NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc Nie patrz się, nie patrz się
Nowa kryjówka Baudelaire'ów To Gabinet Osobliwości
A Hrabia Olaf Dostaje wyjątkowego ataku złości
Po peryferiach włóczą się lwy Drapieżne i wygłodniałe
Po tym seansie twoje samopoczucie Na pewno nie będzie wspaniałe
Nie patrz się, nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz Powie stanowczo więc:
Nie patrz się, nie patrz się
KRWIOŻERCZY KARNAWAŁ: CZĘŚĆ 1
Nie patrz się, nie patrz się
W Karnawale Kaligariego nie stoją już namioty.
Żaden badacz przemierzający peryferia
nie byłby w stanie stwierdzić, że kiedyś stał tu Karnawał.
Pozostał po nim jedynie niedbale wykopany dół...
spalone szczątki...
i popiół.
W noce takie jak ta
rozmyślam o strasznych potworach czających się w ciemności
i zastanawiam się, która część potwora jest najstraszniejsza.
Niektórzy twierdzą, że zęby, pazury lub sierść,
jeśli jesteś alergikiem.
Moim zdaniem u potwora najbardziej przerażająca jest paszcza.
Gdy znajdziesz się w paszczy, to znaczy, że potwór cię pożarł.
Dlatego powiedzenie „w paszczy potwora”
oznacza „w okropnym miejscu z marnymi szansami na ucieczkę”.
Nazywam się Lemony Snicket i w tym odcinku
trzy razy usłyszycie „w paszczy potwora”,
nie licząc tego, co już mówiłem.
Dlatego radzę wam przestać to oglądać,
nim zrobi się tak strasznie,
że nawet jako widzowie poczujecie się jak w paszczy potwora.
Ta wypowiedź też się nie wlicza.
Nie mamy czasu. Olaf przyjdzie lada moment,
a my jesteśmy w paszczy potwora.
Czemu wróżka?
Bo wróżka to bibliotekarka z dymem i lusterkami.
Zgubiłam was w szkole, ale nie zapomniałam o was ani waszych przyjaciołach.
Po porwaniu Bagiennych
ruszyłam im na ratunek.
Poznałam Snicketa i dołączyłam do WZS.
- Wolontariat Zapalonych Strażaków. - Też chcieli uratować Bagiennych.
Omal się udało w Wiosce Zakrakanych Skrzydlaków,
ale Olaf nas schwytał.
Zawarłam umowę z Esmeraldą, żeby nas uwolniła.
Wyruszyłam na spotkanie z najodważniejszą agentką.
WSZECHWIEDZĄCA MADAME LULU!
Tutaj WZS zbiera informacje.
Madame Lulu nie istnieje.
To alias wolontariusza, który tu stacjonuje.
To się ciągle zmienia.
Poprzednia Madame Lulu pojechała taksówką do szpitala
odzyskać bardzo ważną cukiernicę, zanim zdobędzie ją Esmeralda.
Ale nie wróciła.
A Jacques...
On też nie wróci.
- Próbował nam pomóc. - Był odważny.
Uratowaliśmy Bagiennych.
To wspaniale.
Jesteście wyjątkowymi dziećmi.
Przez Olafa grozi nam niebezpieczeństwo.
Próbuję go przetrzymać do powrotu byłej Madame Lulu.
Ona wie, co robić.
Ale nie wiem, jak długo jeszcze zdołam oszukiwać Olafa.
To super przebranie. Nas oszukało.
Wasze też. Prawie was nie poznałam.
Co nas zdradziło?
Błysk w oku sugerujący bystrość umysłu.
Wolontariusze tak mają.
Madame Lulu...
- Olivio. - Olivio.
Snicket mówił na filmie, że mama albo tata może żyć.
Powiedziałaś Olafowi, że to prawda.
Przykro mi. Powiedziałam tak, by go tu zatrzymać.
Ale skoro Jacques tak uważał,
to musi być prawda. Jego informacje zawsze są dobre.
NIEKOMPLETNA HISTORIA TAJNYCH ORGANIZACJI
Trochę czytałam.
Książka o tajnych organizacjach.
