{an8}NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
KAMELEON KAM
Przepraszam za to, ale musimy porozmawiać o June.
Wyobrażasz sobie móc widzieć czyjeś wspomnienia,
czuć cudze emocje,
do głębi kogoś rozumieć?
Kim jest, czego doświadczył.
Kogo kochał.
Mógłbyś niemal żyć czyimś życiem.
Żeby pomóc June nad tym zapanować, muszę zrozumieć źródło traumy.
Domyślam się, że przemianę wywołuje strach.
Wiem, że Steinar źle do tego podszedł,
ale to była jej pierwsza przemiana, tak?
Mówisz o swoim porywaczu?
Popełnił błąd.
Opowiesz mi o tym?
Musisz mi pomóc.
Nie chcemy powtórki z wczoraj.
Wypuść mnie!
Wypuść mnie stąd!
Wypuść mnie!
Moja droga...
Co się dzieje?
Źle spałam. Miałem koszmarny sen.
O czym?
Że Freya nadal tu jest.
Dzień dobry.
Zaparzę ci herbaty.
Gdzie Harry?
Przykro mi, ale postanowił wyjechać.
Był u mnie wieczorem. Porozmawialiśmy.
Czuł, że nie jest w stanie ci już pomóc.
- Tak? - Wie już, co tu robię
i jak będę mógł ci pomóc.
- Zgodził się, że tu będzie ci dobrze. - Mnie mówił co innego.
Czuł, że z każdą przemianą coraz bardziej cię traci.
- Po sytuacji z twoją matką... - To był wypadek.
- Nie panowałaś nad swoim darem. - To nie dar.
- Jesteś bardzo wyjątkowa. - Nie chcę tego!
Nie kłóćcie się.
Zabrałem Harry'ego na drugą stronę jeziora
do Holmefjord i dałem pieniądze.
Na pewno wrócił do domu.
Obiecuję, że mogę ci pomóc.
Ważne, byś teraz skupiła się na sobie
i na pracy, jaka cię czeka.
To była dobra decyzja?
Przyjazd tutaj?
Tak.
Zaopiekujemy się tobą.
Nie wierzę, ze odszedł.
Sanctum to nie nie miejsce dla każdego.
Jest tu June.
Nie może dojść do powtórki z wczoraj.
Nie podchodźcie do siebie.
Zaczekam na zewnątrz, ale nie zamykajcie drzwi.
Jak to zrobiłaś?
- Wniknęłaś w mój umysł. - Nie wiem.
Tak po prostu.
Przykro mi, że to widziałaś.
Odeszłam, żeby cię chronić.
Ale to dobre miejsce.
- Odpowiednie dla ciebie. - Oby.
- Muszę się wyleczyć. - To nie choroba.
Nie?
Nie jesteśmy tu, bo coś z nami nie tak?
Nie potrzebujemy pomocy?
Będę harować, żeby wydobrzeć.
Ale zrobię to dla siebie.
A potem znajdę Harry'ego.
Już nie mogę. Tak się boję, niedobrze mi.
Przechodzimy terapię. Ben chce nam pomóc.
Zmusza mnie do wchodzenia we wspomnienia Steinara.
Nie chcę ich już oglądać.
Co za nonsens. Nie możemy widzieć cudzych wspomnień.
- Dlaczego kłamiesz? - To prawda.
Odchodzę, mamo. Proszę, chodź ze mną.
Sanctum to nasz dom.
Nasze pierwsze bezpieczne schronienie.
Nie mogę z tobą iść.
Jeśli odejdziesz...
już mnie nie zobaczysz.
Nie przywykły do obcych, zwłaszcza mężczyzn.
Poza tobą.
Ukrywasz się na tym pustkowiu.
Sam z tymi kobietami.
Ubierają się tak samo, żyją według twoich reguł.
Wiem, nie ufasz mi.
Masz się za jakiegoś guru, a to twoja sekta.
Sigrid dołączyła na początku.
Była wtedy inną kobietą.
Wymagało to czasu i ciężkiej pracy, ale wróciła do normy.
- To znaczy? - Już się nie przemienia.
