NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Synced & corrected by -robtor- www.addic7ed.com
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc Nie patrz się, nie patrz się
Wioską WZS Rządzą ludzie rządzeni przepisami
Bagienni znów są porwani Bo ktoś interesuje się ich klejnotami
Baudelaire'owie muszą ich uratować Ale zostają uwięzieni
Liczysz na poprawę sytuacji Ale to się nie zmieni
Nie patrz się, nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz Powie stanowczo więc:
Nie patrz się, nie patrz się
WREDNA WIOSKA: CZĘŚĆ 2
Nie patrz się, nie patrz się
Mam złe wieści, których nie chcecie usłyszeć,
a mianowicie, że niektórzy ludzie lubią słuchać złych wieści.
Słyszałam, że wczoraj zamordowano Olafa.
To złe wieści. Cieszyłem się, że spłonie na stosie.
Złe wieści dla jednego dla kogoś innego mogą być dobre.
A czasem coś, co wydaje się dobrymi wieściami...
Olafa zamordowano?
To nie Olaf, tylko Jacques Snicket.
...okazuje się smutną, koszmarną tragedią.
Nazywam się Lemony Snicket.
Historia Baudelaire'ów nawiedza mnie
tak jak śmierć brata w tej małej, zakurzonej wiosce.
Wywołuje u mnie smutek, żal i rozpacz.
Ale wy nie musicie się tak czuć.
Nie patrzcie się. Lepiej tego nie oglądać.
Chodźmy. Lepiej tego nie oglądać.
Nie tak szybko, tatuśku.
Nie wolno zabierać podejrzanych z miejsca zbrodni.
Podejrzanych? Chyba mówisz o sobie.
Tylko frajerzy nie zgadzają się z detektywem Dupinem.
Nie jesteś Dupin, tylko...
Cisza! Zbiórka!
Rada Starszych zwołuje specjalne zebranie.
Mamy ostatnio sporo takich zebrań.
Nie nadążam z opowieściami.
Musimy obligatoryjnie przedyskutować tajemnicze morderstwo.
Nie obligatoryjnie, tylko koniecznie.
„Obligatoryjnie” znaczy „koniecznie”, Esmeraldo.
Nie jestem Esmeralda, tylko Sarah Petunia Alexandra Maryellen.
- Wczoraj też tak mówiła? - Ale mówcie mi oficer Lucjana.
Mam obowiązek zamykać przestępców w areszcie miejskim,
a Jacques był wczoraj bezpieczny w swojej celi.
Jaki Jacques?
To moja ksywka na Hrabiego Olafa.
Tylko ja mam klucz do celi, więc jego śmierć pozostaje tajemnicą.
Uwielbiam tajemnice.
Zwłaszcza takie w przytulnych wioskach
i ze śmiesznym detektywem.
Macie rację, zgrzybiałe staruszki.
Ale na szczęście dla was jestem detektywem z telewizyjną urodą
i już rozwiązałem tę sprawę.
Ależ to ekscytujące!
To okropne. Zginął niewinny człowiek.
Też jestem w szoku.
Tylko że Omar nie był niewinny.
Olaf.
Na sam dźwięk imienia mam dreszcze.
Przez tę brew i tatuaż oka.
Na tatuażu jest nie oko, a litery WZS.
To nie ma sensu.
Po co Olaf miałby tatuować sobie nazwę tej wioski?
Nie wiemy. Ale wiemy, że to jest prawdziwy Olaf.
A policjantka to Esmeralda Szpetna.
Porwali Bagiennych i zamordowali Jacques'a Snicketa.
Te dzieciaki kompletnie sfiksowały. Jestem prawym człowiekiem.
Przy mnie nawet muszce nie spadnie włos z głowy.
Ale rozkmińcie to.
Wskazują na mnie swoimi kościstymi paluchami,
bo to oni na sto procent...
są mordercami.
Skądże. To dzieci.
Detektywie, musisz mieć jakiś dowód na to wspaniałe oskarżenie.
Correcto, policjantko.
Nie wypada oskarżać ludzi o morderstwo bez dowodów.
Na szczęście jestem wielkim detektywem i znalazłem dowód.
Sieroty to prawdziwa zakała.
Wpraszają się do wioski i wślizgują do aresztu.
Zabijają i grabią. Dzięki temu!
