Jeśli się zgodzę, poproszą Menziesa,
by dołączył mnie do personelu dyplomatycznego w Izraelu.
Poznaliśmy się na statku,
a skoro jesteśmy na progu kolejnego etapu w naszym życiu...
Boże Narodzenie tutaj, potem Chanuka,
- Nowy Rok, a następnie... - 3-go stycznia.
Właściwie pomysł poddał mi Jack.
W pewnym sensie to będzie kontynuacja kobiecej kliniki
i schroniska Douglasa.
Miejsce dla samotnych kobiet, jak Anna i Caroline,
kobiet, które muszą gdzieś urodzić.
Chciałbym, byśmy byli razem.
- Jeśli będziesz w wielkim mieście... - Mógłbyś mnie odwiedzać.
I czasami... przyjeżdżałbym tu na weekend.
Andrew chciał zadzwonić, ale...
wolałam powiedzieć ci to osobiście.
Jest piękny.
Jestem najszczęśliwszą z matek!
Grupa chłopaków spotyka się w klinice...
Mówili mi... że jeśli powiesz, co trzeba naprawić, czego potrzebujesz,
to zrobią, co w ich mocy.
Dobroczynność.
To działa w obie strony.
Jack, mogę to wyjaśnić!
- Ja też. - Proszę...
Od początku byłaś jedną nogą za drzwiami!
- Proszę! - To koniec!
Jeśli jest tak nieszczęśliwa, może powinna wrócić.
Jaki w tym sens, jeśli on się nie zmieni?
Nie dość, że Żółtki wycięli mi jaja,
kobieta, którą kocham zrobiła to ponownie,
tłumacząc się swymi wiecznymi zarzutami, że wpadłem w rutynę.
Myślę, że wpadłeś.
- Przestań. - Oboje wpadliśmy w tę pułapkę.
Myślę, że musisz zrobić coś poważnego, Jack,
inaczej nikt nie będzie miał z ciebie pożytku.
MIEJSCE ZWANE DOMEM 6 FINAŁ
Tłumaczenie: nkate
Dwa miesiące później...
Można zebrać, proszę pani?
Wszyscy mają dość?
- Obżarłem się. - David!
Piątek, 25 grudnia 1959 To niegrzeczne.
Nasyciłem się - byłoby bardziej elegancko.
Ja też się obżarłem, kolego.
Panie Briggs, nie pomaga pan.
Mam pełne bebechy!
Następny!
Mam o czym opowiadać moim młodym damom.
Jaką obfitość nam serwowano.
Oczywiście zostawiłam je dobrze zaopatrzone.
Z pewnością, sądząc po cieście.
Pani robota, prawda?
W rzeczy samej, panie Gibbs.
Stan jednego pacjenta jest niepewny. Wybaczcie, muszę sprawdzić.
- W razie czego, zadzwonią po ciebie. - Lepiej dmuchać na zimne.
To była prawdziwa uczta, dziękuję.
- Jack? - Wesołych Świąt.
Jack, zobaczymy się, zanim wyjadę?
Bez pośpiechu, będę tu kilka dni.
Tak.
Trudniej znieść nieobecność tych, którzy mogliby tu być,
niż tych, którzy już nie mogą.
W porządku, ja pójdę.
Jack?
Dotarcie do domu
Nie rezygnuj przez dumę z towarzystwa, jeśli ono pomaga.
- Wróć, gdy Anna tu będzie. - Dzięki za troskę.
- Jack... - Nic mi nie jest.
Wracaj do gości.
Nie wyobrażam sobie weselszego Bożego Narodzenia!
Nawet Andrew... Zwykle był istnym Scroogem!
Nie wpędźcie go w chorobę po całym tym obżarstwie.
Spala to wszystko!
Pif-paf! Oberwałeś!
Po prostu w święta zawsze wymiotowałem.
Może mniej dosadnie.
Czas na martini.
Ajerkoniak był trochę słaby.
"Na początek coś lekkiego" - to moja dewiza.
A na koniec ciężka artyleria.
- A ty? - Prowadzę.
W takim razie, trudno.
Panowie?
Nie siadam za kółko. Prudence zaoferowała mi nocleg.
I Harry'emu.
Na pewno?
Jedną noc owce mogą przypilnować się same.
