NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Mama organizuje imprezę dla Stand Up to Cancer
i wszyscy się w to włączyliśmy.
Wysłałam zbiorczy e-mail o imprezie charytatywnej,
ale zablokowały mi się klawisze K i C,
więc podpisałam się Atie Ooper.
To nic, Atie.
„W ońcu” liczy się gest.
Przykro mi z powodu laptopa
i żartu mojego taty.
Ale bardziej żartu.
Jak tam torby z prezentami?
Sztuczka polega na tym, żeby nie przeciążać.
Jasne?
O nie, mój zegarek.
Wreszcie skończyłam plan imprezy.
Patrzcie.
To namiot główny,
tutaj restauracje będą rozdawać jedzenie.
Ale słodkie. Narysowałaś różne dania ze stoisk.
Pizza jest fajna.
To skrzydełko kurczaka.
A to pewnie sushi.
Nie, burrito.
- Ty rozumiesz. - Tak.
Na zewnątrz będą gry charytatywne.
Tu będzie stoisko Wired.
- Ta zadowolona buźka z kawą to ja? - Tak.
Ta impreza będzie prześwietna.
Chyba zdrapię karmel z mojego fartucha.
Jeszcze raz dziękuję za pomoc.
Z chęcią niosę pomoc, odkąd porzuciłem szkołę medyczną.
I szydełkowanie z seniorami nie wypaliło.
- Pani Wordham nie będzie już sobą. - Wyszło okropnie.
Skarbie, posłuchaj.
Cieszę się, że zgodziłaś się zabrać głos.
Imprezy charytatywne zyskują,
gdy ktoś dzieli się swoim przeżyciem.
To dla mnie ważne, że chcesz to zrobić.
Spencer pomógł mi radzić sobie z rakiem.
- Da radę przyjść? - Tak,
prosto z meczu. Będzie trochę spóźniony.
I pewnie lekko cuchnący.
Oby wziął prysznic.
Przygotowałaś już przemowę?
Jak najbardziej.
Będą wygłaszać mowy na temat mojej mowy.
No dobrze,
na wszelki wypadek mam dla ciebie notes.
Przyda ci się do zapisywania przemyśleń.
Dzięki.
Miejsce z minikoszem.
Już wiadomo, gdzie ja będę.
Tato, może się ze mną zmierzysz?
Z chęcią.
Kiedyś trafiłem do takiego kosza 27 razy.
Nie mów.
Mówię ci.
Dobra.
Jeśli wygram, dajesz mi auto na miesiąc.
Przegrasz, myjesz je przez miesiąc.
Chwila.
Nie zakładałem zegarka.
Wszystko wygląda super.
W porządku.
Tak.
Drzwi otwierają się za 20 minut!
Wszystko wygląda wspaniale! Zaraz.
Czy ktoś słyszy to nucenie?
To nie twoja czkawka, Joyce.
Zaraz.
Proszę, nie płacz.
Nucenie i płakanie naraz to już za dużo.
Cudowna impreza. Nie sądziłam, że namiot może tak wyglądać.
Prawda?
Z kucharzami i tym oświetleniem mogłabym nawet jechać na kemping.
Chcesz pogadać o swoim przemówieniu?
Poradzę sobie. To moje przeżycia. Znam je na wylot.
Rozejrzę się trochę.
Ale tu dużo miejsca.
Niesamowite.
Marzę o owocach morza.
Oby dzieci mnie nie zobaczyły.
Dalej im wmawiasz, że macie na nie alergię?
Jasne, że tak.
Owoce morza są drogie.
Ale dziś pożrę tyle krabów, ile sama ważę.
Mówisz o krabach?
Tak, że nie możemy się do nich zbliżać.
- Mamy na nie alergię. - No właśnie.
Może rzucisz okiem na gry charytatywne na zewnątrz?
Ja zagram we własną grę:
„Ile krewetek zmieścisz w ustach?”.
