NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Synced & corrected by -robtor- www.addic7ed.com
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire'owie ukrywają się Otoczeni lekarskim środowiskiem
A Olaf depcze im po piętach Z aktorskim widowiskiem
Zdarzy się horror Z udziałem ostrego, zardzewiałego noża
Więc na twoim miejscu Uciekłbym za siódme morza
Nie patrz się, nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz Powie stanowczo więc:
Nie patrz się, nie patrz się
SZKODLIWY SZPITAL: CZĘŚĆ 2
Nie patrz się, nie patrz się
Zmęczona.
Musimy iść dalej. Też jestem zmęczony.
Musimy znaleźć siostrę, nim będzie za późno.
Myślisz, że mama albo tata przeżyli pożar?
Trudno opisać, co czuli Klaus i Słoneczko,
ukrywając się w szybie wentylacyjnym.
Wytłumaczę to na przykładzie mojego dobrego przyjaciela, pana Sirina.
Był lepidopterologiem, co zwykle oznacza
badacza motyli.
W przypadku pana Sirina
znaczyło to również osobę ściganą przez policję.
Otwieraj, Sirin. Przyszliśmy po twoje motyle.
Szybko.
Gdy policja była u bram,
pan Sirin otworzył usta najszerzej, jak potrafił,
i połknął w całości wszystkie motyle.
Pan Sirin został schwytany,
ale motylom nie groziło rządowe przesłuchanie.
Tutaj tkwi problem.
To na jego cześć mówi się,
że w przerażającej lub napiętej sytuacji
czujemy motyle w brzuchu.
Posiadanie motyli w brzuchu nie jest przyjemne,
ale doskonale oddaje to, co czuli Klaus i Słoneczko,
ukrywając się w szybie wentylacyjnym i patrząc, jak Olaf i Esmeralda
pchają ich siostrę ku nieznanemu zagrożeniu.
Postawię ci diagnozę. Zostałaś schwytana.
Wszystko się kiedyś kończy.
Nie jesteście lekarzami. Nie ujdzie wam to na sucho.
W jednym z przypadków się nie mylisz.
Problem.
Tak. Musimy uratować Wioletkę i uciekać.
Że co?
ZAMKNIĘTE
Moje dokumenty, filmy, papiery.
Skataloguję to pod „Z” jako „zagłada” i „zdrada”.
Kto zrobiłby coś tak strasznego?
Uwaga. Mówi doktor Matateusz Medycyna,
kierownik kadr i administracji.
Ale nie planowania przyjęć.
Informuję wszystkich, że w szpitalu widziano
trójkę morderców Baudelaire.
Jeśli zobaczycie dzieci, które widzieliście w Dzienniku Punctilio,
schwytajcie je i oddajcie w ręce najbardziej stylowej pielęgniarki.
Dziękuję.
Mam ochotę na rybę z frytkami.
- Interkom. - Co?
- Interkom. - Inter co? Przepraszam.
Cześć.
No, no, no.
Naprawdę umiesz zawiązywać apaszki.
Uznałam, że przydałoby się ją trochę wystroić.
Nic nie rozumiem przez tę taśmę.
Mówiłam...
Co za melodramatyzm.
Nie jesteś doktorem Medycyną, tylko tym okropnym Hrabią Olafem.
Ale ze mnie idiotka. Przecież wiem,
że nie nagina się zasad dla przystojnego nieznajomego.
Zwolnij, siostro.
Jeszcze z tobą nie skończyłem.
Pomogłaś schwytać Wioletkę, a teraz pomożesz ją ukryć.
Tutaj nie ukryje się nawet spinacza. Wszystko zapisujemy w papierach,
od skalpeli po ciastko
upuszczone za rentgenem.
Każdy, kogo nie ma na dzisiejszej liście pacjentów,
czyli liście wszystkich pacjentów,
będzie rzucał się w oczy.
No to odbiorę ci podkładkę.
Co? Nie.
Byle nie podkładkę.