Dwa pokoje, oczywiście.
Ale gdzie kto chodzi na palcach, gdy śpię, to nie moja sprawa.
Caro? Na drugą nóżkę?
Caro?
Proponuję toast za naszą cudowną gospodynię.
Wątpisz?
Nasza pierwsza Chanuka w Ash Park. Jak cudownie.
Kto chce szames?
Ja!
- Czy panie nie mają pierwszeństwa? - Leah nie chce, prawda?
- Leah? - Niech się zastanowię...
Droczysz się.
- Można dołączyć? - W samą porę!
Nigdy nie widziałem żydowskich obrzędów.
David wyjaśnił przy obiedzie, że to na pamiątkę cudu.
Tak, Chanuka nam o nim przypomina.
- W ten sam dzień, co Boże Narodzenie? - W tym roku, zależy od cyklu księżyca.
- Cieszymy się, że jesteś z nami. - Ja też.
Co mówiłem?
Nie wiem, a co takiego?
Wybacz, prosiłem, by mi nie przeszkadzać.
Nie znoszę ciągłego sprawdzania, co u mnie.
Mała chciała odwiedzić dziadka w drodze do Ash Park.
Wesołego pierwszego Bożego Narodzenia, szkrabie.
Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
Zadzwoniłam. Powiedzieli, że szybko się zmyłeś.
- Ty też mnie sprawdzasz? - Przywilej córki.
Wystarczyło słowo, a przyjechałybyśmy na cały dzień.
Teraz jesteście.
Prawda?
Jak było?
Nudno, nic specjalnego.
A u ciebie?
- O mnie się nie martw. - Ale to robię.
Nie ty jedna.
Święta są suto zakrapiane...
Nie zrobiłbyś tego.
Wiele mnie to kosztowało.
Ale nie zrobiłeś.
Pierwszy raz bez niej był ciężki.
I jeszcze Nowy Rok - muszę się pilnować.
- Będę miała cię na oku. - Jedź, dokąd chcesz.
Elaine chce witać rok '60 z dziadkiem, więc będziemy wszyscy razem.
Nic mi nie jest.
To za wcześnie!
Boże Narodzenie, Chanuka i Szabat.
Jak na jeden dzień w zupełności wystarczy.
Ale ty nie idziesz spać.
Nie mam 6 lat.
A jeśli ci poczytam zanim wrócę do pani Collins?
- "Bombę, chłopca z dżungli"? - Co tylko zechcesz.
Przebierz się, zaraz będziemy.
Pomyśl o pielęgniarstwie pediatrycznym. Masz podejście.
Mogłabym.
Nie mogę się doczekać rozpoczęcia szkolenia.
- Nowa dekada, nowa kariera. - I Sydney.
Dziękuję.
Za wszystko.
Twoja ciocia Miriam byłaby taka dumna.
Tak myślisz?
Jasne.
Royowi przyda się pomoc, gdy nas nie będzie.
Znajdzie się ktoś odpowiedni w schronisku?
Zwłaszcza spośród twoich ludzi. Pan Briggs wyszkoli każdego.
Najpierw lepiej z nim porozmawiać.
Nie ma w nim cienia uprzedzeń. Weź siebie na przykład.
To nie znaczy, że do innych tak samo podejdzie.
Nieodpowiednie traktowanie...
mogłoby doprowadzić tego chłopaka do załamania.
Jak się Roya uprzedzi, to na pewno sobie poradzi.
Poznaj mnie z nim, gdy będę w schronisku.
I musisz przyjść do mego szpitala, jest na ukończeniu.
Powinien być nie tylko dla białych dziewczyn.
Potrzebuję porady, co do tego.
Znasz cioteczki, porozmawiaj z nimi.
Ale podoba mi się pomysł.
Myślałem o Jacku.
Moglibyśmy posiedzieć przy ognisku. Przy nim najlepiej się rozmawia.
Sarah ma rację, nie zaszkodzi spróbować.
- Dzięki za dzisiaj. - Było nam miło.
I jeszcze raz dziękuję za obraz. Będzie moim skarbem.
- Kiedyś może być coś wart. - W życiu go nie sprzedam!
Oby tobie lepiej powiodło się z Jackiem.
Spróbuję.
