NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Synced & corrected by -robtor- www.addic7ed.com
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc Nie patrz się, nie patrz się
Baudelaire'owie ukrywają się Otoczeni lekarskim środowiskiem
A Olaf depcze im po piętach Z aktorskim widowiskiem
Zdarzy się horror Z udziałem ostrego, zardzewiałego noża
Więc na twoim miejscu Uciekłbym za siódme morza
Nie patrz się, nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz Powie stanowczo więc:
Nie patrz się, nie patrz się
SZKODLIWY SZPITAL: CZĘŚĆ 1
Nie patrz się, nie patrz się
Dla Beatrice –
Lato bez ciebie jest zimne jak zima.
Zima bez ciebie jest jeszcze zimniejsza.
Nazywam się Lemony Snicket i jestem zbiegiem,
co oznacza,
że przekazuję wam te informacje, będąc ściganym przez policję.
OSTROŻNIE
DO: WIESZ DOKĄD PRZEZ WZS
Życie zbiega nie jest łatwe,
tak samo jak siedzenie w małej, ciemnej skrzyni...
wyrzuconej z pędzącego pojazdu...
ZUPEŁNIE NIC PRZEZ KOLEJNE 100 KM
...i utknięcie na zakurzonej drodze,
nie wiedząc, gdzie się podziać,
co dla zbiegów bywa jedyną formą podróżowania.
Baudelaire'owie również stali się zbiegami.
Nie wiedzieli, gdzie się podziać.
Zwłaszcza gdy paliwo skończyło im się pośrodku peryferii,
co oznacza:
„w odludnym miejscu, które raczej nie położy kresu ich mękom”.
Ale wasze męki mogą skończyć się tu i teraz,
o ile macie dość rozsądku, by nacisnąć najbliższy przycisk „stop”.
SKLEP OSTATNIEJ SZANSY
Błagam was. Nie patrzcie się więcej na tę koszmarną historię.
To może być wasza ostatnia szansa.
„Sklep Ostatniej Szansy”. Brzmi złowieszczo.
To pewnie znaczy, że w okolicy nie ma nic innego.
Ostatnia szansa jest lepsza niż żadna.
Zobaczmy, co tu mają.
„Nie ma paliwa”?
Nie działa.
NIE MASZ SZCZĘŚCIA
ZBIEGLI MORDERCY!
Wchodzimy do środka?
Jeśli czytali gazetę, rozpoznają w nas zbiegów.
Na zewnątrz umrzemy z pragnienia lub na udar.
Lub przez Hrabiego Olafa.
Mają tu telegraf.
To ty, Lou?
- Nie. - Już idę. Wykładam wczorajsze pieczywo.
Chcemy wysłać telegram.
Widzicie te porcelanowe kotki?
To nie tam.
W prawo przy miotłach, w lewo przy wędkach.
Wyglądacie znajomo. Znamy się?
- Jesteśmy aktorami. - Chyba nie z tego was kojarzę.
No nic, przypomni mi się.
Widział nas w gazecie.
Pospieszmy się. Do kogo wysyłamy?
Może do biura pana Poe?
Pan Poe ma nas za morderców.
Jego żona pisze te okropne artykuły.
Lou, to ty? Przepraszam, zaraz przyjdę.
Pan Poe nie pomoże, ale jego sekretarka może.
Będę dyktowała, ty wystukuj słowa.
Ty się upewnij, czy wiadomość przeszła.
Po każdym zdaniu mów „stop”.
Co powiedzieć...
Do Mecenatu Mnożenia Mamony. Stop. Panie Poe. Stop.
Stop.
Witam, witam.
Proszę pana! Potrzebujemy pomocy!
Moment. Mam ręce pełne wypieków.
Hejka, Lou.
Milt, odłóż ciastka i przeczytaj nagłówek.
„Sieroty-mordercy widziane na peryferiach”.
Mordercy? O matko.
Znam te dzieciaki. Są w moim sklepie.
Jak wyglądają?
Jak niewiniątka, ale to bezwzględni mordercy.
- Przestraszył nas pan. - Dzięki.
Wybaczy pan, szukamy małych morderców.
Ja też.
Gdy miałam 14 lat, wybrano mnie na Królową Fałszywej Wiosny.
Wraz ze Śnieżnymi Skautami zrobiliśmy ceremonię
na szczycie góry.