Dzięki zrozumieniu psychologicznego podłoża,
w pełni panuje nad emocjonalnym wyzwalaczem.
Nie różni się teraz od nas.
Jesteśmy na pustkowiu, by unikać ludzi, którzy ich nie rozumieją.
Na pewno rozumiesz. Sam chciałeś zabrać June na szkocką wyspę.
Obaj wiemy, że nie możesz jej pomóc.
Może.
- Ale zostaję z nią. - Naturalnie.
Nie...
Jedna z zasad zabrania dotyku.
- Wszytko gra? - Tak.
- A u ciebie? - Też.
Wracajmy do domu.
Wiem, co się stało, gdy odeszła mama. Dlatego chciałeś mnie wywieźć.
Żeby mnie chronić.
- I innych przede mną. - Nie.
Próbowałem cię kontrolować, a to był błąd.
Powinienem był cię przygotować.
- Bałem się. - Miałeś prawo.
Nie wiesz, co zrobiłam i do czego jestem zdolna.
Muszę wziąć odpowiedzialność za to, czym jestem.
Nie jestem jak inni.
Muszę zostać w Sanctum z resztą kobiet. One są jak ja i mogą mi pomóc.
Harry powiedział mi o Kam.
- Ostrzegała przed tym miejscem. - Była groźna.
- Zdradziła nas. - Harry też zostaje?
Wyjechał.
- Wczoraj w nocy. - Co?
Ben mu pomógł.
Niemożliwe.
Nie zrobiłby tego. Musieli go zmusić.
Nie rozumiesz, tato. Nie winię go.
Wie, co mama zrobiła jego tacie.
On najlepiej wie, czym jestem.
Wszystko się zmieniło.
On cię kocha.
I to naprawdę.
Pamiętaj o tym.
Nie wolno ci tu być.
Wszystko jej powiedziałaś.
Tamtej nocy...
oni...
To prawda, że się nie obudzili?
Tylko ta staruszka.
Ostatnia, w którą się przemieniłaś. Ale reszta tkwi w katatonii.
A Lewis?
- Harry to jego syn. - Po co go zabrałeś?
I tak by przyjechał. Kocha ją.
Nie mówiłaś, że miłość jest najważniejsza?
Że jej najbardziej ci brak.
Przestań. Jestem tu dla June.
Musi wrócić do domu, do rodziny.
Potrzebuje mnie.
Wy nigdy nie zrozumiecie jej tak jak ja.
Jego telefon był tutaj. Sprawdziliśmy monitoring na dworcu i nic.
Tak samo w wypożyczalniach aut.
John McDaniel.
Można namierzyć wynajęty samochód?
Załatwię to.
Znajdziemy go.
Znajdziemy Harry'ego.
Wróciła.
- Widziałam ją. - Kogo?
Freyę.
Byłaś dziś w stodole?
Nie, ale Steinar stamtąd wychodził.
Myślałam, że znów spróbuje pomóc Freyi.
Połóż się.
Odpocznij.
Toast.
Za June, najnowszego członka rodziny Sanctum.
Przed nami długa droga pełna wyzwań, ale jeśli będziemy współpracować,
zapanujesz nad tym darem, a nie odwrotnie.
Uczynisz Sanctum jeszcze lepszym miejscem.
Runa źle się czuje, więc do nas nie dołączy.
Zawsze tak jecie?
- Jak rodzina? - Jest dla nas ważna.
Gotujemy na zmianę. Wymieniamy się przepisami.
Byłam kiepską kucharką, ale Runa mnie podszkoliła.
Wszystkiego szybko się tu uczyłaś.
Była ciężka?
Pytam o terapię.
Tak, ale warto było pocierpieć.
Musisz zaufać dr. Halvorsonowi.
Ty jesteś Sigrid?
Doktor mówił, że wyzdrowiałaś.
Tak, choć nie nazywamy tak tego.
- Ale nadal tu jesteś. - Są tu wyjątkowe kobiety.
To nie takie proste.
Mówiłeś, że jest taka jak my.
Nie musi już tu być.
- To nie więzienie. - Tato.
Chcę wiedzieć, w co się pakujesz.
