Czy to ja?
- Co? - Jestem sobą?
Tak, już po wszystkim.
- Steinar tu jest? - Nie, zgubiliśmy go.
Wszytko gra. Uciekliśmy.
It's all right.
Cześć.
- Lubię tak zaczynać dzień. - Od straszenia miejscowych?
My nimi jesteśmy.
Nie wiem, jak dla ciebie, ale...
to mój wymarzony dom.
- Co robisz? - Gotowa?
- Cuchnę. - Więc to nie ja.
Guma balonowa i wybielacz.
Z twoim okiem już lepiej.
Tak?
Nie.
Co czujesz?
Nie wiem.
Urocze miejsce na schadzkę.
Fakt, stać mnie na więcej.
NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
John, jestem na farmie, a ty? Jakieś wieści?
Po prostu...
zadzwoń.
- Musisz wrócić do domu. - Nie!
June mi ufa.
Ma kłopoty. Ci ludzie... Muszę tam być.
Dam radę.
Dobry chłopak.
Ani śladu Eleny?
Nie.
Dotrzesz do niej.
Wiem to.
Wygląda smakowicie.
Może dziś odbędę ostatnią sesję.
Ten ucisk w żołądku to nie strach.
To podniecenie.
Też to czuję.
Widzimy się o 11.00?
Tak.
- Dzięki, Sigrid. - Proszę.
Martwisz się o Elenę?
Nie chcemy, żeby się odcięła.
- Prawda o June jej pomoże? - Nie, a może być niebezpieczna.
Jeśli dowie się, że June coś grozi, zagrozi to postępom.
Ona potrzebuje otuchy.
Może z nią porozmawiam?
To mogłoby pomóc.
Elena?
Znasz zasady. Nie zamykamy drzwi.
Zero prywatności, własnych rzeczy czy wyjawiania tajemnic.
Na początku jest ciężko.
Ale będzie łatwiej.
Jak się czujesz po wczoraj?
Musimy odejść, jeśli nie uczestniczymy w programie?
Terapia dla nikogo nie jest łatwa.
Chyba chcesz poprawy?
Wiem, że June uciekła z domu.
Co?
Myślałam, że Ben ci powiedział.
Też jest zmiennokształtna.
Co takiego?
Jesteś pewna?
No.
- Ma dar. - To żaden dar!
To przekleństwo. Nie chcę, żeby była jak ja.
Nikomu tego nie życzę.
- Idź już. - Dobrze.
Szkoda, że nie mamy namiotu.
- Moglibyśmy rozbić obóz w parku. - Potrzebujemy bagaży.
I kasy od Ryana.
Powrót do mieszkania byłby niebezpieczny.
Co zrobimy bez pieniędzy?
Musimy zaryzykować.
W porządku.
Ale pójdę sam.
Okay.
Spójrz.
BIBELOTY NA SPRZEDAŻ
- Urocze. - Ani trochę.
Lubię renifery.
Dee Dee, do nogi!
Nie bójcie się. Najsłabszy pies w Hackney.
- Sprzedam ci to za dychę. - Nie trzeba.
Dobra, przekonałaś mnie. Za piątaka.
Tylko dla ciebie.
- Nie. - Dobijacie mnie.
Ile możecie dać?
Nic.
To nieco utrudnia negocjacje.
Naprawdę nie trzeba. Ale dzięki.
Dzięki.
Możecie kazać mi spadać, ale...
byłem w podobnej sytuacji.
Nie macie dokąd pójść, co?
I nie chcecie nigdzie wracać.
Spokojnie, nie jestem gliną.
Muszę skoczyć po legowisko dla psa.
- Rozgośćcie się. - Co?
Wnieście te rzeczy do środka,
a potem odpocznijcie, naładujcie telefony. Wrócę za godzinę.
Jeśli tu będziecie, napijemy się herbaty.
Nie musicie mi nic mówić.
Pasuje?
Uznam to za milczącą zgodę.
Chodź, Dee Dee!
Co myślisz?
Nie wiem.
Z roku na rok jest trudniej.
Jak poszło?
Wie już, że June jest zmiennokształtna.
Runa.
- Przepraszam, nawaliłam. - Co tam się stało?
Jestem coraz bardziej skołowana.