Brakowało mi tego.
Więc cieszę się, że cię wyciągnąłem.
Brakowało mi patrzenia na iskry...
w milczeniu.
Najlepszy sposób, by zacząć mówić.
Byłem zasklepiony w sobie, gdy przybyłem do Inverness.
Ale wyjechałem już innym człowiekiem.
Dzięki tobie.
Czasami trzeba się przenieść, by móc się uwolnić.
Gdybyś mógł... dokąd w pierwszej kolejności byś pojechał?
Co mogłoby pomóc.
Powiedz to sobie, nie mnie.
Wiesz?
Tak.
Więc jedź.
Bo tak sobie w niczym nie pomożesz.
Czyż nie?
Nie.
Wiecie, gdyby ktoś rok temu powiedział mi,
jakie będzie moje następne Boże Narodzenie,
pomyślałbym, że chyba zwariował.
Miłość...
strata...
ojcostwo...
i tyle ciepła, że można w nim utonąć.
Wszyscy to czujemy.
Chociaż martwię się o owce.
Masz konkurencję, Henry.
Jest mniej puszysty, ale ma lepsze nogi.
Wyborne!
Trzymaj się go.
Tęsknię za nim.
Wybaczcie, ale tak mi go brakuje.
Przepraszam.
Jack... zostawię cię, byś im powiedział.
Na pewno?
Do jutra.
Masz odwagę, to na pewno.
Jutro będą dwie świece.
Palą się przez pół godziny i zostają na kolejny dzień.
To jedno z naszych najradośniejszych świąt.
Przynoszę raczej mniej radosne nowiny.
Frank zmusił mnie do myślenia.
Dzięki, że nie odpuściłaś.
Pomyślałam, że kolejny głos nie zaszkodzi.
Jak kiedyś powiedziałaś,
przez urazy wojenne bałaś się zatrzymać...
a ja ruszyć do przodu.
Wyjadę, wkrótce po was.
Wrócę do miejsca... które mnie najbardziej przeraża.
To może mi pomóc wyjaśnić parę rzeczy.
- Dokąd? - Z powrotem?
Tam, gdzie wszystko się zaczęło...
gdzie wszystko się stało.
Do Birmy.
Tam, gdzie mi to zrobili.
Wiecie.
Mnie nie starczyło odwagi.
Zastanawiam się, czy kiedykolwiek jej nabiorę.
To bardzo odważne, Jack.
Wóz albo przewóz.
Sobota, 26 grudnia 1959
Czyżby artysta w rodzinie?
Kto wie?
Dziękuję, że o nim pomyślałeś.
Pojawić się na Boże Narodzenie bez prezentu dla dziecka?
Pół godziny dziennie.
Co wieczór tak siedzisz przez pół godziny?
Tak, dopóki palą się świece.
Co do Izraela...
Mówisz, że Żydów wygnano?
Rzymianie, w 135 p.n.e.
I ktoś marzył o tym, że tam wrócą?
Teodor Hertzl, 60 lat temu. To wydawało się niemożliwym.
Nawet niektórzy Żydzi mieli go za szaleńca.
I oto jest - Izrael.
To się stało. Napełnia człowieka nadzieją.
Jak to?
Wasz naród czekał 2000 lat, mój czeka tylko 200.
Znaleźliście sposób na wyzwolenie z ucisku,
może zabłyśnie światełko w tunelu dla mego ludu.
Jeżeli mogę jakoś pomóc w Canberze...
I ja, na ile potrafię. Tworzymy zgrany zespół.
Myślę, że oni są naszą nadzieją.
Musimy zadbać, by wiedzieli, co słuszne.
Nowa generacja.
Nasza jedyna nadzieja.
Ośmieliłam się przygotować zimną przekąskę.
Nie trzeba, dziękuję.
Wczoraj ledwo pan tknął jedzenie.
Śledziła mnie pani?
I będę, może z egoistycznych pobudek.
Ten szpital wdziera się w życie.
Pan Rоwе, ten świetny chirurg,
ma na oku jedną z moich młodych panien.
Rozwiały się moje obawy, co do pana męskiej grupy.
- Mówiłem. - Tak.
Chodzą słuchy, że opuszcza nas pan na jakiś czas.
Ach, te plotki.
