NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc Nie patrz się, nie patrz się
Nowa kryjówka Baudelaire'ów To Gabinet Osobliwości
A Hrabia Olaf Dostaje wyjątkowego ataku złości
Po peryferiach włóczą się lwy Drapieżne i wygłodniałe
Po tym seansie twoje samopoczucie Na pewno nie będzie wspaniałe
Nie patrz się, nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz Powie stanowczo więc:
Nie patrz się, nie patrz się
KRWIOŻERCZY KARNAWAŁ: CZĘŚĆ 1
Nie patrz się, nie patrz się
Dla Beatrice –
Nasza miłość złamała mi serce,
a twoje zatrzymała.
POZDROWIENIA Z GÓR GROZY!
SIEDZIBA WZS
PRZESZŁOŚĆ,
CO OZNACZA TUTAJ:
„PRZED NARODZINAMI DZIECI BAUDELAIRE'ÓW”.
WZS
OLAF WIE
Jestem Larry Twój-Kelner. Jajko faszerowane?
Witam, witam. Czemu nie, czemu nie.
Mamba Zła to jeden z najbardziej jadowitych węży na świecie,
dlatego tresuję je do przesyłania tajnych wiadomości.
Niech pan coś powie, doktorze Montgomery.
Jak mawia mądry i zaskakująco rozmowny
tybetański mnich-wąż, życie to ezoteryczna enigma.
Georgina! Wyglądasz cudnie. Jak ty zawsze przyprowadzasz megaprzystojniaków?
Nie dlatego, że ich hipnotyzuję.
To niemoralne, nigdy bym tego nie zrobiła.
Gustawie, bądź tak miły i podaj mi coś do picia.
Dobrze, moja droga.
Ike. Czyż to nie wspaniałe?
Nasza tajna organizacja wreszcie ma siedzibę.
Czuję się odważna i silna.
Zbudujmy dom na skraju klifu
i używajmy interpunkcji, jakby nie było zasad!
- Załóżmy rodzinę. - Co powiedział Marvin Gaye?
„W tej chwili”.
Czuję nadchodzący niepokój.
A jakże.
Wszyscy cieszą się piwem, a mój brat tęskni za dziewczyną.
- Powinna już tu być. - Beatrice umie sobie radzić.
Nie bała się zdobyć Góry Grozy, mając tylko paczkę gumy i widelczyki.
- Nawet gdy orzeł... - Dolewkę?
Nie pomoże. Może się mylimy?
- Dokończ. - Żadna grupa ludzi,
nawet szlachetna i oczytana...
Nigdy nie wiadomo...
- ...nie ugasi wszystkich pożarów. - ...kiedy piwo rozwiąże twoje problemy.
OLAF WIE
Widziałeś piękną kobietę w stroju ważki?
- Jest tam. - Beatrice!
Hrabia Olaf jest...
Sam. Zdesperowany. Pokonany.
Nie sądziłem, że kiedyś użyję tych słów w stosunku do siebie.
Kotku! Może powinieneś zwolnić?
Najpierw sieroty wymsknęły się z moich szponów,
a teraz okazuje się, że jedno z rodziców może żyć.
Wiecie, jak to jest, gdy życie wymyka wam się spod kontroli,
jakby kierowały nim kaprysy nieprzewidywalnego szaleńca?
Nie mam pojęcia.
Być może nie trafiło wam się
takie nieszczęście jak leżenie w bagażniku złoczyńcy.
Nazywam się Lemony Snicket
i przeżyłem okropny bal maskowy, gdy tajna wiadomość
dotarła zbyt późno, by uratować moją ukochaną.
Wiem, jak to jest, gdy życie wymyka się spod kontroli,
jakby kierowały nim kaprysy nieprzewidywalnego szaleńca.
Baudelaire'owie czuli to samo
w aucie Olafa, zastanawiając się, dokąd jadą.
Dokąd jedziemy?
Karnawał Kaligariego.
I nad tym, co zrobią, gdy Hrabia Olaf otworzy bagażnik.
To mają być problemy?
Nigdy nie znajdę cukiernicy na peryferiach.
Czuję się równie żałośnie, co lwy, które minęliśmy.
Oby Madame Lulu coś poradziła,
bo inaczej zjadę z klifu.
MADAME LULU WIE WSZYSTKO!
Wino pomoże nam się rozluźnić.
- Tak. Wino. - Przynieś merlota z bagażnika.
Picie za kierownicą? Oszalałyście? To bezmyślne.
Chociaż strasznie mnie suszy. Ale to poczeka.
Jeśli Madame Lulu jest prawdziwa, upolujemy żyjących Baudelaire'ów.
