NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Oddychaj, Eleno.
Pamiętam, jak Ryan biegł za motylami.
Jakby łapał płatki śniegu.
Nie uciekaj od wspomnień.
Przenieś się myślami do teraźniejszości.
Jesteś bezpieczna.
{an8}Miłość to twój wyzwalacz. To wspomnienia nas definiują.
Szczęście.
Duma.
Smutek.
Wszyscy je odczuwamy.
Nieważne, kim jesteś, co mówisz i robisz.
Nawet my. Są tu emocje.
Czuję je.
Naszą miłość też.
Wiem, że jestem młody,
ale znam miłość.
Jestem zakochany.
Pisałem listy miłosne.
Łatwo było przelać swoje uczucia na papier.
Napisałem samą prawdę.
Świetnie uzupełnię wasz zespół.
„Emocje na każdą okazję”? Jestem do tego stworzony.
Skoro nigdy nie imprezowałaś w Londynie, ty, ja i June wychodzimy.
Idziemy na miasto. Chodźcie z nami.
Z chęcią, ale...
jesteśmy spłukani.
A Harry miał dziś rozmowę kwalifikacyjną, więc będziemy świętować we dwójkę.
Ale dzięki.
Ja i moi kumple mamy różne zdania. To bliźniaczki czy efekty komputerowe?
Puść to.
Wariactwo! Puść jeszcze raz.
Niemożliwe!
To jest zmontowane, są dwie. To bliźniaczki!
ZOBACZ, CO BĘDZIE DALEJ!
{an8}TA SAMA DZIEWCZYNA?!
TA SAMA SUKIENKA?! WTF?!
W porządku?
- Tak, a u ciebie? - Czuję się świetnie!
Mam dobre przeczucia.
Coś nie tak?
Co się stało?
Spójrz.
TA SAMA DZIEWCZYNA?!
Nikt w to nie uwierzy.
To Internet.
Znajdziesz w nim dziwniejsze rzeczy.
WIEM, O CO CHODZI. MOGĘ POMÓC.
Spójrz.
„Wiem, o co chodzi.
Mogę pomóc”.
Zapalony Amator?
Co wiesz?
Jak możesz pomóc?
National Portrait Gallery, sala 11, godzina 17.
- Co tam robiłeś, skarbie? - Nie zostawisz mnie?
Szukałam cię.
Nie odbierasz telefonu.
Co się stało w Londynie?
Nic. Nie znalazłem ich.
- Muszę jechać. - Wyczuwam alkohol?
- Co? - Nie mylę się.
Nie powinieneś prowadzić. Jedź ze mną.
- Albo mogę cię aresztować. - To śmieszne.
Chodźmy.
Już.
Wiem, że jesteś pełna nadziei, ale to mógł być każdy.
- Na przykład Steinar. - Właśnie.
Nie uciekaj na jego widok. Trzymaj się tłumu.
Nic nie będzie mógł ci zrobić.
Gdy w 1951 roku pierwszy raz wystawiono obraz w Whitehall,
wzbudził sensację.
Wypaczenie twarzy króla było szokujące,
wywrotowe,
inne od wszystkiego, co wcześniej widziano w Anglii.
Ale...
patrząc na obraz przez wizjer,
zobaczycie,
że Edward VI nie jest takim dziwakiem, jak się wydaje.
Jest taki jak my.
- Możemy się dołączyć? - Nie pracuję tutaj.
Jestem zapalonym amatorem.
- Kim jesteś? - Francis Walsingham.
Słynny szpieg Elżbiety I.
Nawet ten obraz skrywa jakieś tajemnice.
Pod twarzą Walsinghama jest druga.
Jeśli się przyjrzycie,
dostrzeżecie ją.
To ona.
Znów się spotykamy. Jestem Kam.
Zrobiłaś to bez trudu. Jak?
Zmieniam się, kiedy chcę.
Tak to się nazywa?
- Kiedy u ciebie to się zaczęło? - Tydzień temu.
Musicie być w szoku.
Gdzie mieszkacie?
- W hostelu. - Ale nie jest tam bezpiecznie.
Znacie kogoś w Londynie?
Widzę, że się boicie. Ze mną było tak samo.
Znam to uczucie, gdy nie wiadomo, komu ufać.