Ty chociaż spałeś.
Muszę się przewietrzyć.
W porządku?
Kłamałem.
Coś mi jest.
No co ty.
Powiesz coś więcej?
- Dostaniesz forsę. - Nie o to chodzi.
Nie widziałem cię osiem lat.
Nie chodzi tylko o wynagrodzenie.
Dziewczyna zniknęła.
Nie wiem, co zrobię.
Dzieciaki ze squatu...
będą wiedzieć, dokąd pojechali.
To... dziwne.
Skąd wie, ze go nie okradniemy?
Pewnie uważa, że nie zwiniemy lampy, skoro nie mamy gdzie jej podłączyć.
Hey.
Wiem, kiedy myślisz o mamie.
Steinar znał jej imię. Wie, gdzie jest.
A my nie.
Jesteś tego pewna?
Co masz na myśli?
A jeśli John wie więcej, niż mówi?
O twojej mamie i o tym, co się z tobą dzieje?
Nie rozumiesz.
Powiedziałby nam, gdyby wiedział, gdzie ona jest.
Też czuł się porzucony.
Yeah.
Myślisz, że mogę wziąć prysznic?
Yeah.
Idź. Stanę na czatach.
Dzięki.
June byłaby tu szczęśliwa.
I bezpieczna.
Chcę tego. Tak bardzo ją kocham,
ale nie mogę wrócić do przeszłości i bólu, tak jak tego chcesz.
- Możesz. - Załamię się.
- Oszaleję. - Nie dopuszczę do tego.
Wiem, że trudno odkopać to, co pogrzebane,
ale musisz stawić temu czoła.
Dotyczy to też June. Co jej powiesz?
Wiedząc, że jesteście takie same, jak będziesz ją uczyć?
Czułam to, gdy pierwszy raz wzięłam ją na ręce.
Moje potrzeby były na pierwszym miejscu.
Co ze mnie za matka?
Gdy June tu przyjedzie,
otrzyma to, czego ty nie miałaś:
wsparcie i wzór do naśladowania.
To drugie zależy od ciebie.
Trzy lata.
Harowałam jak wół.
To był najważniejszy dzień,
a on znów jest z nią.
To zapewne moja ostatnia sesja, a on zapomniał.
Przepraszam. Brzmię jak samolubna paranoiczka.
- Nie mów mu o tym. - Dobrze.
Jaki był twój ostatni test?
Oh, the...
Wtedy terapia wyglądała inaczej.
Go on!
To tylko my.
Pewnie już się domyśliliście.
June śpi. Właśnie się położyła.
W porządku.
Potrzebowała tego.
Znalazłeś herbatę?
Dla mnie dwie kostki.
Spoko.
POLICJA ŚRODKOWEGO YORKSHIRE
Na ziemię i 30 pompek.
Jedną za każdy szczęśliwy rok palenia.
Z chęcią, ale mam zjebane płuca.
Wiesz, co cię czeka.
Wejdź. Zamknę drzwi.
- Harry się odzywał? - Nie może tego dalej ciągnąć.
Nie zrobiłby tego Lewisowi.
{an8}NADKOMISARZ
Jak to znosisz?
- Co? - Wiesz, o co pytam.
O awans.
Biuro, cholerny tort... To wszystko miało być twoje.
- I powinno. - A komu to pomoże?
Śmierć od półśrodków. Z tobą tak zawsze.
- Czyli? - Chciałeś tej posady.
Choć raz bądź szczery.
Chodzi o pracę czy nadal o Piątkę z Peninów?
I o Lewisa.
Mackey skończył śledztwo. To słuszna decyzja.
Nie mamy żadnych tropów.
To się nie zmieni nawet po moim awansie.
Chris, zostań. Jestem idiotą.
Bo fajny z niego jest kumpel bo fajny z niego jest kumpel
Bo fajny z niego jest kumpel
I nie zaprzeczy nikt
To ja!
Obudź się.
Ktoś tam jest.
Jesteście wreszcie. No proszę, nabraliście kolorów.
Rozgośćcie się.
To Tom, Skip i Nehal.
A ja jestem Lil.
To niby joga, ale nie wiem, czy się przyjmie.
- Cicho. - Już milczę.
Pomożesz?
- Jasne. - Nie ty.
