JEJ GŁOS
- Można tu głośniej? - Tu też.
Dobrze? Próba pierwsza.
Rascal, chodź.
„Zwycięzca otrzyma trzy godziny w studiu
z profesjonalnym dźwiękowcem w Electric Lady Studios".
- David Bowie nagrał tam Heroes. - A Patti Smith Horses.
- Hendrix. - Prince.
Stevie Wonder nagrał Songs in the Key of Life.
Dasz radę. Pokaż.
„Jedno zgłoszenie piosenki na osobę napisanej o »nadziei«".
- Nieźle. - Jestem znana z bycia pełną nadziei.
Jesteś nadziejoholiczką.
Jesteś cholernie pełna nadziei.
Musisz to zrobić.
Mogłabym nagrać piosenkę tak, jak ją słyszę w głowie.
Kiedy jest termin?
- Jutro. - Co?
Szansa nie zawsze jest dogodna.
Masz cały dzień. Napisałaś piosenkę w jeden dzień.
Pomogę ci. Co się rymuje z nadzieją?
Beznadzieja.
Breja.
Odyseja.
To ty jesteś artystką.
Churros.
Chodź.
NADZIEJA
Budki otworzymy za dziesięć minut.
Wszystkich artystów zapraszamy na scenę za 20 minut.
Odeślijcie je.
Lesby-terrorystki, wynocha.
Prisha!
Wciąż masz ubezpieczenie rodziców?
Musisz do nich zadzwonić.
Boli?
Nie.
Gdzie ona jest? Gdzie moja córka?
Co oni ci zrobili?
- Gdzie jest lekarz? - Spokojnie.
Był lekarz. Zrobili tomografię.
Kto to zrobił? Co się stało?
- To byli... - Dwóch stukniętych rasistów.
Rasiści? Policja ich złapała? Zgłosiłyście to...
Zgłosiłyśmy, ale ich nie złapali.
Dlaczego ktoś chciałby cię skrzywdzić?
Dobrze się czujesz, skarbie?
To jest Ananya, Mamo G.
- My... - Jest ze mną w zespole.
Dlatego tam była. Bo jest w zespole.
Zadzwonić do twojej matki?
Nie trzeba. Ma dość problemów.
Zobacz, co ten kraj zrobił z naszą córką.
- Mamo. - Vilino, nie denerwuj się.
Jak widzę, przyjechała rodzina.
Chwileczkę.
Pan jest lekarzem?
Mam dobre wieści. Tomografia wyszła dobrze.
- Potrzebujesz tylko kilku szwów. - Dziękuję.
Przepraszam. Ile pan ma lat?
- Tato. - Pewnie 22, 23.
Ma młodą twarz, Anilu.
Cholera. Przepraszam, Louie. Nie wiem, czy przyjdę.
Co się stało z Louiem?
Ma pierwszą rozmowę o pracę.
Po prostu wejdź, Louie.
Idź, Bess.
To ważne dla Louiego.
- Nie chcę jej zostawiać. - Nie martw się.
Weźmiemy Prishę do siebie i się nią zajmiemy.
Ty jedź do brata.
Ananyo, ty też chodź, beti.
Myślę, że Ananya woli wrócić do siebie i odpocząć.
Nonsens. Idź, Bessie.
Możesz iść.
Zaraz tam będę, Louie.
W porządku, pa.
Nie mógł pan skończyć studiów?
Jest pan na stażu?
Louie.
Mówiłaś, że ze mną przyjdziesz. Że to dla mnie ważny dzień.
Już jestem. Świetnie wyglądasz.
Mówiła, że przyjdzie za pięć minut.
Gdy zapyta, jak się masz, odpowiesz...
- Dobrze, dziękuję. - Tak.
Nie musi znać każdego szczegółu mojego dnia.
Nie musi.
Nawiązuj kontakt wzrokowy. I pamiętaj, jeśli zapyta...
Louie.
Cześć.
NADZIEJA
- Jak się masz, Louie? - Dobrze, dziękuję.
Napijesz się czegoś?