Zatem...
jeśli potrzebujecie noclegu na kilka dni
i szybkiego kursu, jak sobie z tym radzić...
jestem gotowa.
Mamy ci ot tak zaufać?
Poznawanie nowych ludzi nie wyszło nam na dobre.
Mnie też nie. Także ryzykuję, więc sami zdecydujcie.
Jeśli wolicie,
mogę odejść i już nigdy się nie zobaczymy.
Albo...
tu macie mój adres.
Cieszę się, że cię poznałam.
Do zobaczenia.
Mam czas.
Więc zapytam jeszcze raz.
Gdzie była Elena, gdy zaatakowano Piątkę z Penninów?
Nie mam pojęcia, czemu do tego wracasz.
Po kłótni spakowała się i zniknęła.
- I już nie wróciła. - Wiesz o tym.
Na monitoringu widać twojego land rovera.
Blisko kanału, gdzie znaleziono dwie ofiary.
- Szukałem jej. - Mogę ci powiedzieć, gdzie była.
A nawet pokazać.
W tym samym miejscu, co Lewis w ostatnich chwilach normalnego życia.
Tam.
Na co pokazujesz?
Twierdzisz, że to nie Elena w odbiciu Lewisa?
Na słówko.
- Jestem zajęta. - Do mojego gabinetu.
- Jestem w trakcie… - Już.
W co ty pogrywasz? Nie zbadałaś go alkomatem.
Zabroniłaś innym tam wchodzić. Nie możesz nadużywać swojej pozycji!
Cokolwiek was łączy...
- On coś wie. - O Harrym?
O Lewisie i Piątce z Penninów.
- Chyba żartujesz. - Widziałeś pielęgniarkę.
Przez to nagranie znów mam koszmary.
Ale to nie nasza sprawa.
Rób tak dalej, a nie będę mógł cię chronić.
Czasem myślę, że nie chcesz wiedzieć, co się stało.
Przykro mi, ale miałaś ostrzeżenie
i musisz się wycofać.
Nie rozumiesz. Coś nam umknęło.
Komisarzu Polk, zostajesz zawieszona.
Co?
- Dokończę chociaż przesłuchanie. - John wychodzi.
Nic na niego nie masz. Jedź do domu.
Nie mów jej za dużo.
O ataku, a zwłaszcza o mamie.
- Zachowajmy to dla siebie. - Dobrze.
Nie do wiary, że znalazłam kogoś jak ja.
Nadal jest obca.
Cześć, zapraszam.
Andrew? Mamy gości.
To...
June.
I Harry.
Pewnie już mnie poznaliście?
- Miło mi. - Pokażę ci wasz pokój.
Głodny?
Ugotujmy coś.
- Berserkowie? - Po staronorwesku „niedźwiedzie koszule”.
Podczas walk mieli na sobie tylko zakrwawione zwierzęce skóry.
Ależ to musiał być widok, gdy stanęli na szczycie i otoczyli wioskę.
Na pewno byli piękni.
Berserkowie siali kompletne spustoszenie.
I byli seksualnie nienasyceni.
Wasi wikingowie wyglądają przy nich jak harcerze.
Spójrz.
„Zaczyna się od drgawek i szczękania zębami,
potem pojawiają się konwulsje i następuje przemiana”.
- Przemiana w co? - W niedźwiedzie.
Wilki.
Zwierzęta, których skóry nosili.
Te dranie przemieniały się już w IX wieku.
Geny przechodziły z ojca na syna.
Ale to tylko legenda, prawda?
Już nie chodzi o chłopców.
- Dotyka to tylko kobiet. - Możemy jeść.
Chodź.
- Niesamowite. Żadnego bólu czy strachu. - A potem wpadali w szał.
Nie rozumiesz.
To mógł być początek.
Cała ta złość, walcz albo uciekaj.
Berserkowie przemieniali się w zwierzęta, żeby móc zrobić wszystko każdemu.
Kam tak wiele wie.
Co jej powiedziałaś?
Nic nowego.
Co myślisz o Andrew?
Wydaje się być w porządku.
Choć dziwnie nosić jego piżamę.
- Co się dzieje? Gdzie byłeś? - Usiądź.
Muszę ci coś powiedzieć...
zanim zrobi to ktoś inny.
Chodzi o June...
i twoją matkę.
Wspomnienia...
moje i mamy...
gdy podróżowaliśmy, zanim tu przyjechaliśmy.