Planeta, plandeka, planty.
Plany aresztu!
Baudelaire'owie wykorzystali je, żeby znaleźć słabą ścianę
i użyć...
Co to jest?
Jakieś urządzenie mechaniczne.
Tak. Urządzenie z mechanizmem tak diabelskim,
że Baudelaire'owie użyli... tego.
Wybili dziurę w ścianie aresztu.
Wdarli się do środka jak sprytne lisy.
I z wielką mocą zabili Hrabiego Olafa nocą.
Sieroty.
- Jestem w szoku. - To kłamstwo.
Plan i urządzenie mechaniczne nie są wasze?
Są, ale nie jesteśmy mordercami!
To prawda. Ta dwójka nie jest mordercami.
Są wspólnikami.
- To znaczy „pomocnikami mordercy”. - Wiemy!
O czym wy mówicie?
Powiedz im, o czym mówisz.
Mówię o śladach zębów na ciele Hrabiego Olafa.
Tylko jedna osoba jest tak niestylowa, by zagryźć kogoś na śmierć.
Mordercą, który zamordował Hrabiego Olafa,
jest nie kto inny jak Słoneczko Baudelaire!
To prawda, ma wyjątkowo ostre zęby, ale...
To ona jest zabójczynią.
Zabójcze dziecko z zabójczymi zębolami.
Nikogo nie zagryzła na śmierć. Detektyw Dupin kłamie.
Zamiast oskarżać czadowych detektywów,
powinniście skupić się na własnych zarzutach.
Sí. Powinni podać wszystkim alpakę.
Tak. Chwila. Co?
- Alibi? - Tak! Alibi!
Gdzie byliście wczoraj między zmierzchem a świtem?
W domu Hektora.
- Potwierdzi to. - Powiedz, że byliśmy u ciebie.
Cóż... Ja...
- Proszę. - Czekamy.
Nie znowu.
O, nie.
Hektorze.
To prawda! Dzieci były ze mną. Nikogo nie zamordowały.
Skąd się wzięły te rzeczy?
Dałeś im nielegalne materiały
wbrew przepisom WZS?
Hektor nie zrobił nic złego.
Próbujecie pociągnąć za sobą niewinnego kociaka?
Podła zagrywka.
Dość. Dowody są jednoznaczne.
Adoptowaliśmy morderców.
WZS nie może już dłużej opiekować się takimi okropnymi sierotami.
Koniec procesu. Spalmy ich na stosie!
Chwila. Mówimy o dzieciach.
Nie będę czekać. Mówimy o mordercach.
Spalmy ich na stosie od razu!
Chwila.
Nie możemy palić ludzi na stosie, gdy nam się zachce.
Jesteśmy cywilizowani.
To może po kolacji?
Przetrzymam te żądne krwi sieroty w areszcie.
- Nigdzie z tobą nie pójdziemy. - Opór przy aresztowaniu?
Możemy załatwić to po cichu.
Albo bardzo głośno.
Widzimy się na stosie.
MECENAT MNOŻENIA MAMONY
Tak. Tak. Tak.
Czujesz dym?
To pierogi z orzesznikiem.
- Nie dosłownie. Symbolicznie. - Zawsze symbolicznie czuję dym.
- Dzwonił pan Poe. - Twój szef.
Zostaje na wsi dłużej, niż planował.
- Coś jest nie tak. - W gazecie nic nie piszą?
HRABIA OLAF NIE ŻYJE!
- Olaf nie żyje? - Koniec naszych problemów.
Hrabia Olaf nie zginął.
To Jacques Snicket.
Problemy dopiero się zaczęły.
- Idę po motor. - A ja po wózek.
ODNALEZIONO CIAŁO AKTORA/ZŁOCZYŃCY
Tak mi przykro. Powinienem był to przewidzieć.
Dzieci z trudną przeszłością często kończą w więzieniu.
To moja wina.
Jesteśmy niewinni.
Spalą nas za przestępstwo Olafa.
Czy wy się słyszycie?
Wszystko zwalacie na Olafa.
Nie przyznacie się nawet do jego morderstwa?
- Trudno mi to przełknąć. - Zapłaci pan kaucję z majątku rodziców?
- Albo zatrudni prawnika? - Nie.