Wzniesiemy toast każdą ilością wina.
Od razu mi lepiej.
Całe szczęście, że Olaf nie pije za kierownicą.
I że są tu dziury i możemy oddychać.
Mamy szczęście, że uciekliśmy z pożaru.
I że Olaf nie odciął ci głowy.
Mieliśmy szczęście.
Ale może nam się skończyć, gdy dotrzemy do Karnawału.
Musimy wymyślić, co robić, gdy dojedziemy.
KARNAWAŁ KALIGARIEGO
Dojechaliśmy.
Ten karnawał nie wygląda zbyt modnie.
Zardzewiała kolejka i namioty.
Na pewno będziemy tu bezpieczni? Nie ma gdzie się ukryć przed policją.
Czemu mamy się ukrywać?
Nikt nie szuka trupa,
a Dziennik Punctilio opublikował mój nekrolog na pierwszej stronie.
„Zaskakująco mała frekwencja...”
Musimy tu zostać tak długo, aż Madame Lulu odpowie na nasze pytania.
Gdzie są Baudelaire'owie? Czy ktoś przeżył pożar?
Spytaj o cukiernicę.
Mamy wierzyć komuś, kto mieszka w namiocie?
To nie jest zwykły namiot. Spójrz.
To znak, że to dobra droga. Chodźmy.
- Albo że zła... - To kiepski moment.
Witam w Karnawale Kaligariego.
Madame Lulu cię oczekiwała.
Oczekiwałaś mnie?
Miałam wizję, że odwiedzi mnie przystojny nieznajomy.
- I jego dziewczyna? - Jej nie widziałam.
Czysto.
To muszą być Góry Grozy.
Rodzice obiecali nas tu kiedyś zabrać.
Co jeśli któreś z rodziców przeżyło pożar?
Olaf w to wierzy, więc przyjechał do wróżki.
Nie ma dowodów, że wróżki są prawdziwe.
Ta może być wyjątkowa.
WZS. To dobry czy zły znak?
Musimy ich podsłuchać.
Kto chce usłyszeć przepowiednię wróżki, proszę?
- Ja. - Ja pierwsza. Jestem najstarsza.
- Nie. Ja. - A ja bardziej doświadczony.
Bycie pierwszym niebezpiecznie często opiera się na patriarchacie.
Nie ma co się kłócić.
Przepowiem przyszłość wszystkim za rozsądną stawkę grupową.
Ty... doświadczyłeś wielkiej straty.
- Fakt. Straciłem włosy. - Twoja siostra na ciebie liczy.
Skąd wiedziała?
Ty... Nie wiem, o co z tobą chodzi.
Rozumiem.
Twoja siostra na ciebie liczy.
Moja siostra?
- Jesteś farbowaną blondynką. - Udowodnij.
Wspaniała sztuczka, Lulu.
Byle hochsztapler by to odgadł.
Powiedz mi coś, co potrafi wyczytać tylko prawdziwa wróżka.
Sprowadza cię tu seria niefortunnych zdarzeń.
Mów dalej.
Adoptowałeś trzy sieroty. Jedną próbowałeś poślubić,
póki ci się nie wymsknęła faktycznie i praktycznie.
Podążyłeś za nimi do herpetologa,
którego oszukałeś i zamordowałeś.
- Skąd... - Potem udałeś się nad jezioro
poza sezonem, nad którym nawiązałeś romans
zakończony zdradą i pijawkami.
Spaliłeś byłą kochankę w starym tartaku
i zostałeś nauczycielem, któremu nie płacono za nadgodziny.
- Rany! - Poznałeś partnerkę w apartamencie
i zabiłeś starego wroga w mieście kruków.
Dobrego, szlachetnego człowieka.
Jego słowa nawiedzają cię zza grobu
i nawet wizyta w szpitalu ci nie pomogła.
Wywołujesz pożar po pożarze, ale to nigdy nie wystarcza,
gdyż czas leci jak zatruta strzałka, a przeznaczenie więzi nas wszystkich.
Zasłużyłaś na swoją reputację. Powinienem przyjechać wcześniej.
To tylko namiastka mocy Madame Lulu.
Widzę, że masz wielkie pytania.
A na takie pytania odpowiada kryształowa kula.
Myślałam, że kryształowe kule są równie sztuczne, co twoje rzęsy.
Nie. Są równie prawdziwe, co klejnoty na twoim małym pierścionku zaręczynowym.
Jak ona działa?
Trudno to wyjaśnić, proszę.
- Spróbuj. - Dobra.
Raz dziennie, gdy odzywają się duchy, można zadać kuli jedno pytanie.