Odbierz mi oczy! Stopy! Ale podkładka...
Co jest, szefie?
To proste. Nadamy Wioletce fałszywe nazwisko
i ukryjemy ją wśród pacjentów.
W ten sposób rodzeństwo jej nie znajdzie...
póki im na to nie pozwolimy.
- Myśliwy staje się zwierzyną. - To nie ma sensu.
Na miód złapiesz więcej much.
Kto jest muchą... Myślałem, że na ocet.
Ty jesteś miodem, a sieroty...
Czasem wypijam szklankę octu, gdy nikt nie patrzy.
Czasem mnie przerażacie.
Wstawanko, nie spanko.
Wstawać. To dzisiejsza lista pacjentów.
- Prawdziwych. - Całkowicie.
Wyglądają na prawdziwych. Pora na rozgrzewkę głosu.
Wioletka musi gdzieś tu być.
Inaczej Olaf i Esmeralda by wyjechali. Musimy ją znaleźć.
Jak?
Nie wiem. Obserwowali nas przez kamery,
a inni mogą nas rozpoznać z Dziennika Punctilio.
Oto Wolontariusze Zwalczania Schorzeń Zawsze dopisują nam humory
Gdyby ktoś uznał, że jesteśmy smutasami To musiałby być chory
Zdrowiej nam szybciutko
Dacie nam balony?
Oczywiście, bracie. Trzymajcie i śpiewajcie.
Odwiedzamy pacjentów Jako śmiechu grupka
Nawet gdy oddają krew Albo sikają do kubka
Szef kazał na razie zostawić ją na lodzie.
Będzie jej zimno.
Tak się tylko mówi. Jest w którejś z sal.
Ukryli ją.
Musimy przeszukać wszystkie sale.
Pora odwiedzić wszystkie sale.
Możecie zawołać pielęgniarkę?
Miałem rano dostać leki,
ale mi ich nie przyniosła.
Nie mamy na to czasu.
Musimy odwiedzić wszystkie sale,
więc trzeba się streszczać.
Wody.
Uśmiech zwalcza schorzenia skuteczniej
niż leki czy woda. Więc uśmiechnij się i ciesz się balonem.
Następny na liście
jest Bernard Roovoo z sali 105 na oddziale zarazy.
Chodźcie, bracia i siostry.
Wody, błagam.
Odwiedzamy wszystkie ofiary Żeby je uspokoić
Nawet gdy mają ból gardła I rany nie chcą im się goić
Wody.
Śpiewamy, śpiewamy i śpiewamy Nie da się nas zagłuszyć
Wesołe piosenki są jak lek Więc może kaszel przestanie cię dusić
Odwiedzamy ludzi z chorobami ust I z opuchniętymi językami
Dzięki piosenkom świeci na nich słońce Mimo że siedzą zamknięci za drzwiami
Wygodnie ci?
Klaus i Słoneczko mnie znajdą.
Liczę na to. Znam ich i wiem,
że ten mądrala podąży za wskazówkami prosto w me łapy.
Za każdym razem was przechytrzaliśmy.
Tym razem nie uda wam się
mnie przechytrzyć.
Byłaś kiedyś na polowaniu?
Pewnie, że nie.
Ale gdybyś była, znałabyś pewne uczucie.
Pod koniec długiego polowania
zwierzę nie ma już dokąd uciec.
Patrzy ci głęboko w oczy
i szuka w nich litości.
Gdy jej nie znajduje...
poddaje się.
Oddaje ci swoje życie.
Ty też nie masz dokąd uciec, a ja nie mam litości.
Niebawem twoje rodzeństwo wpadnie w moją pułapkę.
Gdy to się stanie, wasza fortuna mi nie wystarczy.
Tym razem zmiotę z powierzchni Ziemi cały ród Baudelaire'ów
w najokrutniejszy możliwy sposób.
Czyż to nie wspaniałe?
Kochanie, Hakoręki pyta,
która piła do kości jest najstraszniejsza.