Czasem znikała na kilka dni...
a wtedy zajmowali się mną obcy ludzie.
Ale nie byli obcy, znali mnie.
Naprawdę mnie znali.
Myślałem, że śniłem.
Ale to była ona, prawda?
Byli mamą.
Tej nocy, gdy odeszła...
Widziałem coś.
- Coś dziwnego. - Nic nie mówiłeś.
Szczerze?
Musiałem cię nienawidzić.
Potrzebowałem kłamstw.
I żebyś wygonił mamę.
Nie chciałem wierzyć, że miała wybór.
Nie miała.
Powinienem był wam powiedzieć, ale nie wiedziałem jak.
- Ani że June jest jak ona. - Myślałem, że zwariowałem.
Gdy odeszła, chciałem być w domu, bezpieczny.
A skończyłem jak ona.
Zamknąłem się w przybudówce
- jak jakiś więzień. - Nie chciałem tego.
Teraz rozumiem, co próbowałeś zrobić dla June.
Fair Isle, rutyna, izolacja.
Tobie zależało, mamie nie.
Zniszczyła nam życie i uciekła.
Nie, kochała cię.
Kochała was oboje.
Ale twoja matka była inna.
Nie mogłem jej pomóc.
June też nie.
Wszystkich zawiodłem.
Przepraszam.
Po prostu wstała i wyszła?
Kiedy ostatnio ją widziałaś?
Trzy lata temu.
To twoja matka.
Nie wiem, jak mogła ci to zrobić.
To nie tak.
Jest dobra.
Zostawiła cię.
Tak, ale...
Szukała mnie. Chciała...
żebyśmy były razem.
Odnoszę inne wrażenie.
Spójrz.
June, córeczko.
Kończysz 16 lat.
Chcę ci pomóc zrozumieć, co możesz czuć.
Rzeczy, które mogą się z tobą dziać.
- Wysłała ci to? - Tak.
Nie jesteś zła?
Nie...
Chcę się z nią zobaczyć.
Jesteś pewna?
Tak.
Kilka miesięcy temu znaleziono zakonnicę w śpiączce.
To było w Hordaland w Norwegii.
Jej oczy wibrowały, nie miała obrażeń, a gdy się ocknęła, nic nie pamiętała.
Jednocześnie zniknęła inna zakonnica.
- Umiesz to przeczytać? - Jestem entuzjastką.
Kolekcjonuję takie rzeczy.
Wszelkie dowody, że jest nas więcej.
- To moja mama. - Wiem.
Poznałam ją na nagraniu, choć zdjęcie jest niewyraźne.
- Ale nazywa się inaczej. - Bo się ukrywała.
Jest jak my.
Dzień dobry.
Dzięki.
Co się dzieje?
Właśnie...
mówiłam June, że...
nie bez powodu się odnalazłyśmy.
Jasne.
Wczoraj w galerii przemieniłaś się.
Zrobiłaś to sama i nie bałaś się.
Jak?
Jak ci się to udało?
Pokazać wam?
To ty, Steinarze?
Nawaliłem.
Posłuchaj.
June nie jest jak inne kobiety z Sanctum.
Potrafi wniknąć do umysłu...
W twoje wspomnienia.
To właśnie jej szukałeś.
Gdzie ona jest?
Nie wiem.
Gdzieś w Londynie.
Ma mój telefon.
Zostań tam, gdzie jesteś.
Zadzwonię do ciebie.
Najlepiej zacząć od wyzwalacza.
Co czułaś, gdy się przemieniłaś?
Głównie strach.
U mnie jest to ból, ale właśnie o to chodzi.
O zrozumienie emocji, które powodują przemianę.
Potem nie ma się już czego bać.
Jesteśmy wyjątkowymi stworzeniami.
Nigdy się tego nie wstydź. Musisz z tego korzystać.
Będziesz nosić te same ciuchy, więc myśl do przodu.
Gotowy?
Widzisz, jakie to proste,
jeśli całkowicie zaufasz.
Sam nie wiem...
Miałem wrażenie...
- że ona go wykorzystuje. - Nie.
Robią to razem.
Panują nad tym i się nie boją.
Nikt przez to nie cierpi.
Poparzyła się przy tym.
- Przecież widziałaś. - Sam mówiłeś,
że musimy dowiedzieć się, co się ze mną dzieje, a Kam...