Duchy przybywają wśród dymu i ognia, by dać odpowiedź
na ważne pytanie.
Brzmi autentycznie.
Wcale nie! Brzmi sensownie.
Powiedz mi, mój Olafie.
Czego pragnie twoje serce?
Spytaj, gdzie są sieroty.
I cukiernica.
To proste. Nadstaw ucho, Madame Lulu.
To kolczyk, ale niech będzie.
Czy któreś z rodziców Baudelaire'ów przeżyło pożar?
Rano uzyskasz odpowiedź.
Rano?
Tak działa kula. Zmiana dzienna, zmiana nocna. Jak fabryka.
Co mamy robić przez noc?
Wzniesiemy toast. Za odpowiedzi na wszystkie nasze pytania.
Za rozsądną stawkę grupową.
Bierzcie wino z bagażnika!
Co mam robić?
Zadzwonić do niej? A jeśli odbierze ojczym?
Ciekawe, czy wciąż się wścieka.
To dziwne. Madame Lulu wie o nas wszystko.
Nie z kryształowej kuli.
Czary to bujda, ale skądś musiała wziąć informacje.
Może wiedzieć, czy ktoś przeżył.
Czekać do rana?
Nie możemy czekać. Olaf może nas znaleźć.
No i po okolicy krążą wygłodniałe lwy.
SZUKAMY DZIWOLĄGÓW
Szukają pracowników do Gabinetu Osobliwości.
Dzięki pracy moglibyśmy zostać i dowiedzieć się, co wie Lulu.
Nie wyglądamy osobliwie.
Mam pomysł.
To farba do twarzy.
I za duże ubrania.
Pomalujecie mnie?
Myślałem, że w tym wieku będę miał wina, ile zechcę.
Mama mówiła mi, że będę gwiazdą.
Mało o niej mówisz.
Nie była moją matką, tylko właścicielką barki.
Ustaliliśmy, że gdy skończę 28 lat, będę żył w zamku zbudowanym z sukcesu
i czytał pochlebne recenzje na swój temat
w łożu z pieniędzy.
Że będę szczęśliwy.
- Fascynująca historia, mój Olafie. - Twój Olafie?
Ale już pora spać, proszę.
Kryształowa kula musi odpocząć, zanim magicznie odpowie rano na pytanie.
Co to za duża, tajemnicza szafa?
Nie zbliżaj się do Gabineciku Kaligariego.
Słyszałaś coś?
Kto to może być o tej porze?
To pewnie stado wygłodniałych lwów.
Pokażcie się, kimkolwiek jesteście.
To wy.
Kim, proszę, jesteście?
Jesteśmy trójką... dwójką dziwadeł, które szukają pracy.
Z tymi dwiema głowami jesteście paskudni.
Za późno na przesłuchanie. Wróćcie rano.
Bzdura. Jestem mistrzem przesłuchań.
Lulu, pozwól mi przesiekać, nie, przetrzepać...
Przesłuchać te dziwadła do przedstawienia.
Za mną.
Oprócz zacięcia się papierem kilka razy
lub sytuacji, gdy najgorszy wróg dostaje darmowe lody,
jednym z najgorszych doświadczeń jest rozmowa o pracę.
- Mówiliście, że jak się nazywacie? - Nie mówiliśmy.
Od momentu przedstawienia się...
Beverly, a to moja druga głowa Elliot.
...bierzecie udział w rytuale,
który najpewniej będzie podły i upokarzający.
Życie z dwiema głowami musi być trudne.
Bardzo trudne. Znalezienie ubrań to horror.
Ładna koszula.
Mam taką samą, ale mniej brudną. Jest bardzo modna.
Dziwadła też lubią modę.
Miewacie problemy z jedzeniem?
Właśnie.
Często każą wam wykonywać bzdurne zadania
i nie możecie odmówić.
Cóż...
Zobaczmy, jakie to trudne.
Zjedzcie tę kolbę kukurydzy, wy dwugłowe dziwadła.
Będą was obserwować, a wy będziecie udawać
większy entuzjazm niż ten rzeczywisty.
- Patrz! - Nie umieją jeść kukurydzy!
Ale dziwadła!
Będą was oceniać,
co oznacza serię testów przeprowadzanych
wyłącznie w celu upokorzenia.
Podnieście kukurydzę ze stołu, dziwadła.
W rozmowie o pracę najgorsze jest to,
że najpewniej wywoła u was rozpacz,
czy od razu was odrzucą
i zostaniecie bezrobotni
na życiowym pustkowiu, płacząc i biadoląc,
czy was zatrudnią
i znajdziecie się na życiowym pustkowiu,
płacząc i biadoląc w zamian za pensję.
