Każda historia ma koniec.
Szczęśliwy, smutny albo gorzki...
Zależy, jak się na niego spojrzy.
Śmierć Carmen całkowicie mnie zaskoczyła.
Dobrze się czujesz?
Wiedziałam, że Carmen coś planuje, ale tego się nie spodziewałam.
Mogłam temu zapobiec.
Czy ktoś tam został?
Nie, poszło nam idealnie.
Eva czeka na stacji kolejowej.
Przez kilka cennych sekund czuliśmy się wolni.
Zbliżaliśmy się do końca naszej drogi,
a cierpienia wreszcie dobiegły końca.
Jednak ucieczka z obozu była tylko kolejnym krokiem,
bo w życiu każdy koniec to zarazem nowy początek,
a jeśli chcieliśmy zacząć od nowa, musieliśmy walczyć do samego końca.
Strzelać!
Na ziemię!
- Pokonać trudności... - Chłopiec!
...nie dać się wrogowi...
by zapewnić sobie koniec, na jaki zasługujemy.
Celuj w opony.
Na ziemię.
- Nie mam amunicji. - Skończyła się?
Godny koniec, o który walczyliśmy do ostatniego tchu.
- Dolores! - Postrzelili ją!
Jest ranna!
NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
- Dolores! - Jest ranna!
Połóżcie ją!
- Na ziemię. - Ostrożnie.
Spokojnie.
- Co teraz? - Dajcie mi morfinę.
Nie ma.
- Muszę sprawdzić, czy kula utknęła. - Jak?
Pomóżcie jej usiąść. Kula jest w środku.
Musimy ją wyjąć, ale tutaj się nie da.
Zrobimy to na stacji.
- Nie! Statek na nas nie poczeka! - Tak!
Nie chcę być ciężarem.
Nie pojedziemy bez ciebie.
Pomóżcie jej usiąść!
Jedź za nimi! Szybciej! Nie zgub ich!
ROZDZIAŁ 42: KONIEC
Jest ciężarówka.
Dobry wieczór, detektywie.
Wysiadaj.
Rzućcie broń!
Róbcie, co mówię. To rozkaz!
Ręce do góry!
Na kolana! Proszę.
Nie strzelajcie. Wtedy już nic was nie uratuje.
Na pewno uda nam się na spokojnie dogadać...
Na spokojnie?
- Nie mieliście amunicji. - Już mamy,
- dzięki wam. - Przestaniecie nas śledzić.
Możecie wyjść.
Znalazłyśmy liny w ciężarówce.
- Nadadzą się. - Po co? Co chcecie zrobić?
Żebyście nie wszczęli alarmu.
Gdzie ich zamkniemy?
Zwiążcie ich i wsadźcie do wozu. Szybko!
- Salvador, to Francisco i Lidia. - To Genaro, naczelnik stacji.
- Pomoże nam wyruszyć. - Mamy problem.
Jedna z kobiet została postrzelona.
- Jest źle. - Chodźmy.
Mamy lekarkę, ale potrzebujemy odpowiedniego miejsca.
Gdzie będzie bezpiecznie?
W starym pokoju służbowym.
To tam.
Szybko. Połóżcie ją na łóżko.
Przynieście wodę i opatrunki.
Daj mi to.
Musicie jechać.
Nie bez ciebie.
Chcę, by mój syn...
był wolny.
Pozwólcie mi się z nim pożegnać.
Martín.
Mój skarbie.
Kocham cię, synku.
Nigdy o tym nie zapominaj.
Mamo...
Znowu mówisz.
Posłuchaj.
Musisz być bardzo silny.
Mama...
zawsze będzie przy tobie.
Zawsze.
Spokojnie.
Wiem, że się nim zaopiekujecie.
Jestem spokojna.
Dziękuję za wszystko.
Odejdę...
wolna.
Trudno mi to mówić, ale musimy jechać.
Dolores zasługuje na godny pochówek.
Zapewnimy go, obiecuję.
Ale pora jechać, spóźnicie się na statek.
To prawda.
Reszta już czeka. Nie możemy dłużej zwlekać.
Gdy Eva znalazła się w moich objęciach, poczułam wielką ulgę.
Czuliśmy już smak wolności, koniec drogi był bliski,
ale musieliśmy zachować spokój,
bo życie tych kobiet i nasze
zależało od powodzenia planu.
Zgodnie z instrukcjami Camili dotrzemy na stację.
Bardzo dyskretnie.
Pojedziemy pociągiem towarowym.