Znalazłaś ją.
WZS ma tajną siedzibę w Górach Grozy.
Jeśli któreś z waszych rodziców żyje, będzie właśnie tam.
- Musimy tam jechać. - Zabiorę was tam.
Siedziba ma być na tej mapie.
- Ale nie jest oznaczona. - Mogę zobaczyć?
Oznaczenia na mapie są jak szyfr.
Niebieska linia to strumień. Zielone domki to obóz.
Wielce Zawiany Szczyt. WZS.
Nie ma tu żadnych oznaczeń
oprócz plamy po kawie, którą rozlał Jacques.
Może nie przypadkiem. Tajna siedziba może mieć tajne oznaczenie na mapie.
Myślę, że kawa oznacza siedzibę.
To niedaleko.
Musimy tam dotrzeć.
Trzeba zaczekać, aż Madame Lulu wróci taksówką.
Wagoniki kolejki mają silniki?
Tak, ale nie działają. Chłodnica się przegrzewa.
Problem z paskiem klinowym.
Trzeba odciążyć silnik, by schłodzić chłodnicę.
Nada się coś długiego i gumowego, ale to zajmie noc.
Wyjedziemy z samego rana.
Spakuję bibliotekę i prowiant na podróż.
Do tej pory zajmę Olafa.
Chciałam wam pomóc,
gdy tylko weszliście do biblioteki.
Straciliśmy tych, których kochamy, ale odnaleźliśmy siebie.
Obiecuję, że jeśli ktoś przeżył pożar, to odnajdziemy tę osobę.
A teraz szybko, zanim wróci Olaf.
Czegoś nie rozumiem.
Rodzice należeli do WZS. Olaf też.
WZS to dobra czy zła organizacja?
Jacques mówił, że kiedyś WZS był dobry.
Gasili pożary, faktycznie i praktycznie.
Doszło do schizmy. Wiecie, co to?
Podział między członkami organizacji.
Jedna strona postanowiła wzniecać pożary.
Pewnej nocy w operze pewna cukiernica...
Panie i panowie, proszę o uwagę!
Szybko.
Czy jesteś w namiocie, przyczepie,
czy męskiej toalecie, umyj ręce i wyłaź!
Tędy, proszę.
Jak wyglądamy?
Wstążka.
SZPITAL SCHNITZEL
Panie i panowie, chłopcy i dziewczęta, dziwadła i normalni ludzie.
Z radością prezentuję
najnowszą atrakcję Karnawału Kaligariego.
To dobrze, bo popcorn jest przedwczorajszy.
To bardzo dobrze.
Przedstawienie będzie jeszcze lepsze i nie tylko dlatego, że wróciłem.
Kto z was tu zgromadzonych słyszał o starożytnej sztuce ciałodziejstwa?
Czarnozdzierstwa.
Magii.
Czarodziejstwa! Chodziło o czarodziejstwo.
Tak! Czarodziejstwo!
Święta racja.
Dziwię się, że mnie słyszałaś, skoro masz coś w uszach, drogie dziewczę.
Co?
To!
- Rewelacja! - Cudo!
To nie robi wrażenia. Ale gołębie...
Serio?
Co ty na to?
Apaszka. Dwie apaszki. Trzy.
- Przerażasz go. - Co?
No dobra.
To hop. Masz swojego gołębia. Nie żyje. Dzięki.
To zrobiło małe wrażenie.
Wiecie, co robi duże wrażenie?
Większe niż 17 apaszek i martwy gołąb.
Uwaga!
Dół z wygłodniałymi lwami.
Panie i panowie, mam dla was specjalną niespodziankę.
Lwy są mięsożerne. Żywią się mięsem.
- Żadna niespodzianka. - Wszyscy to wiedzą.
Ale te lwy od dawna nie jadły mięsa.
Ani kropli jedzenia. Konają z głodu.
- To okrutne. - Niezbyt widowiskowe.
Wróć jutro, panie Malkontencie,
gdy losowo wybierzemy dziwaka z Gabinetu Osobliwości,
by patrzeć, jak pożerają go lwy.