Nie, dziękuję. Ale miło, że pani pyta.
Przy telefonie.
Miały przyjść wczoraj,
ale był jakiś problem w drukarni, dlatego zadzwoniłam.
Tak.
- Zadzwonię po południu. - Co?
I dam znać.
Nie powinno się podsłuchiwać prywatnej rozmowy,
ale jak mam nie słuchać, skoro ona tam siedzi?
- W porządku. - Nie szkodzi.
Wie, że tu jesteś, więc jej to nie przeszkadza.
Dzięki, Hal.
Skończyła.
Wszystko okej?
Tak, ale czułbym się lepiej, gdyby siostra mogła ze mną zostać.
Usiądę tu. Nie będę nic mówić.
Jest wspaniałym pracownikiem.
Jest godny zaufania i pasjonuje go teatr.
Twojej siostry z tobą nie będzie, jeśli będziesz tu pracował, prawda?
Więc muszę porozmawiać tylko z tobą.
Oczywiście.
Będę tuż za drzwiami.
WIADOMOŚCI
PRISH, JESTEM, JEŚLI MNIE POTRZEBUJESZ.
Pracownik budki pomaga klientom w kwestii biletów.
Macie loterię biletową?
- Nie, ale... - Gram codziennie.
Loterie są świetne dla ludzi,
których nie stać na zakup pełnego biletu.
Sprzedajmy bilety ze zniżką w dniu przedstawienia.
To bilety na najgorsze miejsca
i trzeba stać w kolejce pół dnia.
Nigdy bym nikomu nie doradził zakupu takiego biletu.
Pracownikom nie wolno mówić klientom, by nie kupowali biletów.
Na musical Dear Evan Hansen jest loteria. Widziała pani go?
- Nie. - Musi pani. Jest świetny.
Pracownik budki...
Evan Hansen to jedna z najlepszych broadwayowskich sztuk.
Oczywiście, nie musieli radzić sobie
z negatywną recenzją w The New York Timesie.
Jasne.
Dziękuję, że przyszedłeś.
Myśleliście nad zmianą nazwy?
Budki były kiedyś, gdy nie mieliśmy telefonów,
wtedy ludzie chodzili dzwonić do budki, nikt tak już nie robi.
To archaiczne i mylące,
myślę, że byłoby lepiej,
gdybyście jednak zmienili tę nazwę.
Dzień dobry lub dobry wieczór, przyjaciele
Mówi wasz przyjacielski spiker
Mam poważne wieści
Które chcę wszystkim przekazać
To, co zaraz powiem
Może zapowiadać katastrofę na świecie
Może zmienić waszą radość i śmiech
W łzy i ból
To szerząca się nienawiść
Łamie wiele serc
Przestańcie, proszę
Nim to zajdzie za daleko
Ludzie, wiecie
Miłość potrzebuje dziś miłości
Dziś miłości
Hej!
Nie opóźniaj
Wyślij swoje we właściwą stronę
- To nie jest pożywne. - Nie.
Jakie jest najbardziej rozgotowane jedzenie za 200?
- Szpitalne jedzenie. - Szpitalne.
Chodźmy na stołówkę po coś jadalnego.
Nigdy nie słyszałam, by ktoś mówił w stylu teleturnieju.
Wybieram niedorzecznych rodziców za milion.
Nie, są super.
Mogą być bardziej tolerancyjni, niż myślisz.
Nie są.
Wiem, że świat się zmienił, ale oni nie.
Rozumiem.
Znaczy nie rozumiem, ale rozumiem.
Ujawniłam się moim rodzicom, gdy miałam 17 lat.
Moja mama winiła siebie, bo zawsze tak robi.
A potem się modliła, żeby mnie wyleczyć.
Wyrzuciła mnie z domu, żebym wróciła już jako hetero.
To było pięć lat temu.
Nie wyobrażam sobie.
Gdy przychodzi Dzień Matki, jestem w rozsypce,
ale to nie ja zerwałam wszelki kontakt.
Oni się odcięli. To ich sprawa.
