NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Dopiero co sprawdzałyśmy plan lekcji w pierwszej klasie,
a dziś rozmawiamy o balu maturalnym.
Trzeba zrobić grupowe zdjęcie. Będzie odlotowo.
Odlotowo, bo idziesz z Codym.
Myślałam, że ja mu się podobam.
Te długie rozmowy o Reaganie...
Mówicie o balu?
- Wybrałam motyw przewodni. - Mówisz to od marca.
Noc w Nowym Jorku.
Postanowiłam iść sama.
Po co przypadkowy gostek ma mi psuć zdjęcie?
A ty, Katie?
Nie powiedziała kolesiowi, w którym się buja z wzajemnością,
że jej się podoba.
Ukrywają uczucia za pogardą i zniewagami.
Urocze.
Myślałam, że mu się podobam, ale nic nie zrobił od czasu laptopa.
Tym laptopem pokazał ci, że mu się podobasz.
Twoja kolej.
Nic tu po mnie, więc się zmywam.
Może pedicure?
Boisz się mu powiedzieć, ale od czego masz mnie?
- Zaproś go na bal. - Tak,
pomyślę o tym. Muszę tylko...
Cześć.
Mówicie o balu? Wasza koleżanka podobno wymyśliła motyw przewodni.
Tak.
Ja odpuściłem swój.
Smoking, kwiaty, tańce...
Tandeta.
- I masz odpowiedź. - Zaproś go.
Zgodzi się. Czuję to.
Dobra.
Idę.
Żwawiej. Bal w sobotę.
Dobra.
Nie. Jednak idę na pedicure,
tak że pa.
Muszę ich spiknąć.
Kogo to obchodzi?
Kolczyki babci będą pasować do sukienki.
Tylko nie wrzucaj zdjęć do sieci. Nie wie, że je mamy.
Dzięki. I super, że nie zgłosiłaś się do opieki.
Obie skorzystamy.
Idziemy z Joem na wieczór gier do Lori i Dave’a.
Też nie mogę wrzucać zdjęć do sieci.
Wymigałam się z balu pod pretekstem wizyty u babci.
Faktycznie. Wieczór gier.
Ostrzegłaś Joego, że Lori bywa...
Bardzo bojowa?
Kogo to obchodzi?
Cieszę się, że Joe się przyłącza.
I z przekąsek.
- Bez jaj. - Prawda?
Lori obkłada wszystko boczkiem.
Nawet boczek.
Tak tylko mówię, nie mam bekonu.
Jestem na liście oczekujących do Szkoły Aktorskiej.
Co?
- Nie wiedziałam, że się zgłosiłaś. - Nie mówiłam nikomu.
Wysłałam nagranie, żeby później nie żałować.
Boże, nie wierzę.
Skarbie, to rewelacja.
To tylko lista oczekujących...
Ani przyjęta, ani odrzucona.
Dowiesz się przed pierwszym sierpnia.
To niesamowite.
A jeśli mnie przyjmą? Nie przyjmą. A jeśli tak?
Nie będę o tym myśleć, bo mnie nie przyjmą.
A jeśli?
- Straszne. - Straszne?
Alexa nic nie wie.
Sądziłam, że nie mam szans.
Teraz mam słabe,
ale muszę jej powiedzieć,
także to, że jej nie powiedziałam.
Ale nie teraz.
Nie odpuszczę miłości.
Zapraszasz Aidena.
Nawet nie wiem, kiedy go znowu zobaczę.
Jutro pracujesz.
- Ale jako profesjonaliści... - Jutro.
Chcę twojego szczęścia. Zrób to.
Aiden?
Ten wkurzający barista od laptopa?
Tak sądziłam.
Zaprosisz go?
Nie mogę o tym myśleć.
Muszę jakoś powiedzieć Aleksie.
Szkoła Teatralna, bal...
Szkoda, że nie możemy opowiedzieć o tym babci.