Emma i Leah przyniosły wieści do domu, dzieląc się obawami, a nie plotkami.
Oczywiście.
Tak, wyjadę na trochę, by oczyścić umysł.
Zasłużenie.
- Mogę coś zauważyć, doktorze? - Proszę.
Nie zdaje pan sobie sprawy, jak bardzo wpływa na życia innych ludzi.
I jeśli prawdą jest to, co słyszałam, jutro otrzyma pan potwierdzenie.
Nie powiem nic więcej, by nie zapeszyć.
Ale jeśli to się zdarzy -
udowodni pana wartość dla Inverness bardziej, niż jakiekolwiek słowa.
Wystarczy, smacznego.
Wszyscy troszczą się o pana, doktorze.
Doris!
O panią też.
Wielkie nieba, co do tego doprowadziło?
Magia ogniska Franka Gibbsa.
Zachęcił go.
Do czego?
Zmierzenia się z przeszłością...
I mam nadzieję, rozwiązania waszej przyszłości.
Lub tylko jego, beze mnie.
Jack chce znaleźć drogę powrotu do ciebie.
Tego właśnie szuka.
Powrót do tego potwornego miejsca ma pomóc?
Może to forma terapii szokowej.
A że chcę być neutralna w sprawach rodzinnych -
nic więcej nie powiem.
Co na to Anna?
Równie dyplomatyczna i pełna nadziei.
Nie trać nadziei.
Niedziela, 27 grudnia 1959
Staje się coraz bardziej znany.
- Dwa hity! - Chciałam wam wczoraj pokazać.
- Jak to jest? - Co?
Gdy twój były chłopak jest gwiazdą.
Odszukasz go w Sydney?
Po co?
- Podarował ci pierścionek. - Byliśmy dziećmi.
Staruszka się znalazła!
Zbyt wiele się zmieniło.
Czas do kościoła. Idziesz?
Lepiej zaoszczędzę parafii kwilenia Elaine.
Tak.
To niesamowite, co Roy robi dla ciebie.
Wiem.
Zawsze myślałam, że mama kocha go bardziej, niż mnie, ale...
teraz wiem, za co.
- Emma! - Idę! Na razie.
W mieście pozostaniemy w kontakcie.
Świetnie, czasem doskwiera tam samotność.
Myślisz, że to byłaby głupota, gdybym spróbowała go zobaczyć?
- Larry'ego? - Tak.
Słucham twojego serialu. Wiem, że jest o tobie.
Kochałaś męża, ale różniliście się od siebie, i to nie zadziałało.
W serialu to się sprawdziło, posłuchaj dalej.
Moglibyśmy skończyć tak samo.
Albo nie.
Jedno wiem na pewno - nie byłabym tą, jaką jestem dzisiaj,
gdybym nie wyszła za Gino. I...
nie chciałabym niczego zmieniać.
Jestem pewna, że Larry ucieszy się, gdy cię zobaczy.
- Myślisz? - Tak.
A jeśli nie, to nie będziesz przez resztę życia się zastanawiać.
Zabieramy Georgiego na plażę Bondi.
Nie masz ochoty się popluskać?
Carolyn?
Co?
Byłam daleko myślami.
Chcesz do nas dołączyć?
Muszę z Delią przejrzeć papiery...
- Ona jedzie. - Typowe.
Dobrze się bawcie.
- Na pewno? - Tak.
Livvie!
Cieszę się, że jesteś szczęśliwa.
Ruszaj tyłek, pływanie dobrze ci zrobi.
Chyba jesteś w niełasce.
Spotkajmy się na zewnątrz.
Dziś niedziela.
Obiecałyśmy tę wycenę na jutro.
To okres świąteczny, odpuszczą nam.
Jesteś cholernie niefrasobliwa.
Wybacz.
Rozumiem.
Kurczowo uchwyciłam się skrawka nadziei, że się przełamiesz.
Ale teraz godzę się z tym, że jej nie ma.
Bardzo mi przykro.
Już się nie zmienisz.
Idź do niego.
Może, kiedy wróci z Birmy.
Przedtem, i żadnego "może".
Chciałaś, by ruszył do przodu.
Może on się nie zmieni.
Na pewno ciekawi go twoja reakcja.