To będzie długa, trudna i niewygodna podróż.
Dalsza część planu zakłada, że dojedziemy do Bordeaux,
a następnie do najbliższego portu,
by stamtąd popłynąć ku nowej przyszłości.
- Jest pociąg. - Pospieszmy się.
Ktoś został?
Wszyscy już są. A inne wagony?
Są gotowe. Camila wszystko nadzoruje.
Dostaliśmy rozkaz, że żaden pociąg nie może opuścić stacji.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Nikt nie chce rozmawiać przez radio.
Mogli znaleźć Pinillosa, musimy zachować ostrożność.
Możliwe, że nas szukają.
- Trzeba to sprawdzić. - Pomówię z kierownikiem.
- Chodźmy z nim. - Ja zostanę.
Musimy powiadomić Camilę i pasażerów.
Dobrze.
Gdy tory zostaną zablokowane, przeszukamy całą stację.
Zacznijmy od pociągów towarowych.
To w nich zwykle chowają się uciekinierzy.
Też o tym myślałem. Który jedzie za granicę?
Ten jedzie do Bordeaux.
Zaczniemy od niego, potem sprawdzimy inne.
Dobrze. Idziemy zablokować tory.
Musimy wszystkich ostrzec. Nie mogą nas znaleźć.
Co zrobimy?
Schowamy się w innym pociągu,
a potem uciekniemy ze stacji.
Mówili, że blokują tory.
Jak je odblokujemy?
Wszystkim steruje zwrotniczy, ale nie wiem...
Mieliśmy uciec niepostrzeżenie,
ale już na to za późno.
Pani plan to szaleństwo.
Za dużo ryzykowaliśmy, żeby się teraz poddać.
To nasza jedyna szansa.
Mamy siebie nawzajem.
Możemy jechać innym pociągiem?
- Co się stało? - Przyjechała policja.
Przeszukają stację. Zaczną od tego pociągu.
- Boże. - Co zrobimy?
Mamy plan.
To pociąg do Bordeaux.
- Otwórzcie. - Wykonać.
Pusto. Sprawdźmy kolejny.
Chodźmy.
Do tego pociągu.
Chodźmy.
W środku musimy się dobrze schować.
Chodźmy.
Śmiało.
- Jesteś zwrotniczym? - Tak.
Nie chcę ci robić krzywdy. Odblokuj tor 11.
Inspektor zgłosił ucieczkę z obozu w Aranjuez.
Możesz pomóc wielu ludziom. Proszę.
- Odblokuj tor. - Nie mogę.
Odblokuj go!
Nie mogę.
- Gotowe. - Świetnie.
Ale nie odjedziemy, póki tor jest zablokowany.
Proszę wejść.
Odblokuj tor! Już!
Gotowe? Pociąg może jechać?
- Jeszcze ta dźwignia. - Już!
- Pospiesz się! - Spokojnie.
- To ta. - Pociągnij!
- Tor 11. - Ciągnij!
Musi ci się udać, Francisco.
Jedziemy.
W życiu każdego człowieka ma miejsce przełomowa chwila.
Nasza właśnie nadeszła.
Szybciej! Daj mi walizkę.
Francisco! Biegnij!
Stacja, pociąg i bieg decydowały o naszym losie
tak samo jak wiele lat temu.
Zatrzymać pociąg!
- Stać! Zatrzymać pociąg! - Francisco!
Początek i koniec naszej historii splotły się
- ze sobą. - Stój, bo strzelę!
Jak nieskończona pętla.
Nieskończona jak nasza miłość.
Zatrzymać pociąg!
Francisco, szybciej! Wsiadaj.
Myślałam, że cię stracę.
- Jesteśmy zwykłymi pasażerami. - To lepiej się przebierzmy.
Wiem, że jest ci smutno,
ale chcę, żebyś wiedział,
że mama zawsze będzie z tobą.
Umiesz zrobić ptaka z papieru?
Mnie nauczył mój dawny nauczyciel.
Pokazać ci?
- Potrzebujemy papieru. - Poszukam.
Tak wyglądasz o wiele lepiej.
Pierwszy raz od dawna czuję się dobrze.
Już nigdy z tego nie zrezygnuję.
Przepraszam.
Nie musimy się już ukrywać.
Nie.
Myślę...
że to wygląda dobrze.
Jest taki spokojny.
Jest cudem.
Dzięki niemu marzę.
- O czym? - O dużym domu,
obojętnie gdzie. Bylebyśmy mieszkali tam razem.