Zaraz przyjdę, kotku.
Fałszywy lekarz ma zawsze ręce pełne roboty.
Nie warto wołać o pomoc.
W szpitalu krzyki są na porządku dziennym.
Czyż nie?
Zaśpiewajmy zwrotkę o trądzie.
Odwiedzamy nawet trędowatych By śpiewać im takie piosenki
Ale staramy się nie oddychać I nie dotknąć ich ręki
Strata.
Racja, to strata czasu.
Odwiedziliśmy mnóstwo sal i nic.
Przerwa.
SALA PRZERW
Wstęp tylko dla lekarzy.
Szkoda, że nie jesteśmy lekarzami.
Moglibyśmy chodzić po szpitalu.
Lekarze.
Dobry pomysł. Skoro Olaf oszukuje ludzi przebraniami,
to może nam też się uda.
Czuję się, jakbym miał motyle w brzuchu,
a nie dziecko na brzuchu.
Jak się tam czujesz?
Klaustrofobicznie.
Oby się udało.
No dobra.
Uwolnię nas stąd,
ale bądź cicho i rób, co mówię.
Rozumiesz?
Rozwiążę cię,
ale się nie ruszaj.
Co cię bawi?
Przepraszam, czasem śmieję się z przerażenia.
Nienawidzę szpitali. To najstraszniejsze miejsca na świecie.
To czemu tu pracujesz?
Chciałam pracować na poczcie, ale wszyscy mówili, że nie mam szans.
Muszę znaleźć rodzeństwo i uciec Olafowi.
Jak szybko się stąd wydostać?
Nie da się szybko.
Trzeba wypełnić wypis w czterech kopiach i autoryzować te dokumenty.
Jak można stąd wyjść bez tylu papierów?
Można umrzeć.
Albo iść korytarzem i skręcić w lewo.
Ktoś idzie.
W przebraniu możemy swobodnie chodzić. Klaus by tak zrobił.
Mamy udawać, że jesteśmy po medycynie,
mimo że nie jesteśmy?
Cicho.
Wybacz, to z nerwów.
Zwracasz na nas uwagę.
Dajcie mi spać, mam przerwę.
W życiu nie udawałam.
Sama myśl jest nonsensowna. Odpychająca. Ekscytująca.
Zróbmy to!
Załóż to i bądź cicho.
O rajuniu. Ja chcę żyć!
To się kiepsko składa.
Nie zawsze dostajemy to, czego chcemy.
Wciąż myślisz, że mnie przechytrzysz?
Co zrobiliście Babs?
Masz na nią zły wpływ. Trzeba was rozdzielić.
Ale raz na zawsze zaradzimy twojemu rozrabiactwu.
Operacyjnie.
Znaleźliśmy maszynę do narkozy.
Widzę po niej kolorowe bąbelki.
A teraz...
odpręż się...
i odliczaj od dziesięciu do zera.
Co mi robicie?
Dobranoc.
Śpiewamy sobie na korytarzach I sprawdzamy listę
Żeby znaleźć kogoś Kto ma wielką cystę
Lista.
Racja. Mają listę wszystkich pacjentów.
Może dadzą nam ją do wglądu.
Ty!
Ty, ty, ty.
Ja?
Tak, ty.
Lista pacjentów gdzieś mi się zapodziała i chcę zerknąć na tę.
Listę? Przecież to skarb.
Co rano dostajemy je od... Panie drugi lekarzu.
Tak?
Może pan pomoże pierwszemu lekarzowi.
Czym mogę służyć?
Zgubił listę, nie może znaleźć pacjentów.
Naprawdę?
Wygląda pan znajomo. Jak się pan nazywa, doktorze?
Jestem doktor Faust.
Doktor Faust?
Doktor nauk medycznych.
Młodo pan wygląda.
Jaką szkołę medyczną pan ukończył?
Oksford.
Oksford? To mi brzmi na zmyśloną nazwę.
