Władza jest bardzo atrakcyjna.
Wszyscy jej pożądają i o nią walczą.
A gdy ją zdobędą, cieszą się jej przywilejami.
Widzicie go?
To on?
- Idziemy? - Nie, lepiej pójdę sam.
Musimy być dyskretni.
Ale gdy ktoś sprawuje władzę nad tobą,
czujesz wręcz przytłaczającą słabość.
Mam to, co obiecałem.
WIADOMOŚCI
Mam złe wieści.
Nie mogę panu pomóc.
Zrobiłem rozeznanie.
Lidia Aguilar nie jest zwykłą osadzoną.
Komuś bardzo zależy, żeby została w obozie.
Obiecał pan ją wydostać.
To nielegalne.
Muszę wziąć pod uwagę ryzyko.
To moja żona, nie widziałem jej od siedmiu miesięcy.
Każdy dzień jest niebezpieczny.
Gdybym panu pomógł,
naraziłbym też siebie.
Przykro mi, ale taka suma...
W niektórych przypadkach
tylko ryzyko może cię uratować.
A jeśli ją podwoję?
Lubisz zgrywać bohaterkę.
Dosyp soli.
Ale czasem to nie wystarczy,
bo ludzie u władzy zrobią wszystko,
by jej nie stracić.
Na kolana.
Na kolana!
Przeprosisz za swoje zachowanie.
Ty powinnaś błagać o przebaczenie.
Przez ciebie giną ludzie.
Jesteś morderczynią.
W porządku.
Poniesiesz inną karę.
Zmienię twój pobyt w obozie w piekło!
NETFLIX ... SERIAL ORYGINALNY
48 GODZIN WCZEŚNIEJ
Pobudka!
Macie minutę albo nie zjecie śniadania!
Wielkie mi śniadanie.
Dają nam kapkę wody i kromkę chleba.
Jesteś chora? Źle wyglądasz.
Te łóżka są jak z kamienia.
Moje plecy nie wytrzymują.
Nie gadać! Ubierać się!
Idę. Jesteśmy gotowe.
Verónica.
- Wszystko w porządku, Lidia? - To Dolores.
Jest z mojego baraku.
Ma straszny kaszel i boli ją kręgosłup.
W nocy pogryzły mnie pluskwy.
To nie są ugryzienia.
To wysypka wywołana przez tyfus.
Tyfus?
Co możemy zrobić?
ROZDZIAŁ 38: WŁADZA
Powinna wypocząć i się odizolować,
żeby nie wybuchła epidemia.
- To niewykonalne. - Wiem.
Dlatego musimy szybko opanować chorobę,
wciąż jest we wczesnym stadium.
Potrzebuje chloramfenikolu.
Chodźmy do lecznicy.
Od kilku dni nie wydają leków.
Podobno kończą się zapasy.
Chcą nas osłabić, żebyśmy były bardziej uległe.
- Chloramfenikol? - Tak.
- Niedługo wrócę. - Nie!
- Co ona robi? - Spokojnie.
Wróciłam się po gwizdek
- i muszę go użyć. - Nie!
Koleżanka jest ciężko chora.
- Teraz jesteś lekarką? - Ja nie, ale...
Verónica Hernández jest lekarką.
Co tu się dzieje?
Nic.
Poprosiła o leki.
Tłumaczę jej, że czekamy na dostawę.
Co się stało? Ugryzłaś się w język i się zatrułaś?
Kiedy przyjadą leki?
Wiele kobiet i dzieci jest chorych.
Jesteś tu od kilku miesięcy
i nie rozumiesz, że jesteś nikim
i nie masz prawa niczego żądać?
Zejdź mi z oczu, bo trafisz do sali karnej!
A ty...
zapomniałaś, że nie wolno spoufalać się z więźniarkami?
Zwłaszcza z tą.
Nie, pani Carmen.
A co z lekami?
Przyjadą jutro. Wracaj do pracy.
Witamy. Dziękuję.
Zdjęcie.
- Dobry wieczór. - Panie i panowie, proszę o uwagę.
Chciałbym podziękować ambasadzie Włoch
za udostępnienie nam tej sali.
Pomówmy na osobności.
...Dyrekcji Generalnej ds. Architektury.
Mam zaszczyt zaprezentować projekt
rewitalizacji alei José Antonia.
Macie wieści o Lidii?
Uzyskałyśmy dostęp do archiwum zdjęć Sekcji Żeńskiej.
Spójrz.
Lidia.
Jest kilka kilometrów stąd,
w Obozie Reedukacyjnym dla Kobiet w Aranjuez.
W Aranjuez?
To jedno z pierwszych miejsc, jakie sprawdziłem.