Jeśli ktoś cię naprawdę kocha,
czemu kazałby przeczyć temu, kim jesteś?
Nie bronię ich, ale jestem pewna, że cię kochają.
To ich pokolenie. Ich kultura.
Ludzie mogą się zmienić, jeśli chcą.
Oglądają Ellen.
Kochają swoje piętnastowieczne przekonania bardziej niż córkę.
- Przykro mi. - Niepotrzebnie.
Stworzyłam własne życie.
Nie żyję w kłamstwie.
Nazywam się Frank DiLella, a to jest On Stage.
Louie, znasz zasadę. Żadnej telewizji przed 18.00.
- Nie! - Możesz obejrzeć wieczorem.
Mama pozwalała mi oglądać telewizję.
- Ale teraz jestem ja i taka jest zasada. - Za dużo zasad.
„Wszystkie dzieci, poza jednym, dorastają.
Obudź się, to Piotruś Pan i nauczy nas latać.
»Nauczę was« powiedział Piotruś".
Chwila, to moja kwestia.
Jesteś Wendy, a ja Piotrusiem, przywódcą Zagubionych Chłopców.
W porządku.
Nauczę was.
Jak wspaniale jest latać.
Nauczę was wyskakiwać przez okno, a potem odlecimy.
Pomyślcie miłe myśli, a one uniosą was w powietrzu.
- Jak się dostaniemy do Nibylandii? - Druga gwiazda po prawej
i prosto aż do rana.
Tak!
Modliłem się do Boga By anioł muzyki
Zszedł i obdarzył mnie piosenką
Żeby słowa były prawdziwe I przekazywały coś nowego
By świat zaczął śpiewać razem ze mną
Byłem zaskoczony Gdy anioł mi odpowiedział
Zostawiając mi liścik na drzwiach
W którym pisał „Nikt już nie chce słuchać piosenek"
Jak ona się czuje?
Dobrze. Cieszę się, że rozmawiamy.
Dni takie jak dziś zmuszają nas do zastanowienia.
Nie chcę wierzyć, że na świecie jest tyle nienawiści, ale jest.
Wiem, że wydaje się silna, ale Prisha jest bardzo wrażliwa.
Musisz ją zachęcić, by była bardziej otwarta i sobie kogoś znalazła.
Obiecujesz?
Więc ściągnij dekoracje I odwołaj przedstawienie
NADZIEJA
Każ zespołom iść do domu
Spal pianino i podrzyj partytury
Pomyśl o czasie w studiu.
Pisanie piosenki o nadziei po tym dniu jest beznadziejne.
Widzę twarz faceta, który rzucił w nią butelką.
Kipiała w nim nienawiść.
Nie porzucaj nadziei.
Ludzie, którzy coś osiągają, nie czekają na zachętę.
Sami się zachęcają.
Hej.
Ja...
My... Przeszkodzono nam i chciałem...
Serio? To jest dobry moment?
Zatrzymasz się?
Nie znam nikogo takiego jak ty.
I to mnie zbiło z tropu.
Wiem, że powinienem był powiedzieć ci o Laili
i to, że nie powiedziałem...
mówi wszystko.
Dziwnie się czułem, by o tym wspomnieć, a potem zniknęłaś.
Zabrałem ją ze sobą, by to wyjaśnić,
ale to był błąd.
Przepraszam.
Nie chcę być wobec ciebie nieszczery.
Ani wobec niej.
Rzadko spotyka się kogoś tak...
I ja...
Gdy ty...
Rozumiem.
Tak?
To dobrze, bo nie wiem, o czym mówiłem.
Po tym gównianym początku...
możemy być przyjaciółmi?
- Przyjaciele. - Serio?
Nie kwestionuj, bo zmienię zdanie.
Nie. Okej, to super.
Świetnie.
Nie idziesz do domu?
Jadę pociągiem do magazynu.
Ja też.
Mam projekt, który muszę skończy do jutra, więc...
Ja też.
Mogę iść dziesięć kroków za tobą.
Nie, to wcale nie byłoby dziwaczne.