Ciebie też wyleczono, Eleno?
Nie, to wymaga czasu.
- A Runę? - Tak, wróciła do normy.
Ale została, żeby pomóc mnie i innym kobietom.
Dwie wyleczone i nadal tu są.
Coś kiepsko z tą twoją pomocą.
To miejsce dla nas. Dla June.
- To też moja córka. - I postanowiła zostać.
Jesteś bardzo podejrzliwy.
Dlatego włamałeś się do mojego gabinetu?
To jedyne miejsce, gdzie bez obaw i osądzania
mówią o swojej traumie i bólu.
Ciekawi mnie, skąd te pytania.
Czas, żebyś nas opuścił.
Ma rację. To nie miejsce dla ciebie.
Popełniłeś błąd, przyjeżdżając tu.
Nie jesteś jednym z nas.
Z tym miejscem jest coś nie tak, June.
Harry to wiedział.
Nie wyjechałby bez pożegnania.
Nie prosiłam, żebyś tu przyjeżdżał.
Harry'ego też nie.
Choć było to bolesne,
Harry zrozumiał, że to nie miejsce dla niego.
Dla ciebie też nie.
Możesz przenocować, ale rano zawiozę cię do miasta.
Powiedziała mi, kim byłeś.
- Co to? - Zanim przyjechałeś.
Nie wyłączyłem czegoś.
Jedzcie, sprawdzę to.
Wyśmiewali cię.
- Byłeś żałosnym nieudacznikiem... - Freya?
- …który chciał być wyjątkowy. - Kto to?
Runo, proszę, wróć do domu.
Nie dotykaj mnie!
Proszę.
I tego, że cię uratowała.
Co tu robisz?
Wróciłem.
Zaskoczony?
Co robisz?
Odłóż broń.
- To Kam. - Nie, ma na imię Freya.
Musicie to zobaczyć.
Jestem podekscytowana...
Mów po angielsku.
Dlaczego nagrywasz?
- Co robisz? - Twoja matka ma niezwykłe zdolności.
Jeśli jesteś jak ona, chcę uwiecznić ten moment dla nas wszystkich.
A jeśli nie jestem?
Nie myśl o tym teraz.
Pracowałem z nią i sądzę,
że jej zdolność wiąże się z emocjonalnym cierpieniem.
- Rozumiesz? - Mówiła, żebym się nie bała.
Zgadza się. Gotowa?
Świetnie.
Przepraszam.
To nie tak.
Już dobrze, Freyo.
Jeśli mnie słyszysz, dotknij Steinara.
O cholera!
Słyszysz mnie, Freyo?
Spójrz na mnie.
Powiesz coś?
Potrzebuję kogoś takiego.
Dobrego człowieka.
Partnera, który umie dochować tajemnicy.
Co powiedziałaś?
Powiedziałeś to Steinarowi.
Po tym, jak poznałeś moją matkę.
To nie to, co myślisz.
To były początki. Terapia była w powijakach.
Terapia? Raziłeś ją prądem.
Wiedziałaś o tym, Runo?
Oczywiście.
Wiedziała.
Niesamowite, Freyo.
Różnisz się od matki.
Nie wiem, jak wniknęłaś w umysł Steinara.
Po prostu... mogę.
Nie podoba mi się to, co tam widzę. Możemy skończyć?
Jeszcze nie.
Musimy zrozumieć, co potrafisz.
Jestem zmęczona. Chcę do mamy.
Runa Gundersen, 56 lat, z Levanger, schody do zielonych drzwi.
Blondwłose dziecko.
Moja droga...
Elastyczne stawy.
Pracownik socjalny.
Przemienisz się?
Nie, a gdy stąd wyjdę, wyjadę z mamą.
Kocha mnie.
Runa nie odejdzie. Ocaliłem ją.
- Wyłączysz to? - Zamknij się!
Czemu to zrobiłeś?
Musiałem ci pomóc.
Zrobiłby to samo z tobą.
Taka już jesteś.
Mówi, że odnajdziesz siebie.
Ale stracisz wszystko.
To toksyczne miejsce.
Musisz się tylko podporządkować. Nie bądź egoistką.