- Lidii nie było na liście więźniów. - Pewnie dlatego. Spójrz.
Carmen.
Jest naczelniczką więzienia.
- Myślałem, że nie żyje. - A jednak żyje.
Sfałszowała listę więźniów.
Żebyśmy nie znaleźli Lidii.
Utrudniła nam zadanie, ale uwolnimy Lidię.
Tamten człowiek, Aurelio García,
jest z Inspekcji Więziennej.
Czułem, że ta znajomość mi się przyda.
Porozmawiam z nim.
Zaczekamy na zewnątrz.
Dziękuję.
Aurelio!
Co powiedział?
Lidia potrzebuje oficjalnego polecenia.
Wtedy będzie mogła wyjść.
Jak je zdobędziemy?
Musimy przekupić byłego biskupa Madrytu,
Ramiro de Tejadę.
Nie znam jego adresu.
To nie problem. Wiem, gdzie pytać.
Marga ma listę wszystkich klientów firmy.
Poproszę ją o adres i znajdziemy tego biskupa.
Wreszcie ją znaleźliśmy.
Sprowadzimy Lidię do domu.
Obiecuję.
Idź już spać.
Gdy zdobędziemy adres, pojedziemy do niego z Franciskiem.
Dranie zbombardowali tu chyba każdą ulicę.
- Sofía! - Taka prawda.
Ludzie głodują i boją się o tym mówić.
Mów ciszej, proszę. Chodźmy.
Poszukajmy tego adresu.
- Sofía. - Nawet z wygnania...
- Znalazłam. - ...opiszcie...
- Spójrz. - ...doświadczenia.
„Ramiro de Tejada. Ulica Galván 32".
Otrzymaliśmy wzruszający list z Tuluzy we Francji.
Nadal tego słuchasz?
Minęło sporo czasu,
ale może Felipe prześle mi wiadomość.
Nie tracę nadziei.
Przepraszam panie.
- Marga, masz chwilę? - Tak.
Przekaż adres. Musimy go odwiedzić.
O co chodzi, Isidro?
Czemu tak się czaisz?
Chcę ci powiedzieć coś bardzo ważnego.
Przez ciebie się denerwuję...
Wyjdź za mnie.
Co?
Mówię poważnie.
Tak będzie dla ciebie najlepiej.
Pod względem finansowym i dla dziecka.
A ja cię kocham.
Od dawna.
Nie mówiłem ci, bo...
to było niemożliwe, ale teraz jest inaczej.
- Pablo nie żyje. - Przestań.
Posłuchaj mnie.
Doskonale go znałem
i na pewno by chciał, żebym się wami zaopiekował.
Nie wiesz o wszystkim.
Chodź ze mną.
O co chodzi?
Zaraz zobaczysz.
Chodź do kuchni.
To ja.
Pablo.
Isidro!
Tęskniłem za tobą!
Jak to możliwe?
Pablo i Julio ukrywają się tu od końca wojny.
Dlaczego?
Bo...
na froncie zmuszono nas do pewnych rzeczy.
Wystawili za nami list gończy.
To mój brat.
Policja już kilka razy tu była, ale...
dzięki tajnemu przejściu ich nie znaleźli.
Boże.
Myślałem, że zginąłeś.
Mogłaś mi powiedzieć.
Cały ten czas myślałem, że zostałaś sama.
Przepraszam, ale nie mogłam.
To ja ją o to poprosiłem.
Nie chcieliśmy nikogo narażać.
Im mniej osób wie, tym lepiej.
Policja traktuje to poważnie.
Mają oczy i uszy wszędzie.
A przyjaźnie zrobiły się bardzo ulotne.
Trudno było to przed tobą ukrywać.
Czyżby?
Tak długo cię opłakiwałem.
Powinniście mnie powiadomić.
Nie zasłużyłem na takie cierpienie
- po tym, co dla was zrobiłem. - Masz rację,
naprawdę nam przykro.
Przepraszam, ale spróbuj nas zrozumieć.
Groziło nam niebezpieczeństwo, to była trudna decyzja.
Tkwię tu zamknięty już pół roku.
Nie jest mi łatwo.
Tęskniłem za tobą, przyjacielu.
Przyjacielu?
Jaki przyjacielu?
Nie mogę tu zostać.
Proszę o połączenie z numerem 14567 w Cuatro Vientos.
Salgado. Mówi Isidro.
Znalazłem dwóch dezerterów.
Robimy to tylko na pokaz.
- Co się stało? - Nagle zasłabła.
To samo, co u Dolores. Tyfus.
- Spójrz. - Dużo kobiet z baraków ma wysypkę.