Najzabawniejsza rozmowa o pracę, jaką widziałem.
Musisz ich natychmiast zatrudnić.
Publika lubi niechlujne jedzenie. Coś o tym wiem.
A to co?
Jakieś dzikie niemowlę.
To Czabo, wilkołak.
Matka była łowczynią i zakochała się w wilku.
To ich dziecko.
Nie wiedziałem, że to możliwe.
Może dziecko też śmiesznie je.
Czabo!
Jest dzika.
Ludzie lubią przemoc. Czabo też ma tę robotę.
Na jutrzejszym przedstawieniu Beverly i Elliot będą jeść,
a mała wilczyca zaatakuje publiczność.
Jakieś pytania?
Pewnie, że nie. Mają szczęście, że znaleźli pracę.
Gdyby nie Karnawał, pracowaliby w HR
z innymi dziwadłami.
Jesteś równie mądry, co przystojny, mój Olafie.
- Przystojny? - To termin biznesowy, proszę.
Zgłoście się do Gabinetu Osobliwości,
gdzie dostaniecie miejsca noclegowe.
Oraz ubezpieczenie, chociaż najbliższy szpital jest...
- Spalony. - Nieczynny.
No to sio.
Chyba że jesteście głodni. Mamy dużo kukurydzy.
My zjemy je jak normalni ludzie, ale wy dziwaki nie jesteście tacy jak my.
Nie tacy jak my!
- Nie tacy jak my! - Jedni z nas!
Nie krzycz, Hugo. Widzimy ich.
Po prostu się cieszę. Nieczęsto ktoś do nas dołącza.
Mamy nową Madame Lulu.
Cicho. Przeszkadzacie mi w medytacji.
Wizualizowałem sobie świat, w którym jestem normalny,
a nie obleśnym dziwadłem jak teraz.
- Popcornu? - Nie lubimy już kukurydzy.
Nie dziwię się wam. Jest wam prawie tak źle jak mnie.
Ludzie zawsze się na mnie gapią.
Przez twoją estetyczną twarz?
I symetryczną szczękę?
Miło, że to ignorujecie.
Trzymam popcorn w dwóch równie silnych rękach.
Śmiało, mówcie. „Kevin, oburęczne dziwadło”.
Oburęczne?
Czyli jesteś prawo- i leworęczny?
Słyszeliście o mnie.
Przyjechaliście na peryferia,
żeby gapić się na kogoś, kto umie pisać obiema rękoma?
Po prostu znam znaczenie tego słowa.
Wiedziałem, że będziecie mądrzy. Macie podwójne mózgi.
To lepsze niż garb. Może i macie dziwne głowy i ręce,
ale przynajmniej wasze barki są zwyczajne.
Na co komu dobre barki, skoro ma dwie ręce,
którymi można używać i noża, i widelca?
Wiem, że bycie dziwadłem bywa dołujące,
ale przynajmniej macie lepiej niż ja.
Jestem Colette. Możecie się ze mnie śmiać.
W końcu jestem kontorsjonistką.
- Kontorsjonistką? - Umiem wygiąć się w dziwaczne pozy.
Widzicie? Ale ze mnie dziwadło.
Brawo!
Uważam, że to super. Słoneczko... Czabo też.
To miłe, ale wstydzę się tego, że jestem kontorsjonistką.
To czemu nie możesz poruszać się normalnie?
Bo jestem z Gabinetu Osobliwości.
Nikt by nie płacił za normalne ruchy.
To dylemat. Podczas pokazu
publiczność będzie chciała zobaczyć dziwne pozy Colette,
Kevina piszącego obiema rękami
i mnie zakładającego kurtkę.
Przecież nie musicie tego robić.
Mówisz jak stara Madame Lulu. Nalegała, byśmy poszli na studia.
Chciała opłacić czesne.
Ale bylibyśmy tam dziwakami.
Co innego możemy robić?
Idę zrobić popcorn na przedstawienie.
Ja porobię ludziki z wyciorów
do naszego sklepiku.
Ja zajmę się marketingiem i zarządzaniem marką.
A wy moglibyście powyciągać cekiny z prania?
Są wszędzie.
Świat jest okrutny. Dziwadła muszą trzymać się razem.
Wyzysk.
Nikt nie powinien być wyśmiewany, nawet na scenie.
Głupio mi, że ich okłamujemy.
To jedyna droga do Madame Lulu.
O ile można jej wierzyć.
Nie wydała ci się dziwna?
Jest totalnie dziwna.
Mam wrażenie, że ją znamy.
Dobranoc, mój Olafie.
Mój Olafie.
