. - Dzięki.
Musi przyjmować insulinę.
- Wiem. Już zaczęła… - Proszę…
Dobra, mów.
Słucham.
- Cześć. Laura? - Nie.
- Mówi Ellie. - Słucham.
Dobrze, dzięki.
Jasne.
- Amanda. - Tak.
Mam umówione własne USG
i termin bardzo mi nie pasuje.
Nie wiem, czy dam radę.
…znieczulenie jest gotowe do powrotu.
Daj mi 30 sekund. Jest Woo?
Jest u nas.
Nie ma sprawy. Znajdę kogoś.
Dziękuję.
- Jutro odbiorą. - Dobra, jutro. Na miejscu.
- Zaraz, jutro cię nie ma, Forzana? - Nie.
Mamy przesrane.
Gorąco tu. Pić mi się chce.
Dobra.
Odbiorę. To pewnie porodówka.
Cześć.
Mówi Amanda.
Zaczęło się od migreny.
Ciągle miałam migreny.
Nie mogłam znieść światła. To było okropne.
A potem zemdlałam.
Zemdlałam w sobotę.
W poniedziałek poszłam do lekarza
i powiedziałam:
„Musi mnie pan wysłać na rezonans, bo to coś poważnego”.
Dostałam skierowanie.
Wróciłam do gabinetu, od razu mnie wezwał,
widocznie już do niego dzwonili,
okazało się, że mam guza.
Był tej wielkości.
Operowano mnie.
Minął rok, byłam w remisji.
A potem guz wrócił.
Tamika? Lucas. Poruczniku.
Jak się pan ma?
- A ty? - Dobrze. Dziękuję.
Czyje to dzieło?
Moje. Dla mojej drużyny.
Widzę.
Są urocze.
Rozumiesz, że podajemy ci…
…odrobinę bakterii,
by wywołać reakcję immunologiczną.
W bakterii jest lek…
który powinien dostać się do mózgu, do glejaka.
Chcemy zaatakować glejaka
przez przeciwciała na powierzchni, celując w tzw. maszynę honującą.
Muszę gadać jak policja.
Wiem.
To jak dron wlatujący w guza.
Wykorzystuje przeciwciało Cetuximab.
Przez ten lek Marta Stewart trafiła za kratki,
odsprzedawała go.
Jesteś ósmą osobą w USA, którą tym leczymy.
Wiem.
Wyjątkową dziewczyną.
Dokładnie.
Dziękuję za cierpliwość,
odwagę i za wsparcie.
Dziękuję…
- że mnie wybraliście. - Właśnie.
Dobra. Odsuwają mnie,
- więc zmykam… - Jasne.
Już nie mogę.
Każdego dnia widzę takich pacjentów…
Czuję, że ledwie drasnęliśmy tę chorobę.
To trudny przeciwnik.
W środę wróciłem natchniony z laboratorium.
Nasi naukowcy mają świetne wyniki.
I…
nowe wirusy, bakterie, wszystko.
Ale robimy bardzo drobne postępy.
Przez 50 lat przedłużyliśmy przeżywalność o pięć miesięcy.
Całe życie powinienem poświęcić badaniom w laboratorium,
ale niewielu ludzi może połączyć własną wiedzę medyczną
z odkryciami naukowców w laboratorium, którzy medycyny nie rozumieją.
A większość lekarzy
leczy guza klinicznie, nie rozumiejąc nauki.
Wzywają mnie na salę operacyjną.
Później do ciebie zajrzę, dobrze?
- Dzięki. - Powodzenia.
Dziękuję.
Gdy studiowałem na Penn, poznałem Steve'a Fluharty'ego.
Był profesorem neurofarmakologii.
Obudził we mnie zainteresowanie,
o które nawet się nie podejrzewałem czyli neurofarmakologię.
Obserwowałem komórki macierzyste w raku
i glejaku. Wtedy to się zaczęło.
To najbardziej…
agresywny rak u ludzi.
Wszyscy ci pacjenci
bardzo się różnią.
To wyniszczająca choroba.
- Cześć. John Boockvar. - Miło mi.
Będę pracować z drem Langerem.
Prowadzę program leczenia glejaka, pobieramy tkankę,
hodujemy ją u myszy i rozwijamy.