Pracowałeś dla niego.
Chciałeś mnie porwać.
Cofnąć się!
Idziesz ze mną, June.
Proszę, Runo.
A niby jesteśmy rodziną. Miałeś nas chronić.
Nie zbliżaj się.
Ty potworze. Okłamałeś nas.
- Zdrajca. - Ty mnie osądzasz?
Sigrid Vollen. Ptaszyna pełna tajemnic i bólu.
Robiłaś gorsze rzeczy od mnie. Jak wy wszyscy.
Spokój od krzywdy ochroni.
Proszę, chodź ze mną.
Dlaczego to robisz?
Mówiłem, że zrobię dla ciebie wszystko.
- Wszystko! - Nie rób im krzywdy.
- Nie rozumiem. - Uratuję cię, moja droga.
Chcę cię ocalić. Nie podchodźcie!
Spokój…
Spokój od krzywdy ochroni.
- Porozmawiajmy. - Do środka.
Kłamałeś, że wyjechał.
Nic ci nie jest?
Co się dzieje?
- Posłuchaj mnie, June. - Co robisz?
Dlaczego ona jest tak ważna?
Ty jesteś ważna. Tylko na tobie mi zależy.
- Na niczym innym. - Nie rozumiem.
Twoja choroba postępuje, moja droga.
Ona jest odpowiedzią. Sama widziałaś.
Może odnaleźć utracone wspomnienia.
Te, dzięki którym jesteś, kim jesteś.
Dzięki niej możemy cię ocalić.
Ma się zmienić we mnie?
Po wszystkim, co przeszliśmy? Tak.
Nie rozumiesz?
Twoje wspomnienia zastąpią jej.
- Chcesz poświęcić dziecko? - Żebyś ty mogła żyć.
Nie mogę cię stracić.
- Posłuchaj, June... - Cisza!
- Nie słuchaj go. Jesteś June McDaniel. - Milcz!
Spokój od krzywdy ochroni.
- Musisz się przemienić. - Spokój od krzywdy ochroni.
Przemień się.
- Nie. - Zabiję go, jeśli mnie zmusisz.
Zabiję chłopaka.
Nie rób mu krzywdy.
Dotknij Runy.
Zrób to.
Zrób to!
Zrób to, June!
Nie kłamałeś na nagraniu. Uratowałeś mnie.
- Nie musisz tego robić. - Muszę.
June, jesteś cała?
- Daj spokój... - Klucze.
Strzelałeś już ze strzelby?
Nie krzywdź jej.
Kazałem ci dać mi klucze.
W porządku?
Słyszysz mnie?
Co się tam dzieje?
Co robisz?
Już dobrze.
Przepraszam.
Musicie wyjechać.
Uciekajcie stąd.
Przykro mi z powodu Freyi.
Wiedz...
że ona żyje.
Poznałam ją.
Chodźmy.
Żegnaj, June.
Odłóż broń.
Odłóż ją.
Nim Freya uciekła, powiedziała mi, co jej zrobiłeś.
O Steinarze, przemianach i wspomnieniach.
W głębi serca czułam, że mówi prawdę,
ale zarzuciłam jej kłamstwo.
Bo byłam...
słaba.
Moja córka...
powinna być dla mnie najważniejsza na świecie.
Uciekła nie tylko przed tobą, ale i przede mną.
- Posłuchaj mnie... - Nie!
Starałeś się ściągnąć tu June.
Żeby przemieniła się we mnie i mnie uratowała.
A gdy mój umysł by zawiódł
i wyzionęłabym ducha, co byś ze mną zrobił?
Zamknąłbyś mnie?
I zapomniał?
June pomagałaby ci z innymi kobietami jako twoja partnerka?
Spałaby w naszym łóżku?
Kochałbym cię niezmiennie.
On cię nie kocha.
Potrzebuje cię.
Byłaś mu potrzebna, bo bez ciebie jest nikim.
A ja bez niego.
Nie mów tak.
Stworzyliśmy coś razem.
Dla nas.
Nie słuchaj go.
Sigrid miała rację.
Jest potworem.
Wiesz o tym.
