NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Cześć, gdzie Alexa?
Stań tutaj i patrz na drogę.
Na co mam patrzeć?
- Nie wierzę. Jedzie. - Dostała prawko.
- Zaparkowała. - Wysiada.
- Idzie tu. - Powinniśmy przestać. Tak.
Cześć wam.
Może nie wiecie, ale przyjechałam autem!
Kiedy odbierałam prawo jazdy, usłyszałam:
„Tylko uważaj”.
- No pewnie. - Dobra rada.
- Odlotowy dzień. - Tak.
Chwileczkę...
Ta mina mówi: cieszę się z tobą, ale głowę zaprząta mi coś innego.
Tak.
Rusza koszykówka.
Bardzo chciałem być w drużynie.
Uczelnianej?
Grałem w liceum, ale w ostatniej klasie byłem chory.
Drużyna uczelniana to moje marzenie.
Skoro tego chcesz, to graj.
Wkręć się tam.
Cokolwiek to znaczy, wkręć się.
To ryzykowne. Sam nie wiem.
Przecież jesteś już zdrowy.
Idź na trening i pokaż, jak wymiatasz.
Masz rację. Tak zrobię.
- Dostałaś prawko, to ja też dam radę. - Pewnie!
Co to miało znaczyć?
Dostałaś prawko.
Tak.
- Chcesz pogadać... - Barry każe mi uczyć nowego pracownika.
Mam też napisać esej o moich osiągnięciach.
Mam rozwiązanie obu problemów. Osiągnęłaś posadę asystentki kierownika.
Zrewolucjonizowałam przechowywanie ziaren kawy.
Jesteś tak dobrą asystentką,
że szkolenie nowicjusza to pikuś.
Tak.
Ty dostałaś prawko, to ja też dam radę.
Tak.
Zaraz, o co tu chodzi?
Oho, koniec przerwy.
To ty.
To ja.
- Zniszczyłaś jakiś wiatrak? - „Zniszczyłaś jakiś wiatrak?”
- Super, już go poznałaś. - Nie.
- Tak. - Nie.
Ted R? Jestem Aiden.
Dostaniesz nowy, jak zapracujesz.
Ted R to mój tata. Fatalny pracownik, więc go zwolniłem.
Zanim zaczniesz mnie szkolić, wiedz...
że z nagrodami lepiej mi wchodzi.
A ty wiedz, że uroda nic tu nie da.
Jestem asystentką kierownika i przez najbliższe cztery godziny rządzę.
- Kumasz? - Kumam.
- Ekstra. - Jedno pytanie.
- Znaczy, że ci się podobam? - Wytrzyj stoły.
- Chyba znam odpowiedź. - „Chyba znam odpowiedź”.
Serwetki jasnożółte, a nie złamana biel.
Macie w nazwie słowo „jakość” i tego oczekuję.
Poczekam, ale niechętnie.
Zawsze chętnie organizuję imprezy.
Miło to widzieć.
Trochę mnie nosi, ale to nie byle co. Brian zlecił mi organizację urodzin.
To Brian, a nie Papoprah.
Wahałem się między papieżem a Oprah.
Równie dobrze może być Papoprah.
Pójdzie dobrze, to Brian może mnie zrobi partnerką.
Tak, jestem.
Jasnożółty jest ciepły.
Złamana biel to zimna makabra.
Goście nie będą wycierać twarzy makabrą.
Cześć.
Kto tak lubi prowadzić,
że pojechał do drive-thru, choć nie był głodny?
Marzyłem o frytkach. Dzięki.
Nie ma za co. Wszystkim dziś pomagam.
Katie udzieliłam rady,
Spencera namówiłam na drużynę koszykówki,
a teraz dokarmiam głodnego.
Jestem jak Matka Teresa, tyle że zmotoryzowana.
Nie jestem wściekła,
tylko lekko zdenerwowana.
Uwierz, nie słyszałeś mnie wściekłej.
Cześć, solenizancie.
To twoje zdjęcia na przyjęcie?
Co za sprytny pomysł na ozdobę stołu.
Kazałeś mi wczuć się w klienta
i poczułam, że twoje zdjęcia cię uszczęśliwią.
O tak.
Wspaniała robota.
To przyjemność. Wszystko prawie gotowe,
pozostało tylko dograć catering.
Impreza jutro, więc nie obarczam cię już niczym nowym.
Świetnie.
Tyle że jednak postanowiłem zaprosić rodzinę.
Pięć osób więcej?
Z moją okropną siorą – 21.
Jednak bez niej. 20.
Podwajasz liczbę gości dzień przed przyjęciem.
Jednak dolicz siostrę.
Tylko się nasłucham. A jeśli ją zaproszę...
Rety. Przepraszam.
Miles, tu Lori. Mamy problem.