Majątek będzie dostępny po pełnoletności Wioletki,
ale teraz marne na to szanse.
A na pewno nie do celów przestępczych.
Weźcie odpowiedzialność za swoje czyny.
- Zwłaszcza ty, Słoneczko. - Nie pomoże nam pan?
- To po co pan przyszedł? - Chciałem się pożegnać.
Żegnajcie.
POSZUKIWANY HRABIA OLAF
Dziękuję, że mogłem spotkać się z klientami.
Okropna sprawa. Olaf był straszny. Nie wierzę, że zginął.
To uwierz, tatuśku.
Jest zimny jak bałwan jedzący kostki lodu w igloo.
Tu jesteś, kochanie. To znaczy komendancie.
Ty jesteś komendantem.
- Zastępco? - Detektywie.
Może być. Pod aresztem wałęsała się jakaś dziennikarka.
Chce przeprowadzić wywiad. Zapraszam.
Eleanora Poe, redaktor naczelna Dziennika Punctilio.
Kochanie.
- Arthur? - Eleanoro.
Co tu robisz, miłości mego życia?
Interesy, ogniu mych lędźwi.
- A ty? - Jestem w interesach.
Mogliśmy jechać razem.
- Koszmarnie długa droga. - I koszmarne okoliczności.
To temat stulecia.
„Sieroty Baudelaire mordercami Baudelaire”.
Jest w nim wszystko. Przygoda. Zbrodnia. Moralne rozterki.
Świat ucieszy się, że schwytano przestępców,
czy odetchnie z ulgą, że plugawy złoczyńca nie żyje?
„Plugawy”?
To słowo oznacza „podły i obrzydliwy”.
Słyszałem, że był bajecznie przystojny.
Tego bym nie powiedział.
Miał wyjątkowo niezadbaną brew.
Nie! Nie wystukuj tego na swojej maszynie, pani pisarko.
Był śliczny
jak wypolerowana taca srebrnych miedziaków w paszczy złotego cielca.
Umie pan dobierać słowa.
A jak śpiewa.
Dostarczę wałówkę tym rozrabiającym rozrabiakom,
a potem znów tu czmychnę i skombinuję dla pani pełne menu. Stoi?
Nie do końca rozumiem.
Odpowie na pani pytania, gdy da Baudelaire'om chleb i wodę.
Cóż za dzieła sztuki.
Moje oczy błyszczą się ze szczęścia. Widzicie?
Masz okulary przeciwsłoneczne.
A teraz? Wyglądam jak ktoś, kto niebawem stanie się bogaty?
Twoja intryga się posypie. Jak zawsze.
Nie tym razem. Intrygi są jak pożar.
Wszystko musi być na swoim miejscu.
Potrzeba zapałek, pochodni, wściekłego, opętanego tłumu
i dobrej podpałki.
Na przykład sierot przywiązanych do pala.
Jeśli nas spalisz, nie dostaniesz naszego majątku.
Kto wie.
Może jedna sierota zdoła uciec w całym tym zamieszaniu.
Ale dla reszty to ostatni posiłek.
Szef kuchni przygotował bardzo czerstwy chleb
i kubek z czymś, co ciotka Evelyn zwykła nazywać
„szczyptą kurzu”.
Jak to...
- Jeśli zdejmiesz je z tacy... - Co?
Zdejmij chleb i wodę z tacy,
- to się zmieszczą. - Tak?
Nie...
To nie...
Może tak?
Wasz ostatni, samotny posiłek w celi deluxe.
- Co w niej takiego deluxe? - Sznur.
Nikt was nie uratuje. Nikt was nie pocieszy.
Nikt was nawet nie...
- To godziny odwiedzin? - Kto ty?
To ty ciągle mdlejesz.
Nie mam na to wpływu. Próbowałem mnóstwa ziół.
Komendantka pozwoliła mi odwiedzić dzieci.
Mdlejesz na widok ptasiej czapki,
nie mogę zostawić cię z mordercami.
Może pan zostać ze mną. Przekazać dziennikarce, że jest pan zajęty?
- Nie. Zaraz wracam. - Brzmi pan inaczej.
Zadowolony?
Musiałem was ujrzeć przed odlotem.
- Uciekasz? - Mobilny dom jest już prawie wyposażony.
Najlepiej wystartować o zachodzie słońca.