Można dużo dowiedzieć się
o człowieku po tym, jak reaguje na wieść, że kogoś pożrą lwy.
Źli ludzie byliby podekscytowani,
a normalni ludzie przerażeni.
Ktoś może nie potrafić ukryć entuzjazmu,
a kto inny musi go udawać,
bo jest w przebraniu.
Jeszcze inni mogą być przerażeni, ale jednocześnie zauważą coś istotnego.
Coś długiego i skrobiowego pasującego do pewnych sosów,
ale dla wprawnego oka jawiącego się jako rozwiązanie.
Widziałem twoją minę.
- Znalazłaś rozwiązanie. - Tagliatelle grande.
Wielki makaron robiący za bicz?
Nada się na pasek klinowy do kolejki górskiej.
Naprawimy ją nocą, gdy usną.
Kolacja.
Smacznego. To może być wasze ostatnie Tom Ka Gai.
Tom Ka co?
To znana tajska zupa
z kurczaka, warzyw, grzybów, imbiru, mleka kokosowego i ponikła słodkiego.
Czabo starła imbir zębiskami.
Jak na potwora dobrze radzi sobie w kuchni.
Gdyby nie jej dziwność, byłaby dobrą kucharką.
- I tak zostanie szefem kuchni. - Chyba że pożrą ją lwy.
Niezbyt podoba mi się ten plan.
Goście wyglądali na podekscytowanych. To dobry interes.
Wszyscy lubią przemoc.
W połączeniu z niechlujnym jedzeniem.
To nie dylemat.
Nie dajcie się zabić ku uciesze widzów.
Macie lepsze opcje, niż dać się pożreć.
- Niby co? - Wszystko inne będzie lepsze.
Nie wiadomo, kiedy zapuka okazja.
Otwierajcie, dziwadła.
- Szybko. Chcę pogadać. - Lecę, pani Szpetna.
Bądźmy grzeczni.
Rzadko odwiedza nas ktoś normalny.
Będziemy. Nie zrobię żadnej dziwnej pozy.
Będę jeść tylko lewą ręką. Nie... Prawą.
Jestem Esmeralda Gigi Genowefa Szpetna.
Jak widać po mojej sukni, kocham dziwadła.
- To miłe. - Bardzo.
Uszyłam ją, by wyrazić swoją sympatię.
Maskotka na moim barku przypomina garb,
a z tą mordką wyglądam, jakbym miała dwie głowy.
Wygląda pani dziwacznie.
Jestem normalna, nie dziwaczna,
ale chciałam wam pokazać, jak was podziwiam.
Dla mnie jesteście kimś więcej niż pracownikami.
Widzę w was moich dobrych przyjaciół.
Naprawdę tak uważasz?
Oczywiście.
Wolę być z wami niż z największymi sławami.
Nikt normalny nie nazwał mnie przyjacielem.
Ale tak jest. Jesteście moimi dziwacznymi przyjaciółmi.
Dlatego smucę się, że jedno z was zostanie jutro pożarte.
Na samą myśl szklą mi się oczy.
Nie smuć się, dobra przyjaciółko.
Nic nie poradzę.
Ale mam dla was okazję, która może nas uszczęśliwić.
Właśnie mówiliśmy, że okazja może się nagle pojawić.
To święta racja.
Zbierzcie się wokół ogniska. Opowiem wam.
Porąbaliśmy drwa i rozpaliliśmy ogień, jak chciałaś.
Co to za okazja?
Daję wam szansę na opuszczenie Gabinetu Osobliwości
i dołączenie do trupy Hrabiego Olafa.
Normalny facet jak on chciałby pracować z dziwadłami?
Oczywiście.
Olaf ma gdzieś, czy jesteś dziwny, czy normalny,
o ile spełniasz jego zachcianki.
Co za okazja!
Osobliwy entuzjazm.
- Bez urazy. - Spoko.
Żeby dostać się do trupy, wystarczy wykonać proste zadanie.
Morderstwo.
- Brzmi okej. - Powiedziałaś...
Olaf wybierze
dziwadło, które wskoczy do lwów.