Pierwszy raz byłam w drive-thru.
Stresowałam się, że zapomnę o „parkuj”
albo upadnie mi forsa,
ale poradziłam sobie zawodowo.
Masz to po mnie.
W drive-thru mam pewną rękę.
Firma cateringowa zrezygnowała,
kiedy usłyszała o dodatkowych gościach.
Chyba uznali mnie za pieniaczkę.
To by się zgadzało.
Co robić? Nie znajdę nikogo do jutra.
To ugotuj jedzenie.
Świetny pomysł.
Pewnie, że tak. Dziś wszystkim pomagam.
Jesteś świetną kucharką. Zaplanowałaś to menu.
No tak. Może ugotuję.
Dasz radę. Spójrz na Alexę.
- Dostała prawo jazdy. - Tak!
To oznacza, że możesz wszystko.
- Tak! - Chwileczkę.
To, że dostałam prawo jazdy, wcale nie jest takie dziwne.
Prawda?
Spieniamy mleko w 75 stopniach.
- Łapię. - Super.
Nie.
Parzenie kawy to skomplikowana sprawa.
Masz szczęście, że założyłam...
notes.
- Zrobiłaś... - Nie czas na komentarze.
Przekażę ci moje mądrości,
typu kiedy dodać szczyptę cynamonu lub czekolady.
Lubię o tym myśleć jak o...
...mym dziedzictwie.
A tu drugi notatnik.
Nie mam pytań.
Ten jest na esej.
Notuję w nim przemyślenia.
„Dopisać do eseju: moja walka z trudnym pracownikiem”.
Uroczym, trudnym pracownikiem.
Spytaj klientkę, czy podać coś jeszcze.
- Oto zamówienie. - Dziękuję.
Podać coś jeszcze?
Ta kawa...
- Przepraszam... - Nie!
Przychodzę tu od lat, a nigdy nie piłam tak pysznego latte.
Ktoś czyta w moich myślach.
Ożeż kurczę. To ja miałem mówić. Przepraszam.
Ożeż kurczę. Miałam umyć toaletę,
ale teraz to będzie twoja robota. Przepraszam.
- Czy można? - Pij swoją idealną kawę, Sue!
Dobra, jedno w piekarniku. Zacznę robić kruche ciasteczka, a ty...
Kroisz ten sam kawałek selera co pięć minut temu?
Widziałaś równiejszą kosteczkę?
Mam kroić szybciej?
A jak ci się wydaje?
- Cześć. - Cześć, jak wam idzie?
Pomóc? Muszę czymś zająć myśli. Stresuję się. Spencer dołącza do drużyny.
- Super. Chodź kroić. - Nie mogę. Za duże nerwy.
Mamo, jestem głodny.
Skarbie, jestem zajęta. Zjesz jutro.
Patrzcie na to!
Równiuteńko i szybciuteńko.
Nawet się rymuje... O w mordę jeża, mój palec!
Mogę ci współczuć jutro?
Nie trzeba. Ból będzie moją motywacją.
Ależ jestem zmotywowany.
- O nie. - Lucas.
Jak ty szybko kroisz.
A kostka taka równa.
Kiedy nie mogę usnąć, oglądam japońskiego kucharza,
który miota nożami jak dziki.
To mnie uspokaja.
Skarbie, jestem z ciebie dumna.
I to ma być twoja reakcja?
Teraz tak.
Krój dalej.
No i?
- Dostałem się. - O, dostałeś się!
- Dostał się! - Dostał się!
Nie szkodzi. Prawie go nie czuję.
Czemu nie odpisujesz na SMS-y?
Chciałem ci powiedzieć osobiście i zobaczyć tę minę.
Właśnie tę.
Opowiadaj.
Opowiedziałem im o ostatniej klasie i postanowili dać mi szansę.
- Jestem z ciebie dumna. - Straszny stres,
ale na boisku nie spudłowałem.
Potem wszyscy mnie otoczyli i wiwatowali.
Szkoda, że mnie nie było.
Ktoś to nagrał i wrzucił do sieci.
- Tak! - Fantastycznie.
Ma ponad 5000 polubień.
Zaraz, jest podpisane: „Chory na raka w drużynie koszykówki”.
Po prostu...
- Gratulacje. - Dzięki.
Muszę powiedzieć rodzicom.
Najpierw powiedziałeś mnie?
Oni nie robią takich min.
Teraz dźgnąłem się w paluch.
Czuję, że zaraz zaboli jeszcze bardziej.
O właśnie.
Kim jest ten facet?
To ten sam, o którego już pytałeś.
Tylko w innych ciuchach.
- Co on trzyma? - Zostało ci jedno.
Ciekawe okulary.
Zabrakło dużych oprawek?
Zapomniałam zamówić szkła kontaktowe.