Nie poniesiesz kosztów.
Chcemy przeprowadzić podstawowe badania.
Nie musisz się zgadzać.
Odzyskamy tkankę za pół roku.
Wraz z informacją genetyczną z twojej krwi i mózgu.
To może być ważne nie tylko dla ciebie,
- ale i dla innych. - Oczywiście.
Nie zarobię na tym,
bez względu na twój udział,
ale to ważne dla badań.
Na szczęście to guz niskiego stopnia.
Tutaj zadziałamy agresywnie.
Bo jeśli wyciągniemy całość na raz,
być może nigdy nie wróci.
Doradziłem ci przyjście tutaj,
bo nie tylko mamy wybitnych lekarzy jak John,
ale też świetną obserwację.
A mając Johna przy sobie,
mogę przegadać trudniejsze decyzje.
To, co wydarzy się dzisiaj, będzie mięć ogromny wpływ na ciebie.
Damy radę, jasne?
Miło cię widzieć. Do zobaczenia.
Cześć, Ben. Tu tata. Daj znać, co u ciebie.
Zadzwoń, jak będziesz miał chwilę.
Kocham cię. Pa.
Dziś rano muszę zrobić angiografię.
Powiedz Alexowi, że chcę zacząć w piątek, jeśli to możliwe.
Kiedyś tak się stresowałem.
Chciałem być dobrym ojcem.
Ta praca pożera tyle energii emocjonalnej, jeśli chcesz być w niej dobry.
Ale też zachować część siebie,
którą dzielisz z żoną i dziećmi.
Wciąż tam jest, ale z powodu pracy…
patrzysz wgłąb siebie i wiesz, że to za mało.
Kocham moją pracę. To nie poświęcenie.
Świetnie jest robić to, do czego zostałeś stworzony.
Ale zaakceptuj,
że zdobywasz coś kosztem czegoś innego.
Jest mnóstwo miejsca.
Świetne ustawienie sali.
Jestem pod wrażeniem.
Darwin, podwiesisz ekran dla Sherese?
Przytrzymaj głowę. Już. Daj mi ją.
Ma leżeć poziomo.
Nie da się operować, jeśli ci niewygodnie.
Jeśli pochylisz się w złej pozycji,
nie dasz rady operować.
Jest w samym środku?
Guz jest tutaj.
Lubię sam szykować pacjentów,
bo wtedy widzę ich odkrytych po raz ostatni.
Więc…
to cenny czas.
Wiem, że to kochasz.
Kevin ma 28 lat. Pracuje w restauracji na Brooklynie.
Są tu jego matka i brat. Z Detroit.
Zgłosił się do King's County po ataku.
Znaleźli guza, dokładnie tutaj.
Widzicie?
Ale z JB będziemy agresywni i usuniemy cały guz.
Rokowania będą najlepsze,
jeśli wytniemy całość,
a myślę, że damy radę?
Dobra, 10 sekund przerwy.
Wdech. Zamknijcie oczy.
Oczy mają się skupić na pracy. Pomóżmy chłopakowi.
Którędy pójdzie krew? Zgodnie z grawitacją tędy?
Ciasno naciągnij.
Takie drobiazgi pomagają w operacji.
Widzisz jeszcze jedną?
Widzę, ale słabo.
Obserwuje aktywność elektrod,
które umieszczamy w mózgu.
A tutaj?
- Nie tam. - A teraz?
Tam będzie guz. Damy radę.
W nic nie uderzysz.
Tak. Wszystko gra.
Dobra. Potrzebuję okularów 3D.
Nie, zobacz, tu jest guz. Trzeba go wyciąć.
W całości.
- Chcesz wejść tędy? - Tak.
- Zachować tę żyłę… - Właśnie.
To chyba żyła guza, ale na niej jest kolejna.
Tak.
- Tam. - Nożyce.
- Widzisz? - Tak.
- Tam. - To wszystko guz.
Wszystko.
Wycinamy. Siedzi za korą ruchową.
To resekcją supramaksymlana glejaków niskiego stopnia.
To pierwsza oferta za dom, którą dostajesz po wystawieniu. Najlepsza.
Jedyna szansa, by wyleczyć guza w tak niskim stopniu.
Nieźle.