Myśli, że wyjechaliśmy.
Wszystko w porządku?
Odłożyłaś kawę kolumbijską w złe miejsce. Mnie wsio ryba, ale tobie chyba nie.
Jasne, że nie. Przechowywanie to podstawa.
Coś ci powiem, ale nie mów nikomu.
To serial o szefie w przebraniu, a ty jesteś Ron Wired?
To wielka sprawa. Chyba. Nie wiem. Być może.
Całkiem możliwe.
Informuj mnie.
Zgłosiłam się do Szkoły Teatralnej i jestem na liście oczekujących.
To fantastycznie.
Ale Alexa nic nie wie.
Na pewno mnie nie przyjmą,
a nawet gdyby...
to pójdę na UNC z Alexą.
Powiedz Aleksie.
Im dłużej czekasz, tym bardziej się stresujesz.
Tak.
Dzięki za pomoc z kawą...
poradę...
Jasne. Kumplujemy się.
Kumplujemy.
Zaprosiłaś go?
Jeszcze nie.
Dobrze, że wpadłam. Poproś o latte.
I dodaj: „Alexę kręci latte...
a mnie ty”.
Tak?
Alexę kręci latte...
Wiem. Robię świetne latte. Już gotowe.
Pianka z nowojorską panoramą. Powiesz:
- „A co do Nowego Jorku...” - Czaję.
Zaprosiłaś go?
- Nie. Ja to zrobię. - Nie.
Uważa mnie za kumpelę.
Naprawdę?
Tak powiedział.
Wracaj tam
- i powiedz mu... - Nie.
Muszę wracać do pracy...
Daj miotłę, ja to zrobię.
Trzeba usunąć gniazda os.
Muszę iść...
usunąć gniazda os...
Kumple?
Nie wiem, co gorsze: ty czy twoje latte.
Ty.
To nie twój kubek!
Nie mogłem się doczekać tych gier.
My z rodziną układaliśmy puzzle.
Joe.
Puzzle to nie gra.
Nie da się w nie wygrać.
Myślałam, że się przyłączysz.
No tak.
Ale zmieniłem zdanie.
Daję występ z gitarą.
Nie płacą,
ale mogę wziąć, co zechcę z biura rzeczy znalezionych.
Dziękuję.
Wyglądasz niesamowicie.
Dziękuję. Ty też.
Już jest.
Mamy limuzynę.
Co?
Jest lśniąca i rozciągliwa.
Chciałam cię zaskoczyć.
A to trudne, gdy nie ma się przed kimś tajemnic.
O tak.
Zabiorę się z wami.
- Jedziemy w odwrotnym kierunku. - To nic.
Kiedyś wyobrażałam sobie, że pójdę na bal z Lucasem.
Szyberdach!
Ale nie udawał, że gra na gitarze na szyberdachu.
- Pa! - Pa!
Dobrej zabawy!
Udanego wieczoru!
Dobrze, że gramy w ten wieczór.
Inaczej płakałabym, wsuwając popcorn.
Pamiętaj, że dla Joego to pierwszy raz.
Chciałbym, by pozostał naszym kumplem.
Będę się z nim obchodzić delikatnie. W rękawiczkach.
Nigdy wcześniej ich nie zakładałam.
Trochę ciasne.
Musimy kiedyś odwiedzić Nowy Jork.
Tak.
Kiedyś.
Czyż nie jest cudownie?
- Motyw to był... - Twój pomysł!
Kiepski motyw,
jeśli się nie dostałeś tam na studia.
Naprawdę? Przykro mi.
Nie chciałem o tym gadać, ale...
tyle tu tego Nowego Jorku...
Przynajmniej próbowałeś.
Nie będziesz się zastanawiał, co by było.
Tak. Na zawsze zapamiętam, że mnie odrzucili.
- Podobno są nawet hot dogi. - Super.