I musi mieć tylko jedną kondygnację.
Co nie, Julito? Bez schodów, bo jak ten urwis zacznie brykać,
to z nich zleci.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Perspektywa szczęśliwego zakończenia napawa nas nadzieją.
Ta nadzieja pomaga załagodzić cierpienia,
których doświadczyliśmy po drodze.
Ogarnia nas szczęście,
cieszymy się każdą chwilą, jakby miała się nie powtórzyć.
Wszyscy pasażerowie pociągu
zasługiwali na zakończenie godne naszej historii.
Ale to nie mogło być takie proste.
- Co się dzieje? - Dojechaliśmy?
- Czemu stajemy? - Nie wiem.
- Widzisz coś? - Wygląda na stację.
Wiesz, co się dzieje?
Znaleźli nas. To policja.
Opuśćcie pociąg!
Natychmiast!
Współpracujcie, to nikomu nic się nie stanie.
Mają Salvadora. Nigdzie nie pojedziemy bez maszynisty.
Wczoraj rozmawialiśmy w kabinie.
Lubię pociągi, podpatrzyłem go.
Dałbyś radę ruszyć?
Mogę spróbować.
Tory są zablokowane.
Można je odblokować w budynku, gdzie zabrali Salvadora.
Uwaga!
Wiemy, że są tu uciekinierki z obozu w Aranjuez.
Jesteście aresztowane!
Mamy rozkaz zatrzymać was i czekać na wsparcie.
Zostaniecie przewiezione z powrotem do więzienia.
Wyjdźcie z pociągu powoli i pojedynczo.
Wtedy nikomu nic się nie stanie.
Jeśli będziecie stawiać opór,
poniesiecie konsekwencje.
Macie pięć minut, nie więcej.
Nikt nie może wysiąść.
My to zorganizowałyśmy.
I my to zakończymy.
Potrzebujemy czasu.
Oddamy się w ręce policji jako organizatorzy.
Co tam knujecie?
Wyjdziemy tylko my,
nikt więcej.
Spróbujemy negocjować.
Chwila, moment.
Zaprowadzą nas do budynku,
a tam
- zdejmiemy blokadę. - To szaleństwo.
- Musi być inny sposób... - Francisco.
Pomyśl o tych kobietach i dzieciach.
Jasne, ale co z wami?
Chcecie się poświęcić? To wasz plan?
- Nie poświęcić. - Proszę...
To dobry pomysł.
Uda się.
Felipe będzie miał czas ruszyć.
Wrócimy tu i odjedziemy razem.
A jeśli się nie uda?
Posłuchaj.
Wiem, że trudno to zrozumieć,
ale musimy to zrobić.
Nie możemy się teraz poddać.
Marga, nie mogę...
Jeśli tego nie zrobię,
nigdy sobie nie wybaczę.
Ale możemy iść z wami.
- Jesteście potrzebni tutaj. - Poza tym...
dotąd ryzyko nam się opłaciło.
Dobrze.
Jak uciekniecie z budynku?
Nadal masz apteczkę?
Tak.
Nie martwcie się o Martína.
Zaczekamy na was razem.
To dla ciebie, Martín.
Mam nadzieję, że gdy wrócimy, będzie czekać na nas dużo ptaszków.
Jeśli długo mnie nie będzie, poszukaj Leocadii.
Ma małe dziecko, nakarmi też nasze.
Nie.
Myślę, że tym razem,
choć ten jeden raz, musisz zostać.
Muszę tam iść.
Muszę być z nimi.
Nie dla siebie, tylko dla Julia, ciebie i reszty,
dla naszej przyszłości.
W tej walce chodzi o coś więcej niż o nas.
Weź go na ręce.
Śpi.
Potrzebuję twojego wsparcia.
Nie chcę iść tam z myślą, że jesteś zły.
Nie jestem zły.
Jestem dumny.
Kocham cię.
Bądź grzeczny.
Spójrz na te kobiety.
Dużo się nacierpiały.
Żeby mogły mieć lepszą przyszłość,
musimy tam pójść i pokazać policjantom,
o co walczymy.
Mama ma rację.
Dziękuję, że pokochałaś mnie jak córkę.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też.
Szanowne panie!
Wasz czas się skończył!
Wychodźcie!
Nazywam się Lidia Aguilar.
Marga Suárez.
Carlota Rodríguez de Senillosa.
Óscar Millán.
A reszta?
Nie wyjdą.
Ponosimy całą winę za ucieczkę.
