NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Po wysłaniu podań na studia i miesiącach wyczekiwań
miałyśmy się dowiedzieć, czy nas przyjęto na...
Uniwersytet Karoliny Północnej.
- Na trzy sprawdzamy. - Dobra.
Raz...
Dwa...
Spencer dał ci w końcu bluzę. Super.
Pożycza mi. Bardzo ją lubi.
Tak.
Raz...
Cała załoga mówiła tylko o tym.
Najlepsze mięso, jakie w życiu jadłem.
Wędził je przez 20 godzin.
Dlatego było miękkie niczym...
masło.
Niczym...
mięsne masło.
Wiesz, że jeszcze się nie przywitałeś?
Cześć. Zrobił własną mieszankę przypraw
i spryskał nią razem z jabłkowym...
Usłyszeliśmy krzyki.
Co się stało?
Dostałyśmy się!
Kochanie!
- Jestem taka dumna. - Wiedziałam.
Gratulacje!
Bardzo tu przyjemnie.
Trzeba częściej tu wpadać.
W więcej niż dwie osoby
robi się niebezpiecznie.
Na starym drzewie?
Ono wytrzyma...
- Złazimy! - Tak.
Fajniejsze od szukania akademika są tylko zakupy do akademika.
Sekret w tym, by wszystko było małe.
Minilodówka, miniregał, miniodkurzacz...
Wszystkie minirzeczy
- mają pełnowymiarowe ceny. - Tak.
Macie szczęście,
że będziecie studiować razem.
Ja na początku
poznawałam kolegów, udając, że lubię grać w zośkę.
Było ciężko.
Urządzamy pokój w akademiku.
W stylu shabby chic.
Retro dla ubogich.
Spencer wie, że uczcimy to kolacją?
Jeszcze nie. Dostałyśmy koszulki UNC
i nie mogę zrobić...
bum SMS-em,
więc zrobię bum, jak go jutro zobaczę.
Bardzo się ucieszy.
Wiem.
Cały czas mnie wspierał przy wypełnianiu podań.
I tak powinno być.
Wszyscy w szkole się rozstają, odkąd wiedzą, dokąd idą na studia.
Spencer mówi, że mam być szczęśliwa.
Wszyscy się rozstają?
Chyba nie wszyscy...
- No jasne. - Nie.
Kupiłem wędzarkę!
Niespodzianka!
Uwędzę mięso na kolację Alexy i Katie.
Będą komplikacje?
Nie, muszę tylko ustawić wędzarkę,
opracować własną mieszankę przypraw,
przygotować mięso w tej mieszance,
ustawić odpowiednią temperaturę wędzenia
i pilnować przez 16 godzin bez przerwy.
Szesnaście godzin?
Bez przerwy!
Kto wędzi mięso, ten nie śpi.
- To dla ciebie, Alexo! - Nie prosiłam o to.
W tym cały urok.
Skoro ciebie to cieszy, to mnie też.
- Tak. - Nie wyrzuciłeś paragonu, prawda?
To z wyprzedaży!
Znowu zgubiłaś telefon.
Nie. Wyprzedaję rzeczy przez aplikację, żeby trochę zarobić.
O nie. Czy auto znów wydaje...
takie dźwięki?
Gdy włączę radio, to nie.
To na twoje studia.
Staram się zdobyć pieniądze
na wszystkie wydatki.
Twoje oszczędności bardzo pomogły.
Chcę pomóc jeszcze bardziej.
Mamy tyle rzeczy, których nie potrzebujemy.
W bagażniku mam pełno gratów.
Słyszałam. Zostawmy to.
Fantastycznie.
Zarobimy kasę na starych rękawicach kuchennych?
Już zarobiliśmy.
Dopisujesz „vintage” albo „sztucznie postarzony”
i frajerzy to kupują.
To ja też coś wystawię.
Wszystko mam „postarzone”.
To rzeczy, których już nie chcę.
Świetnie. Połóż je obok...
Co to za fochy?
Jakie fochy?
Czyżby to był przedokres dojrzewania?
Co to w ogóle znaczy?
Że będę się użerać
z opryskliwym nastolatkiem, który nagle wybucha...
Sama jesteś pryskającą nastolatką!
Miło słyszeć, że jestem młoda.
Oto pańska sztucznie postarzona zabawka sprężynka.