Może być jedyną okazją, żeby to zrobić.
Pomoże mi odnaleźć mamę.
Poprosimy ją o pomoc.
Potem odejdziemy.
Dobrze.
Obiecaj, że nigdy mi tego nie zrobisz.
Nie zrobiłabym ci niczego bez twojej zgody.
Nigdy.
Co robisz?
Porządki.
Jadę do Londynu.
Dla niej?
Steinar miał kłopoty. Muszę sam sprowadzić tu June.
I zostawisz nas, gdy najbardziej cię potrzebujemy?
- Pierwszy raz od lat się przemieniłam. - Reszta nie musi wiedzieć.
Wiesz, że mogę być groźna.
Dbaj o siebie i zachowaj spokój, a będzie dobrze.
- Nie będzie mnie góra dwa dni. - Dwa?
- Nie zostawiaj mnie. - To ostatnie, czego chcę,
ale możemy nie mieć drugiej szansy, żeby pomóc June i wszystko naprostować.
{an8}Obiecaj, że przed wyjściem mnie obudzisz.
Tata nie wybrał nas.
Spakował się i chciał wyjść.
„To nie znaczy, ze cię nie kocham”.
- Wyjeżdżasz. - Na kilka dni.
June chce tu przyjechać. Muszę jej pomóc.
To ja powinnam wyjechać. Jest tyle do załatwienia.
Zostanę w Norwegii? Nie mam pieniędzy.
Jak znajdę pracę? Nie mam się gdzie zatrzymać.
Tyle ekscytujących wyzwań przed tobą.
Tak.
Ekscytujących.
To był nasz cel.
Nie mogę tu być cały czas, co nie znaczy, że cię nie kocham.
Może zaczekam do twojego powrotu.
Jak mówiłam, jest dużo do załatwienia.
- Nie muszę przecież wyjeżdżać jutro. - Oczywiście, że nie.
Więc zostanę.
- Zaopiekuję się Runą. - Zrobisz to dla mnie?
Oczywiście.
Świetnie.
Tata uwielbiał ten utwór.
Życie polega na wyborach, ty nad nim panujesz.
Wybieramy kochanków.
Przyjaciół.
Dlaczego nie matki i siostry? Mamy bliźniacze serca.
Przyjaciółka nie może być matką.
Dlaczego?
Nie wiem. Rodzina to twoje korzenie.
Ona cię definiuje.
Mogłabym nią być.
Kam dawno nie była tak szczęśliwa.
- Wiesz, o czym myślę? - O czym?
Zróbmy sobie wolny wieczór. Zabawmy się.
Jedźmy do Tribus.
W porządku?
Tak.
Co to za miejsce?
- Niesamowite. - Pracowałam tu.
Tu poznałam Andrew.
Po kielichu?
- Gotowi na wszystko? - Tak.
A teraz idziesz ze mną.
Na razie tylko dziewczynki.
Byłem gotowy.
Miałem auto, mieszkanie.
Pracę.
Myślałem, że wszystko mam pod kontrolą.
Że to początek.
A wtedy...
Cieszy cię to?
Bycie w ciele innej osoby? Innej dziewczyny albo faceta?
Dlaczego pytasz?
Gdy się przemieniam,
czuję coś.
Wiem o nich różne rzeczy. Takie, o których nie mogę wiedzieć.
Mogę wniknąć w ich umysły i wspomnienia.
Tak.
Inni zmiennokształtni nie potrafią tego, co my.
Czujemy to.
Nie tylko jesteśmy w ich ciałach, ale i głowach.
Jesteśmy wyjątkowe.
Co chcesz teraz poczuć?
Dzięki, że nas przygarnęliście.
- Wiesz, że to tymczasowe. - Jasne.
Nie chcę się was pozbyć.
Chodzi o to, że...
Gdy trafiasz na orbitę zainteresowań Kam, jest to świetna sprawa,
ale reszta świata jakby znikała.
Byłem jak June.
W totalnej niewoli.
Nie znam drugiej takiej.
Co one tam robią?
Kto wie?
Mogą być wszędzie.
I każdym.
Znajdą nas, gdy będą gotowe.
Tak to działa.
Lepiej przywyknij.
- To na pewno dobry pomysł? - To znaczy?
Seks to jedno, ale być tą osobą to inna para kaloszy.