Tańczyli wokół słupa
i wtedy pokochałam ten rodzaj tańca.
Klaus, patrz.
WZS
- Nie wiemy, co to znaczy. - Nie możemy wrócić.
Mamy jakiś wybór?
Gdy schodziliśmy z góry,
trafiliśmy do jaskini zahibernowanych niedźwiedzi
i to właśnie tam odkryłam swoją miłość do futer.
Wolontariusze?
Wskakujcie.
Wszystko w porządku?
Zaatakowali mnie koralikami.
Ukradli też przekąski i daszek.
Dokąd oni jadą?
Ta droga prowadzi tylko w jedno miejsce.
Do Szpitala Schnitzel.
To tam jest cukiernica.
Zgadza się.
Najwyraźniej te bachory też chcą ją dorwać.
Co to znaczy?
Że za jednym zamachem dorwiemy sieroty i cukiernicę.
Jak? Jesteś zbiegiem.
Wprost przeciwnie. Jestem trupem.
MORDERSTWO HRABIEGO OLAFA
Przecudownie.
Jesteś trupem.
Policja ściga sieroty za to morderstwo.
Dzięki idiotom z Dziennika Punctilio jestem wolnym człowiekiem.
Myślałam, że jesteśmy parą.
Nie lubię się szufladkować. Za nimi!
Hejka.
- Jesteście z WZS? - Oczywiście.
Powiecie nam, co znaczy WZS?
Oczywiście.
My jesteśmy...
Wolontariuszami Zwalczania Schorzeń Zawsze dopisują nam humory
Gdyby ktoś uznał, że jesteśmy smutasami To musiałby być chory
Tra la la, fi di di Zdrowiej nam szybciutko
Ho ho ho, hi hi hi Oto balonik o kształcie jak serduszko
Uwielbiam tę piosenkę.
WZS to Wolontariusze Zwalczania Schorzeń?
Tak. Jedziemy zwalczać schorzenia w Szpitalu Schnitzel.
Możecie do nas dołączyć, bracia i siostry.
Nazwałem was tak,
bo uważamy, że wszyscy ludzie są braćmi i siostrami.
Zwykle siostry i bracia mają wspólnych rodziców.
Nie zawsze, bracie.
Szukamy organizacji WZS, ale innej.
Musicie poszukać w Archiwum.
W Archiwum?
To wielka sala w szpitalu z dokumentami z całego świata,
w których są odpowiedzi na wszystkie pytania.
Tak słyszałem. Nie byłem tam osobiście.
- Szpital wydaje się bezpieczny. - Oby.
Po okolicy podobno kręcą się mordercy.
Wyczytaliście to w gazecie?
Nigdy nie czytamy gazet. Są zbyt dołujące.
SZPITAL SCHNITZEL
- Nasze motto to... - Brak wiadomości to dobra wiadomość.
- Jesteśmy! - W końcu możemy pomóc pacjentom...
Śpiewem
Idziemy!
- My... - Odwiedzamy ciężko chorych ludzi
By wywołać uśmiech na ich buzi
Nawet gdy lekarz mówi By przeciąć ich na pół, bo są za duzi
Tra la la, fi di di Zdrowiej nam szybciutko
Ho ho ho, hi hi hi Oto balonik o kształcie jak serduszko
My...
Odwiedzamy ciężko chorych ludzi
Nie lubię szpitali.
To tylko pół szpitala.
Nawet gdy ktoś ma krwotok Lub nigdy się nie obudzi
Żadnych ponurych min.
Wolontariusze Zwalczania Schorzeń muszą być radośni.
Co mamy tu robić?
Zwykle chodzimy po korytarzach, śpiewamy piosenki
i rozdajemy balony wszystkim z listy.
Tak jak w piosence.
To pomaga zwalczać schorzenia?
Ludziska.
Nowa siostra pyta, czy śpiew pomaga zwalczać schorzenia.
Pomaga, bo...
Bo gdy człowiek się śmieje...
Gdy się śmiejemy, połykamy tlen czy coś,
który potem trafia do...
Optymizm to najlepsza broń do walki z chorobą.
Myślałem, że antybiotyki.
Jeżówka.
Zaczynamy!
- Musimy znaleźć Archiwum. - Zanim Olaf znajdzie nas.
Baudelaire'owie.
Gdzie nie uciekniecie, zawsze jestem krok za wami.