Musimy to zatrzymać.
Potrzebujemy leków i szczepionek,
bo wybuchnie prawdziwa epidemia.
Przyjechał transport.
Przywieźli jakieś 20 skrzynek.
To aż nadto.
Trzeba rozprowadzić leki po całym obozie,
żeby zapobiec epidemii.
Połóżcie je na zapleczu. Do lecznicy zanieście tylko pięć.
Proszę o połączenie z numerem 56923 w Carabanchel.
Tak, to ja.
Mam obiecaną dostawę.
Piętnaście skrzynek.
Nie, ma być 1500 nacjonalistycznych peset.
Republikańska waluta nie ma wartości.
Wasza decyzja.
Przyjedźcie po leki za dwie noce.
Musimy być ostrożni.
Dzień dobry.
Pan Ramiro de Tejada?
Jesteśmy dziennikarzami z Patrii
i piszemy artykuł na temat Kościoła.
Mamy kilka pytań.
Może opowie pan kilka anegdot z czasów posługi...
Nie chcę być nieuprzejmy, ale to już przeszłość.
Nie zajmuje się pan tylko ogrodnictwem.
Pilnie potrzebujemy polecenia.
Jesteśmy gotowi zapłacić każdą cenę.
Nie robię tego dla pieniędzy.
Niestety do obozów trafia wiele niewinnych osób,
więc staram się im pomóc.
Może takie obozy nie powinny istnieć.
Jeśli reżim je zorganizował, to widocznie są potrzebne, dziecko.
Po wojnie Hiszpania wymagała oczyszczenia.
Nie chcemy się o to spierać.
Proszę pomóc nam uwolnić przyjaciółkę.
Jest niewinna.
Pomoże nam pan?
Prosimy.
Ile możecie zapłacić?
- Potrzebujemy leków! - Już więcej nie mogę wydać!
Potrzebujemy leków dla chorych.
Inaczej tyfus zabije nas wszystkie!
Mówię, że się skończyły!
Niemożliwe! Widziałyśmy, że dostarczono 20 skrzynek!
Dostałam tylko pięć i wszystko już wydałam!
Spokojnie, już idziemy. Chodź.
Widziałaś, że przywieźli o wiele więcej leków.
Tak, ale Palmira jest tu wyjątkiem, to przyzwoita kobieta.
Pani Carmen.
To zaszczyt pana gościć, panie Pinillos.
To ja jestem zaszczycony.
Ten obóz jest wzorem dla pozostałych.
Proszę za mną.
Wiesz, co nam zrobią, jeśli nas tu przyłapią.
Pójdę tam sama.
Zostań tu na czatach.
Idę.
Álvaro.
Idź do cioci.
Pamiętajcie o jednym.
Jesteście tutaj, bo zeszłyście na złą drogę.
Ale Hiszpania was potrzebuje, więc musimy wam pomóc.
Dzięki wytrwałości i dyscyplinie
zdołamy przywrócić was do porządku.
Staniecie się oddanymi, posłusznymi kobietami,
dumą naszego narodu,
naszej kochanej ojczyzny.
Weźcie je! Są dla was!
To leki!
Nie ruszać się!
Jeśli któraś z was coś weźmie,
wszystkie zostaniecie ukarane!
- Co tu się dzieje? - Co tak stoicie?
Jesteście do niczego! Powstrzymajcie je!
Natychmiast tu zejdź!
A jeśli tego nie zrobię, to co mi pani zrobi?
Dzięki pani przestałam się bać.
Kobiety i dzieci w obozie marzną i głodują.
To nie jest reedukacja,
- tylko tortury! - Straż!
Straż, brać ją! Złaź stamtąd!
Panie inspektorze, w więzieniu wybuchła epidemia tyfusu,
a naczelniczka nie pozwoliła wydać nam leków!
- To kłamstwo! - To prawda!
W magazynie było pełno leków. Chciała je odsprzedać!
- Zabrać ją do sali kar! - Nie kłamię!
Do sali kar z nią!
Panie Pinillos, zapewniam, że to się nie powtórzy.
Oczywiście, że nie.
Poniesie pani surowe konsekwencje.
Jutro dostarczymy nowe leki,
które zostaną rozdane kobietom!
Zrozumiano?
ZAKŁADY
To dobry pomysł?
Stawianie wszystkiego to szaleństwo.
Zgadzam się.
Pomoże nam, jeśli zapłacimy mu podwójnie.
Trzeba się zdecydować. Wyścig zaczyna się za pięć minut.
Zgadzam się z Franciskiem. Nie możemy odpuścić.
Stawiam na wygraną Poderoso.