Cudo.
- Idzie pięknie. - Chodź tu.
Jest i guz.
Czadowe, co?
Z jakiegoś powodu to trudne.
Nowotwory wrastają w mózg.
Dlatego glejaki są zwykle nieuleczalne.
Stąd pobrano materiał do biopsji.
A guz jest pod spodem.
Wyślemy fragment do zamrożenia.
Wyhodujemy duży fragment u myszy.
Poeksperymentujemy.
Podzielcie go na pół.
To było super.
Mamy to!
- Idealnia operacja. - Świetna.
Ocaliliśmy żyły, widzisz?
Nadal będzie słaby, ale mu się poprawi.
Kolejny guz,
pokonany przez załogę!
- David, świetna robota. - Nawzajem, bracie.
Zawsze czyść buty.
Rodziny nie chcą widzieć krwi na butach.
Chodźcie.
- Bez rzeczy. - Dobrze.
Udało się. Zrobiliśmy supramaksymalną resekcję.
Czyli usunęliśmy guza z zapasem.
- Dobrze. - Zobaczymy, co dalej.
Badam tę dziedzinę. Ślęczę nad nią po nocach.
Znam biologię tej choroby tak dobrze, jak się da,
i będę go leczył jak własną rodzinę.
Rozumiem.
Wciąż trwają spory o najlepszą terapię,
ciągle znajdujemy lepsze rozwiązania, ale przy tym wieku i zakresie resekcji
ma bardzo dobre rokowania.
Jeśli spytacie, ile lat mu zostało,
nie odpowiem.
Kevin, skończyłeś, bracie.
- Przepraszam. - Już dobrze. Połóżcie go.
- Dobrze poszło. Trochę za dobrze. - Silny facet.
Udało się…
rozumiesz?
Kontaktuje.
Na razie.
Dobra robota.
…John Salem Senior.
Jestem porucznikiem policji nowojorskiej.
Mój wujek zmarł 11 września.
Wyczytałam imiona na „P”, a wujka na końcu.
I mój wujek, Pedro Francisco Checo.
Tio Frankie, tęsknimy, kochamy cię,
nie zapomnimy o tobie.
Wiemy, że trafisz do nieba.
Chciałam być inżynierem budownictwa.
Byłam na uniwersytecie Hartford,
ale poszłam do John Jay…
Bo po jego śmierci chciałam zostać gliną.
Dziękuję.
- Jestem z ciebie dumna. - Dzięki, mamo.
Dzisiaj dwa.
A w przyszłym tygodniu podajemy maksymalną dawkę.
W zeszłym tygodniu zaczęłaś przyjmować lek,
poszło dobrze. Podwajamy dawkę,
a potem zwiększymy ją aż ośmiokrotnie.
To dużo cząsteczek bakterii.
Rozumiem.
Podaliśmy te same bakterie myszom.
Niektóre wyleczyliśmy z raka.
Problem w tym, że u myszy
można bardziej zaryzykować.
Ostrożnie zwiększamy jej dawkę.
Od jednego do dwóch i ośmiu.
Jeśli się pośpieszę i umrze,
FDA zamknie program.
Rozumiecie?
Jesteśmy bardzo ostrożni.
Odwaga takiej pacjentki,
do bycia pierwszą czy ósmą w kraju, by coś zrobić,
jest niesamowita. Ma niewyobrażalne zaufanie do zespolu,
powiedziala po prostu: „Zaryzykuję”.
OSTRY DYŻUR LENOX W GREENWICH VILLAGE
Po prostu je zamówimy.
Na granicy.
Ale nie jest źle.
Ani dobrze.
- Cześć. - Przywitam się z dzieckiem.
Witaj, kotku.
- Wiem, jestem za duża. - Jak ciśnienie?
- Nie drap. - Na granicy.
Wiem. Nie chcę rozstępów.
- Nie drap. Pocieraj. - Dobra.
Trochę spuchłam.
- Pierścionki… - A stopy?
- Też spuchły. - Zwolnij tempo.
Wszystko jest spuchnięte, ale to minie.
- To chwilowe. - Teraz pójdę coś zjeść i zniknie.
Szynka i ser.
Moja mama oszalała. Wyprała ubranka,
- wszystko schowała. - Wije gniazdo?