Nie chcę dramatyzować, ale jeśli bachory pierwsze znajdą cukiernicę,
wydłubię sobie oczy,
a potem tobie, tobie, tobie i wszystkie osiem waszych.
To będzie bułka z masłem.
Baudelaire'owie i cukiernica ukrywają się w tym samym szpitalu.
PRALNIA FARTUCHÓW
Pora pobawić się w lekarzy i pielęgniarki.
To krępująca zabawa.
ADMINISTRACJA SZPITALA
Człowiek z brodą, obecny.
Reszta wolontariuszy, obecni.
Oto dzisiejsza lista pacjentów, czyli jak wiecie,
lista wszystkich pacjentów szpitala.
- Dzięki, siostro. - Mam na imię Babs.
My...
Śpiewamy panom z odrą I paniom chorym na grypę
Zaśpiewamy też tobie Jeśli dostaniesz chrypę
Jak znajdziemy Archiwum?
ARCHIWUM INNE MIEJSCA
Tra la la, fi di di Zdrowiej nam szybciutko
ZAMKNIĘTE
- Jak wejdziemy? - Namówię kogoś, żeby nas wpuścił.
Namówisz?
Słoneczko ma rację. Wszyscy czytają gazetę.
Ktoś nas rozpozna.
Ktoś tu jest?
Mam już kiepski wzrok, ale wyglądacie mi na dzieci.
Nie wszyscy. Jesteśmy wolontariuszami.
Przyszliście w dobre miejsce.
Nazywam się Hal i pracuję w Archiwum
od dawien dawna.
Muszę znaleźć następców, zanim całkiem oślepnę.
Babs was przysłała?
- Chętnie pomożemy. - Wspaniale.
Chodźcie, wszystko wam wytłumaczę.
- Ja będę mówił. - Oboje możemy.
Jesteśmy przebojowymi lekarzami.
To strój pielęgniarki.
Nie uwierzą, że skończyłaś medycynę.
Mogłabym ją skończyć. Uwielbiam zwłoki.
Jesteś po szkole teatralnej i wybrałaś zły strój.
- Kto uwierzy, że ty skończyłeś medycynę? - Medycynę?
Doktor Medycyna.
Dzień dobry, jestem doktor Matateusz Medycyna,
a to moje pielęgniarki i stażyści czy coś.
- Dzień dobry. - Doktor Medycyna?
Nie ma pana na liście.
Ojej.
Ojejku.
Co z nią?
Mam tu listę wszystkich gości i personelu.
Nikt spoza listy tu nie wejdzie.
To jakaś pomyłka w papierach.
Pomyłka w papierach?
Racja. To ma sens.
Pewnie, że ma. Oto mój medyczny identyfikator.
ZAWIESZONY
Wygląda wiarygodnie.
Szpital jest ukończony tylko w połowie,
więc musimy uważać na nieproszonych gości
takich jak szopy czy mordercy.
Doskonale to rozumiem. Jestem lekarzem.
W takim razie mogę powiedzieć: „Witam w Szpitalu Schnitzel”.
Jestem Babs, szefowa kadr, kierowniczka administracji
oraz komitetu planowania przyjęć, więc...
Miło cię poznać.
Jestem doktor Taki Jak Mówiłem.
Do zobaczenia na sali operacyjnej.
Nie możecie tam iść.
Najpierw musi pan podpisać trzy kopie tego formularza,
- a kolejne piętnaście w czterech kopiach. - Czterech?
A może ich nie podpiszę, a ty i tak pozwolisz mi się tu pałętać?
W takim wypadku musiałabym wezwać policję.
Oczywiście.
Światem rządzi biurokracja.
Myślałem, że pieniądze.
Żartowniś.
Biurokracja to sedno Szpitala Schnitzel.
- A nie leczenie? - Uśmierzanie bólu?
Szczepienia?
Nie da się tego zrobić
bez wypełnienia specjalistycznych formularzy,
które trzymamy na podkładkach,
zanim trafią do specjalnych teczek.
Tutaj dokumenty żyją wiecznie,
tworząc bijące serce szpitala.
Byle komu tego nie pokazuję, ale wy wydajecie się godni zaufania.
- Robi wrażenie. - Dziękuję.
Wszystko posegregowałem sam.
Nie tylko Szpital Schnitzel przechowuje tu informacje.