Cóż za emocje! To najważniejszy wyścig tego roku!
Ośmiu dżokejów i osiem koni
walczy o wygraną w Derbach Madrytu!
- Zostaje w tyle. - Biegnij, Poderoso!
...mknie po wewnętrznym torze!
Ale Tilo i Poderoso depczą mu po piętach!
Na ostatnich stu metrach w tyle pozostają
- Rayo i Espartaco, ale... - Dalej!
Biegnij!
Ostatnia prosta.
Poderoso przyspiesza dzięki oszczędzonym siłom.
Szybciej!
- Uwaga! - Będzie prowadzić.
Goni go
- piątka. - Szybko!
Sultán!
To koniec! Koń numer dwa,
Poderoso, jako pierwszy przekroczył linię mety!
Tego się po tobie spodziewałam.
Ale mnie nie złamiesz.
To się jeszcze okaże.
Gdy znów zechcesz bawić się w Joannę d'Arc,
najpierw pomyśl o tym, jak zaszkodzisz swoim bliskim.
Proszę, nie.
Ona nic nie zrobiła! Zostawcie ją!
Proszę! Ona jest niewinna!
- Zostawcie ją! - Wiesz, czego chcę!
Przeproś za swoje zachowanie.
Przepraszam.
Przepraszam!
Nie było tak trudno, prawda? Zabierzcie ją stąd.
A ty spędzisz sporo czasu w karcerze.
Jeśli polecenie zadziała, wyjedziemy do Europy.
Możemy jechać do Paryża albo do Berlina jak James.
Opowiemy, co tu się dzieje.
Powinnaś wtedy z nim jechać.
Dlaczego tak mówisz?
Chcę być z tobą.
Wiesz, za czym tęsknię? Za czasami, gdy byłyśmy niezależne
i mogłyśmy pisać prawdę.
Może poczekamy na nich w lobby?
Unikasz mojego dotyku?
Nie jesteś...
Nie jesteś tą samą osobą.
Zmieniłaś się.
Pewnie, że tak.
Nie wiesz, jak to jest żyć w kłamstwie.
Co widzisz, gdy na mnie patrzysz?
Osobę, którą kocham najbardziej.
Mam gdzieś twoje ubrania i imię.
Najpierw pokochałam Sarę, potem Óscara.
- To nieistotne. - Nie dla mnie.
Nie poznaję swojego odbicia w lustrze.
Źle się czuję.
Nie czuję się dobrze ze sobą ani z tobą.
Przepraszam, ale to...
To nie działa.
Musimy się rozstać.
To szkodzi nam obu.
Ranię cię, a ty na to nie zasługujesz.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Dzień dobry.
Przyjechaliśmy odebrać więźniarkę.
- Nazwisko? - Lidia Aguilar.
Nie ma jej na liście zwolnionych.
- Na pewno? - Tak.
Dziękuję.
Nie wierzę.
Zaczekajcie tu.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przyjechaliśmy po zwolnioną więźniarkę,
ale nie ma jej na liście.
- Została polecona? - Tak.
Przez Ramiro de Tejadę.
- Jak nazywa się osadzona? - Lidia.
Lidia Aguilar.
- Pojawił się jakiś problem? - Nie.
Nic o tym nie wiem.
Sprawdzi pani, co stało się z poleceniem?
Czemu jej nie zwolniono?
Spróbuję, ale nie możecie tu zostać.
Proszę podać mi numer telefonu, oddzwonię.
Bardzo proszę o szybki telefon, będziemy czekać.
- Dobrze. - Dziękuję.
Przyjechał transport leków zamówiony przez inspektora.
Dziękuję. Możesz odejść.
Przepraszam panią. Na zewnątrz spotkałam rodzinę Lidii Aguilar.
Pytali, co się stało z jej poleceniem.
Zostało odrzucone przez komisję ds. klasyfikacji
ze względu na jej dzisiejszy wybryk.
Jako naczelniczka podałam im swoją rekomendację.
Lidia Aguilar nie jest gotowa wrócić do społeczeństwa.
Gdyby nie zatrzymała pani leków,
nie zachowałaby się tak.
Ani słowa więcej, bo trafisz na bruk.
Mam dość nieposłuszeństwa na jeden dzień.
Wynocha!
Miałaś rację.
Pani Carmen odsprzedaje większość leków na czarnym rynku.
Czemu mi to mówisz?
Bo powinnam ci uwierzyć.
I to jedyna okazja, żeby ci to powiedzieć.
Posłuchaj mnie uważnie, bo nie mamy czasu.
Przejdź przez dziedziniec. Obok magazynu,
w uliczce po lewej stronie,
znajduje się właz zamknięty na kłódkę.