Nieważne. Śpijcie słodko,
a rano uzyskacie ważną odpowiedź
na wasze ważne pytanie.
Dobranoc.
- Mogę iść sam. - Nie możesz.
- Spójrz. - Nie możesz chodzić.
To ja.
To ja. Pojawiła się komplikacja.
Nie.
Jest znacznie gorzej.
Wiesz, czy ktoś ocalał z pożaru?
Nie ufam Madame Lulu.
Wiedźma z peryferii prowadząca Karnawał. Co tu podejrzanego?
- Ma sztuczny akcent. - Ty masz sztuczny akcent.
Skoro jest taka dobra, czemu mieszka tu, a nie prowadzi programu w mieście?
Próbowałem tego dziewięć lat. I co?
- Nie lubię, jak na ciebie patrzy. - Kotku.
Gdy byłem na scenie
lub czasem w ośrodkach zamkniętych,
dziwne kobiety często oferowały mi różności.
Kwiaty, gustowne fotografie, oferty matrymonialne.
Niektóre były bogate.
Bogate wdowy oczarowane moim wdziękiem
bez wiedzy o zarządzaniu majątkiem.
Czy na to przystawałem?
Nie w tym rzecz. Widziałaś, co potrafi ta wróżka.
Powie nam wszystko, co musimy wiedzieć. Musimy jej posmarować.
Niczym kukurydzę.
Zostaniemy tu kilka dni, popracujemy.
A gdy będzie już posmarowana...
Jeden psik czy dwa?
Idę z tobą.
Nie. Zostań tu i dokończ portret.
Kochanie?
Kochanie!
Nie mam takiego nosa.
Niczym mała koza, zaczynamy pośród ciemności.
Cieszę się, że jesteśmy sami.
Mam dużo ważnych pytań.
Jeśli przekonasz duchy, żeby odpowiedziały na kilka z rzędu,
odwdzięczę ci się w wyjątkowy sposób.
Najpierw omówmy zapłatę.
Zapłatę? W sensie forsa?
Karnawał Kaligariego jest w trudnej sytuacji.
Madame Lulu planuje nowe przedstawienie
z bardzo sławnym aktorem...
- Zgoda. - Świetnie.
Wezwijmy więc duchy.
Duchy!
Nic nie...
Czujesz chłód?
Nadchodzą duchy.
- Czyje? - Twojej przeszłości.
Denerwujesz się?
Nie. Nie mam tajemnic ani nic do ukrycia.
Świetnie.
Magia jest delikatna niczym ważka.
Albo kobieta w stroju ważki.
- Skąd o tym wiesz? - Duchy wiedzą wszystko.
Pytasz Madame Lulu, czy ktoś przeżył pożar domu Baudelaire'ów.
Madame Lulu ma dla ciebie odpowiedź.
Nie!
Przedstawienie za pięć minut!
Jeden z nas!
Witam w Gabinecie Osobliwości. Żonglujesz czy...
Jestem normalną osobą z hakami zamiast dłoni.
Zazdroszczę. Który hak lubisz bardziej? Chcesz muesli?
- Nie mogę jeść muesli. - Skąd.
Przyspawamy ci łyżkę i...
Nie mogę, bo właśnie wykonuję rozkazy.
Oby przedstawienie było dobre, bo szef ma zły humor.
Madame Lulu powiedziała mu, że ktoś przeżył pożar.
To cud!
Cuda są jak klopsiki.
Nikt nie wie, z czego się składają,
skąd się biorą i jak często powinny się pojawiać.
- Pff. - Co powiedziałeś?
To wyrażenie obrzydzenia.
- Nie. O Baudelaire'ach. - Czy to ważne?
Czytaliśmy o nich w Dzienniku Punctilio.
Interesują nas te dzieci.
Które są niewinne.
Dla niektórych cudem jest wschód słońca,
mimo że zdarza się codziennie i to zbyt wcześnie.
Ich rodzice mieli nie żyć,
ale Madame Lulu wyczytała z kuli, że jedno z nich żyje.
Ktoś inny uzna, że cudem jest wyskoczenie z pociągu,
mimo że zdarza się to każdego dnia i to zbyt wcześnie.
Co? Gdzie teraz jest?
Kula nie powiedziała. Podobno ma powiedzieć jutro,
bo to inne pytanie.
Nie mówcie szefowi. To drażliwy temat.
Mówił, co się działo?
Zrobiło się zimno,
pojawił się dym, ogień, a szef zobaczył duchy przeszłości.
No wiecie, magia.
- To może nie być prawdą. - A jeśli jest?
Cud.
Musimy wiedzieć, skąd bierze informacje.
Włamiemy się do namiotu.