Robi to za mnie.
Wolę być tutaj
niż w domu.
Wiem, jak to będzie.
Zatęsknię za pracą.
I już odchodzisz?
Mąż mi kazał.
Wczoraj rozpakowywałam i znosiłam pudła.
A on na to: „Możesz przestać?”
Nie umiem siąść na tyłku.
Podobno źle się czujesz.
Chyba już cię kiedyś widziałam?
Dokładnie.
- Właśnie. - Masz znajomą twarz.
Skąd się znamy?
Co się dzieje?
- Ból w klatce. - W klatce?
Co robiłaś, gdy to poczułaś?
Spałam.
Spałaś?
- Co? - Boli.
- Co cię boli? - Klatka.
Tutaj? Dobra.
Będzie synek?
Skąd wiedziałaś?
Jestem matką.
- Co? - Jestem matką.
Jesteś matką?
Więc wiesz.
- Ile masz dzieci? - Tylko jedno.
- Ile ma lat? - Już 11.
- On… - Ona.
Gdzie jest?
U mojej siostry.
- Tutaj? - Na Brooklynie.
Na Brooklynie.
Jak ma na imię?
- Jamia. - Jamia.
- Tak. - Ładne.
Często się widujecie?
Wcale.
- W ogóle? - Tak.
Jak to?
Nie wiem.
Ale jest z twoją siostrą.
- Od dawna? - Od dwóch lat.
- Rozumiem. - Tęsknię za nią.
Tak?
Myślę o niej każdego dnia.
Jest wzorową uczennicą.
Tak?
Ma talent. I zasiada w radzie uczniowskiej.
Jest bardzo inteligentna.
Możesz ją odwiedzać?
Nie?
Jak to?
Nie dogaduję się z siostrą.
Nie bierzesz narkotyków?
Dobrze.
- Jestem grzeczna. - Tak?
Tak.
Zaufaj mi. Dziwne, że znoszę życie na trzeźwo.
Ale znoszę.
Rozumiem.
Ale jestem głodna. Nie jadłam od dwóch dni.
Przynieść ci coś do jedzenia?
Chętnie.
Cześć.
Jak leci?
Wszystko gra?
Na pewno?
Jesteś jakiś nieswój.
A co u mamy?
Wszystko się ułoży. To twój pierwszy rok.
Wiesz, tak działa świat.
Masz się za mistrza,
ale… musisz walczyć.
Poradzisz sobie, ale…
walczysz o wysoką stawkę. I dlatego,
jeśli czujesz, że męczę cię o szkołę,
to dlatego, że wiem, jakie czyhają pułapki.
Nie ukrywaj tego.
Pogadaj ze mną.
Dobra? Trochę w życiu przeżyłem.
Dobrze, porozmawiamy później. Kocham cię.
Dobra.
„Ojejku, ojejku, spóźnię się”.
Cześć, Phyllis.
Jak się spało?
- Chcesz wrócić do domu? - Dobry pomysł.
Też tak myślę.
Opowiesz mi, co się tam dzieje?
Zdjąłem jedną z płytek.
A spod niej wyrastał rak.
To była jakby fioletowa…
substancja.
Zabrałem ją na górę, żeby dokładniej się jej przyjrzeć.
Była nietypowa, ale wyciąłem całość.
Cała jestem nietypowa.
Pytanie, co zrobimy z punktami, które już przyjęły naświetlanie?
To pytanie do onkologa i moich radiologów.
Wolę nic nie robić.
Nie warto.
Kupię sobie fajną pigułkę,
a kiedy nadejdzie mój czas…
z radością pójdę spać.
Taki mam plan.
Mówiłam mężowi,
że jemu też jedną dam,
jeśli sądzi, że będzie zbyt tęsknił.
Porozmawiamy o tym na wizycie.
- Jasne. - Dobrze?
Tak.
Saul jest w domu?
- Tak. - Dobrze.
- Ucieszy się, że wracam. - Ja też się cieszę.
Dobrze.
Dziękuję.
Widzimy się za tydzień.
Każdy z nas musi przemyśleć,
jak chce odejść.
Nie zapomnę taty.
Gdy miał raka,
mówił wprost, co by zrobił, gdyby stracił świadomość.