Skoro noc w Nowym Jorku, to trzeba mówić po nowojorsku.
Zapomnij.
Tak, zapomnij.
Katie, no już. „Zapomnij” z nami.
Zapomnij.
Nie, to ma być tak.
Zapomnij!
Teraz żałuję, że wybrali mój motyw.
Dla mnie...
motywem jest przypominajka, że nie dostałem się na studia.
To dlatego nie udaje akcentu, a nie, bo nie umie.
Znalazłam fotografa.
Chcę mieć pamiątkę, jak super wyglądałam.
No i wy też.
Dobra, na trzy.
Raz...
Moja ulubiona piosenka! Chodźmy.
Hannah!
Chodź! Nie będę tańczyć bez ciebie.
Jesteśmy w Nowym Jorku.
Czekałam, aż sobie pójdą.
Zacznę ja z Dave’em, bo Joe ma raczej wprawę w puzzlach.
Ułatwimy wam początek.
W wieczór gier chodzi o zabawę z przyjaciółmi.
Gotowa do startu,
start.
Zobaczmy.
Hojne drzewo.
Książka.
Dwa słowa. Pierwsze słowo.
Dawać.
Hojność.
Drugie słowo.
Joga. Hojna joga.
Bez sensu.
Dobra.
- Drzewo! Hojne drzewo! - Tak!
To znaczy tak.
Film. Dwa słowa.
Król Lew.
Futbol! Tytani.
Miś? Złe misie! Troskliwe misie!
Nie, Paddington. Paddington 2!
Kończy się czas.
Jumanji.
- Mamma Mia! - Koniec.
Nie, Król Lew.
Teraz to jasne.
Jeden punkt.
W porządku. Jeden punkt.
To nie ma znaczenia. Liczy się zabawa.
A bawiłam się świetnie.
Tyle strzałów.
Gotowy do startu,
start!
Film. Jedno słowo.
Titanic.
Książka. Siedem słów.
Harry Potter i więzień Azkabanu!
- Piorunem. - Widziałam, Jack.
I świetnie się bawiłam.
Serial TV. Dwa słowa.
Stranger Things!
Jeszcze szybciej.
Po tym zgadłaś?
Kiedy ostatnio to oglądaliśmy, wylałam herbatę.
Trzy punkty, zapisz na tablicy.
Pewnie macie dość...
tego pogromu!
Kochanie,
nie znałam cię z tej strony. Ale fajnie.
Przepraszam.
Myślałam, że woleliście puzzle.
Owszem, odkąd rzuciliśmy gry,
bo ciągle wygrywałem.
Wasza kolej, chyba że chcecie dopisać sobie zero
i mieć to z głowy.
Wiesz, co to znaczy?
- Zdejmujesz rękawiczki? - To zgadłeś!
Ryan tańczy tak smutno.
Gdziekolwiek spojrzy, widzi Nowy Jork.
Tak.
À propos. Ja...
To też moja ulubiona!
Zatańczymy?
Z przyjemnością.
Tak. Pewnie.
Dobrze.
Pa.
Więcej nie zmieszczę.
Tego też nie?
Przyszedłeś.
Przepraszam za spóźnienie.
Uroda czasem nie idzie w parze z rozumem.
Podobno nie lubisz balów.
Nie lubię.
Ale lubię...
ciebie.
Ja ciebie też.
To świetnie.
Bo musiałbym udać, że wpadłem przypadkiem.
Nareszcie!
Zatrzymałem ją, ile się dało.
Co za uśmiech.
Tak. Lubimy się.
Wiem.
Ulżyło ci, że powiedziałaś mu prawdę.
O tak.
- Może mnie przyjmą do Szkoły Teatralnej. - Teraz mówisz?
Co?
Przepraszam.
Nie sądziłam, że się dostanę,
ale jestem na liście, więc to możliwe, ale pewnie nie.
I bardzo chciałam ci powiedzieć.