Kolejne podobieństwo między cudem a klopsikiem:
obie te rzeczy mogą być czymś innym, niż się wydają.
To może zdarzyć się na spotkaniu tajnej organizacji,
zwłaszcza jeśli odbywa się we włoskiej knajpie.
To przytrafiło się Baudelaire'om, gdy mieli nadzieję
znaleźć cud w namiocie.
Gotowi na przedstawienie, dziwadła?
Jednak znaleźli tam coś znacznie gorszego.
Kupujcie popcorn!
Wcale nie przeleżał całej nocy!
Zdrowe napoje gazowane!
Sprzedaję hot doga znalezionego na ziemi.
Jeśli mama albo tata żyje, to gdzie teraz jest?
Czemu nas nie szuka?
Może nas szuka, ale nie może znaleźć, bo ciągle się przemieszczamy.
Zostańmy więc w jednym miejscu i zbierzmy informacje.
Nie dajmy się zdemaskować.
Musicie dobrze wypaść.
Mój chłopak mówi, że jeśli nie, to mogę wam przywalić tagliatelle grande.
Tagliatelle grande?
Tagliatelle to włoski makaron. Grande znaczy po włosku duży.
Tak, choć nikt cię nie pytał.
To wielki makaron, który służy mi za bicz.
Włoska kuchnia jest modna,
ale cios takim makaronem jest dość nieprzyjemny.
Jak makaron?
- Pysznie. Jak publika? - Cóż...
jest popołudnie.
Panie i panowie, chłopcy i dziewczęta, niepełnoletni każdej płci!
Kupujcie nasze tanie przekąski,
bo Gabinet Osobliwości zaczyna przedstawienie lada moment!
Co za dziwadła!
Ma haki zamiast dłoni!
Nie jestem dziwadłem, gram na organach.
Witamy, witamy, witamy W Gabinecie Osobliwości
Zaraz zobaczycie ludzi Którzy mają dziwaczne właściwości
Siądźcie, przyjaciele, i się zrelaksujcie
Nie będziemy dziś oficjalni
Bo po tym przedstawieniu Ucieszycie się, że jesteście normalni
Witamy, witamy, witamy W Gabinecie Osobliwości
Zgromadziliśmy największych dziwaków Specjalnie dla naszych gości
Pierwsze z dziwadeł To nie byle robaczek
Bo oprócz normalnych ramion Garba ma ten biedaczek
Spójrzcie na niego.
Garb spowodowany jest wadą kręgosłupa.
Kręgosłupa!
Ubieraj się, Hugo!
Ale to zabawne.
Nie może założyć kurtki.
Ktoś mu pomoże?
Witamy, witamy, witamy W Gabinecie Osobliwości
Nigdy nie widzieliście ludzi Którzy są aż tak żałośni
Znacie już jednego dziwaka Pora więc na kolejną porcję
Dziewczyna z dziwnym ciałem Która robi tak zwane kontorsje
Wygląda normalnie.
Dla niewprawnego oka, co oznacza
„kogoś, kto nigdy nie widział tego, co ona zaraz zrobi”.
- To naprawdę... - Spójrzcie!
Kto by chciał z nią ćwiczyć jogę?
Ale wstyd.
Dla niej.
Witamy, witamy, witamy W Gabinecie Osobliwości
Boisz się? Nie uświadczysz tu normalności
Zaraz doznacie prawdziwego szoku Co będzie nieco niezręczne
Bo nasze kolejne dziwadło Nie jest ani prawo-, ani leworęczne
Czy on...
Jest okrężny.
- Jaki? - Odręczny.
- Oburęczny. - Oburęczny.
Napisz swoje imię, Kenneth.
- Kevin. - Właśnie.
Panie i panowie, te podpisy są niemal identyczne.
Nigdy nie widziałam czegoś aż tak do siebie podobnego.
Co za osobliwy dziwak.
A teraz odwróćcie wzrok,
chyba że macie odwagę patrzeć na człowieka golącego się obiema rękoma.
Przepraszam dzieci z widowni, jeśli te sceny są zbyt szokujące.
To było upokarzające,
- więc chyba dobrze poszło. - Tak.
Teraz my.
Kolejny występ wam się spodoba.
Ale najpierw proszę o oklaski dla naszego prowadzącego.
Witamy, witamy, witamy W Gabinecie Osobliwości
Wytężcie mocno wzrok Bo nie zobaczycie tu typowości
Doskonale zapamiętacie Nasz występ finałowy
Bo jedno dziwadło to wilkołak A drugie ma dwie głowy
Słyszeliście mojego chłopaka. Na scenę!
Chyba że chcecie makaronową bliznę.
