Nie chcę pracować w kuchni.
Masz inny wybór? Jesteś dziewczyną z sierocińca.
Dlaczego wyglądasz tak dziwnie?
Muszę znaleźć tatę, a mogę to zrobić tylko jako chłopiec.
Nie możesz wciąż udawać.
Dlaczego nie? Chłopcy mogą robić wszystko.
Tato!
Marie!
Karl, Sofie... to tata.
Był na Islandii, a teraz wrócił do nas.
Ale wiedziałem, że ich ojciec żyje.
- A co, jeśli tego żałuje? - On je porzucił.
Nie chciał ich.
- Na dworze stał jego syn, topielec. - Był duchem?
Gdy marynarz tonie na morzu...
dostaje jedną noc, w której może wrócić do tych, których kocha,
by móc się pożegnać.
Hej, do cholery!
- Dokąd chciałbyś pojechać? - Do Ameryki.
Chcę zobaczyć Statuę Wolności.
NADZIEJA odcinek 4, finałowy
Tłumaczenie: nkate
Kapitanie Andersen!
Muszę panu o czymś powiedzieć.
- Czego chcesz, Vinkel? - Muszę coś powiedzieć!
To musi być ważne, skoro raczyłeś ruszyć dupę.
Kneisvig, to ty zatrudniłeś majtka, prawda?
Nie twój zasrany interes, kogo zatrudniam.
Nawet jeśli powiem, że od Fionii mieliśmy dziewczynę na pokładzie?
Więc się przyznajesz? Całą drogę zachowywałeś się jak baba.
To Martin. Martin jest dziewczyną.
Martin?
Czy to prawda?
Przestań! Widziałem was z Hansem, gdy całowaliście się na dziobie.
Ma na imię Marie i jest siostrą dzieci kapitana.
Tak, jest siostrą tamtej dwójki.
- Agnete, zabierz dzieci. - Chodźcie ze mną.
- Majtku, podejdź. - To parszywa sierota.
Marynarzu Jensen, proszę też pozwolić z nami.
Więc jesteś starszą siostrą Karla i Sophie.
- Jak masz na imię? - Marie.
- A marynarz Jensen jest twoim ojcem? - A także Karla i Sofie.
Marie... Tak, jestem ich ojcem.
- Marie znalazła pana na Islandii? - Tak.
Wiedziałem, że ich matka nie żyje, ale...
Myślałem, że cała trójka znajdzie nowy dom.
Byli tacy mali, Karl i Sofie, gdy wyjeżdżałem.
I Marie. Jest pracowita i posłuszna.
Oczywiście, kapitan sam wie.
Nie wiedziałem, że madam Munk
będzie potrzebowała dwóch lat, by znaleźć im nową rodzinę.
Albo, że zostaną rozdzieleni.
Marie... możesz dostać kajutę sternika na resztę podróży.
Kneisvig zajmie koję na dziobie.
Jensen, upewnij się, by rzeczy Marie przyniesiono tutaj.
Powiadom Hansa, że przejmie obowiązki majtka.
Jensen!
Mam list, który napisałeś do madam Munk.
- Czy zmieniłeś zdanie? - Albert... nie.
Nie rozdzielam dzieci z ich rodzicami.
Jeśli chcesz Karla i Sofie, to tak będzie.
Karl i Sofie już mnie nie znają.
Dzięki wam uzyskają znacznie lepsze warunki,
niż mógłbym kiedykolwiek im zaoferować.
Więc najlepiej, by zostali z wami.
Nie.
- Dobrze ci w niej, sukience. - Dziękuję.
Możesz ją zatrzymać.
Dlaczego powiedziałeś, że jestem dziewczyną?
Nie obchodzimy cię, ani ja, ani moje rodzeństwo.
Ponieważ jesteś nikim. Nie zapomnij o tym.
Aalborg, 1899
Schodzę ze statku.
Spróbuję się zaciągnąć na statek płynący na południe.
Wszystko ci się ułoży.
Masz w sobie tę samą tęsknotę, co i ja.
Masz na myśli pragnienie ucieczki?
To nie ja. Nie jestem taka jak ty.
- Czy mogę się pożegnać...? - Tak, oczywiście, proszę.
Tak, szkraby.
Wiem, że nie pamiętasz swojej matki,
twojej pierwszej matki, ale wyglądasz jak ona.
Jesteś piękna i słodka, jak ona.
A ty, Karl.
Wyglądasz jak twój dziadek, mój ojciec. Był prawdziwym mężczyzną.
Był bardzo szanowany.
Teraz pójdziecie do swojej nowej matki i będziecie dobrze się zachowywać.
Będziemy, tato.
Chodźcie, dzieci.