Nie powiedziałam ci o czymś.
Dzwoniłam do niego.
- Kiedy? - Miesiąc temu.
W dzień chrzcin.
Powiedziałam, że odbiorę mu ciebie, jeśli mi na to pozwoli.
Myślałam, że to skłoni go do działania.
Jak widać, nie.
Do teraz. To musiało mieć wpływ.
W jego głosie brzmiała duma i gniew.
Tak reaguje ktoś, kto bardzo kocha.
Zupełnie jak ty.
Na litość boską, kobieto, chciałaś, by żył dalej.
Mamy jeszcze kilka spotkań.
Organizacja zajmie mi trochę czasu.
Wyprawy do serca dżungli? Założę się.
Sam kiedyś chciałbym pojechać do Коkody,
zobaczyć, gdzie zginął mój syn.
- Myślałem, że zginął w Europie. - Jeden, straciłam obu.
Do diabła!
Był niewiele starszy od ciebie.
Mam nadzieję, że to była ostatnia wojna.
Dobrze by było.
Widząc, co wyprawiają komuchy, to nie wydaje się prawdopodobne.
Cholerny żółty miecz nad głowami.
Może to dobry temat na dziś - wojna.
Co ona przynosi i... i co z nami robi.
Nie musisz tego robić.
Obietnica jest obietnicą.
Będę tutaj.
Nie jest łatwo.
Po tym, co dla nas zrobili, to najmniejsze, co można zrobić.
Razem z kumplem Billem powstrzymywaliśmy się nawzajem od picia.
- Biedny stary Bill. - Dlaczego?
Powiesił się.
Boże!
Potrafię zrozumieć, że facet może to zrobić.
Stan.
Zapytałem Sheili, co chciałaby na święta i...
Poprosiła o to.
Byłoby łatwiej coś jej kupić.
Mi też nie było łatwo się przełamać.
- Podam krzesło. - Wchodź.
To nie mój pomysł.
W każdej chwili możesz odejść.
Mam nadzieję, że tego nie zrobisz.
Nie mogę niczego obiecać.
Nie proszę o to.
Nie zdaje pan sobie sprawy, jak bardzo wpływa na życia innych ludzi.
To jakiś początek.
A jeśli powiem coś nie tak?
Wystarczy, że powiesz, co czujesz.
Wybacz, że cię w to wciągnęłam.
Pal licho neutralność!
Od miesięcy duszę to w sobie.
Potrzebujecie dobrego kopa w tyłek.
I to wcale nie żarty.
"Pal licho neutralność"?
I kop w tyłek też.
Masz nadzieję, której pragnęłaś.
Do boju!
Nie zaakceptuje nas!
Moja mama i tata tak samo.
Tylko ty rozumiesz. Musimy milczeć.
Nie będę kłamać dla ciebie, ale będę cię bronić.
Znajdziemy sposób, by się zgodzili.
Znaleźliśmy sojuszniczkę w siostrze Andrews,
ale nasza walka dopiero się zaczyna.
Słuchajcie następnego odcinka "Delikatnych winorośli"...
Nie zdołałam ich przekonać, by Primo mówił z australijskim akcentem.
Dla nich, wszyscy Włosi mówią tak samo.
Ale każdy inny mówi jak arystokrata.
Ale to radio.
Siostra Andrews kogoś mi przypomina, ale nie bardzo wiem, kogo...
Pewną kobietę, którą poznałam na statku.
- Zmieniła całe nasze życie. - Nic mi to nie mówi.
Mówię poważnie.
Dzięki tobie jesteśmy o wiele lepsi, niż mogliśmy być.
- Przyjemnie to słyszeć. - To prawda.
Przechodzą mnie dreszcze na myśl, kim ja mogłam się stać.
Odcięłabym się od życia.
Więc to było wzajemne.
Pomogłaś nam wszystkim odnaleźć dom.
W tej, czy innej formie.
Dla niektórych to miejsce, dla innych człowiek,
a dla szczęśliwców jedno i drugie.
Z dwoma ważnymi wyjątkami.
Mogłaś przynajmniej uprzedzić.
Unikanie mnie weszło ci w krew.
Chcesz rozwodu, prawda?
- Nie będzie to niespodzianką. - Nie zaczynaj.