Oto kukurydza! Coś, co mogą jeść normalni ludzie.
Jadasz kukurydzę, normalna osobo?
Wolę szparagi.
To znaczy pyszną kukurydzę.
Nowe dziwadła zmienią kolby kukurydzy w paskudny śmietnik,
gdy jedno z nich będzie powarkiwać.
Proszę się śmiać, krzyczeć nieprzyzwoite żarty
i kupować napoje, by rzucać nimi w osobliwe głowy
Beverly i Elliota oraz w wilkołaka Czabo!
- Dawajcie, chcę to zobaczyć. - Tak!
Żryjcie tę kukurydzę.
Nie ma potrzeby,
żeby ktokolwiek oglądał te upokarzające sceny.
Witamy, witamy, witamy W Gabinecie Osobliwości
Mówię witamy, witamy, witamy W Gabinecie Osobliwości
Wszyscy razem
Witamy, witamy, witamy
W Gabinecie Osobliwości
- To było okropne. - Upokarzające.
Jeśli kogoś bawi upuszczanie kukurydzy, niech sam to robi.
Zamiast być wyśmiewanym,
powinniśmy zbierać informacje od Madame Lulu.
- Musimy dostać się do namiotu. - To było okropne. Upokarzające.
To koszmar, że muszę zabijać czas w Karnawale,
czekając, aż duchy rozwiążą moje problemy.
Ale się staram.
Dałem jeden ze swych najlepszych występów, a prawie nikt go nie widział.
Były trzy osoby.
Mówiłam, że Karnawał Kaligariego jest w trudnej sytuacji.
Nie opłaca się robić biznesu pośrodku peryferii.
Kolejka górska się... Jak to się mówi? Sypie.
No a stado wygłodniałych lwów też nie przyciąga zbyt wielu turystów.
Nie poświęciłem świetlanej kariery w mieście,
by występować na niemal pustej scenie.
Tylko by dorwać sieroty.
Nie są sierotami, jeśli któreś z ich rodziców żyje!
Duchy odpowiedzą na twoje pytania już niebawem, proszę.
Mój Olaf musi być cierpliwy.
Mam dość bycia cierpliwym.
Jeśli chcesz popędzić muła, możesz dać mu marchewkę
albo uderzyć go kijem.
Chcę odpowiedzi
i publiki godnej mojej wspaniałości.
Muszę znaleźć sposób, by zapełnić widownię oddanymi fanami
i przypomnieć pewnym ludziom, że jestem siłą, z którą trzeba się liczyć.
Tylko jak to zrobić?
WYSTAWA ZDZICZAŁYCH STWORZEŃ
Może uda mi się pobić dwa muły jednym kijem.
Muszę załatwić coś ważnego.
Wy w tym czasie wykopcie dół.
Mój Olaf odchodzi?
Tak. Po prezent dla ciebie.
- Jaki? - Nie moje bransoletki.
To niespodzianka.
Muszę to pożyczyć.
Na co się gapicie, dziwadła?
Chcielibyśmy poznać twoją opinię o naszym występie.
Jedna głowa była dobra.
- Co on knuje? - Nic dobrego.
Ale to dla nas szansa. Chodź.
Chodź ze mną. Pokażę ci moją sukienkę.
Nie mamy dużo czasu.
Esmeralda nie zatrzyma Madame Lulu na zawsze.
Olaf mówił, że zrobiło się zimno, pojawił się dym
i duchy z przeszłości.
- Jak? - Na pewno nie przez magię.
Może wstążka od Słoneczka pomoże mi coś wymyślić.
Powietrze mógł ochłodzić zestalony dwutlenek węgla. Stąd chłód i dym.
Zimne.
Za pomocą projektora i soczewki można stworzyć iluzję.
Jeśli kula jest soczewką...
- Projektor musi być pod nią. - Dokładnie.
To stworzyło iluzję duchów.
Lulu wykorzystuje technikę, by stworzyć iluzję magii.
W takim razie skąd o nas wiedziała?
Z Dziennika Punctilio.
Skoro jest oszustką, nie wie, czy któreś z rodziców żyje.
Przykro mi.
Też marzyłam o cudzie.
To nie może być zupełna bujda.
Musi w tym być coś, co nie jest... iluzjami i dymem.
Jak mawia mądry tybetański
- mnich-wąż... - Wujcio Monty.
- ...życie to ezoteryczna enigma. - Enigma.
- Tęsknię za nim. - Ja też.
To ciotka Józefina. Tańczy.
Wygląda na szczęśliwą.
I odważną.
Zatańczmy.
Przepraszam. Nic nie widzę bez okularów.
- Doktor Orwell. - Jej też już nie ma.