Rezydencja dyrektora Vinkela
Kapitanie, zanim udamy się do mego ojca...
Tak?
Jeśli chodzi o majtka, Marie...
Myśli pan, że jestem jej winien podziękowania za pomoc na maszcie?
Dostała rozkaz i go wykonała.
Ale... może jesteś jej winien przeprosiny.
Wchodzimy?
Tak, wejść!
- Kapitanie Andersen. - Dyrektorze!
Johannes, mój chłopcze. Wreszcie, co?
Andersen, dziękuję w imieniu armatora.
Słyszałem, że towarzyszyła ci żona i dzieci?
- A tobie co się stało? - Cóż, mały wypadek na pokładzie.
- Chyba nic poważnego? - W żadnym razie.
Nie? W końcu przeszedłeś próbę na prawdziwym żaglowcu, Johannesie.
Tak.
I to na Północnym Atlantyku. Wszystko poszło dobrze?
Oczywiście. To była przyjemność mieć twego syna na pokładzie.
Świetnie. Muszę ci coś pokazać. To jest przyszłość.
- Bardzo ekscytujące. - Pójdę się rozpakować.
Zrób to, mój chłopcze.
- Plotki cię wyprzedziły. - Jakie?
O twoim chłopcu pokładowym, a raczej - pannie pokładowej.
Do Islandii i niemal z powrotem, i nikt nie zauważył.
Była lepsza, niż większość majtków, z którymi pływałem. - Naprawdę?
Chodź, musisz to zobaczyć.
"Królowa Louise", najnowszy statek firmy.
Za trzy miesiące 1900 rok, nowe stulecie.
Będziesz kapitanem "Królowej Louise".
- Ja? - Będziesz częściej w domu.
Twoja żona i dzieci z pewnością to docenią.
Hans?
Też schodzisz ze statku?
Tak, Nadzieja będzie zakotwiczona na zimę.
Zaciągnąłem się na statek do Neapolu. To we Włoszech.
Myślałam, że marzysz o Ameryce.
Tak, ale Ameryka nigdzie nie ucieknie.
Marie, mam coś dla ciebie.
Proszę.
Myślę, że... w pewien sposób przypominasz mi jaskółkę.
Mam nadzieję, że napiszesz do mnie za pośrednictwem firmy spedycyjnej.
Chciałbym cię znowu zobaczyć, Marie.
- Co ty sobie wyobrażasz? - Jak to?
Mam tu siedzieć i czekać na ciebie?
Rok po roku, jak moja matka czekała na mego ojca.
Nie.
I nawet gdybyśmy kiedyś się pobrali...
To nie zmienia faktu, że będę czekać.
- Nie prosiłem, byś wyszła za mnie. - Nie, bo byś utknął.
Jestem żeglarzem, muszę wypływać.
Więc płyń.
Ale jeśli myślisz, że chcę na ciebie czekać...
to głęboko się mylisz.
Chodź, usiądź.
Poprosiłam dyrektora Vinkela o posadę dla ciebie.
Ojca oficera Vinkela.
Wiem, że nie układało się dobrze między wami, ale...
w kuchni jego noga nie staje.
Mieszkamy blisko, więc będziesz mogła
odwiedzać Karla i Sofie, tak często, jak zechcesz.
Odmustrowuję się. Może pan odzyskać swoją kabinę.
Dziękuję, że dał mi pan pracę, chociaż nie miałam książeczki żeglarskiej.
Mnie nie dziękuj, ale majtkowi, który dał nogę w Svendborg.
Zmusił mnie do zatrudnienia takiego niedoświadczonego zasrańca, jak ty.
Nic nie wiedziałaś o grotmaszcie i pierwszego dnia wypadłaś za burtę.
Dobra robota.
Ale, Martin...
Biorąc pod uwagę okoliczności, świetnie się spisałeś.
Przed 6 rano rozpalasz ogień, tutaj i w pokojach.
Pranie i prasowanie należą do twych obowiązków.
O 8 państwo jedzą śniadanie, o 18.30 kolację.
Podajesz codziennie, z wyjątkiem, gdy są goście.
- Nie, z takim wyglądem. Zrozumiano? - Tak.
Dostajesz własny pokój. Żadnych wizyt mężczyzn.
- A rodzeństwo może mnie odwiedzać? - Tak, tutaj lub w kuchni.
Pamiętaj, że tu w domu nie tolerujemy marynarskich manier.
Jesteś w jednym z najlepszych domów w mieście.
Wikt i opierunek. Własny pokój.
Dwa dni wolne w miesiącu.
To więcej, niż mogłaby oczekiwać dziewczyna z sierocińca.
Wiem o tym.