Freyo?
Nie umiem ci wybaczyć.
I nie będę się kłócić.
Kocham ją.
Wiem.
Wspominał o mnie?
Pytam o tatę.
Gdy byliście razem?
„Musisz poznać mojego syna”.
Uwierzyłaś, że zostawiłbym cię tu samą?
Nie wiem.
Daj rękę.
Ty...
i ja.
Zawsze.
To miejsce nadal może być domem.
Naszym domem. Tak jak rozmawiałyśmy.
Stój!
Zatrzymaj się.
Stój.
Proszę.
Porozmawiajmy.
Nie jestem Freyą.
Już nie.
Musiałam.
Wróciłaś do mnie, córeczko.
Wróciłam po June.
Twoja córka odeszła.
Dlaczego wolałaś jego?
Bo...
bałam się.
Byłam słaba.
I potrzebowałam go.
Miałam ciężkie życie, ciągle się przeprowadzałam.
Zostałam z tobą.
Dbałam o ciebie i chroniłam.
Byłam dzieckiem.
Potrzebowałam cię.
On kochał cię za to, czym jesteś.
A ja za to, kim jesteś.
Przepraszam...
za wszystko.
Proszę...
Nie zostawiaj mnie znowu.
Proszę.
Musisz poznać mojego syna.
Mama jest z policją w dokach.
- Czekają na nas. - To znaczy?
Rozpracowała sprawę Piątki z Penninów. Miała całe ściany
w zdjęciach twoich, Lil, pielęgniarki...
Nagranie oczu.
Zapis z monitoringu, na którym widać cię obok taty.
Spierałem się z nią, że nie jesteś groźna.
Nie musisz się bać, skarbie.
Wszystko będzie dobrze.
- Wsiądź do auta. - Co zamierzasz?
Nie.
- Nie zostawię cię. - Nie mogę być z tobą.
Sprawiłam ci jedynie ból.
Przepraszam cię.
Kocham cię.
Idź już.
Idź, kochanie.
Dziękuję.
Że zająłeś się June i Ryanem.
Na pewno chcesz to zrobić?
Nie ma za co.
- Jak daleko na drugą stronę? - Jakaś godzina.
Chodź, Chris.
Słuchajcie.
To Elena Askelaand, główna podejrzana w sprawie Piątki z Penninów.
Gdzie Harry?
- Jest tu? - Jest cały.
- Nie wrócę bez niego. - To mnie chcesz.
Odebrałam ci Lewisa.
June jest taka jak ty.
- Skrzywdzi Harry'ego tak jak ty Lewisa. - Nigdy.
Spokój od krzywdy ochroni.
Musimy jechać.
- Zabrać ją. - Zostawcie ją!
- Zwolnij, Harry. - Jeśli nas złapią, to koniec.
Myślą, że jesteś groźna.
O nie.
Proszę.
Obudź się, June.
Ocknij się.
Co się dzieje, Harry?
Już dobrze, nic ci nie będzie.
Nie dotykaj mnie.
Nie.
O nie.
Wszystko się ułoży.
Ale musisz mnie posłuchać.
- Boję się. - Wiem, ja też.
Ale musisz robić, co mówię. Zrobisz to dla mnie?
Przemień się we mnie.
Stań się mną i znajdź kogoś, kto ci pomoże.
Nie.
- A jeśli cię skrzywdzę? - Musimy spróbować.
Jeśli zostaniesz mną, nic ci nie będzie.
Nie mogę tego zrobić.
- Proszę cię, June. - Nie mogę, Harry.
- Nie mogę. - W przeciwnym razie...
umrzesz.
Więc błagam.
Kocham cię, Harrisonie Polk.
Wiem.
Ja ciebie też.
Do zobaczenia wkrótce.
W porządku.
- Nie dotykaj mnie! - Mój synek.
Obudź się.
Jestem June McDaniel.
Spokój od krzywdy ochroni.
Jestem June McDaniel.
Spokój od krzywdy ochroni.
Proszę.
Obudź się.
Wracaj.
Proszę, Harry.
Do zobaczenia wkrótce.
Nie.
Napisy: Karol Radomski