Nie. Ja...
Doktorze Medycyno, mogę zerknąć na pana listę?
Zapraszam do mojego opustoszałego gabinetu,
zrobię panu kopię.
Ruch dobrze panu zrobi.
Nie ma czasu do stracenia.
Mój pacjent potrzebuje leków.
Nie chciałby pan, żeby ci wszyscy świadkowie wiedzieli,
że na pana zmianie zmarł jakiś pacjent, czyż nie, doktorze Medycyno?
Obaj jesteście wiarygodni. W końcu macie na sobie fartuchy.
Tylko rzucę okiem.
Ocaliłem dziś życie.
Nie musicie klaskać.
To moja praca.
Możecie poklaskać.
Atmosfera braterstwa w tym szpitalu jest inspirująca.
Zdrowiej nam szybciutko...
Nigdy nie zdobędziemy tej listy.
Jesteś niesamowita.
LISTA PACJENTÓW
Nie ma jej na liście. Jak ją znajdziemy?
To jest myśl. Olaf często wymyśla absurdalne fałszywe nazwiska.
To mi przypomina o czymś z notatek Duncana.
LITERKOWY MAKARON
Napisał „Ana Gram”.
Myślałem, że to imię, ale to wskazówka.
Anagram to słowo z przestawionych liter innego słowa.
Jeśli przestawimy litery...
w nazwisku Al Funcoot, wyjdzie...
HRABIA OLAF
O, nie.
Dokładnie.
Olaf używa anagramów, gdy chce coś ukryć, a teraz ukrywa Wioletkę.
Znajdziemy anagram, to znajdziemy i ją.
Przepraszam, byłem w mieście ptaków i nabawiłem się dolegliwości.
Chyba złapałem świńską grypę.
Przed wizytą należy wypełnić formularze.
Instytucja bliska memu sercu.
Niegdyś mieliśmy największe archiwum po tej stronie Gór Grozy.
Ale to przeszłość. Dzieło mego życia zniszczone.
Tego nie da się ponownie skatalogować.
Przydałaby się sekretarka.
Zdrada ludzi, którzy obiecują pomoc,
boli najbardziej.
Coś o tym wiem. Moja sekretarka zaginęła gdzieś na peryferiach.
Mogę tu zaczekać?
Uwielbiam szpitale.
Ja uwielbiałem.
To potrwa wieki. Nazwisk jest za dużo.
Fakt, każde nazwisko bez „W” to nie ona.
Wioletka Baudelaire to 18 liter.
Musimy ją znaleźć, nim Olaf coś jej zrobi.
Skalpel?
Jest.
Piła do kości?
Jest.
Świder do czaszki?
Jest.
Już czas.
Straćmy pierwszą pacjentkę.
Spójrz na to nazwisko.
Laura W. Bleediotie.
Przestawmy litery...
WIOLETKA BAUDELAIRE
Leży w sali 922.
Pachnie środkiem dezynfekującym.
Też jestem głodna.
Nie ma jej tutaj.
Kogo?
Doktorze?
Co się stało z pacjentką, która tu leżała?
Z tą brzydką dziewczynką z niewyparzoną gębą?
Jest na sali operacyjnej.
- Operacyjnej? - Tak. Przyszedł pan w samą porę.
Doktorze Faust.
Jest pan pilnie potrzebny na sali operacyjnej.
Za dokładnie pięć minut przeprowadzimy
pierwszy na świecie zabieg kraniektomii na nastolatce.
„Kranie” oznacza tu głowę, a „tomia” usunięcie.
Zna pan mądre słowa. Musi pan być dobrym lekarzem.
Sprawdźmy, jak dobrym.
Mamy nadzieję, że ta ryzykowna operacja zakończy się sukcesem.
Jednak w medycynie
nigdy nic nie wiadomo.
Zastanawia pana mój wielki nóż?
Tak, jest bardzo ostry.
Jedno cięcie i...
Imponujące.
Ma pan motyle w brzuchu?