Stać. Ręce do góry.
Co jest w walizce? Niech pani ją odłoży.
Ręce do góry.
Jej zawartość pana zainteresuje.
Nie poddajemy się.
Chcemy zawrzeć umowę.
Jako prowodyrki ucieczki nie możecie liczyć na łaskę.
Nie wrócicie do więzienia.
Zostaniecie stracone.
Wiemy.
Ale mamy tu coś, co odmieni nasz los.
Pozwoli pan?
Nie.
Niczym nas nie przekupicie.
Tym tak. Mogę?
Ten notes nie jest mój.
Ukradłam go podczas ucieczki z obozu.
Należy do inspektora Diega Pinillosa.
To?
Ma dobre stosunki z reżimem
i osobiście zna El Caudillo.
Dzwonią do siebie, spotykają się.
W tym notesie
znajdują się informacje mogące zagrozić reżimowi.
Możecie go zniszczyć.
Amerykański dziennikarz James Lancaster ma jego kopię.
- Kopię? - Tak.
Jeśli nie pozwolicie nam jechać dalej,
James opublikuje artykuł z tymi zdjęciami.
Prawda wyjdzie na jaw,
reżim zadrży w posadach.
Może dojść do międzynarodowego konfliktu,
a nawet do upadku reżimu.
Z pańskiej winy.
To bzdury.
Nie.
Nie ma tu nic takiego. Kłamie pani.
To zwykły pamiętnik!
To historia mojego życia.
Opowieść o nas,
telefonistkach.
Ten pamiętnik jest o wiele cenniejszy, niż pan sądzi.
Wie pan dlaczego?
Może uratować setki osób
i był pokryty lekiem, która działa przez dotyk.
Stracicie przytomność.
- Broń. - Szybko.
Musimy uciekać.
Pociąg już ruszył.
Chodźmy.
Szybko!
Szybciej!
Uda im się. Prędzej!
STACJA
Szybciej!
Niektóre historie nie powinny się kończyć.
Dorwać je!
Ale co by się nie działo...
takie jest życie.
Stać, bo strzelimy!
Wszystko kiedyś się kończy.
Marga!
Musimy cenić każdą sekundę, jakby była naszą ostatnią.
Nie!
Jedźcie!
Pomyślcie o dzieciach!
Zróbcie to dla dzieci!
Chwila, gdy nasi bliscy
oddalali się od nas już na zawsze,
zdawała się trwać wiecznie.
Nie zatrzymujcie się.
Żeby nasi bliscy mogli mieć dobre zakończenie,
czasem musimy się poświęcić.
Nie uciekniemy stąd.
To koniec, prawda?
Nie wierzę, że po tym wszystkim skończymy w ten sposób.
Ja też nie.
Trwało to ledwie mgnienie oka,
ale zobaczyłam przed sobą wszystkie nasze wspólne chwile.
Najlepsze zakończenie to zakończenie, w którym wszystko się wiąże.
Wszystko, co zrobiliśmy, by dotrzeć do tego miejsca,
było częścią naszej misji na tym świecie.
Jak zapisane w gwiazdach.
Jakby to było przeznaczeniem.
Nigdy wam tego nie mówiłem, ale...
jesteście najważniejszymi...
osobami w moim życiu.
Jesteście moją rodziną.
Dzięki wam stałam się silna.
Jestem bardzo dumna, że was mam.
Ja też.
I ja.
Ja również.
Nasza walka przyniosła owoce.
Było warto.
Nasi przyjaciele są wolni, uciekli.
Nasze dzieci będą miały przyszłość.
To zwycięstwo.
Telefonistki oddały życie, by zmienić świat na lepsze.
Są jednym z wielu przykładów poświęceń,
jakich dokonało wiele kobiet w historii.
Odważnych i dumnych kobiet,
które walczyły i wciąż walczą
o równe prawa i wolność dla wszystkich ludzi.
Składamy im hołd.
Dawno temu nosiłam imię Alba.
Wyjechałam z wioski do Madrytu z miłości.
- Zagubiłam się... - Marga! Znowu?
Przepraszam.
...póki one mnie nie uratowały.
Zrozumiałam, kim jestem.
Jestem Lidia Aguilar, telefonistka.
Tu zaczęła się nasza historia i tutaj się skończy,
bo na zawsze pozostaniemy telefonistkami.
TO, JAK ŻYJEMY, RÓWNIEŻ MOŻE BYĆ WALKĄ
Napisy: Małgorzata Fularczyk