Ludzie z całego świata przesyłają tu dokumenty.
Do szpitala? Po co?
To najbezpieczniejsze miejsce przechowywania informacji.
Mamy tu informacje na temat wszystkiego,
od pigułek po płótna,
przez pudding po piramidy, a to tylko dział na literę „P”.
Moglibyśmy się dużo nauczyć.
Nie.
Przechowujemy informacje, nie czytamy ich.
Nie chcę widzieć u was dokumentów, chyba że podczas układania.
Przechowujemy tu niezwykle ważne informacje.
Dlatego szuflady zamykam specjalnymi kluczami.
„Archiwum”.
Założę się, że sieroty ukrywają się tu z nosami w książkach.
Ciągnie ich do bibliotek jak kota do kocimiętki
albo kloszarda do konającego oposa.
Więc cukiernica też może tam być.
To dla mnie bardzo, bardzo ważne.
Wiem, kochanie. Kilka razy o tym wspominałaś.
Beatrice mi ją ukradła. Nie spocznę, póki sama jej nie ukradnę.
Jeśli jej nie zdobędę, to...
nie wiem, co zrobię.
- Ale piękna. - Ale przerażająca.
To zsyp, którym wydajemy dokumenty,
ale gdy coś do nas trafi, rzadko opuszcza Archiwum.
Od lat go nie używaliśmy. Pewnie zalęgły się tu pająki.
Będziecie skupiać się przede wszystkim na tym zsypie,
którym dokumenty do nas trafiają.
Możecie spojrzeć na dokument,
ale starajcie się czytać jak najmniej.
Na przykład...
Widzę, że ten dokument
traktuje o zeszłotygodniowej pogodzie w Doku Damoklesa.
Otwieram więc szufladę
„D” dla „Doku Demoklesa”, „P” dla „pogody” lub „Z” dla „zeszłotygodniowy”.
Jak ktoś ma znaleźć taki dokument?
Ma szukać pod „D”, „P” czy „Z”?
We wszystkich trzech.
Mamy surowe wytyczne dotyczące wypożyczania dokumentów.
Chciałbym wypożyczyć dziecko.
Znaczy dokument.
A pan to kto?
Doktor Matateusz Medycyna, do usług.
- Ma pan identyfikator? - Oto mój medyczny identyfikator.
Badam zatrucia jadem kiełbasianym. Muszę przejrzeć pewne dokumenty.
Z jakiego jest pan oddziału?
Powiedziałem „jad kiełbasiany”? Chodziło mi o pryszcze.
Mógłbym to zrobić bona fide.
- „Bona” co? - „Fide”.
Z chęcią pokażę panu nasze dokumenty.
Tak?
Proszę tylko złożyć wniosek o wypożyczenie
do administracji
i zaczekać siedem dni roboczych na odpowiedź.
- Poważnie? - Tak, poważnie. Do widzenia.
Na sto procent ukrywa sieroty. Nie potrafił spojrzeć mi w oczy.
Chyba że ma kiepski wzrok.
Mają łapy na mojej cukiernicy.
- Co teraz? - Plan numer B.
Doktor Matateusz Medycyna. Pierwszy raz słyszę coś tak absurdalnego.
My też.
Jego identyfikator wyglądał na ręcznie laminowany.
Słuchajcie, dzieci.
Musimy chronić Archiwum za wszelką cenę.
Żaden szemrany typ nie może uzyskać dostępu do dokumentów.
Rozumiecie? Pewnie, że tak.
Jesteście tacy jak ja.
Nigdy nie podobało mi się śpiewanie o chorobach w szpitalu.
Dlatego skończyłem tutaj, szczęśliwy i otoczony dokumentami.
Jesteście tacy sami, prawda?
Nic dziwnego, że tak wam ufam.
Skataloguję was pod „M”.
„Moi przyjaciele”.
Nie ma to jak dźwięk dokumentów spadających szybem.
- Wygląda jak taśma. - Często mają taką formę.
Przy południowej ścianie są projektory, jeśli ktoś chciałby je obejrzeć,
ale nikt nie chce, bo nie wolno.
Wybaczcie na chwilę.
Są ścisłe wytyczne dotyczące katalogowania dokumentów oznaczonych „Snicket”.
SNICKET WŁASNOŚĆ WZS
Zaczekajcie tutaj.
Jacques Snicket.