Dziękuję za skorzystanie z naszej aplikacji. Do widzenia.
Przyszłaś na kawę...
czy... „na kawę”?
Po nauszniki.
Nie zimno ci w uszy? Kurczę, mnie strasznie zimno.
Szkoda, że nie ma Aidena. On nigdy nie gada o uszach.
Alexy tu nie ma.
- Muszę skorzystać z... - To wełna?
- Mam alergię... - Nie ma zwrotów, Sue!
Narka.
Zwolnij, kolego.
Toaleta w naprawie.
Serio? Wlałem w siebie cały kubek.
A ja to olewam.
Czekają tu klienci tej kawiarni.
Mam ważną nowinę.
Niech zgadnę. Oddajesz mi bluzę.
Bum! Dostałam się!
Serio? Cieszę się.
Zaraz wracam.
Czekaj.
- Wiedziałem, że cię przyjmą. - Dzięki.
- Sama w to nie wierzę. - Momencik.
No dobrze.
W czym problem?
Powiedziałam Spencerowi o studiach,
a on natychmiast wybiegł.
Dziwne.
Dzięki.
Może nie zdawał sobie sprawy, że jednak go to dotknie?
- To nic nie znaczy. - Nic a nic.
A może znaczy: „Za pięć miesięcy moja dziewczyna
wyjedzie na rok do innego stanu,
więc po co to ciągnąć?”.
Mam pomysł.
- Spytaj, co robi w Święto Dziękczynienia. - Tak mówisz?
Przyjedziemy wtedy do domu.
Więc gdy go spytasz, on odpowie:
„Będę spędzał je z tobą” i masz już pewność.
No tak!
Sprytne.
Dziękuję.
Od lat nie pytam o nic bezpośrednio...
Idzie.
- Sorki... - Co robisz w Święto Dziękczynienia?
Jem indyka.
Z...?
Sosem?
Przepraszam. Alexa musi sprawdzić, czy mleko jest świeże.
Ma świetny węch.
- Mam inny pomysł. - Mów.
Kafejka z mrożonym jogurtem.
- Yo Mama? Fajna miejscówka. - Wiem.
Przenieśli się teraz do Winchester.
- To 45 minut stąd. - Tak.
Ale co to jest, jeśli się kocha Yo Mama?
Skoro skończyłaś wąchać mleko...
Jedźmy na mrożony jogurt.
Otworzyli nowe Yo Mama.
Serio? Genialne polewy. Idziemy.
W Winchester.
To trochę daleko.
Serio?
Lubisz ich jogurty.
Więc tak znowu daleko?
Prawie 45 minut.
Spoko.
Pojadę sama, bo dla ciebie to daleko,
a dla mnie nie,
zwłaszcza kiedy coś kocham.
A kocham Yo Mama.
Nie wiedziałem, że aż tak bardzo.
Oczywiście, że tak, ty...
Stałem przy wędzarce całą noc i w końcu podniosłem wieko,
by zrobić próbę dotykową.
Nie uwierzysz, żadna przyprawa nie została mi na palcach.
To dobrze, kochanie.
Muszę wracać. Tylko...
wezmę coś na śniadanie.
Już jadłeś.
Jadłem?
Wiele godzin temu.
W porze śniadaniowej.
Wrzasnąłeś: „Mięso!”
- i pobiegłeś. - Mięso!
Trzeci raz.
Zamknę drzwi na klucz.
Wędzi się.
Mogę tak kolejne dziewięć godzin.
Panie Mendoza.
Spencer.
Sprawdzę tylko, czy się wędzuje.
Wędzuje? Tak się mówi?
Wę-dzuje. Tak.
Spoko. Jest Alexa?
Chyba nie tak...
Czas na pryskanie!
Szczęściarz z ciebie.
Nie można często podnosić wieka, bo ujdzie aromat.
Chyba lepiej się cofnąć.
Co nieco wiem o wędzeniu.
Dobrze wymawiam?
- Opryskałem cię? - Trochę.
I nadal pan pryska.
Ale warto.
Mięso jak masło. Przekonasz się na kolacji.
Jakiej kolacji?
Chcemy uczcić przyjęcie na studia.
Nic nie wiem o kolacji.
Coś mi nie gra.
Alexa ostatnio dziwnie się zachowuje.
Może chce ze mną zerwać?