Częściej korzystajmy z wózka.
Można go nazwać „Wired 2.0” albo...
„Wired na kółkach”.
Nie.
- Zerknę na stoiska z jedzeniem. - Jeszcze nie otwarli.
Jeśli długo się wpatrujesz, to cię nakarmią.
Może wyjedziemy stąd tym wózkiem? I otworzymy własny biznes?
Spoko. Ale nadal będę szefową.
Jak sobie życzysz.
Puściłeś oko?
Może.
Tak się to robi.
Po prostu... masakra.
W drugiej klasie wygrałam konkurs puszczania oka.
A w jury ty i Alexa?
Tak. My.
Cześć. Wired 2.0.
Właśnie to mówiłam.
Nie potrzebujesz do przemowy?
To dopiero za parę godzin.
Mam czas, by wygrać dla ciebie laptopa.
- Co? - To nagroda w loterii.
Wszystkie moje losy idą prosto do misy z laptopem.
Jeśli się poszczęści, Atie, to odkręcisz „Ooper”
i znów będziesz „Cooper”.
Byłoby ekstra.
Szykują się fajne gry.
Powinieneś je obczaić, jak otworzą.
Albo już teraz.
Ciągle słyszę to nucenie.
Skarbie?
Masz włączony mikrofon. Wszyscy słyszą twoje nucenie.
O nie.
Ta laska ze stoiska ze zdjęciami słyszała, jak mówię, że jest fajna?
A teraz znowu?
Wiesz co?
Skupię się na rejestracji gości.
Dobry pomysł.
Ostatnia.
Przeszłaś samą siebie. Jest lepiej niż na naszym weselu.
Może nie lepiej, ale robi większe wrażenie.
Źle mówię.
W porządku, dziękuję.
Okazuje się, że jak się wpatrujesz, wołają ochronę.
Gdzie Aiden?
Poszedł obczaić gry.
- To raczej nie gry go interesują. - Co?
No co ty.
Po prostu gra w Skee-Ball.
Pewnie...
jej praca polega na staniu obok...
wszystkich graczy i...
utrzymywaniu kontaktu wzrokowego.
Jeśli zaczynasz przeżywać, to ja idę.
Przepraszam? Czy można latte?
Nikt ci nie zabrania.
- Trafienie! - Marzenie!
- Jestem z ciebie dumny. - Bo cię pokonam?
Bo przemawiasz.
Rok temu nie byłoby o tym mowy.
Staram się. Rozmowy ze Spencerem pomogły.
Próbujesz mnie zdekoncentrować.
Co za desperacja.
- Tak! - Tak!
- Rany! - Wygrałam!
Dwadzieścia do 17, koniec gry!
Dziękuję.
To musi boleć.
Ale możesz płakać...
gdy będę wracała autem do domu.
Może poprawi ci humor fakt, że zdobyłeś losy dla Katie.
Nie tyle co ja.
Zjedzmy coś i poćwiczysz przemowę.
Czemu nie.
Chyba że chcesz się odegrać.
Wybierasz grę. Co ty na to?
To może Usta Klauna?
Nie brzmi aż tak męsko.
Wygram na maksa.
Jeszcze jedną z homarem.
I jeszcze jedną.
Żeby nie był samotny.
Jack. Myślałam, że grasz.
To owoce morza.
Naprawdę?
Było spoko.
No tak.
Pograłeś sobie w gry.
I jak te gry?
- Fajne. - Wszystkie? Grałeś chyba tylko w jedną.
Jasna sprawa,
Skee-Ball to fajowa gra,
ale może dasz innym grom szansę?
Nie wiem. Dobrze mi idzie.
Nie próbowałeś rzutów obręczą
ani Walnij-Aligatora.
No bo...
kto nie chciałby walnąć aligatora?
Nie, wolę Skee-Ball.
No i dobrze.
Jeśli chcesz pograć, popilnuję wózka.