Chcę, by ten, kto zostanie wybrany, zamiast skoczyć, wrzucił tam Madame Lulu.
Mamy zamordować Madame Lulu?
To aktorskie wyzwanie,
które pokaże Olafowi, że macie odwagę godną jego trupy.
Rzucenie Madame Lulu lwom na pożarcie nie jest odważne.
To złe i okrutne.
To złe i okrutne dać ludziom to, czego pragną?
Wy chcecie dołączyć do trupy Olafa,
widzowie chcą zobaczyć pożerające lwy,
ja chcę śmierci Madame Lulu.
W sumie brzmi nie najgorzej.
Jutro ktoś z was będzie miał niesamowitą okazję
dać wszystkim to, czego pragną!
Czemu chcesz śmierci Madame Lulu?
Zrozumiesz, gdy dorośniesz.
Może ty nie.
Coś nie tak?
Hojnie oferowałam wam pracę.
To bardzo hojna oferta.
Ale czuję się źle z rzucaniem kogoś na pożarcie.
Zgadzam się.
- Czabo też. - Pewnie w połowie.
Jej wilcza część chętnie zobaczy, jak lwy pożerają Lulu.
- Ja się jaram. - Ja też.
Chcę dołączyć do Olafa.
Spróbujcie przekonać swojego dwugłowego współpracownika.
Powiem tak.
Może Madame Lulu nie zasługuje na pożarcie.
Ludzie nie zawsze dostają to, czego chcą.
Nikt nie wie tego lepiej niż wasza dwójka.
W końcu jesteście dziwadłami.
Prześpijcie się z tym.
Dobra robota.
To ciekawe, że gdy masz się z czymś przespać,
zwykle spać nie możesz.
To powiedzenie oznacza „iść do łóżka,
by coś przemyśleć z nadzieją, że rano objawi ci się rozwiązanie”.
Śpi się znacznie łatwiej, gdy wszystkie decyzje są już podjęte.
Strasznie zaniedbane. Będzie trudno.
- Co jest? - Wstążka ze szpitalnej opaski zaginęła.
To się nada?
Wioletka martwiła się kolejką
i tym, czy zdoła ją naprawić tagliatelle grande
pod osłoną nocy.
Słoneczko, usuń bluszcz.
Podaj mi obcęgi i klucz półcalowy.
Przyjrzę się silnikowi.
Klaus martwił się mapą Madame Lulu
i tym, czy wyznaczył dobrą trasę przez góry.
Słoneczko martwiła się długą drogą
i tym, czy Olivia spakuje wystarczająco prowiantu.
- Lwy też dziś nie śpią. - Nie brzmią drapieżnie, tylko smutno.
Są głodne.
Żal mi ich.
Nie powinny głodować dla widowiska.
Esmeralda miała rację.
Ludzie nie zawsze dostają to, czego chcą. Lwy też nie.
Nie rozumiem,
czemu Hugo, Colette i Kevin chcą dołączyć do złych ludzi.
Może chcą być traktowani jak normalni.
Może dlatego trupa Olafa wydaje się atrakcyjna.
Myślą, że nie mają innego wyjścia.
Więc mamy szczęście. Wiemy, dokąd iść.
Baudelaire'owie martwili się tajną siedzibą w górach
i tym, czy któreś z rodziców żyje i tam czeka.
Możesz skrócić makaron?
A powinien ich martwić Olaf,
który również nie spał.
Posłuchaj ich. Co za głód. Niezaspokojone pożądanie.
Biedactwa.
Niedługo się najedzą.
Pomówmy o tym, gdzie jest matka albo ojciec Baudelaire'ów.
Mówiłaś, że powiesz jutro.
Już po północy, czyli jest jutro.
Wróć rano, mój Olafie. Duchy przemawiają, gdy przemawiają.
Oby.
Jestem cierpliwy, ale cierpliwość jest jak ostry obcy akcent.
Może się wyczerpać.
Zaczekaj. Duchy zesłały mi wizję.
Tak. Zrobiłeś coś strasznego szlachetnemu człowiekowi.
Widzę nazwisko.
Jacques Snicket.
Jacques Snicket wszedł mi w drogę.