Tak.
O kim mówimy?
Ja nie chcę zrywać.
Nikt nie chce.
Wie pan co?
Pokażę jej, ile dla mnie znaczy.
Właśnie.
Dam jej tę bluzę. Bardzo ją lubi.
Tę? Jest w okropnym stanie. Opryskałem cię?
Znowu.
Najpierw ją wypiorę.
I po praniu.
Mogę kupić nową.
Zjem coś na śniadanie.
Sprzedałam mnóstwo rzeczy w pracy.
Zarabiałam, zarabiając.
Tak chyba robią bogacze.
Właśnie sprzedałam lampę stołową.
Lampę?
Przecież jej używamy.
Wystarczy światło od telewizora.
Co tu jeszcze sprzedać?
Mamo, to duża pomoc, ale może sprzedajemy za dużo...
Wiem. Moje nocne pantofle.
Żadna ze mnie księżniczka.
Chyba przesadziłam.
Czemu tak mówisz?
Odbyłam półtoragodzinną podróż,
żeby samotnie zjeść jogurt.
- Oby Spencer nie uznał mnie za wariatkę. - Zrozumie.
Masz rację. Muszę z nim pogadać.
- Nie przez telefon. - Tak.
Lepiej osobiście.
Idealnie.
Wie od twojej mamy, że tu jesteś. Już jedzie.
Czekaj!
Co?
A jeśli, gdy mu powiem, że byłam dziwna, bo on był dziwny, odpowie, że był dziwny,
bo nie chce już ze mną być?
Może gdy powiesz, że byłaś dziwna, bo był dziwny,
odpowie, że jesteś super i chce być z tobą,
choćbyś studiowała na drugiej półkuli?
Masz rację.
Alexa tu jest?
Jest...
gdzie indziej. Jestem sama.
Stoję sobie...
przed otwartą lodówką
i rozmyślam...
o tym, co to bologna.
- To takie mięso. - Racja.
Szukam Alexy. Musimy porozmawiać.
O tak.
Wiesz co?
Musicie, i to zaraz.
Albo później. Tak.
No dobra. Zaczekaj.
Mówiła ci coś o mnie?
Przyjaźnimy się.
Jasne, że nie.
Powiem jej, że tu byłeś.
- Dobrze. - Narka.
Sprzedałam to, co dałeś mamie.
Dzięki. Będę miała na wydatki na studiach.
Nie ma za co.
Co za durna bluzka. Ją też sprzedaj.
Chyba już rozumiem.
Nie chciałeś sprzedawać swoich rzeczy. Odkupię je.
Nie chcę ich.
Dlatego dałem je mamie. Co z tobą?
A z tobą?
No i?
„Rany, mamo.
Fantastyczny tort”.
Skarbie! Nie upiekłam go dla pochwał.
Ale po to, by zobaczyć ten pusty wzrok.
Popatrz na niego.
Przepraszam, mamo. Ja...
Myślałam o Spencerze.
To był dziwny dzień.
Odkąd wie o studiach, zastanawiam się, czy...
chce być razem.
Kochanie.
To na pewno nieporozumienie.
Spencer za tobą szaleje.
Tak.
Patrzy na ciebie jak tata na wędzonkę.
Masz rację. Odbiło mi.
Wiedział, że wyjadę, i bardzo mnie wspierał.
Zaproszę go na kolację.
Mamo, co za tort! Chyba najlepszy, jaki zrobiłaś.
Trochę późno, ale miło mi!
- Skarbie... - Mięso.
Cały czas znajduję coś do sprzedania.
W domu jest pełno gratów.
Dziękuję, że mi pomagasz, ale...
może powinniśmy już z tym skończyć.
Nie.
Mamy jeszcze dużo niepotrzebnych rzeczy.
Stolik do kawy jest potrzebny.
Wcale nie.
Te skrzynie mogą służyć za stolik.
Ze stolikiem tak nie było.
Może mnie trochę poniosło.
Chcę ci pomóc opłacić studia.
I nie myśleć, że wyjeżdżasz...
na studia.
Nie wyjeżdżam dzisiaj.
Ale wyjedziesz.
To się dzieje naprawdę.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też.
Skończcie, bo bym coś przekąsił.
Nieważne.
Ktoś jeszcze poczuł, że to się dzieje naprawdę.