- Próbował nam pomóc. - A Olaf go zamordował.
- Hal. - Słucham.
Chcemy zobaczyć film.
Macie je katalogować, a nie przeglądać.
- Ta taśma jest bardzo ważna. - To sprawa życia i śmierci.
Życia i śmierci? Faktycznie brzmi poważnie.
Ale zasady też są ważne. Przykro mi.
Uwaga. Mówi Babs,
kadrowa, kierowniczka administracji
oraz komitetu planowania przyjęć.
Przez cięcia budżetowe zamykamy stołówkę za dziewięć minut,
sklepik z pamiątkami za trzy minuty,
a Archiwum dokładnie w tej sekundzie.
Wygląda na to, że nie obejrzycie taśmy.
POTRĄCENI PRZEZ AUTOBUS SIKANIE DO POJEMNIKA – POŁOŻNICTWO
Przeraziłeś nas.
Ćwiczyłem. Pora na przedstawienie.
Zajmijcie pozycje w Sali Prześwietleń i Korytarzu Okrężnicy.
Będzie musiała wejść do Windy Trądu. Ruchy, ludzie!
Super, że nie porzuciłeś teatru.
- Choć nie możesz grać. - Bo oficjalnie nie żyjesz.
Powiedziałem coś!
Pora rozpocząć spektakl Przestraszmy Babs na śmierć.
Co się z tym robi?
Jak dziwnie i przerażająco.
Ojej.
Jesteśmy Wolontariusze Zwalczania Schorzeń Zawsze dopisują nam humory
Gdyby ktoś uznał, że jesteśmy smutasami To musiałby być chory
Tra la la, fi di di...
Dobranoc.
Zdrowiej nam szybciutko
Ho ho ho, hi hi hi Oto balonik o kształcie jak serduszko
Kto tam?
Witaj, Babs. Pobaw się z nami.
Przepraszam. Muszę wracać.
Zapomniałam dokumentów.
Weź się w garść.
Jesteś kadrową i kierowniczką administracji, do jasnej ciasnej!
I komitetu planowania przyjęć.
Grzmot.
Błyskawica.
Więcej grzmotów.
Odwiedzamy ciężko chorych ludzi
By wywołać grymas przerażenia na ich buzi
Nawet gdy lekarz mówi
Że ich ciało już się studzi
Moja kolej.
Doktorze Medycyno, to pan.
Proszę cię,
Medycyna to moja matka. Mów mi Matateusz.
Dobrze, Matateuszu.
Dobrze się czujesz?
Przepraszam, trochę się przeraziłam.
Szpitale potrafią być straszne, prawda?
Musimy jakoś obejrzeć to nagranie.
Poprosimy Hala jutro rano.
Przynajmniej są tu łóżka i będzie gdzie spać.
Uwaga. Mówi Babs,
kadrowa, kierowniczka administracji
oraz komitetu planowania przyjęć.
Chcę ogłosić moją niespodziewaną i bardzo wczesną emeryturę.
Następca natychmiast przejmie moje obowiązki.
Wezmę to.
Nie ujdzie wam to na sucho.
Nie poradzicie sobie z dokumentacją.
Dziękujemy, Babs.
Na pewno doceniacie moją pracę przez te lata.
Witaj, Szpitalu Schnitzel.
Mówi doktor Matateusz Medycyna. Ważne ogłoszenie.
Na terenie szpitala widziano morderców,
więc dokonamy dokładnej inspekcji każdego łóżka,
póki ich nie złapiemy.
W końcu nikt nie chce zostać zamordowanym we śnie.
Dobranoc i słodkich snów.
- Przejął szpital. - Jak to wyłączyć?
Znajdziemy jakąś kryjówkę.
Ciągle mnie słychać? Jest tu jakiś przycisk?
Jest.
Niewykończone skrzydło.
Skoro nie ma tam ścian, to kamer też nie.
- Znajdźcie sieroty. - Znajdźcie cukiernicę.
Rozdzielmy się.
Gdzie się ukrywacie, sieroty?
Czysto.
Ten szpital mnie przeraża.
Mam gdzieś, że jest ciemno i strasznie. Nie wrócicie,
póki nie przeszukacie każdego oddziału, od trądzikowego do niedoboru cynku.
I przestańcie machać do kamery.
Baudelaire'owie.
Nienawidzę nudnych programów.