- Szampan jeszcze nie dotarł. - Jest już w drodze, kochanie.
Dobrze. I zamówiłam muzyków.
- Muzyków? Po co? - Co to za sylwester bez tańców.
Myślę, że goście będą bardziej niż szczęśliwi mogąc ich uniknąć.
- Prawda, Johannes? - Tak? Uniknąć czego?
Tańców w sylwestra.
Przyjdzie też kapitan Andersen z rodziną.
- Rozmawiałeś z nim? - Nie.
Wczoraj spotkałam Agnete Andersen. Pytała o ciebie.
Mam niespodziankę na sylwestra.
- Fajerwerki. - Nie, Herman!
Będziemy pierwszą rodziną w mieście z fajerwerkami na sylwestra.
- Zdrowie. - Zdrowie.
- Spójrz! - Bardzo dobrze.
Nauczyłaś się już pisać cały alfabet?
A co z tobą? Nadal dobrze ci idzie w szkole?
- Kapitan wciąż dowodzi Nadzieją? - Tato został kapitanem Królowej Louise.
Tego nowego parowca?
- Sofie, idziemy do domu. - Wolę zostać z Marie.
Musimy być w domu, zanim zrobi się ciemno. Chodź.
Dzięki za odwiedziny.
Bądź ostrożna. Idź drogą, nie przez las.
Proszę.
- Cześć, Marie. - Cześć.
Karl, poczekaj.
- Coś jest nie tak? - Nie.
Jest. Możesz mi powiedzieć, co takiego zrobiłam?
- Dlaczego jesteś tutaj, u Vinkelów? - Ty i Sofie jesteście tutaj.
Nie jesteś tu szczęśliwa.
I już cię nie potrzebujemy.
Chodź, Sofie. Wracamy do domu.
- Zaczęli tańczyć? - Jeszcze nie.
- Ktoś musi otworzyć bal. - Tak. To nie będzie dyrektor.
Teraz trzeba podać kawę.
Nieudolna dziewucha! Pozbieraj to.
- Vinkel? - Kapitanie Andersen.
- Szczęśliwego Nowego Roku. - Szczęśliwego Nowego Roku.
- Jak idzie na Królowej Louise? - Dobrze, dziękuję.
Było trochę problemów z silnikiem, ale naprawione.
- A ty? Lubisz biurową pracę? - Tak, oczywiście.
Mam kontakt z całym światem. To mi odpowiada.
Mamy telefon, więc codziennie rozmawiam z biurem w Kopenhadze.
To pan polecił majtka... Marie moim rodzicom, prawda?
Tak, chciała zostać w tym samym mieście, co jej rodzeństwo.
- To miało sens. - Johannes? Tu jesteś!
Pomyślałem... czy nie chciałbyś pomóc mi później z fajerwerkami?
Zamierzałem zobaczyć je stąd, dotrzymać paniom towarzystwa.
Tak, więc... tak zróbmy.
- Tato... - Tak?
Wiem, że chciałbyś, bym dzielił twą pasję do żeglowania.
Bym w ogóle był bardziej podobny do ciebie, czy kapitana Andersena.
Johannes, tylko jedna rzecz ma dla mnie znaczenie.
Byś był... szczęśliwy.
Cóż, jestem. Teraz.
Ale myślałem o... majtku, Marie z kuchni.
Dlaczego dziś tu nie usługuje?
Może to ma coś wspólnego z jej wyglądem?
I tego typu dziewczyny najlepiej czują się w kuchni.
Możesz teraz przynieść ciasto.
Dobry wieczór. Szczęśliwego Nowego Roku.
Dziękuję.
Zabrakło czegoś?
Tak, jej.
- Chodź. - Vinkel, co robisz?
Nie jesteś nikim, Marie Jensen. Żałuję, że to powiedziałem.
Masz takie samo prawo tu być, jak ja. Pokażmy im to.
Nie umiem tańczyć.
Mogę ci pokazać.
Jeszcze raz.
Po prostu idź za mną.
- Dlaczego Vinkel to robi? - Obawiam się, że naśmiewa się z niej.
Biedna dziewczyna.
Mogę spytać, dlaczego zostałaś w Aalborgu?
Myślałem, że ruszysz w dalszą podróż.
- Nie mogę. Jestem dziewczyną. - I co z tego?
Nie, nie możesz pływać jako marynarz, ale kto chciałby?
Są inne możliwości, inne statki niż Nadzieja.
Ale nie mogę opuścić mojego rodzeństwa.
Dzięki za taniec.
Jest starszą siostrą dwóch maluchów na górze.
Czy to twój brat? Ten blondynek?
Karl? Co z nim?
Signe widziała, jak wybiegł w stronę miasta.
W stronę miasta?