Spytaj duchy, jak to się skończyło.
A to co?
Rozbiła mi się kula. Dobrze, że kupuję hurtowo.
Masz jakichś gości ze Szpitala Schnitzel?
Nie, skąd.
Przystojny Olaf to pierwszy gość Madame Lulu od dawna.
Czyżby?
SZPITAL SCHNITZEL
To skąd to się tutaj wzięło?
Niezbadane są drogi duchów.
A Madame Lulu była niedawno na badaniach.
Regularne badania to podstawa.
Widzimy się jutro, mój Olafie.
Na sto procent.
DZIWADŁO ZOSTANIE POŻARTE!
Dobra robota!
- Gratulacje. - Dzięki.
Powinniśmy dać radę dojechać w góry.
Udźwignie całą bibliotekę?
Sprawdźmy.
Kolejkami górskimi jeżdżą normalne dzieci.
No to jazda.
Baudelaire'owie doświadczyli w życiu niewielu radosnych chwil.
Ta nie była jedną z nich.
Ale niewiele brakowało.
Gdy spotkasz wolontariusza,
potwierdzisz jego oddanie przez hasło.
„Świat jest cichy tu”.
Brzmi to tajemniczo niczym motto tajnej organizacji
albo coś, co mówi nieznajomy taksówkarz,
zachęcając cię do ratowania świata.
Poniesiemy straty.
Być może nigdy do końca nie zwyciężymy.
Być może tymczasowo polegliśmy, ale nie znikniemy,
dopóki żyją szlachetni, oczytani ludzie...
- Oddani sprawie. - ...oddani sprawie.
Dokądś się wybieracie?
Tu jesteś, mój Olafie. Wcześnie przychodzisz.
Duchy wciąż śpią niczym leniwe kozy.
Strzel sobie poranne winko z panią Esmeraldą
i wróć za jakąś godzinkę.
Duchy będą wtedy gotowe na przepowiednię.
Nie potrzebuję dziś przepowiedni.
- Nie? - Nie.
Plany się zmieniły.
Mam własne przedstawienie. Spójrz, jakie tłumy do mnie walą.
Do lwiego dołu tędy, proszę.
Wy też.
Przemoc i niechlujne jedzenie!
Ktoś widział wielki makaron szefa?
Pani Bass, to dziwolągi!
Nie mów głośno mojego nazwiska. Jestem zbiegiem.
Przepraszam, ekscytuję się.
Piszą, że dziwadło zostanie pożarte.
Mam nadzieję.
Od napadu na bank nie mam żadnych rozrywek.
Jestem głodna zabawy.
Podobno lwy też są głodne.
Mówiła pani o banku?
Panie i panowie,
nadchodzi najbardziej ekscytujący dzień waszego życia.
Witam, witam...
na wielkim finale Karnawału Kaligariego!
Dziękuję.
Oto wasz prowadzący, Hrabia Olaf.
Ale nie ten Hrabia Olaf z gazet,
który nie żyje.
Kto by pomyślał, że jest tylu Hrabiów Olafów z jedną brwią.
Obaj jesteśmy bardzo przystojni. Ale dość o mnie.
Panie i panowie, w tym dole kłębią się dwa wygłodniałe lwy.
Na skraju tego samego dołu stoi pięć pysznych dziwadeł.
Ostatni dzień w tych ciuchach.
Lada moment będę częścią trupy Olafa.
Wrzucisz Madame Lulu do dołu?
Zrobię wszystko, by nie być już dziwadłem.
Przyjrzyjcie się tym oto dziwadłom.
Spójrzcie na ohydny garb Huga.
Chichrajcie się ze spazmatycznych kontorsji Colette.
Rechoczcie z absurdalnej oburęczności Kevina.
Natrząsajcie się z Beverly i Elliota, dwugłowego dziwadła.
I śmiejcie się do rozpuku z wilkołaka Czabo.
Facet z opryszczką?
Kobieta z workiem forsy?
Nie jestem dziwadłem, tylko widzem.
Mam problem dermatologiczny.
To nie worek forsy, tylko sprawdziany z algebry.