Nie trzeba.
Mnie gry nie są do szczęścia potrzebne.
Super,
to ja pójdę na Skee-Ball.
To ja będę obsługiwać.
Czego chcesz?
Twoja siostra złoiła mi skórę.
Jestem obolały i nie mam auta.
Nie znam tego pana.
Torby z prezentami miały być rozdawane na końcu.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Tu Lori.
O nie, dzięki za info.
Iluzjonistce zepsuło się auto. Miała zabawiać dzieci.
Ja mogę zabawiać.
Pokochają moje żarty.
Pomogę tacie.
Jestem mistrzem w udawaniu, że mnie śmieszą.
Co mnie to w ogóle obchodzi? Nic a nic.
Po prostu stoi tam z tym swoim uśmiechem i ramionami.
Wiesz co?
Wszyscy mamy uśmiechy i ramiona.
Proszę. Miłego wieczoru.
Wszystko gra?
Wkurzam się, bo Aiden gra w Skee-Ball,
a tu tłum klientów.
To dobrze, bo myślałam, że może to przez nią.
Jaką nią? Nawet jej nie zauważyłam.
Wkurzasz się tym,
czego nie zauważyłaś?
Wkurzam się z powodu...
feminizmu.
Sama nie wiem.
Wkurzam się tym, że mnie to wkurza.
Aiden?
Tego się nie spodziewałam.
Ja od jakiegoś czasu tak.
Czuję się jak idiotka.
Nie jesteś idiotką.
On jest idiotą.
Zapomnij o nim.
Chcesz usłyszeć newsa? Złoiłam tacie skórę
i mamy to.
Szkoda, że nie więcej. Chcę, żebyś wygrała.
Żartujesz? Chodź tutaj. Jesteś najlepsza.
Oby przez to zdobywanie losów nie brakło ci czasu
na przygotowanie przemowy.
Nie muszę nic przygotowywać.
Idź wygrać laptopa, widzimy się w środku.
Pójdzie ci świetnie. Jestem z ciebie dumna.
ZAMKNIĘTE
Jestem pilotem.
Brzmi ekscytująco,
ale jest raczej...
latająco.
Ten raczej nie siadł,
ale za to następny...
poszybuje.
Nie lubicie żartów.
Poznajmy się. Jak masz na imię?
- Jill. - Skąd jesteś, Jill?
Gdzie iluzjonistka?
Nie wolisz zabawnego pilota?
Cześć, jestem Lucas.
Nie jestem iluzjonistą, ale co powiecie na piosenkę?
Napisałem ją dla mojej młodszej siostry.
Czasami czuję się mały
Czy sprostam, czy będę wytrwały?
Wyrosłem ze wszystkiego, co miałem
A świat jest taki wielki
Nie wiem, którą drogą pójść
By znaleźć twoją bajkę
Nie wiem, jakie przyjaźnie zawrzesz
Na swym krętym szlaku
I nie wiem, jak daleko morze
Będzie dla ciebie płynąć
Ale wiem
Że pomogę ci z całych sił
Pomogę ci
Z całych sił
Dziękuję.
Byłeś niesamowity.
Zapomniałem, jak lubię śpiewać.
To było piękne. Dziękuję.
Wreszcie zrobiłem coś, jak należy.
Chciałem pomóc ludziom.
Pomogłeś.
Wspaniała piosenka, Lucas. Piękna.
Czy ona może jeść owoce morza?
Mamo?
Ojej! Co się stało z moim spaghetti?
Nie mamy alergii na owoce morza, prawda?
Nie.
Jak mogłaś okłamywać mnie całe życie?
No właśnie.
Spróbujesz?
Ale dobre.
Wiem.
Nie mów Katie.
Ktoś inny wygrał laptopa.
Przykro mi.
Rany, to krewetki i homary.
Uważajcie.
Mamy na to alergię.
To prawda.
O kurczę.
Tu jesteś.