Uroczo.
All right.
- Masz jakieś imię? - Harry.
A to June, moja dziewczyna.
- Masz piękne oczy. - Bez flirtowania.
Dziś jedziemy do Shoreditch.
Mamy coś dla imprezowiczów.
Dostaniecie 20%. W gotówce.
To łatwa kasa.
Chyba że macie lepszą ofertę.
Znaleziono ich auto w Stratford.
Potwierdziłeś numery?
Jest mocno rozbity.
- Ślady rannych? - Nie.
- Tu masz adres. - Dzięki.
Ładna, nie?
Odebrało ci mowę?
To twoja żona?
Jeszcze nie.
Wiele razy prosiłem.
Zanim się pobierzemy, chce być „idealna”.
Sterczące silikony, za które zapłacił ten jeleń...
To tylko kilka zabiegów.
Widziała mnie w barze
i się zdecydowała.
„Trafił ją piorun”. A może...
Zapaliła się żaróweczka.
Pojedziemy za którymś z nich.
Popytamy.
Tylko na spokojnie.
Chcemy tylko wiedzieć, dokąd pojechali.
To może przyspieszyć sprawę.
Londyn to zbiór małych wiosek, prawda?
Co za dziura.
Zaraz wrócę.
June?
To ja, tata. Jesteś tu?
June?
Była tutaj?
Widziałeś ją?
Tak.
Była tu wczoraj z chłopakiem, ale wyjechali.
Bez bagaży?
Mówię prawdę.
Wyglądało, jakby uciekali. I chyba wiem przed kim.
To dobre dzieciaki.
Byli tutaj.
Ale wyjechali.
Na jej nazwisko.
Załatwiłeś jej kartę?
Pomogłeś jej wszystko zaplanować.
Christine wciąż wydzwania.
Gdzie się podziewasz? Nie możesz tak znikać.
Nie kiwnęłaś palcem. Nie przejęłaś się zniknięciem syna.
Nieprawda.
Znaleziono ich samochód.
Porzucili wrak w Stratford.
Choć nic na to nie wskazuje, nie można wykluczyć,
że są ranni.
Musisz tam jechać.
Jestem w Londynie.
- Nic nie mówiłeś. - Ryan wiedział, dokąd pojechali.
Widziałeś ich?
Wyjechali stąd wczoraj.
Auto znaleziono wcześnie rano.
- Chryste. - Przydajcie się na coś.
Popytajcie w szpitalach,
czy nikt ich nie widział.
Ochrona, recepcjonistki. A ja jadę do was.
Ktoś powinien tam zostać, w razie gdyby wrócili.
Informujemy się o wszystkim.
- O wszystkim. - Zgoda.
{an8}MAMA
Myślisz, że mnie wpuszczą?
Jeszcze ci zapłacą.
Byłaś kiedyś w klubie?
- Nie. - Ale piłaś na mieście?
- Nie. - Poważnie?
Nie ma nic łatwiejszego.
Musisz wiedzieć parę rzeczy. Po pierwsze – tańcz.
Zaufaj mi, będzie fajnie.
I fajnie to wygląda. Po drugie, drink to coś więcej.
To jak umowa.
Facet ci stawia i już się go nie pozbędziesz.
Może chcieć cię dotykać, co nie jest w porządku,
chyba że tego chcesz.
A po trzecie, z dziewczynami jest fajniej.
Nie powtarzaj tego Shane'owi.
W porządku.
- A co zrobi Harry? - Shane zna masę sztuczek.
Wstrzymaj oddech.
- Looks like he's gonna wear the hat. - Yes, I will.
It's a fashion thing. You don't understand.
Na taką reakcję liczyłam.
Szczęściarz.
Lubię Harry'ego. Na pewno nie daje ci odsapnąć.
- To znaczy? - Taki wiek.
Jest jak silnik napędzany seksem.
Nie potrafią myśleć o niczym innym.
Dziewczyny dojrzewają szybciej.
Faza czystego pożądania mija.
Ale nie u mnie. Nikt tego o mnie nie powiedział.
- Na co czekacie? - Na was!
All right.
Powtórzmy jeszcze raz.
Klienci dają mi kasę, a wy im pigułki. Łatwizna.