Mam gdzieś, kto wpadnie. Oby mieli klownów.
Lubię tych smutnych.
Panie i panowie, pora rozpocząć ceremonię wyboru.
Imiona każdego z dziwadeł
zostały zapisane na karteczkach,
które zostały złożone i umieszczone w pudełku trzymanym przez tę uroczą damę.
Nie jest zbyt urocza.
Improwizujcie. Wymyślimy coś.
Panie i panowie,
wylosuję za chwilę karteczkę,
rozłożę ją i przeczytam na głos imię dziwoląga.
Wyczytane dziwadło wejdzie na tę deskę,
wskoczy do dołu, a my będziemy patrzeć, jak pożerają go lwy.
Albo ją.
Zanim zaczniemy, jakieś pytania?
Dlaczego to pan wylosuje imię?
Bo to był mój pomysł.
Czy to legalne?
Co? Nie psuj zabawy, mały.
Jeśli masz zadawać trudne pytania, zaczekaj w aucie.
Panie i da-da-da. Oto sięgam dłonią do pudła.
Wyciągam karteluszek
i rozwinę go wolniutko, by zwiększyć napięcie.
Dorosły facet rozwija kartkę. To zachwycające.
Nauczyłem się zachwycać publikę w teatrze regionalnym.
Panie i panowie,
rozwijam pierwsze zagięcie karteczki.
Czuję moralny niepokój.
Chyba że to przez zjedzenie hot doga z ziemi.
Właśnie odwinąłem drugie zagięcie kartki!
Zostało tylko pięć... Cztery zagięcia.
Będzie strasznie?
Spokojnie. Pisali, że jest to
- zabawa familijna. - Trzy!
Na pewno lwy pożrą kogoś, kto na to zasłużył.
- Nikt na to nie zasługuje. - Może oprócz Olafa.
Myślisz o tym co ja?
Nie podoba mi się to, ale tak.
Odgiąłem kolejne zagięcie, które było ostatnim!
Co to...
Panie i panowie,
dzisiejszy szczęśliwy dziwak udowadnia, że co dwie głowy, to nie jedna.
Beverly, Elliocie, podejdźcie tutaj.
- To okropny czyn. - Mamy wybór?
Dziękujemy. Jesteśmy zaszczyceni.
Nie ma za co.
Wskakujcie, żebyśmy mogli popatrzeć, jak pożerają was lwy.
Wskakujcie!
Coś nie tak?
- Tak sobie myśleliśmy... - Obiema głowami.
Czy od dziwadła wskakującego do dołu nie byłoby ciekawsze...
Wepchnięcie dziwadła do dołu?
To byłoby bardziej brutalne.
Zróbcie tak!
Chciałabym zobaczyć, jak ktoś rzuca dziwadło lwom na pożarcie.
Też chcę zobaczyć kogoś wpychanego do dołu.
A kto miałby wykonać takowe niebezpieczne zadanie?
Może ty?
Jesteś gwiazdą wieczoru.
To fakt!
Chcę zobaczyć, jak prowadzący wrzuca dziwadło do dołu!
Z przyjemnością.
To zaszczyt, że o to prosicie.
Niestety nie mogę podejść bliżej.
- Czemu nie? - Mam alergię na koty.
Serio?
To szef ma na coś alergię?
Mam pomysł! Madame Lulu,
ty popchnij dziwadło.
Właśnie!
W końcu jesteśmy tu dziś dzięki Madame Lulu.
Co wy na to, fani przemocy?
Zobaczmy, jak Madame Lulu wrzuca Beverly i Elliota do dołu!
Walnijcie ją! To ją zmobilizuje.
Nie ma takiej potrzeby, proszę.
Niepokój wprost mnie rozdziera.
- Co teraz? - Nie wiem.
Żadnego szeptania.
Zwiększamy napięcie.
Napięcie jest już wystarczająco zwiększone.
To chwila, na którą czekaliśmy.
Jeśli Madame Lulu zabraknie odwagi,
wolontariusz, który ją zastąpi, dostanie specjalną nagrodę.
Ja mam odwagę! Kevin i Colette też!