Więc pod koniec,
gdy lekarze powiedzieli, że to śmiertelny przypadek…
powiedział: „Nie odłączaj mnie.
Daj mi pół roku na cudowne ozdrowienie”.
Pomogę ci, mogę jutro wrócić wcześniej
z laboratorium.
Mam czwórkę dzieci.
Jeśli przechodzisz chemię, nie możesz być przy dzieciach.
Nie mógł być przy wnukach. Poddał się nie przez chorobę,
a przez terapię.
Tak nie powinno być.
A poza tym?
Nie wiem. Mam dwa duże przypadki, więc nie znam dokładnej godziny.
Doświadczenie z tatą zmieniło mnie na zawsze.
- Dobrze mu idzie? - Wygląda świetnie.
Dziękuję.
Nie ma sprawy. Pokaż głowę.
Wygląda świetnie.
Super.
I jeszcze jedno. Co chciałeś powiedzieć?
- Co? - Uratowałeś mi życie.
- Wyglądasz super. - Dziękuję.
- Świetnie. - Dziękuję.
- Nie będzie pani potrzebował. - Wcale.
I wiecie co?
To najlepsze wieści.
Oczywiście.
Do widzenia.
Dziękuję, doktorze. Nie będziesz mnie potrzebował.
Wiem, John. Tak się cieszę.
Wygląda lepiej, niż się spodziewałam.
Dobrze.
Wiem. Tak.
Pierwszy raz się cieszę, że syn mnie nie potrzebuje.
Kevin przeniósł się do Kalifornii.
Żyjemy na odległość.
Przyjeżdża co drugi piątek.
Rozumiem.
Mam tu zostać czy tam?
To USG, gdzie chcesz być?
Z dumą przyznaję, że nie widać po mnie ciąży.
- Nie znasz płci. - Nie chcę.
- I dobrze. - Zdania w domu są podzielone.
- Nie, spoko. - O rany!
Dziecko jest w idealnej pozycji do zbadania przezierności karku.
Wydaje się bardzo duży.
- Mam bicie serca. Mocne. - Dobrze!
- Rusza się. - Nie wierzgaj.
To super, że nie chcesz wiedzieć.
Tak?
W życiu nie ma wielu prawdziwych niespodzianek.
- Fakt. - A kiedy…
odbieram poród, gdy rodzice nie znają płci,
- cieszą się bardziej niż zwykle. - Rozumiem.
Niesamowite.
Poznaliście się w Kalifornii?
- Nie. - Na imprezie w klubie.
Życia nie da się przewidzieć.
Nie wiedział, w co się pakuje,
- spotykając się z lekarką. - Fakt.
Nie ostrzegła mnie.
Spójrz. Wygląda dobrze.
Możecie przez chwilę nie kręcić?
Chciałam coś powiedzieć, ale…
Decyzja należy do ciebie.
Spójrz tutaj. To płód,
to jego profil.
A obszar za szyją to fałd skórny.
Obszar, który mierzymy. Im większy pomiar,
tym większe prawdopodobieństwo anomalii.
Poza tym większe ryzyko wad wrodzonych.
Żadnej nie widzę. Po to mamy echo płodu.
Na tę chwilę…
biopsja kosmówki ma większy sens, bo dostaniesz wyniki
w ciągu tygodni.
Z amniopunkcją trzeba poczekać przynajmniej miesiąc.
Wiem.
Chociaż…
niektóre pacjentki nie chcą…
Więc generalnie chodzi im o to…
Że jest troszkę za gruby.
Ale wciąż na granicy normy.
Gdyby miał dziewięć cm, byłoby pozamiatane.
W 100% nieprawidłowa ciąża.
A to odrobinkę poza granicą,
ale za dużo, żeby to zignorować…
Niektórzy nie zdecydowaliby się na badanie,
a prawdopodobieństwo normalnej ciąży, byłoby i tak wysokie,
ale myślę, że warto to zrobić.
A co to za badanie?
Biopsja kosmówki. Pobierają fragment łożyska.
Badają geny płodu i łożyska.
- Więc wbijają igłę… - W mój brzuch.
Nie wiem. Widziałam tylko amniopunkcje.
- Nigdy tego nie robiłaś. - Nie.