Babcia je tu zostawiła
i na szczęście nie pamięta, gdzie je położyła.
Patrz, jestem mamą.
Piję kawę i jestem wredna dla mojego syna.
- Cała ja. - Tak.
Ten facet to glina? A ten to bandzior?
Jack, potrzebne ci są okulary!
Masz astygmatyzm, jak ja i babcia.
Nie!
Czyli widzisz nieostro.
O nie. To mój notatnik z pracy.
Wynoszenie go z kawiarni jest wbrew zasadom.
To moja zasada.
Lubię świecić przykładem.
Wiecie?
Kumacie. Nieważne.
- O nie. - Co?
O nie.
Zostały tylko trzy godziny do imprezy,
a sześć godzin pieczenia. Nie używasz piekarnika?
Staram się nie.
Włóż to za dziesięć minut,
a za jedenaście wpadnij mi pomóc z crostini.
Super, dzięki. Pa.
Wspaniale, Lori.
Możesz liczyć na mnie i mojego cudownego syna.
Ja tak nie mówię.
To twój wolny dzień.
Nie powinnaś wyjadać pianek z musli?
Pomyliłam notatniki, ale skoro już tu jestem,
to napiję się kawy i popracuję nad esejem.
Uwielbiam pianki.
Twój esej jest...
mało osobisty. Brak w nim ciebie.
Zaglądałeś do mojego notatnika? To już przesada.
Jak to brak w nim mnie?
Piszesz o przechowywaniu ziaren kawy.
Nie siadaj. Barry nie lubi samowolnych przerw.
Nie zmieniaj tematu. Pewnie nie tylko dlatego tu pracujesz.
Nie podpowiadaj.
Lubisz porządkować cukier.
- Potrzebowałam kasy. - Ziew.
Przykro mi, że fakt posiadania samotnej, studiującej matki
i konieczność samofinansowania
sprawia, że ziewasz.
Dzięki temu w eseju byłoby więcej ciebie.
Nie ma za co.
Serio?
Ostrzegałam.
Siedzisz i zawracasz mu głowę, kiedy ma pracować?
- Co, ja? - Co to ma być!
Tak, Katie, ja tu pracuję.
Parzysz latte dla Alexy, prawda, Alexo?
- Nie trzeba. - Napije się.
Spencera przyjęli do drużyny.
No to ekstra.
Czy nie?
Nagrali filmik, na którym mu gratulują.
„Chłopak z rakiem”.
O nie.
Spencer był zły?
Niby nie, ale czuję, że tak.
Miało się liczyć wejście do drużyny,
a nie rak.
Ale będzie grał i to jest ważne.
Niby tak, ale uwierz, znam to uczucie.
Każde wejście na boisko,
każdy zdobyty kosz – zawsze wspomną raka.
To nie fair.
Jak ci idzie esej?
Latte, którego nie chciałaś.
Super.
Dekoracja z pianki.
Jesteś artystą. To znaczy...
cóż to wielkiego.
Każdy potrafi uformować system słoneczny z piany na latte.
O nie! Czarna dziura.
Każą dodać odrobinę papryki.
Nie ma takiego słowa.
Rzeczywiście, jest.
To czerwone.
Wygląda świetnie.
Chyba nam się uda.
Dave, widzę, że nadal masz wszystkie palce.
Lucas, wyglądają znakomicie.
Po gościu od krojenia
przerzucam się na filmiki o ozdabianiu ciast.
Gościówa ma talent.
Wszystko pachnie wyśmienicie,
ale nie musisz się martwić, że coś podkradnę.
Ostre.
Za ostre.
Jak to ostre? Nie powinno być ostre.
Czego dodaliście?
Tego czerwonego.
To pieprz kajeński.
Usta mi płoną!
Trzeba to wszystko zrobić od nowa.
Ile papryki dodaliście... Dostała się do rany!
Lepiej nie patrz.
Taki dźwięk wydaję, kiedy coś jest ohydne.
- Cześć. - Gratulacje.
- Powiedziałeś rodzicom? - Tak, ucieszyli się,
ale tak jak myślałem, nie było min.
Ta mina oznacza, że nikogo się już tutaj nie zauważa.
Tak.
Wybacz, że się tak wpatruję, ale...
czy jesteś tym chłopakiem z rakiem, co gra w kosza?
Tak, to ja.
- Mogę się dosiąść? - My...
Dzieciaki pokazały mi filmik.
Rany. To było bardzo inspirujące.
- Dzięki. - Bardzo.
Już wyzdrowiałem.
- Jestem szczęśliwy i zdrowy. - Tak.
Niech pan nie płacze.
Przeszedłeś przez coś nie do zlekceważenia.
Powiem dzieciom, że cię spotkałem.
To nie jest chłopak z rakiem, tylko Spencer.