Tylko się rozdzielcie.
Bez obaw.
Czas na interesy.
W porządku, tygrysie? Proszę.
Uścisk dłoni albo przytulasek.
- Co? - Uścisk albo przytulasek.
- Wybacz. - Spoko, nic się nie stało.
Dzięki, skarbie.
Niezłe.
Są przeuroczy.
Wait.
Zatańczysz?
Na dziś robota skończona.
Teraz możecie się bawić.
Harry?
Co robisz?
Zostaw mnie!
Nie mogę oddychać!
Wszystko gra, June.
Pocałuj mnie!
Co ty wyprawiasz?
- Muszę znaleźć June. - Zaczekaj. Gdzie Lil?
June?
Tak.
June.
To ty?
No chodź.
Już dobrze.
Nie mogę. To niewłaściwe.
To nie ty. Nie mogę.
To nie ja.
Harry.
Co się ze mną dzieje?
June?
Jesteś tu?
Co tu robisz?
Obciągnij mu za mnie.
- Oddychaj. - Wyjdź stąd!
- Oddychaj. - Nie wiem, kim jestem.
Jesteś ze mną.
Nigdy cię nie opuszczę.
Ale musisz na mnie spojrzeć.
Wsłuchaj się w mój głos.
Yeah?
To nie potrwa wiecznie.
To chwilowe.
Yeah?
- Chwilowe? - Tak.
Chwilowe.
Jestem przy tobie.
A ja przy tobie.
To był dobry towar.
Nie wiem, co się stało. Lil znała swoje granice.
Chodź tu.
To nie przez narkotyki.
To moja wina.
Myślałam, że Steinar mi coś zrobił, ale nie ma go tutaj.
To się znów stało.
- Ja jej to zrobiłam. - Nie wiesz tego.
- Wiem. - To wasza przyjaciółka?
Byliście razem? Musimy wiedzieć, co wzięła.
Ma na imię Lil.
- To ecstasy? - Chyba tak.
Wsiadasz?
Harry?
Przykro mi.
Weź to.
- Nie chcę. - Bierz.
Przepraszam, tam jest moja dziewczyna.
Nie ma już miejsca. Będzie w szpitalu Victorii.
Wiesz, do czego jestem zdolna.
Musisz być mi wierna.
Co widzisz w lustrze?
Poradzę sobie.
Przerwać test!
- Harry. - Hey.
- Bałam się, że mnie nie znajdziesz. - Zawsze cię znajdę.
Mnie też zbadali.
Usiądź.
- Podałaś prawdziwe nazwisko? - Tak, ale do pielęgniarki nie pójdę.
- Nie mogę. - Dobrze.
Co z Lil?
Jest w śpiączce.
Więcej nie chcą mi powiedzieć.
Tatę też to spotkało.
Potem nie był już taki sam.
Harry?
Nie chciałam jej skrzywdzić.
- Ani ciebie. - Po prostu...
Nie rozumiem.
Nie rozumiem, co się dzieje.
Ani dlaczego spotyka to ciebie. Nas.
Nie mogę czekać. Muszę się z nią spotkać.
Idź.
Ja tu zaczekam.
Okay.
June McDaniel, 16 lat. Mogła mieć wypadek.
W systemie nic nie ma.
A Harry Polk?
Też nic.
Sprawdzał pan w innych szpitalach?
Chryste!
Znajdziemy ją?
Co się stało?
Moje plecy.
Tak mi przykro.
- Nie, dam radę. - Wiem.
Ale najpierw musimy się tobą zająć.
Harry?
Mamo?
Jesteś ranny?
Nie wiem, czy dam radę.
Jestem za słaby.
Hey.
Już dobrze.
Nie złoszczę się.
- Jadę po ciebie. - Dzieją się dziwne rzeczy.
Po prostu...
Powiedz, gdzie jesteś.
June jest...
inna.
- Co? - Zmienia się.
A ja się zastanawiam,
czy mnie skrzywdzi.
To miłość, skarbie.
Nic nie poradzisz na to, że sprawy idą źle.
To niczyja wina.
Wiem, masz rację.
To nie jej wina.
Wróć do domu.
Gdzie jesteś?
Przykro mi, mamo.
Uściskaj tatę.
Napisy: Karol Radomski