- A powinnaś? - Tak.
Muszę. Jak się czujesz?
Nic mi nie będzie.
Chodź tu.
Myślę, że będzie dobrze.
Nie zmieniaj terminu lotu.
Myślę, że dam sobie radę sama.
Poproszę o rezydenta z czwartego roku.
- Pogadamy później. - Tak.
Tędy nie wyjdziesz.
Pogadamy później.
Co?
Idź tamtędy.
A bo to…
DROGA POŻAROWA PROSZĘ ZAMKNĄĆ DRZWI
Odezwij się przed wyjazdem.
Pa, też cię kocham.
Biegałem jak kurczak z odciętą głową pomiędzy przypadkami.
Zleciłem tomograf pacjentki.
Nikt przez godzinę nie mógł znaleźć zdjęcia.
Nie chcę się czepiać,
reaguję emocjonalnie, przyznaję, przepraszam,
ale tylko wtedy, gdy jest naprawdę źle.
Chcę być głosem rozsądku.
To ma być najlepszy szpital świata.
A bez IT się nie uda.
Zaczynam operację, muszę się skupić,
ale doceniam, że się odezwaliście.
Działam dla siebie, pacjenta i zespołu.
Jasne? Dzięki, chłopaki. Stokrotne.
Świetnie. Pa.
Gotowi? Przepraszam.
Spróbujmy nie ścinać włosów.
Będzie ciął tędy,
a potem przejdzie za uchem.
Można wyczuć, gdzie jest guz.
- Tak? - Czujesz?
Musimy dotrzeć do środkowego kręgu.
Tak dobrze.
Jak się czujecie?
To duża sprawa.
Nie mam sygnału na ekranie.
Przyjedzie.
Widzę go. Sekundę.
Super!
Uwielbiam egzoskopy!
Ten ruch z mikroskopem jest megatrudny.
To jak rzut za trzy.
Zakładamy jej bajpas,
bo przez guz biegnie duże naczynie krwionośne.
Gdybyśmy usunęli guza z naczyniem,
według testów dostałaby udaru.
Chcemy wstawić bajpas,
żeby obejść guza
i usunąć naczynie wraz z próbką guza.
Wytnę trochę więcej.
Doskonale.
Idealne połączenie.
Dobrze.
Dobry przeszczep.
Świetnie, stary.
Poziom kadry.
Powiedzcie rodzinie, że za godzinę przyjdę,
ale idzie bardzo dobrze.
John ma egzaminy…
Końcowe?
…akurat gdy mam termin.
- Może się tak stać… - Nie miej wyrzutów.
Jeśli urodzę tydzień wcześniej, da radę napisać egzamin.
Ale nie mam na to wpływu.
Praca zaczyna mi ciążyć na ciele i umyśle.
Minutkę.
Muszę siedzieć, żeby przyjąć tych ludzi.
Mam zmęczone nogi, Jennifer.
Podnieś je.
A jeśli mnie przepchną na drugą stronę?
Robię, co mogę. Ostatni tydzień był ciężki.
Co się dzieje, panie Munn? Był pan tu 24 godziny temu.
Znów mam ten sam problem. Opuchnięte gardło.
Język mnie boli.
Nie brałem narkotyków ani niczego innego.
Nie wiem, co tu się dzieje.
Kiedy ostatnio brał pan metaamfetaminę?
- Trzy dni temu. - Nie biorę tego.
W porządku. Tylko pytam.
Ma łóżko.
- Wyjaśniłam jej wszystko. - Pomóc ci?
- Mogę tam pójść. - Chodźmy razem.
Moja siostra o ciebie pytała.
Czemu patrzycie, jak schodzę ze schodów?
- Ostrożnie. - Myślicie, że spadnę?
Niespodzianka!
Spójrz!
Jesteście niesamowici. Dziękuję.
Jedz.
Zjem.
Zrobiłam flan. Czułam, że coś się kroi.
Faktycznie.
To przepis mojej babci. Pyszny.
Musi być przewrócony albo to nie flan.
Ostatnia wspólna zmiana. Będę tęsknić.
Wiem. Ja za wami też.
UWAGA, BRZUCH
Musisz mi wysłać zdjęcia. O rany.
Wszyscy tu są.
Wszyscy.