Spokojnie, będzie fajnie.
Program?
To cud, że zdobyłem bilet na operację.
Od razu się wyprzedały.
Oby to był musical.
Wziąłem lornetkę.
Dostałem ją od żony na rocznicę.
Powinien pan iść do lekarza z tym kaszlem.
Kaszlem?
Panie i panowie, zaraz zaczynamy.
Zajmijcie miejsca, wyciszcie urządzenia mechaniczne.
Doktorze Faust, czekałem na pana z utęsknieniem.
Tak jak nasza śpiąca królewna.
Proszę się pospieszyć, doktorze. Narkoza nie potrwa wiecznie.
Proszę nie zapomnieć o tym. Będzie potrzebny.
Oby nie obudziła się w czasie operacji.
Lekarze, pielęgniarki, Wolontariusze Zwalczania Schorzeń,
fani gore, zwykli ludzie,
witamy na sali operacyjnej Szpitala Schnitzel.
Jestem doktor Matateusz Medycyna, a to moi wspólnicy.
Doktor Flacutono.
Doktor Tocuna.
- Siostra Flo - Siostra Glo.
Siostra Lucafont.
A ja jestem siostra Kasandra Urszula Wspaniała Elliandra...
No i człowiek, który przeprowadzi operację,
wielki doktor Faust.
Jak na pewno wiecie,
kraniektomia to operacja polegająca na usunięciu głowy.
CIĄĆ TUTAJ
Naukowcy odkryli, że wiele problemów zdrowotnych
bierze się z obszaru mózgowego.
Dlatego najlepiej będzie, jeśli usuniemy pacjentce głowę.
Kraniektomia jest równie niebezpieczna, co potrzebna.
Istnieje możliwość, że pacjentka nie przeżyje operacji,
zostawiając po sobie wielki majątek.
Ale czasem w imię postępu trzeba coś poświęcić.
Czyż nie, doktorze Faust?
Co robimy?
Zwlekamy!
Gdy człowiek czyta dużo książek,
dowiaduje się wielu rzeczy,
które kiedyś mogą się przydać.
Aż kiedyś, nagle niczym piorun
czy fortepian wypadający z okna,
pojawia się okazja do wykorzystania tej wiedzy
zaczerpniętej z najmniej oczekiwanego źródła.
KRANIEKTOMIA
Zanim rozpocznę,
powinienem opisać swoje narzędzia.
W przypadku Klausa była to książka
z biblioteki Baudelaire'ów, Kompletna i pełna historia noży.
To jest nóż.
Wiemy, co to jest. Niech pan pokaże, jak się go używa.
Prawdziwy lekarz nie operuje
bez wcześniejszych wyjaśnień.
A obaj jesteśmy prawdziwi.
Byle szybko.
Nóż to najstarsze narzędzie chirurgiczne na świecie.
Najwcześniejsze noże znaleziono w grobowcach Majów, egipskich świątyniach.
Istnieje wiele rodzajów noży, które teraz wymienię.
To bardzo ciekawe.
Mamy scyzoryki, noże kuchenne, noże do masła...
Bardzo szczegółowa wyliczanka,
ale pora na gwóźdź programu.
Tak! Ci cudowni ludzie lepiej zrozumieją ten proces,
gdy usunie pan głowę.
Zrób to.
Odetnij jej głowę.
Zrób to.
Cisza! Nie mogę przeprowadzić tej operacji.
Dlaczego?
Najpierw trzeba zrobić coś innego. To najważniejszy aspekt naszej pracy.
Co to takiego?
Dokumentacja.
Nie wypełniliśmy papierów.
No przecież! Fakt!
Niech ktoś wezwie Hala.
Już po niego lecę.
To tylko mała przerwa.
Drobny poślizg.
Udało ci się to opóźnić, ale w końcu
przedstawienie ruszy i poleje się krew.
Chyba że...
Chyba że?
Dasz mi to, czego pragnę.