Nie chciałabyś się kiedyś przekonać, jak to jest być mężczyzną?
Nie chcę.
Nie każę ci się przemieniać. Po prostu...
pomyśl o jego ciele.
Puszczajcie mnie!
Zaczekaj!
Zostań.
Olać to.
Harry, zaczekaj!
Co się z tobą dzieje?
Kam nie pomoże ci odnaleźć mamy.
Chce, żebyś była jak ona.
Ale ty jesteś sobą.
Zacznij myśleć za siebie i określ, czego chcesz.
June?
- Kto mówi? - Ben Halvorson.
- Cieszę się... - Jest tam mama?
Tak, jest bezpieczna.
Chcesz z nią porozmawiać?
Tak.
Dzwoni June. Porozmawiasz z nią?
- Nie mogę. - Możesz, to twoja córka.
- Wiesz, co się stanie. - To twoja szansa.
Mogę ją tu ściągnąć, jeśli z nią porozmawiasz.
Mamo?
Gdzie jesteś? Nic ci nie jest?
Jestem w Norwegii.
W bezpiecznym miejscu.
Nazywa się Sanctum.
Jesteś taka jak ja, prawda?
Jeśli tu przyjedziesz...
Możemy ci pomóc.
Ja mogę ci pomóc.
Możemy być razem. Chcesz tego?
Tak.
Rozmawiałaś z doktorem. Możesz mu ufać.
Jedzie po ciebie do Londynu.
Zatrzymaj telefon.
Zostań tam, gdzie jesteś.
I nikomu ani słowa.
Jeszcze jedno.
Kocham cię.
June, chodź do nas!
Świetnie. Pamiętaj swoją mantrę.
Elena Askelaand, 39 lat.
Pamiętasz tę historię?
- Nie. - Dałaś mu w pysk!
- Był olbrzymi. - Muzyka!
Mówił: „No, przywal mi”.
- Robię wam drinki. - Dzięki, kotku.
Wszystko na mojej głowie.
Muzyka, drinki, nawet narkotyki.
Mam akcesoria!
To dobry towar.
- Masz. - Możemy pomówić?
Może pogadasz ze mną i Nishą?
Zostaw ją.
- Myślałem, że dobrze się bawisz. - Zostaw ją.
Wróci.
Do zobaczenia.
Chodźcie.
Nie!
Złaź ze mnie, Kam!
Ale masz minę.
Gdzie on jest?
Gdzie Harry?
- Proszę. - Jest tutaj.
- Ja jestem tutaj. - To nie jest śmieszne, Kam.
Zostaw go.
Żebyś wiedziała, co myśli.
Zrobił z tobą, co chciał.
Niechętnie ci to mówię, ale...
Myślał, że będziesz lepsza.
Nie uda się wam.
Wierz mi.
Czuję to.
Kłamiesz.
Nic nie czujesz.
Obudź się.
- Nic mu nie będzie. - Dlaczego to robisz?
Proszę, obudź się!
Skończ z tym.
- Bo co? Znów mam kłopoty? - Zostaw go.
- Natychmiast! - Obudź się.
Dobra.
Spójrz na mnie.
Nic ci nie jest?
Co się dzieje?
Co się stało?
Zbierajmy się stąd.
Musimy wrócić. Zostawiłam telefon.
Nie.
Olać telefon. Chodźmy.
Zaczekaj. Nie rozumiesz...
Rozmawiałam z mamą.
Kazała mi zostać w Londynie, bo jakiś doktor po mnie przyjedzie.
- Żartujesz? - Nie.
Mam szansę to powstrzymać.
To dla nas za wiele.
Porywacze.
Ta wariatka, a teraz doktor?
Mam dość, koniec z tym.
- Chodźmy. - Przestań, Harry.
Po prostu chodźmy!
Pierwszy raz od trzech lat rozmawiałam z matką.
- Chcę ją zobaczyć. Ciebie to nie dotyczy. - Nie?
Tylko ja przy tobie jestem.
- Co tam się stało? - Nie wiem.
Wiesz. Nie jestem głupi. Ktoś się we mnie zmienił.
To się nie powinno stać.
To byłaś ty?
Proszę, powiedz mi.
- Nie wiem już, kim jesteś. - Za to wiesz, czym.
Wracaj do domu.
Napisy: Karol Radomski