Pielęgniarki. Technicy.
To najlepsze miejsce pracy na świecie.
Naprawdę. Mój numer jeden.
Prawda?
Ludzie są niesamowici.
Będę za wami tęskniła.
Może wrócę wcześniej. Nie wiem, czy dam radę.
Daj znać.
Cztery miechy to za długo.
- Dziękuję wszystkim. - Nie ma za co.
Nie ma za co. Pa.
Sprawdźmy, co tam u góry.
Aż się boję.
O rany.
Kurwa. Co to jest, na Boga?
Nie krwawi.
Heparyna.
Nie ma przepływu. Nożyce, proszę.
Zwężenie jest w porządku.
Przez pięć minut było dobrze.
Teraz nie płynie ze strony proksymalnej.
- Idzie. - Idzie.
Cokolwiek to było, otworzyło się całkowicie.
Tutaj.
To zwężenie.
Weź egzoskop.
Daj mi te niebieskie z zębami i nowy skalpel piętnastkę.
Źle to wygląda. Spójrz, Pete. Nic nie płynie.
Widzisz, po prostu się zawalił.
Krew nie dopływa do końca.
Potrzeba większego przepływu, żeby się rozszerzyła.
Żeby to udowodnić, musimy wykonać angiografię.
Do roboty.
Dowiedzmy się, czemu nie działa.
- Dlatego nikt inny tego nie robi. - Tak.
To trudne.
To wyzwanie.
Nic jej nie będzie. Wytniemy go.
Będzie dobrze.
Chcę ją tylko pogłaskać.
O rany.
Przeszczep działał przez pięć minut, a potem zaczął zwalniać.
To kwestia żyły bocznej. Bo przeszczep jest idealny.
- Tak. - Tak.
Dokładnie.
To mogę przyjąć.
Mózg jest mądrzejszy od nas.
Takie jest ludzkie ciało.
Oby nie dostała udaru.
Więc było inne źródło,
rywalizujące z przeszczepem.
Jej prawa strona
wypełnia naczynia krwionośne normalnie,
a przez twarz
lewa strona karmi te same zewnętrzne tętnice szyjne,
które miały być odizolowane, i których nie mogla stracić.
Nie ma lepszego sposobu na naukę.
Mamę i siostrę leczyłbym tak samo.
W przyszłym tygodniu resekcja guza.
- Jeść! - Było dobrze.
I w dziwny sposób, niespodziewanie, wszystko poszło lepiej,
niż chcieliśmy.
Bo mamy nadmiar zapasowych dopływów krwi do mózgu
o których nie wiedzieliśmy.
Sądzę, że jej mózg będzie bezpieczny
przez całą operację,
- ale niech doktor wyjaśni. - Czad.
Dr Constantino nie mógłby wyciąć guza bez tej wiedzy.
Oczywiście.
I choć to 12-godzinne ćwiczenie
i wymaga użycia techniki, a przeszczep nie działa,
wiemy, że jest bezpieczna
i możemy usunąć guza.
Mieliście ciężki dzień.
Doceniamy waszą pracę.
Wymiatacie.
- To sztuka. - Jesteście sławni w Tennessee.
Jedno jest pewne,
- w Tennessee was znają. - Nudziło mi się w domu.
Tak, na pewno.
Dużo się dowiedziała o Constantino, to nas przywiodło do ciebie.
To, jacy jesteście pozytywni,
i co robicie, wiele znaczy dla takich ludzi jak my.
To dobrze.
- Dobra. - Odpocznij.
- Oby nic jej nie było. - Oby.
Jutro nowy dzień.
W nocy Mitzie miała udar.
Poszedłem ją zobaczyć o…
Jadłem kolację, gdy zadzwonili, mówiąc, że nie rusza prawą ręką
i ma problemy z mową.
Widziałem się z nią, spróbujemy zdjąć uciski.
Po południu świetnie sobie radziła.
Ale oczywiście to…
utrudnia sprawę.
I…
nie lekceważę
żadnych komplikacji, zwłaszcza naczyniowych.
Zdarza się, ale to było…
trudne do przełknięcia.
Musisz myśleć o sobie jak o strzale,
której grot wciąż trzeba ostrzyć.
Napisy: Zuzanna Chojecka