Przerwiemy operację, jeśli dasz mi to,
co ukradłeś wczoraj z Archiwum.
Należy do mnie.
Przerwiemy? Ale chodzi o...
Do mnie!
Skoro to ma ocalić Wioletkę...
Wreszcie!
To nie cukiernica.
Cukiernica? To taśma Snicketa.
Taśma Snicketa? Co to?
Ty...
Uwolnijcie Wioletkę.
Panie i panowie,
właśnie zauważyłem, że ten człowiek to przebieraniec.
Żaden z niego lekarz.
To dwójka dzieci i żadne z nich nie skończyło medycyny.
Ojejku, to Baudelaire'owie.
Nie jesteście lekarzami.
Są mordercami. Zabili Hrabiego Olafa.
- Kogo? - To bardzo przystojny aktor.
Nikogo nie zabiliśmy.
Zrobili z mojej siostry pacjentkę, żeby odciąć jej głowę.
Żeby co?
Wioletka.
Nie bądź śmieszny.
Ty chciałeś jej uciąć łeb. Patrzcie.
Najlepiej będzie, jeśli dzieci pójdą ze mną.
Nie wierzę nieznajomym bardziej niż wam,
ale skoro nie jesteście mordercami, czemu się przebraliście?
Chyba mogę to wyjaśnić.
Hal, miło cię widzieć.
Mnie was też, mimo że jesteście nieco niewyraźni.
Byłem pewien, że stąd czmychnęliście
po tak okropnym i zdradzieckim akcie wandalizmu.
Wandalizmu? To okropne.
Tak, to było okropne.
Mordercy Baudelaire podszyli się pod wolontariuszy.
Zrobili fałszywy pęk kluczy i podmienili go za prawdziwy,
by włamać się do Archiwum
i zniszczyć akta dotyczące ich przestępstw.
Miałem was za przyjaciół.
Nie chcieliśmy niczego zniszczyć.
Wybacz oszustwo i przykro mi z powodu Archiwum,
ale to nie my jesteśmy przestępcami.
Prawdziwi przestępcy są...
Gdzie jest Olaf?
Zacznę od początku.
Ale najpierw mam ważną wiadomość.
Możliwe, że ktoś ocalał z pożaru.
Co?
- Mówi pan, że... - Tak.
- Nie wierzę. - Nie wierzę.
- To wszystko zmienia. - To wszystko zmienia.
Uwaga. Mówi doktor Matateusz Medycyna.
Mam bardzo ważne wieści.
W Szpitalu Schnitzel
wybuchł potworny pożar.
Mordercy Baudelaire podłożyli ogień w Archiwum.
Proszę ich aresztować i doprowadzić do mnie.
Oraz ewakuować budynek.
Przenieść pacjentów czy coś. Dziękuję.
Nie mogliśmy podłożyć ognia. Byliśmy tutaj.
Otoczyć ich!
Złapać Baudelaire'ów!
Zoperujemy całą trójkę.
Co? Nie. Dzieci trafią do więzienia.
W zasadzie to do poprawczaka.
Skazać ich jak dorosłych!
Mordercom należy się krzesło.
Co? To tylko dzieci!
No to krzesełka.
Szybko!
- Hal, błagam. - Zniszczyliście moje Archiwum.
Mała mnie użarła!
Łapać Baudelaire'ów!
NIEUMYŚLNE POŁKNIĘCIE CZEGOŚ
Nie dajcie im uciec!
Łapać ich!
Czuję się jak na WF-ie.
Łapać ich!
- Mamy problem. - Widzę.
Szpital zaraz spłonie Wszyscy smucić się powinni
A najgorsze jest to Że Baudelaire'owie są winni
KASŁANIE ŻÓŁCIĄ, BRODAWKI, BRZYDKIE NAROŚLA NA SKÓRZE
Tam!
Tędy.
Potrzebuję lekarza.
Wymyśl coś.
Szpital płonie. Musimy uciekać.