Delia ostrzegła mnie, że cię odbierze.
Nie powinna tak mówić.
Nie zdoła.
Nie chcę być z nią.
I nie chcę rozwodu.
Więc dlaczego tu jesteś? Nie wałkowaliśmy tego wystarczająco?
Nie rozmawialiśmy od miesięcy.
Jestem oddany temu szpitalowi.
I dobrze mi idzie.
To lepsze niż wszystko, co mógłbym robić,
i bije na głowę uganianie się za twoją zgrają.
Nie przyszłam się kłócić.
Słyszałam, co zamierzasz.
Dokąd się wybierasz.
Chciałabym wiedzieć, dlaczego.
Obchodzi cię to?
Nie zaczynaj! Jasne, że mnie to obchodzi!
Proszę.
W porządku.
Byłem w rozsypce, zanim wróciłaś do mego życia.
Jak mnie zostawiłaś, było jeszcze gorzej.
Twoja miłość uśmierzyła ból zadany przez wojnę,
ale nie wyleczyła z niego.
Czas stawić temu czoła.
Zbadać rany, usunąć martwe tkanki.
I myślisz, że powrót tam to zapewni?
To będzie trudne zadanie, ale...
gdy tam stanę i poczuję to wszystko...
to mnie zmusi, bym rozwiązał ten problem.
Wcześniej tego nie zrobiłem. Po prostu...
zamiatałem problem pod dywan.
Czy to jest jakoś związane ze mną?
Wybacz, jeśli to zabrzmiało egoistycznie, ale...
Jest? Chociaż trochę?
Może część ciebie ma nadzieję, że ta podróż...
pomoże ci przezwyciężyć twój gniew na mnie?
Nie.
Myślę, że tak.
Myślę, że chcesz znaleźć...
sposób, by o tym zapomnieć, tak jak i ja.
Masz nadzieję na chociażby...
zalążek rozwiązania.
Przyszłam, by powiedzieć...
że chcę jechać z tobą.
Jeśli znajdziesz odpowiedź... chcę tam być.
A jeśli nie, to mam nadzieję, że dzieląc to z tobą,
zdołamy usunąć gorycz z naszego życia.
Wiem jedynie...
że kocham cię całym sercem,
i nie mogę pozwolić, byś sam przez to przechodził.
Będę w Ash Park aż do Nowego Roku.
Czy nie możemy spróbować wykorzystać to, by jakoś wrócić do siebie?
Nie oczekuję teraz odpowiedzi.
Chyba, że możesz.
Nie.
Wiesz, gdzie mnie znaleźć.
Po co ta ucieczka?
Skończyłam moją pracę, a cokolwiek będzie z Caro,
lepiej, bym usunęła się z jej prywatnego życia.
Będziemy spotykać się wyłącznie zawodowo,
jeśli zechce nadal pracować.
Ożywiłaś ten dom,
nie tylko przez nadanie mu nowego wyglądu.
Jesteś wyjątkową kobietą.
Tak, jak ty, moja droga.
Więc "Hi-ho, Silver, away!". *z "Jeźdźca znikąd"
Niestety, bez Tonta.
Gdybym miała podobne skłonności, uganiałabym się za tobą.
A ja bym nie uciekała.
Masz szczęście, że dziś nie pracują,
uniknąłeś kakofonii.
Kiedy otwarcie?
Prace remontowe potrwają ze dwa tygodnie,
potem instalacja łóżek i sprzętu.
Dobór personelu można zacząć już teraz,
jeśli przyjmiesz moją propozycję.
Tego potrzebuję.
To bywa męczące.
Podziwiam twoje zamiary.
Ale?
Może chciałbym celować wyżej, a nie zadowalać tym?
Dziękuję.
- Tylko bez urazy. - Ależ skąd.
Duży szpital rozgląda się za administratorem.
Może spojrzysz na moją ofertę z innej perspektywy?
Słucham.
Tylko bez urazy.
Wydaje się, że jesteś bardzo blisko z Harrym Polsonem.
Tak.
Mam nadzieję, że nie naruszam prywatności?
Nie.
Henry, żyjemy w nieprzychylnym świecie.
Twoje związki, związane z wielki uczuciem, czy nie,
są postrzegane jako plugawe,
i gdzie indziej mogą skutkować zwolnieniem.