Czas na twoją przemowę.
Już idę. Tylko zastanawiam się, jak powiedzieć...
że nie mogę tego zrobić.
Skarbie.
Przepraszam, mamo.
Myślałam, że jestem na to gotowa.
Chciałam być.
Ale jakaś cząstka mnie nadal nie chce być utożsamiana z rakiem.
Nie wiem czemu.
Bo to jest trudne.
Nie ma dobrego sposobu, jak sobie z tym radzić.
Wiesz...
nigdy nie zmuszę cię, byś robiła coś, na co nie jesteś gotowa.
Wszyscy byli ze mnie tacy dumni.
Wybacz, że cię zawiodłam.
Nigdy mnie nie zawiodłaś.
Sama przemówię.
Ale się nie przygotowałaś.
Ja też to przeżyłam.
Wiem, co powiedzieć.
No cóż...
Wreszcie się oderwałeś od tego Skee-Balla.
Musiałem. Wygrałem coś na loterii.
Twój mega szczęśliwy wieczór.
No tak.
Jak inaczej, skoro...
to dla ciebie wygrałem?
Co?
Po to grałeś...?
Nie wierzę, że to zrobiłeś.
Dziękuję.
Tak.
Wiesz, ja...
W sumie to prezent dla mnie.
Mam dość łzawych historyjek o starym laptopie.
Teraz mogę ci je przysyłać mailem.
Bo ci go odbiorę.
Witajcie, jestem Lori Mendoza,
organizatorka imprezy charytatywnej na rzecz Stand Up to Cancer.
Tak!
Panie Mendoza.
W samą porę.
Wykorzystałam szansę, by zorganizować tę zbiórkę,
bo cel jest bliski mojej rodzinie.
Moja córka pokonała raka
i...
szukałam słów,
by opisać to doświadczenie.
I...
jedyne słowo, które przyszło mi do głowy, to...
„niewyobrażalne”.
Gdy patrzę wstecz...
widzę dni, kiedy się bałam.
Dni, w których byłam wściekła.
Myślałam, że zabraknie mi siły
dla mojej córki...
albo dla siebie.
Ale każde uczucie
było tylko ułamkiem tego, co przechodziła moja córka.
Jest ona dziś z nami
i jestem za to bardzo wdzięczna.
Dlatego...
przeciwstawiam się rakowi
dla mojej córki Alexy.
Przeciwstawiam się rakowi,
by inne rodziny nie przechodziły przez to, co my.
Dla mojej siostry, moich rodziców...
przeciwstawiam się rakowi.
Przeciwstawiam się rakowi, bo...
nikt nie powinien bać się, że straci przyjaciela.
Przeciwstawiamy się rakowi dla całej rodziny Mendozów.
Mamo.
Chciałabym coś powiedzieć.
Tak.
Jestem Alexa.
Miałam dziś zabrać głos,
ale nie mogłam.
Aż zdałam sobie sprawę,
że tu nie chodzi tylko o mnie.
Rak wpływa na wszystkich moich bliskich,
zwłaszcza na moją rodzinę
i przyjaciół,
którzy o mnie walczyli, gdy ja nie mogłam.
Chcę zaprosić do zabrania głosu każdego,
kto chce się przeciwstawić tej okropnej chorobie.
Przeciwstawiam się rakowi,
by pewnego dnia każdy chory na raka mógł wyzdrowieć.
Przeciwstawiam się rakowi dla mojego taty Petera.
Przeciwstawiam się rakowi dla mojej przyjaciółki Mariah.
Przeciwstawiam się rakowi ku pamięci mojej cioci Glo.
Przeciwstawiam się rakowi dla mojego brata Tina.
Ten wieczór okazał się czymś więcej
niż okazją do sprawdzenia, czy dam radę zabrać głos.
Przypomniał o tych, którzy razem ze mną przeciwstawili się rakowi.
Napisy: Dorota Nowakówna