Przyjęli go, bo wymiata w kosza.
O tym jest ten głupi filmik.
Tego nie opowiem dzieciom.
Dasz wiarę?
Spoko. Kibicuje mi.
Nazywa cię chłopakiem z rakiem. Nie wkurza cię to?
- Odpuść. - Serio?
Mam pomóc mamie z kolacją. Muszę iść.
No dobra.
Pomogę ci z tą miną.
Niech ochłonie, a potem z nią pogadaj.
Powie ci, że wszystko gra, ale to nieprawda.
W końcu powie ci, co myśli.
Mina wyraża komplikacje.
Dzięki. Są jeszcze jakieś inne miny?
Pewnie.
Ale nie mamy czasu.
No niemożliwe.
Barry go zabije.
Oby nie. Podobno robi pyszną kawę.
Dobra, skończymy to pakować
i ruszam na miejsce.
Dziękuję wszystkim. Jestem wdzięczna.
No już, do pracy.
Strata cennych sekund.
Jak leci? Chodź pakować desery.
Oczywiście.
Cześć.
Nie musiałeś przychodzić.
Nasza ostatnia rozmowa była jakaś dziwna.
Nic podobnego.
Ostrożnie.
- Jesteś pewna? - Tak.
- Przejmujesz się głupim filmikiem? - Nie chodzi o filmik.
Muszę wkroczyć.
To mój papryko-ochraniacz.
Jeśli nie chodzi o filmik, to o co?
Wiem, jak dobrze grasz. Dlatego to nie fair.
Co mi da złoszczenie się?
Ja się nie złoszczę.
Sprawiasz inne wrażenie.
Dobra, złoszczę się.
Miałeś raka, ale teraz jesteś zdrowy.
I możesz grać w drużynie koszykówki,
bo jesteś w tym dobry.
A oni ciągle mówią o raku.
Wiem, to kicha.
I w głębi duszy jestem na to wkurzony.
Ale tego nie chcę.
Bo nic na to nie poradzę.
To spoko,
ale ja się wkurzam i koniec.
Dobra.
To może zabrzmi dziwnie, ale...
kiedy zaczynam się wkurzać, myślę o pozytywach.
Pozytywach?
Nie ma nic pozytywnego w tym, co przeszliśmy.
Gdybym nie poszedł do szpitala,
nie spotkałbym mojej dziewczyny.
Musi być wyjątkowa.
Jest spoko.
Gdybym nie poszła na terapię dla ozdrowieńców,
nie spotkałabym mojego chłopaka.
Musi być niesamowity.
Jest spoko.
To Brian. „Rozchorowałem się. Muszę odwołać imprezę.
Spędzę urodziny samotnie”.
Smutna minka. Jeszcze jedna. Zaraz...
Całe mnóstwo smutnych minek.
Dzięki za waszą pomoc, ale to wszystko na nic.
Na nic?
Nie codziennie wcinam jagnięcinę z odwołanych urodzin.
Racja.
Wściekła Lori jest pycha.
Jak super, że Brian się rozchorował.
Tak, zmienił grafikę.
Mogę go zwolnić?
Na dziś wystarczy.
Naprawdę?
Ma to coś. Jest nieco młodszą wersją mnie.
Nie przepadam za żadnym z was.
Wiesz...
Nie.
Czytałeś mój kawiarniany notatnik.
Nie.
Dlatego zaglądałeś do moich notatek do eseju.
Myślałeś, że to o kawie.
Tak? Masz za dużo notatników.
A ty uwielbiasz je czytać,
bo potrzebujesz mojej pomocy.
Zawsze będziesz to mówić.
Zawsze. I to jak zawsze.
- Zawsze. - Dość.
- Zawsze. - To jest straszne. Przestań.
Zawsze!
Wszystko jest zajepyszne.
A jak pokrojone...
Za Briana i jego chorobę.
Dziękuję.
Dzięki, że nie zostawiliście mnie samego w urodziny.
Lori, przeszłaś samą siebie.
To nie jest robota pracownika, tylko partnera.
- Naprawdę? - Rany!
Dziękuję.
Przypomnij mi, to uściskam cię, jak wyzdrowiejesz.
Może przesuń się trochę dalej.
Jeszcze dalej.
Jeszcze.
Świetny esej.
Myślałam, że napiszesz o pracy w kawiarni...
a napisałaś o sobie.
Skąd ta zmiana?
Chyba jakiś głupek tak mi doradził.
Zapomniałam kto.
Dobry jest fragment o przyjaźni.
Który?
- Ten. - Nie.
„Moje życie nie znaczyłoby nic
- bez Alexy Mendozy”. - Chwila. Kliknij „zapisz”.
Zapisz oryginał.
Napisy: Dorota Nowakówna