Tu zawsze będzie miejsce dla ciebie,
jeśli zachowasz minimum dyskrecji.
Twoja miłość będzie szanowana... jeśli to naprawdę będzie miłość.
To nie przyszło mi do głowy.
I będziesz mógł mi pomóc w pewnych aspektach.
To wszystko z mojej strony.
Będę zastępował Jacka w czasie jego nieobecności.
A potem?
Gdzie podpisać?
Razem dokonamy wielkich rzeczy.
Z pewnością.
Tak.
Czwartek, 31 grudnia 1959
Będę osamotniona, gdy Ash Park opustoszeje.
Już z panią Goddard byłyśmy w zażyłych stosunkach,
a z naszą drogą panią Bligh, jeszcze bardziej.
Doktorze, spotkamy się dziś wieczorem?
W jakim towarzystwie będziemy żegnać starą dekadę!
Tak.
Jest taki od przyjazdu pani Duncan.
To dobrze nie wróży.
Cóż.
Mamo!
David, idź przygotować się do kolacji.
A jeśli będziesz grzeczny, pozwolę ci zostać do późna.
- Do pólnocy? - Aż zobaczysz wszystkich.
- Bądź grzecznym chłopcem. - Nie przeciągaj struny!
Dałbym radę.
Może też pójdziesz się przygotować?
Nie ma pośpiechu.
Mam z Sarą do pomówienia.
- Tak? - Tak.
Więc dobrze. Bądź grzecznym chłopcem.
Teraz ty nie przeciągaj struny!
To nic poważnego?
Możesz zamknąć drzwi?
Wczoraj to dostałam.
Wyniki moich badań.
Dlatego po świętach pojechałam do domu.
Szczęśliwego Nowego Roku.
I Elaine życzy szczęśliwego Nowego Roku.
Naprawdę? Moja gwiazdeczka!
W przyszłym tygodniu weźmie udział w przesłuchaniach do "Delikatnych winorośli".
Gwiazda? Ktoś mnie wołał?
- Szczęśliwego nowego dziesięciolecia, Anno. - Nawzajem!
Do zobaczenia!
Jeśli jestem gwiazdą, ty jesteś gwiazdozbiorem.
Andrew Swansonie... musi pan lepiej się postarać.
Ustawiłaś wysoko poprzeczkę?
Zdecydowanie.
Dziękuję.
Myślałam, że przestałaś utrudniać sobie życie.
Innym jeszcze bardziej.
Jaki w tym sens, by George wiedział?
Zrezygnowałby z tej wspaniałej szansy w Izraelu,
by czekać tu na śmierć, która przyjdzie, gdy zechce.
Mogę wciąż żyć, gdy wrócicie,
pomimo tych ponurych prognoz.
A sprawiałaś takie krzepkie wrażenie.
Zachowuję swoją energię na pokaz.
Masz bóle?
Niewielkie.
Lata temu nie dawano mi wiele,
więc myślę, że moje serce nieźle się sprawiło.
Widziałam, jak gasł Douglas.
Wolałabym oszczędzić tego George'owi.
I Davidowi.
Niech zapamięta babcię taką, jaka jest teraz.
Oddaj to George'owi, gdy odejdę.
Jeśli odejdziesz.
Uchylanie się nie pasuje do ciebie.
Tylko ty będziesz wiedzieć, tak długo, jak można do ukryć.
Obiecaj mi jedną rzecz.
Jeśli opadniesz z sił, a będziemy w stanie do ciebie dotrzeć,
dasz nam znać.
Jeśli będę absolutnie pewna.
Tchórz ze mnie...
mam nadzieję na zawał we śnie,
by zamknąć oczy i po prostu się nie obudzić.
Trudno wyobrazić sobie świat bez ciebie.
Mnie jeszcze trudniej.
- Mam twoją obietnicę? - Jeśli to takie ważne.
Tak.
Będę za tobą tęsknić. I nie mówię tu o Izraelu.
A ja za tobą, wybacz.
Dlatego mówię ci teraz.
Byś do wieczora wzięła się w garść.
I trochę egoistycznie - bym mogła o północy
zobaczyć w jednych oczach zrozumienie.
Mogę się rozpłakać.