Odważne dziwadła? Wolne żarty.
Jesteśmy odważni.
Hrabio Olafie, pozwól nam tego dowieść, a potem nas zatrudnij.
- Zatrudnij? - Wspaniały pomysł!
Ja to zrobię!
Nie! Ja!
Ja! Obiema rękami!
Ja! Nie chcę pracować z dziwolągiem!
Zrobię to dla Esmeraldy!
Mnie się należy nagroda. Żyję z pensji nauczyciela.
Niech lwy żrą obojętnie kogo. Po prostu chcę poczuć, że żyję!
Nie wiedziałem, że widzowie uczestniczą w show.
Dłużej nie wytrzymam.
Zaraz sam kogoś popchnę.
Zaufajcie mi.
- Nie! - Uciekajcie!
- Ale... - Będę tuż za wami.
Ciągle byłam tuż za wami.
Uciekajcie!
Nie jesteś wróżką, tylko szkolną bibliotekarką!
Jestem kimś więcej. Wolontariuszką.
Dziękuję, że się zgłosiłaś.
Pora odebrać nagrodę.
Osobiście nie poznałem Olivii Caliban, ale wiem, że mój brat ją kochał.
Że była uzbrojona w ciekawość, kompas moralny
i starannie dobraną kolekcję książek.
Była więc taka jak wielu znanych mi bibliotekarzy.
Była odważną i szlachetną osobą.
Nie zasłużyła na to, by znaleźć się w paszczy potwora.
- To brzmiało jak... - Olivia.
To nasza wina. Chcieliśmy zepchnąć Olafa.
Nie myślmy teraz o tym. Musimy stąd uciec.
Myślałem, że widok osoby pożeranej przez lwa będzie fajny,
ale to było...
- Straszne. - Przerażające.
- Niechlujne. - To mogłem być ja.
Albo ktoś z nas.
- Chcę do domu. - Ja też.
Książka.
Olivia obiecała, że ją znajdzie.
Była wspaniałym człowiekiem i doskonałą bibliotekarką.
- Przedstawienie ciągle trwa. - Olaf.
Co tu robicie, tchórze?
Są tchórzami,
ale i tak dostaną posady w trupie.
To wspaniałomyślna oferta,
ale na co ci tchórze w trupie?
Nigdy nie wiadomo, kiedy straci się wspólnika.
Spójrzcie na Madame Lulu.
No i nie macie wyboru.
Właśnie palimy Karnawał. Zaczęliśmy od kolejki górskiej.
Sami zobaczcie.
Nie.
Jeśli nie dołączycie do nas, dokąd pójdziecie?
Dokąd jedziecie?
MAPA REGIONU
No proszę.
Dawaj.
Nie widziałem jej od lat.
Brązowej plamy? Widziałeś ją rano.
Plamy szyfrującej.
Niepostrzeżenie oznacza tajną lokalizację.
A ta plama wskazuje tajną siedzibę WZS.
Nie byłem tam od lat. Od balu maskowego,
na którym nie zdołałem zrzucić z klifu kobiety w stroju ważki.
Jej skrzydła działały.
Mapa do siedziby WZS.
Pewnie tam kryje się osoba, która przeżyła pożar.
Wygląda na to, że Madame Lulu jednak udzieliła nam odpowiedzi.
Będę za nią tęskniła.
Pakujcie manatki, kociaki. Jedziemy w Góry Grozy.
Ciekawe, czy Lulu ma tu coś przydatnego.
Nie widzę nic takiego.
Myślę, że kłamiesz.
Druga głowa mówi prawdę.
To co tu robi ta skrzynka z jedzeniem?
Jedzenie przyda się w długiej podróży.
Czabo gratuluje przenikliwości. Nie zauważyliśmy.
Dlatego jestem szefem i każę wam zanieść tę skrzynkę do auta.
Ale najpierw podpalcie ten namiot.
Naprawdę?
Tak. Jesteście teraz jednymi z nas, dziwadła.
Naprawdę podpalcie namiot.
Naprawdę zniszczcie te notatki
i resztę gratów Madame Lulu.