Widzę ruch. W lewo.
W twoje drugie lewo. W twoje drugie drugie lewo.
BUDOWA WSTĘP WZBRONIONY
- Niczego nie znalazłaś? - Nie, a szukałam dokładnie.
W żadnym automacie nie ma lemoniady pietruszkowej.
Ale mieli jakiś gorący, brązowy płyn.
Wypala wnętrzności, ale wypiłam trzy kubki.
Czuję się ożywiona.
Miałaś szukać sierot.
Nie jestem twoją sługuską. Nie płacisz mi, więc nie wrzeszcz.
Im też nie płacę.
Chcę znaleźć cukiernicę i stąd zniknąć.
Zapach szpitala mnie dobija.
Nie opuścisz szpitala, póki nie znajdziemy Baudelaire'ów.
- Ostrożnie. - Dobrze, że to szpital.
Uważaj, Słoneczko.
Spaliśmy już kiedyś w gorszym miejscu?
W sumie trudno powiedzieć.
To ja odwaliłam całą robotę w mieście kruków,
ja złapałam Babs i ja wyglądam świetnie w czepku,
więc sama odzyskam cukiernicę, gdy ty będziesz się gapił na korytarze.
Skoro jesteś taka wspaniała, to proszę bardzo.
Dobra. Założę coś bardziej przerażającego
i znajdę cukiernicę w try miga.
Łatwiej powiedzieć, niż zrobić.
Nie widziałeś mojego kostiumu. Z drogi, frajerzy.
Było fajniej, nim Yoko do nas dołączyła.
Niemal wszystko na świecie łatwiej powiedzieć, niż zrobić,
z wyjątkiem
suszenia przy szosie suchego suszu suszarką,
co łatwiej zrobić, niż powiedzieć.
Ale ze znalezieniem kryjówki jest odwrotnie,
a mimo to Baudelaire'om się udało.
Lecz doskonale wiedzieli, że nie będą bezpieczni na długo.
Nie możemy zostać tu całą noc. Olaf nas szuka.
Nie możemy włóczyć się po peryferiach.
Nie będziemy wolni, póki nie poznamy tej tajemnicy.
Znalazłeś coś w zapiskach Duncana i Izadory?
Same szyfry i wiersze.
Harpun je rozerwał i trudno to rozszyfrować.
Musimy zobaczyć to nagranie.
Tylko jak?
Włamiemy się.
Nie możemy. Hal nam ufa.
I przyjrzałam się zamkom.
Trudno będzie je otworzyć bez narzędzi.
Możemy ukraść klucze Hala.
- Rodzice byliby rozczarowani. - Wiedzieliby, że to konieczne.
Albo mieliby nas za przestępców. Tak jak gazeta.
To dylemat moralny.
Uwaga. Mówi doktor Matateusz Medycyna.
Będziemy przeszukiwać łóżka, póki nie znajdziemy morderców.
I jeśli ktokolwiek ma jakiekolwiek drogocenne przedmioty...
Proszę natychmiast zdeponować je w dziale kadr.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Co za bzdury.
Mordercy nocą nie śpią, bo dręczy ich sumienie.
Hal! Ostrożnie!
Nie martw się. Mam równowagę jak ślepy kot.
Właśnie widzę.
Ugotowałem wam rosół ze starego rodzinnego przepisu.
- W sam raz na taką noc. - To bardzo miłe.
Ja to wezmę. Jak nas tu znalazłeś?
Jesteście tacy jak ja.
W dzieciństwie uwielbiałem sypiać pod gwiazdami.
Rozbijaliśmy namioty w ogrodzie.
Rodzice pomagali nam piec pianki nad ogniskiem.
Gdzie są wasi rodzice?
Nie żyją.
Tak mi przykro.
Świat pewnie wydaje się wam mroczny i samotny.
Ale zawsze znajdzie się ktoś miły,
kto go wam rozświetli, gdy trzeba.
Kiedyś sami nauczycie się rozświetlać życia innych.
Ten serial nie jest o mnie.
Gdyby był, nie mówiłbym, że Baudelaire'ów
czeka pewien incydent w Archiwum,
przez który do dziś przechodzą mnie dreszcze.
Powiedziałbym, co zrobiłem
wiele lat temu i co wciąż mnie dręczy.
To było konieczne, ale niemiłe
i do dziś męczą mnie wyrzuty sumienia.