Tak.
Wydajesz się smutna.
Nie chcę o tym rozmawiać.
Dlaczego ludzi cieszy ubliżanie innym?
Dlaczego ktoś ubliża Prishy?
Ona jest uosobieniem dobra.
To porąbane.
Uważasz, że pozostała jakaś nadzieja?
Myślę, że trzeba jej poszukać.
W końcu wolny.
Biegnij! Biegnij daleko.
Przeczytałam książkę o Hemingwayu
Zamknęłam oczy, by zobaczyć
Pojawił się mężczyzna i powiedział
Pisać to znaczy krwawić
Więc wszystko opiszę Wszystkie złe sytuacje
Całą brzydotę, którą widziałam
Aż zmienię prawdę Przestawię litery
By znaleźć ukryte piękno
Droga Nadziejo
Jeśli mnie słyszysz, nie odchodź
Nie czuję cię Ale wiem, że tu jesteś
Droga Nadziejo
Przydałabyś mi się teraz
Rzuć mi linę
Droga Nadziejo
KONKURS DLA TEKŚCIARZY PLAY OUT NEW YORK
WYŚLIJ
POWODZENIA!
Hej.
Jak się czujesz?
To był długi dzień.
Zwieńczony tym, że rodzice chcieli mnie umówić z lekarzem.
Przekonałam ich, że jest za młody.
Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie wiem.
Myślałaś, że będę cię oceniać?
- Nie. - Bo nie oceniałabym.
Nie w tym rzecz. Wiedziałam, że nie ocenisz.
Jestem twoją osobą do kontaktu w razie wypadku.
Nie wiedziałam, jak o tym mówić.
Przywykłam do ukrywania tego.
To sekret, który utrzymywałam nawet przed sobą.
Byłaś w związkach z kobietami?
Nie.
Grałam w „Prawda czy wyzwanie" w wieku 14 lat i pocałowałam Mirę Patel.
A potem upiłam się na studiach i przespałam z asystentką profesora.
Jak połowa grupy.
Ale wyprowadzając się od rodziców, pozwoliłam sobie...
Tak, ale to, co się stało wczoraj, było znakiem. Wiesz?
Wszechświat...
mówi mi, że to nie dla mnie.
To, kim jesteś, nie jest wyborem. Taka po prostu jesteś.
A wszechświat? Błagam, działa losowo i jest okrutny.
Może mówił ci, że na świecie są pojebani ludzie.
Po co ich słuchać?
Mama w szpitalu...
Jej wyraz twarzy.
Nie chcę, by znowu się tak czuła.
Poświęcili wszystko, by dać mi to życie.
Przyjaciół, rodzinę.
Wolałabym wybrać opcję, która nie zada mojej rodzinie więcej bólu.
Prisho, jesteś odważna.
Spójrz na swoje życie.
Zrobiłaś już to, co najtrudniejsze.
Jesteś sobą i rodzice to zaakceptowali.
Właśnie. Zaakceptowali tak wiele.
Ale nie zaakceptują tego, że sama chcę wybrać sobie partnera.
- A co dopiero... - Kochają cię.
- Nie chcieliby, byś żyła w kłamstwie. - Chcieliby.
Byliby szczęśliwi, gdybym tak żyła.
- Nie, chcą... - Są z innego świata.
Chcą, byś była szczęśliwa.
Nie rozumiesz. Jestem z innego świata.
Prish.
Nie widziałam, byś patrzyła na kogoś, tak jak patrzyłaś na nią.
Droga Nadziejo
Jeśli mnie słyszysz, nie odchodź
Nie czuję cię Ale wiem, że tu jesteś
Droga Nadziejo
Przydałabyś mi się teraz
Rzuć mi linę
Droga Nadziejo
Są miejsca
Które pamiętam
O których śpiewałaś w nocy
A noc zmieniła się w dzień
Jesteś słowikiem
A my nie widzieliśmy nic
My nie widzieliśmy nic
Jesteś słowikiem
Bo tak stworzył cię Bóg
Napisy: Agnieszka Otawska