Powiesz, że to łzy szczęścia.
Droga Sarah.
Kocham cię.
A ja ciebie.
Uwaga, już prawie pora. Napełnijcie kieliszki!
Emmo, Leah, macie specjalne pozwolenie, jeśli chcecie.
- Naprawdę? - Tak, proszę.
Nie każdej nocy zaczynamy nowe dziesięciolecie.
- Mam iść i sprawdzić? - Nie.
Wybaczcie.
Co?
Nie możemy zrobić tego o północy.
Jestem twój.
Jeśli mnie chcesz.
Całkowicie.
Chcę.
Dziękuję.
Dziękuję, że dzielicie z nami tę wyjątkową noc.
Przed nami nowe dziesięciolecie.
Jestem podekscytowany... możliwościami.
Więc zaczynamy...
Gotowi?
Dziesięć...
...dziewięć... osiem...
siedem... sześć... pięć...
cztery... trzy... dwa...
jeden!
Szczęśliwego Nowego Roku!
- Szczęśliwego Nowego Roku, pani Bligh. - Najszczęśliwszego!
Szczęśliwego Nowego roku, moja droga.
- Szczęśliwego Nowego Roku, babciu. - Nie płacz.
Szczęśliwego Nowego Roku, Sarah.
- Wzajemnie. - Dziękuję.
Tak się cieszę, że tu jesteś.
Szczęśliwego Nowego Roku, panie Bligh!
Mój kochany...
Znajdziemy to.
Na pewno.
- Jakoś. - Jakoś.
Na zawsze.
♪ Czyż można zapomnieć stare przyjaźnie
♪ wymazać je z pamięci?
♪ Czyż można zapomnieć stare przyjaźnie
♪ i minione dni?
♪ Za stare dobre czasy, moi drodzy
♪ Za stare dobre czasy
♪ Wznieśmy braterski toast za minione dni! ♪
Emma została położną.
Jej mamy nie uratowano, ale ona uratowała wielu.
Leah wyszła za Larry'ego. Ich córka poślubiła syna Franka Gibbsa.
Doris znalazła szczęście u boku nowego pracownika Ash Park.
Przez 20 lat małżeństwa była kochana, jak na to zasługiwała.
Lucky w wieku 17 lat wydał ostatni skowyt na kolanach Roya.
Roy był niezastąpiony dla Ash Park i Kliniki do swojej śmierci w 1975.
Henry i Harry pobrali się legalnie 9.01.2018.
Byli już dobrze po 90.
Georgie został mistrzem surfingu,
a następnie dołączył do firmy Jamesa w Europie.
Andrew udowodnił, że był godny miłości Olivii.
James i Olivia pozostali sobie bliscy, aż do jego śmierci na AIDS w 1986.
Bawcie się dobrze i bądźcie grzeczni.
Olivia żyje do tej pory.
Carolyn jako pierwsza kobieta z Inverness zasiadła w Parlamencie.
Za zasługi dla wiejskiej medycyny Jack otrzymał Order Australii.
Zmarli w odstępie paru dni. Ich miłość rzeczywiście była wieczna.
Anna wiodła szczęśliwe życie, ale za mąż już nie wyszła.
Miała jedną córkę i wiele dzieci - płodów jej twórczości.
David został panem na Ash Park.
George zmarł w wieku 80 lat.
Udowodnił swym życiem, że przyzwoitość nie jest słabością.
Tatusiu, czas iść!
Szpital położniczy im. Elisabeth Goddard
Elisabeth umarła we śnie w 1963.
Jej wybranym epitafium było:
"Życie jest błogosławieństwem, a godna śmierć jeszcze większym".
Sarah zmarła otoczona miłością w wieku 104 lat.
Poznaliśmy się na statku.
Wszystko zaczęło się na statku.
Olivio, tylko my pozostałyśmy z tej podróży.
Wkrótce będziesz ostatnią.
Droga Leah.
Dziękuję.
Mój drogi chłopcze.
Kto by pomyślał, że moja historia spodoba się tylu ludziom.
Cóż za wspaniała podróż.
Książka o jej życiu stała się bestsellerem.
Tłumaczenie: nkate
Dziękuję wszystkim za spędzone razem sezony :) Łezka w oku się kręci ;)