Spróbuję. Jak wysoko jesteśmy?
Jakieś 10-12 metrów. Nie da się skoczyć.
A na dole jest tłum.
Otwierajcie.
Nie.
Proszę.
Masz taśmę?
Oddałem ją Esmeraldzie.
Skupmy się na ucieczce.
Nie mam wstążki.
Dziękuję. Wiem, że to głupie, ale mi pomaga.
Szpital płonie...
Zróbmy linę z rurki chirurgicznej.
...zaraz w pył się obróci
Wszyscy muszą się ewakuować Nawet pacjent, co się wywróci
Przywiążę ją do rury węzłem Diabelski Jęzor.
- Złagodzi upadek. - To bezpieczne?
Dużo ludzi skacze z wysokości na elastycznej linie.
Dzięki temu uciekniemy.
- Jeśli to 12 metrów, nie uda nam się. - Przy dziesięciu się uda.
- Drugi raz cię nie zostawimy. - Chwycę was.
Mam motyle w brzuchu.
Trzymaj mocno.
Oto ja, siostra Lucafont.
Nie wiem wielu rzeczy.
Nie wiem, skąd gąsienice wiedzą, że mają zrobić kokon.
Nie wiem, skąd niektórzy biorą odwagę,
by realizować swoje pasje, mimo że świat jest przeciw nim.
Tylko nie znowu.
Nie wiem, gdzie są Baudelaire'owie,
czy są bezpieczni, czy żyją.
Ale wiem jedno.
Okno w składziku
na oddziale dla ludzi z brzydkimi wysypkami
nie było 10-12 metrów nad ziemią,
tylko sześć. Lina miała 30 cm mniej.
Więc gdy dzieci wyskoczyły w dym,
wynalazek Wioletki zadziałał perfekcyjnie.
Żyjemy.
To bolało.
Zachowuj się naturalnie.
- Wypatrujcie Baudelaire'ów. - Znajdę ich.
Szybko, bo was zostawię.
Otwórz bagażnik. Muszę schować kostiumy.
Co za koszmar.
Nie znaleźliśmy cukiernicy, choć miała tu być.
- Jest gorzej. - Wiem,
a Baudelaire'owie znów uciekli.
Jest o wiele gorzej.
Możliwe, że ktoś z Baudelaire'ów przeżył pożar.
Przyjechała policja i straż pożarna.
Mieli nas za morderców, a teraz za podpalaczy.
Musimy stąd uciec.
- Chyba znam sposób. - Jaki?
Nie możemy włóczyć się po peryferiach.
Wchodząc do bagażnika, sami damy się złapać.
Wsiadaj! Liczę do trzech i odjeżdżam.
- Momencik. Czekamy na sam-pan-wie-kogo. - Raz.
To boli.
Dwa.
Mamy jakiś wybór?
Trzy.
Co teraz?
Skąd mam wiedzieć? Nie jestem...
WSZECHWIEDZĄCA MADAME LULU!
...wróżką.
KARNAWAŁ KALIGARIEGO
Pomogę pani.
Moje dokumenty, moja podkładka... Wszystko przepadło.
Moje kondolencje.
Sam straciłem sporo dokumentów...
i kilka sierot.
WITAMY W SZPITALU SCHNITZEL
Wciąż jesteśmy zbiegami.
Ale żyjemy i jesteśmy razem.
Jestem dziś sam
z powodu okrutnego zrządzenia losu,
co oznacza, że nic nie poszło tak, jak powinno.
Niegdyś byłem szczęśliwy, miałem dom,
karierę, kobietę, którą kochałem,
oraz niezawodną maszynę do pisania.
Ale to przeszłość.
Jedyne, co mi po tym zostało,
to tatuaż na kostce.
Wszystko przepadło.
Czasem życie wydaje się okrutną historią
przedstawianą jako rozrywka przez jakiegoś bezdusznego autora.
To nic miłego.
Ale jaki mamy wybór?
Napisy: Małgorzata Fularczyk