Po wszystkim spotkamy się w samochodzie.
Czabo, idziesz ze mną.
Woli zostać z nami.
Mam głęboko gdzieś, co woli Czabo.
Ja tu rządzę, nie ta pierwotna bestia.
Chodź. Przestań warczeć.
Dobry wilczek.
Macie szczęście, że jest tu tyle książek i taśm.
Są łatwopalne.
Spalcie namiot.
Potem wraz z wilkołakiem dołączycie do mej aktorskiej trupy.
To paląca potrzeba.
Nie pojedziemy z Olafem.
Ma już Słoneczko i spalił nasz środek transportu.
Tylko z nim dostaniemy się w góry.
Jeśli podpalimy namiot, będziemy tacy jak on.
A jeśli nie, nie dowiemy się, czy mama albo tata żyje.
Wiem, jak się czujecie.
Mój pierwszy raz też był trudny.
Pomogę wam.
Bierzcie jedzenie.
Pojedziecie w wozie z pamiątkami.
Pociągniemy go za autem.
Przez nowych rekrutów zrobił się tłum.
Wbijasz mi hak.
Do bagażnika, dziwadła.
Zawiążę Diabelski Jęzor. Będzie lepiej trzymał.
Co za ulga. Nie mam pojęcia, co robię.
To było straszne.
Ktoś zgłosił, że Baudelaire'owie są na Karnawale,
ale widziałem tylko dziwadła i wróżkę, którą pożarły lwy.
Potem wszystko spłonęło. Dobrze, że bilet był gratis.
Wracam do domu, ale muszę gdzieś zajechać.
Wiozę nauczycielkę,
która nalega na prywatną wycieczkę po banku.
Depozyt?
Wypłata.
Co na obiad?
Jedziemy w stronę zachodzącego słońca.
Dopiero popołudnie.
Nie w tym rzecz.
Rzecz w tym, że niedługo będziemy bardzo bogaci.
A Baudelaire'owie będą bardzo martwi.
Słoneczku będzie dobrze u Olafa?
Nikomu nie jest dobrze u Olafa.
Ale to tylko do gór.
Gdy znów będziemy razem,
uciekniemy do siedziby WZS.
Jak myślisz, co tam zastaniemy?
PAMIĄTKI
Czasem historia ucina się przed końcem.
Pozostają pytania, niezamknięte wątki i niepokojące tajemnice
pokrywające świat niczym śnieg.
Jak dym z podejrzanego pożaru.
Larry Twój-Kelner.
Osoba, która przeżyła pożar, jest w drodze do siedziby. Jadę tam.
To dym?
Osobiście niepokoi mnie obecny los Baudelaire'ów
oraz to, co pozostało mi odkryć.
Na przykład los taksówki mojego brata czy lokalizację pewnej cukiernicy.
Oraz tożsamość poprzedniej Madame Lulu,
mimo że źródła informują, że dobrze znam tę kobietę.
Życie w niepewności frustruje.
Ta niewiedza, co czai się za kolejnym zakrętem.
Możesz czuć się jak na skraju klifu,
nie wiedząc, czy spadniesz,
jak ostre są skały, czy będziesz mieć czas, by krzyknąć.
Ale życie już takie jest.
Żyjemy na skraju niepewności.
Beverly, Elliot, naciśnijcie czerwony przycisk i mówcie.
- Mówimy. - Wyjrzyjcie przez okno.
- Wyglądamy. - Drugie okno.
- Nie! - Co wy robicie? Przestańcie.
Wróżka nie musiała mówić mi, gdzie kryją się Baudelaire'owie.
Sam się domyśliłem.
Przepowiem wam przyszłość.
Spora dawka cierpienia i długi upadek na samo dno.
Wiecie, jakie to uczucie? Bo ja wiem.
Ale moja przyszłość jest świetlana.
Odcinam się od porażek z przeszłości.
Łapiecie?
Dosłownie odcinam linę, która...
Na pewno załapali, kotku.
Żegnajcie, Baudelaire'owie.
Słoneczko!
I oto lecą w dół, prosto do paszczy potwora.
Napisy: Małgorzata Fularczyk