Zaraz...
Zachowuje się jak palant, bo będzie tęsknił?
Jakie to słodkie.
O nie.
To pewnie po zasłony.
Usuwam aplikację.
Jak cudownie, że nie po zasłony.
Ja też.
Wasz dom...
wygląda...
Czuję mięso.
Dave wędzi.
Kupił wędzarkę.
- Chcesz zobaczyć? - Nie.
- Idź. - Dziękuję!
Jakiego drewna używasz?
Czystej hikory.
Czysta poezja.
Ta rozmowa to czysta przyjemność.
- Pokazać ci mięso? Jeszcze nie gotowe... - Nie.
Aromat wędzenia.
Znasz się.
Wybacz. Dawno nie spałem.
Nie mogę.
Bo to jest ważne.
Też masz łzy w oczach?
Nie, to dym.
Skarbie, zrobiłam piękny tort.
Płaczecie?
- Nie. - Tak.
Cześć.
Jack, coś sobie uświadomiłam.
Co ty nie powiesz.
Na studiach będzie mi brakować mojego brata.
To ma sens.
Szkoda, że nie masz telefonu.
Mogłabym do ciebie dzwonić,
kiedy tylko przyjdzie mi ochota.
A ty mógłbyś dzwonić do mnie...
gdybyś chciał.
Raczej nie będę miał telefonu nigdy.
- No więc... - A co powiesz na dzisiaj?
Kupiłaś mi nowego iPhone’a?
Kupiłam ci używanego!
Ekstra!
Pokażę ci, jak dodawać numery
- i ustawić pocztę... - Colin, ale czad!
Mam nowego używanego iPhone’a!
Mogę grać w gry! Pisać SMS-y! Robić zdjęcia!
A gdy moja siora będzie na studiach, będę do niej dzwonić, kiedy zechcę!
Będzie gotowe, kiedy wbiję widelec
i poczuję, że jest jak masło.
Już to mówiłem?
Tak. Możesz sprawdzić?
Od tego zapachu robię się głodna.
Ja też. Czuję je już od dziesięciu godzin.
Od szesnastu. Sprawdź.
- Jesteśmy głodni. - Spokój.
Pierwsza zasada grilla brzmi: „Jest gotowe...
gdy jest gotowe”.
Dziękuję, Joe.
Poproszę termometr.
Masło?
Masło.
Halo?
Masło.
Masło!
- Masło! - Masło!
Nożyczki...
O nie!
Spencer przyszedł!
Wiedziałam! Nie chcesz, żebym wyjeżdżała.
Mój wspaniały tort. Miałam zrobić zdjęcie...
Wyślę ci.
Nie wysyłaj go nikomu.
Zrywałem metki z nowej bluzy.
Chciałem dać ci moją, ale pękła na płocie, jak twój tata opryskał mnie sosem.
Nic takiego nie pamiętam.
Bo nic takiego nie zaszło.
Już w kawiarni było coś nie tak, kiedy uciekłeś i waliłeś głową o ścianę.
Co? Nie.
Wypiłem cały kubek, a toaleta była nieczynna.
Wiarygodna bajka.
Zlew faktycznie często się zatyka...
Widzisz?
A ty?
Nie odbierasz telefonu, jeździsz do Yo Mama.
- Znów otworzyli? - Tak, ale w Winchester.
Za daleko.
To samo powiedziałem.
Naprawdę zniszczyłeś tort.
bo odrywałeś metkę
z bluzy?
Tak, kupiłem ci ją.
Dziękuję.
Nie ma za co.
Przepraszam za wszystko.
Na myśl, że zabraknie cię w moim życiu,
zaczęłam wariować.
Jeśli to powód, to nic nie szkodzi.
Nieważne, jak daleko będziesz, nie chcę z tobą zrywać.
Pycha.
- Najlepsze mięso, jakie jadłem. - Tak.
Tort też by ci smakował.
Kyle! Jem wędzone mięso!
Rzeczywiście przepyszne.
Tyle czasu przy wędzarce i...
kontrola temperatury i stopnia uwędzenia. Powinien więcej o tym opowiadać.
Dobra robota, Dave!
Czekamy, aż się obudzi?
Czy jemy i powiemy mu, że to był tylko sen?
- Tak! Dobra! - Tak.
Napisy: Dorota Nowakówna