Wiele osób z filmu nie żyje.
Jakbyśmy oglądali duchy.
- Skąd Madame Lulu to ma? - Bo to wszystko się łączy.
WZS ma coś wspólnego ze Snicketem,
naszymi rodzicami i opiekunami.
Oraz Olafem i Bagiennymi.
- I nami. - I Madame Lulu.
Może wie coś o naszych rodzicach.
Została nam jeszcze szafa.
- Tajemna biblioteka. - Przebrania godne Olafa.
- Ale jego zostały w aucie. - Pewnie są z jednego zestawu.
- Napis głosi: „Wielce Zabawne Szaty”. - Znów WZS.
Znów taśmy.
WIDEO ZWERYFIKOWANE SUMIENNIE
Pożywią się nóżką
Czaszki zjedzą część
Oglądaliśmy to z wujciem Montym.
Jesteś pysznym...
Chcę, żeby widzowie zapamiętali motywy moich filmów,
postaci i tajne wiadomości umieszczone w napisach.
Na przykład postać może powiedzieć:
„Deborah, parkocze ta menażka twa”.
Ale patrząc na napis przez lunetę, zobaczymy słowo „Departament”.
Gdy spotkasz wolontariusza, potwierdzisz jego oddanie
- przez hasło. - Jacques Snicket.
„Świat jest cichy tu”.
Duncan o tym pisał.
Po stracie najlepszej trenerki lwów i jej męża
Wolontariat Zadziornych Sierściuchów uciekł na peryferia.
Jacquelyn?
„Młoda damo, czy byłaś grzeczna dla mamy?”
To kod oznaczający: uciekaj, twój dom się pali.
Larry Nasz-Kelner.
Przebranie sekretarki.
Przebranie kapitana statku.
Przebranie panny młodej.
Przebranie detektywa.
Przebranie podpalacza.
To zestaw przebrań.
W tych aktach opisano tragiczne zdarzenia z...
- Kto to? - Wygląda jak Jacques.
...w Splamionym Nadmorskim, czego nie można było wyjawić
ze względu na żyjące osoby oraz prawa autorskie.
Nowożeńcy, uśmiechnijcie się. Obie pary. Gotowi?
Trzy, dwa, jeden...
Gorgonzola!
- Nasi rodzice. - Nasi opiekunowie.
Należeli do jednej organizacji.
- Tajnej. - Używającej szyfrów.
- I przebrań. - Gaszącej pożary.
Nazwa tajnej organizacji gaszącej pożary to...
Wolontariat.
- Zapalonych. - Strażaków.
- Wolontariat. - Zapalonych.
Strażaków.
WZS.
Znam twoją tajemnicę.
Nie rozumiem, proszę, co mówi pani Szpetna.
Panna. I odpuść akcent. Mnie nie oszukasz. Wiem, kim jesteś.
Pewnie, że wiesz.
Jestem Madame Lulu, wróżka w Karnawale Kaligariego.
A ja Esmeralda Gigi Genowefa Szpetna,
szósta najważniejsza doradczyni finansowa,
więc nie traktuj mnie jak bibliotekarkę, która ledwo wyszła spomiędzy półek.
Co za żałosny makijaż i idiotyczna peruka.
- Wiem, co knujesz. - Co takiego, proszę?
Chcesz odbić mi chłopaka!
Co? Nie.
Proszę, nie wiem, o czym mówisz, proszę.
- Proszę. - Powiedziałam to.
Musiałam przejechać peryferia,
gdzie nie ma restauracji ani butików.
Muszę szyć sobie suknie z kawałków namiotu.
Nie przegram z jakąś kuglarką.
Nie zbliżaj się do mojego chłopaka, bo nie wiem, co zrobię.
Nie wiadomo, co ktoś zrobi w przyszłości,
bo niemożliwym jest poznać przyszłość.
Kryształowa kula nie przewidzi,
że ważka ruchem swoich skrzydeł wywoła lawinę
albo że kobieta w stroju ważki wywoła serię niefortunnych zdarzeń
przez kradzież cukiernicy.
- Lulu może wrócić lada chwila. - Ruchy.
Ale wiem, że życie Baudelaire'ów
niebawem zmieni się przez niespodziewane przybycie.
To wy!
To wy.
Kim jesteś?
Starą przyjaciółką.
Biblioteka.
Cieszę się, że się odnaleźliśmy.
Jak mówiłem, życie Baudelaire'ów
niebawem zmieni się przez niespodziewane przybycie.
Niespodziewane przybycie stada wygłodniałych lwów.
Ta historia stanie się o wiele gorsza.
Napisy: Małgorzata Fularczyk