Karl!
Karl! Karl!
Karl, gdzie jesteś?
Karl!
Czekaj! Karl!
- Karl, stój! - Nie! Chcę iść do domu.
Nienawidzę Vinkela, nienawidzę go!
Karl, on przeprosił. Vinkel przeprosił.
To była moja wina, że ojciec odszedł.
Powiedziałem, że wolimy zostać z naszą nową mamą i tatą.
To nie twoja wina.
Tato odszedł, bo to było najlepsze dla ciebie i Sofie.
- Dlaczego nie został z tobą? - Ponieważ jestem już dorosła.
I jestem zadowolona z miejsca u Vinkelów.
Mogę wciąż być blisko ciebie i Sofie.
Ale nie jesteś szczęśliwa.
Musimy iść. Jest za zimno.
Zboczyliśmy ze ścieżki.
Chodź, pójdziemy tędy.
- Jestem zmęczony. - Nie możesz teraz spać.
- Jest zimno. - Musimy iść naprzód.
Nie mam już siły.
Chodź.
Już nie mogę, Marie.
Dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem, sześć, pięć, cztery, trzy, dwa, jeden...
- Szczęśliwego Nowego Roku! - Szczęśliwego Nowego Roku wszystkim.
- Karl jest w pokoju obok? - Nie, myślałem, że tu jest.
Państwo nie będą oglądać fajerwerków?
- Widziałaś naszego syna? - Tak. Wrócił do domu.
- Do domu? - Tak.
Pomywaczka poszła za nim. No, trochę później.
- Zaraz, kiedy ich widziałaś? - Ponad godzinę temu.
Vinkel!
Marie?
- Tato? - Wróciłem.
Jak ci obiecałem. Chociaż jestem daleko...
ale zawsze jesteś przy mnie. Zarówno ty, jak i Sofie i Karl.
Zawsze noszę cię w sercu. Musisz o tym wiedzieć.
Ale teraz musisz wstać. Nie możesz tu leżeć. Musisz iść.
Nie zostawaj tutaj.
Karl, patrz, fajerwerki!
Chodź. Musimy iść tą drogą.
Nie mogę.
Karl!
- Karl! - Marie!
Karl!
Tam są!
Dziękuję za przeprosiny.
Pomyślałam... Powiedziałeś, że są inne możliwości.
Oczywiście, że tak.
Specjalnie dla ciebie, Marie Jensen.
- Musisz już jechać. - Jeszcze chwilę.
Jeśli zamierzasz być w porcie o13, musisz ruszać.
Przykro mi.
Dobrej podróży, Marie.
- Marie! - Stój!
Karl!
- Przepraszam, że jestem tak późno. - Nieważne.
Cieszę się, że cię widzę.
Sofie, chodź.
- Nie chcesz się ze mną pożegnać? - Nie.
Ponieważ obiecałaś, że się nie rozstaniemy.
Nawet jeśli pojadę daleko, ty i Karl zawsze będziecie ze mną.
Tutaj. Zawsze.
Dbaj o siebie do następnego spotkania.
I o Sofie, dobrze?
Jeśli chce panienka zdążyć, to musimy już ruszać.
Marie!
- Kocham cię. - Ja też cię kocham.
Poduszka. Pillow.
Łódź. Boat.
Ćwiczysz angielski, jak słyszę. Dobrze ci idzie.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Cześć, jestem Alfred.
Byłaś kiedyś na Atlantyku?
Może powinienem pokazać ci Nowy Jork?
- Nie trzeba, dziękuję. - Da spokój.
Nie możesz chodzić sama po takim wielkim mieście.
- Alfred, zostaw ją w spokoju! - Tak, z chęcią.
Marie!
Hans, co ty tu robisz?
Zaciągnąłem się na ten statek. W końcu wybieram się do Ameryki.
Tak jak i ja. Vinkel mi pomógł.
Drugi oficer Vinkel z Nadziei? Naprawdę? Nie do wiary.
Dobrze cię znowu widzieć. Nie ośmieliłem się żywić nadziei.
Zwłaszcza po ostatnim spotkaniu.
Dzień dobry.
Wciąż mam jaskółkę, którą dla mnie zrobiłeś.
Tak, a ja bliznę po tym, jak rzuciłaś ją w moją głowę.
Ruszasz teraz do przylądka Horn? I na Alaskę po złoto?
Tak, może. A co z tobą? Co zamierzasz zrobić?
Muszę zobaczyć Statuę Wolności.
- A co zamierzasz zrobić potem? - Potem?
Tak. Dokąd się udasz?
Nie wiem, ale teraz wszystko zależy ode mnie.
Tłumaczenie: nkate
Dzięki za wspólny rejs ;)