Mam klucz.
Po drugiej stronie tunelu jest mur.
Nie ma tam strażników.
Musisz dziś uciec.
Czemu mi pomagasz?
Nie martw się.
Dzięki tobie dostałyśmy leki.
Zaszczepimy wszystkich i powstrzymamy epidemię.
Uratowałaś nas.
Teraz ratuj siebie.
Kto tam?
Brygada Dochodzeń Społecznych.
Julio jest na dachu. Ukryj się.
Szybko.
Rutynowe przeszukanie.
Proszę otworzyć!
Już idę!
Przepraszam, dopiero przyszłam,
przebierałam się.
- To nie potrwa długo. - Dobrze.
To już druga kontrola w tym miesiącu.
Pilnujemy porządku.
Rozumiem.
Kiedy pani rodzi?
Za około miesiąc.
Dziecko zmienia całe życie.
Zwłaszcza mojej żony. Nie może spać.
Czysto, ale nie znaleźliśmy kuchni.
Gdzie jest?
Tam, pokażę panom.
Przepraszam za nieuprzejmość.
- Podać coś do picia? - Jesteśmy na służbie.
- Może chociaż wodę? - Nie trzeba.
Do roboty.
Głuchy dźwięk.
Za szafą jest dziura?
Nikogo tam nie ma.
Ktoś idzie.
Zostały jeszcze te dobre ciastka?
Trzeba kupić więcej.
To jeden z nich! Za nim!
Pablo?
Dzięki Bogu, udało ci się.
- Julio? - Nie wiem, sprawdzę.
Zostań tu.
Stój!
- Stój, bo strzelam! - Nie!
- Stój! - Nie!
Julio!
Julio! Nie! Proszę!
Ocknij się!
Gdzie ten drugi?
- Jest pani aresztowana. - Julio.
Otwórz oczy!
Julio, proszę!
Nie!
Gdy ludzie u władzy obiorą cię za cel, nie masz szans na ucieczkę.
Ale nie możesz się poddać.
Musisz walczyć, póki nie pojawi się iskra nadziei.
- Halo. - Pan Gómez?
Tu Palmira Montes.
Polecenie odrzucono.
Drogą prawną nic pan nie wskóra.
Nigdy nie wypuszczą stąd Lidii.
Dlaczego? Co się stało?
Nie mam teraz czasu na wyjaśnienia. Proszę posłuchać.
Musi pan pomóc Lidii stąd uciec.
- Dziś w nocy. - Uciec?
Jak?
O północy w zachodniej części obozu,
25 metrów od stróżówki.
Zgadza się.
To jedyne niestrzeżone miejsce.
Lidia tam dotrze.
A może to pułapka?
O północy. To jedyna szansa.
Palmira...
- Ruszajmy. - Możemy jej zaufać?
Mogła nas zignorować. Mamy jakieś wyjście?
Musimy się spieszyć.
- Zadzwonić do Margi? - Nie.
Jadę z wami.
Ktoś musi zostać z Evą. Niedługo wrócimy.
Stróżówka jest tam.
Czyli 25 metrów...
To musi być tam.
Jesteś pewien?
Nie.
Trzymaj.
Uważajcie.
Co ty tu robisz?
Stój!
Lidia!
Francisco!
Możesz się wspiąć?
Chwila.
- Lidia, wreszcie! - Lidia!
- Dalej. - Szybko!
Teraz.
Więźniarka ucieka!
- Czekaj! - Szybko!
Nie możemy uciec. Przywieźli Margę.
Wysiadła z autobusu z więźniami.
Nie możemy tam wrócić. Musimy uciekać.
Nie może tu zostać! Nie wiecie, jak traktują więźniów!
- Musimy ją uwolnić! - Chodź!
- Nie. - Chodź.
Biegiem!
Wsiadamy. Szybko, Lidia!
Niesprawiedliwa władza nad słabszymi
jest okrutna i nieludzka.
To koszmar.
Na szczęście
inne ludzkie cechy mogą
przezwyciężyć taką władzę.
Choćby wola matki pragnącej znów zobaczyć dzieci.
Albo nasz instynkt przetrwania.
Ale każde nadużycie władzy zostawia ślad
i rani na całe życie.
Wtedy nadchodzi czas, by odebrać władzę tym,
którzy nie potrafią z niej mądrze korzystać.
Dobrze się czujesz?
Nie pozwolę Carmen krzywdzić tych kobiet.
A na pewno nie Margi.
Co chcesz zrobić?
To, co powinnam zrobić dawno temu.
Powstrzymam ją za wszelką cenę.
Napisy: Małgorzata Fularczyk