Tak nie można.
Wciąż zadaję sobie pytanie, czy to było konieczne.
Czy koniecznie musiałem
ukraść cukiernicę Esmeraldzie Szpetnej?
Jaki mamy wybór?
Baudelaire'ami targały podobne rozterki,
gdy rozważali zdradę człowieka, który niemal na pewno na to nie zasłużył.
Co? Kto? Tak, na chwilkę zmrużyłem oko.
Wszyscy powinniśmy iść spać.
Mamy rano dużo pracy. Chwila, gdzie są moje klucze?
Tutaj. Włożę ci je do kieszeni.
Cieszę cię, że znalazłem zaufanych i lojalnych asystentów.
Nigdy nie sądziłem,
że kiedykolwiek zaufam komuś tak bardzo jak wam.
Dobranoc, skataloguję was pod „L”.
„Ludzie, którym ufam najbardziej”.
Dobranoc.
- Czuję się okropnie. - Kiedyś to wyjaśnimy i przeprosimy.
A do tamtej pory?
Szybko. Olaf może nas obserwować.
Są ścisłe wytyczne dotyczące katalogowania dokumentów oznaczonych „Snicket”.
Zacznijmy od „S”.
„Sekretarka – sentyment”.
„Sieja – skorupiak”.
„Slalom – slogan”.
„Smak – smoła”.
„Snajper – snob”.
To tutaj.
SNAJPER – SNOB
SERNIK
Nie ma Snicketa.
„J” jak „Jacques”?
Warto spróbować.
„Haczyk – hamak”.
„Indeks – ironia”.
„Jabłoń – jazzman”.
To ta.
Nie ma.
Mam dość tego, że nie wiem, co się dzieje.
- Brakujące akta. - Tajemniczy opiekunowie.
Tajny tunel do naszego domu.
WZS.
Myślisz, że to odpowiedź?
Nie wiemy, co to znaczy, ale wiemy, że to ważne.
Jak ma się pański brat?
Nie żyje albo jest zbiegiem.
Myślałem, że już go nie zobaczymy.
- Nagrywamy? - Tak.
Przesłuchanie Jacques'a Snicketa.
Proszę szczegółowo opowiedzieć wszystko,
co wie pan o Olafie i serii pożarów,
i wszystko, co musimy wiedzieć o sierotach.
Zacznę od początku.
Ale najpierw mam ważną wiadomość.
Możliwe, że ktoś ocalał z pożaru.
Czy on...
- Mówi pan, że... - Tak.
Tata albo mama może wciąż żyć.
Kocham filmy. Kto chce popcorn?
Uciekamy!
Szybko.
Przeklęte szpilki!
- Musimy uciekać. - Nie bez taśmy.
Musimy po nią wrócić.
Skataloguję was pod „S” jako „spłaszczeni”!
Biegnijcie do drzwi. Wezmę taśmę i was dogonię.
A kuku, widzę was.
Co za buty!
Drzwi są zablokowane. Nie uciekniecie.
Nie musicie się przede mną ukrywać.
Możemy sobie pomóc.
Tak się składa, że czegoś szukam.
Czegoś małego, okrągłego...
SNICKET WZS
Pełnego tajemnic.
Jacques Snicket myślał, że zdoła to przede mną ukryć.
Ale zginął.
Dobiegniemy do zsypu.
A ja chcę ją odzyskać!
Wpadłam na to samo.
- Masz taśmę? - Tak.
Uwaga!
- Wioletka? - Jestem cała.
Esmeralda nie może wziąć taśmy.
- Znajdę was. - Wiedziałam, że ją macie!
Zostałaś całkiem sama. Jak się z tym czujesz?
WYJŚCIE
Najtrudniejsze w życiu zbiega jest to, że musi przeć naprzód
w kierunku, który wydaje się zły i niebezpieczny
albo w koszmarny sposób taki i taki.
Czasem, tak jak w przypadku Wioletki,
po prostu nie ma innej opcji,
nawet jeśli wyboru będzie się żałować do końca życia,
jakkolwiek krótkie by nie było.
Oddawaj mi ją!
Potem cię puszczę, obiecuję!
Jesteś koszmarną aktorką!
Chodź do mamusi.
BRAK WYJŚCIA
Witam, witam.
Uwielbiam z tobą pracować.
Napisy: Małgorzata Fularczyk