Powiedz coś.
Zdjęcie grupowe. Nikt się nie rusza, bez względu na piosenkę.
Znowu oni.
Katie, masz jeszcze mojego precla?
Uśmiechy.
Decydująca runda.
Długi ogon.
Przednia kieszeń.
Krewetka z grilla.
- Kangur. - Tak!
Koniec czasu.
No i macie! Wygraliśmy!
No i mamy. Chodźmy do domu.
Akcenty zabronione.
Ostatni punkt się nie liczy. Dam ci za niego ciastko.
Przyznaj mi go,
a przez rok będę ci piekła ciastka.
To katastrofa.
Moja przyjaciółka i chłopak się nie dogadują.
Moja żona i nowy kumpel się nie dogadują.
Kupiłem rakiety do tenisa.
I co teraz?
Oddam je.
Joe to krzykacz.
Wagi tak nie mają.
Poszło git.
Widownia oszalała.
I patrzcie na tę zdobycz.
Fajnie.
Kto wygrał?
Jak mówią reguły?
Chyba ja, bo się zmyłem.
Znajdę regułę.
- Zaraz. - Cześć.
Nie znajdziesz, bo nie istnieje.
Mistrz gry decyduje.
Akcenty...
są dozwolone.
Zwyciężyła drużyna Lori i Dave’a.
Tak! Czyje na wierzchu?
Moje na wierzchu!
O tak!
Fajnie było.
- Ty. - Ty.
Dałeś czadu.
Co tu się dzieje?
Dobrze się bawiliście?
Mam ciastka przez rok.
Powinniśmy częściej grać.
- Słucham? - Co?
- W sobotę rewanż. - Tak.
Ale zabawa!
- Spalimy wszystkie gry. - W wędzarce.
Wszystko zepsułam.
Wiesz, miałem gorsze wpadki.
- Tak? - Tak. Przygotuj się. Smutna historia.
Parę lat temu chciałem zaprosić dziewczynę do tańca.
Ćwiczyłem przed lustrem w holu.
- Urocze. - Tak.
W połowie piosenki straciłem równowagę
i spadłem ze schodów.
- O nie! - Tak.
Dlatego nie znoszę balów.
Dlatego nie poszedłeś?
Tak.
Czy możesz...
w końcu ze mną zatańczyć?
Mówi mi wszystko!
Znam jej hasła. Wiem, że myje zęby pastą dla dzieci.
Że w dzieciństwie kochała się w Zygzaku McQueenie.
Niezłe, co?
Ale nie o to chodzi.
Miałyśmy studiować razem.
Jak mogła zataić
przed przyjaciółką podanie do Szkoły Teatralnej?
- Może... - NIe powiedziała mi
o czymś, co ją stresuje,
porusza i daje nadzieję?
Tyle emocji bez pocieszenia czy wsparcia ze strony przyjaciółki.
Spytam ją, ale nie teraz. Nie jestem gotowa.
To zły moment. Jest bal.
To prawda.
Zatańczymy?
Chyba powinniśmy.
Dobry pomysł.
Dzięki, że zaryzykowałaś życie,
żeby ze mną zatańczyć.
Dzięki, że mnie rozśmieszasz.
Dzięki za to...
że omal zaprosiłaś mnie na bal.
Dzięki, że to zauważyłeś.
Mogę wam przerwać?
Przepraszam, że ci nie powiedziałam.
Przepraszam, że przeze mnie czułaś, że nie powinnaś.
To nie tak.
To wszystko jest przytłaczające.
Pomysł, żeby zostać aktorką,
stałby się realny, gdybym ci powiedziała.
Powiedziałaś mi.
Znaczy, że to realne?
To nic nie znaczy.
To tylko lista rezerwowych.
Nawet jeśli się dostanę,
nie znaczy, że tam pójdę.
Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie.
A ja bez ciebie.
Napisy: Dorota Nowakówna