Jeśli uciekniecie, możecie lecieć ze mną.
- Do tego potrzeba deus ex machiny. - Czego?
To po łacinie znaczy „bóg z maszyny”.
Niespodziewana pomoc.
Nie ma co na nią liczyć. Tkwimy w celi deluxe z chlebem i wodą,
czekając na spalenie mimo niewinności.
Wiem, że jesteście niewinni. Próbowałem wam pomóc,
ale Rada stłamsiła mnie tak jak moją mamusię.
Co się z nią stało?
Nosiła biel po Jom Kippur. Rada ją przyłapała i ukarała.
- Spalili ją na stosie? - Nie. Musiała zapłacić mandat.
- Mandat? - Tak.
Od tamtej pory prowadzi galerię w mieście.
Pora zrobić coś trudnego.
- Wyciągnąć nas stąd? - Pożegnać się.
Polubiłem was i miło spędzało się z wami czas,
mimo że musieliśmy sprzątać.
A właśnie, znalazłem to,
gdy zamiatałem pióra spod Drzewa Nigdyjuż.
Mam nadzieję, że się niedługo zobaczymy. Do widzenia.
„A w tym, co pierwsze, sekret cały Najwięcej mówią inicjały
Na wielkie patrz litery A ujrzysz przyjaciół oraz WZS”
Kolejne kuplety Izadory.
Kruk musiał je upuścić pod drzewem.
Wszystko nie tak!
Mieliśmy uratować Jacques'a i Bagiennych.
Jesteśmy w celi, on zginął i ich nie uratujemy.
Uciekniemy.
Jak?
Musi być tu coś, co się nada. Przypomnij sobie, co czytałeś.
Coś mi się przypomniało.
- To pomoże nam uciec? - Nie...
Dziś są moje urodziny.
- Zapomniałyśmy o nich. - Ja też.
Myślałem o książce o chłopaku w więzieniu, który zostaje biegaczem.
Dostałem ją dokładnie rok temu.
Rodzice przyrządzili ohydny pudding chlebowy.
Nigdy nie jadłem gorszego. Obiecali mi, że za rok
będę miał najlepsze urodziny na świecie.
Nie jestem rozpuszczony, ale liczyłem na coś lepszego niż pobyt w celi
i spalenie na stosie.
To koszmarne urodziny.
Ale czeka na ciebie prezent.
Czerstwy chleb i woda z kurzem?
Deus ex machina.
Pokażcie sprawiedliwość.
Ochronę i służbę.
Czy wrodzona fotogeniczność ułatwia pracę w policji?
Kto nie posłuchałby poleceń władz
po takim widoku?
Moja uroda budzi respekt i strach. Kumasz?
Tak, chyba kumam.
Interpretacja poezji bywa trudna, i bez ukrytych wiadomości.
Chleb jest tak twardy, że nawet Słoneczko go nie ugryzie.
Niejadalny.
Idealnie.
Oficer Lucjano, wydaje mi się, że ma pani doświadczenie w pozowaniu.
Co? Skąd.
Całe życie jestem policjantką na tej paskudnej wsi.
Sto lat, sto lat, hej!
Niech żyje, żyje Klaus, hej!
Niech żyje nam, hej!
Denerwujecie panią komendant.
Co to za diabelskie śpiewy i stuki?
Nie każcie mi tam schodzić.
Klaus ma urodziny. Świętujemy.
- Chłopak ma urodziny. - Ciężko być nastolatkiem.
Chyba że ma się długie paznokcie.
Jako jedyny w klasie nie miałem bar micwy.
Ja też nie!
Sto lat, sto lat, hej!
Aż mi dudni w kasku. Nie zniosę tego.
Zaraz się zdemobilizuję i zdemaskuję.
Koniec wywiadu. Musimy zbudować stos pogrzebowy.
Przepytam wieśniaków, by mieć punkt widzenia ludu.
Dobry pomysł.
Hej!
KODEKS
Klaus. Uśmiechasz się.
- Tak? - Jesteś w więzieniu i się uśmiechasz.
- Chyba wiem, gdzie są Bagienni. - Naprawdę?
Spójrz na wiersze w kolejności.
Izadora nie mogła napisać, gdzie dokładnie są,
bo ktoś mógł przechwycić kruki.
Ukryła to w treści kupletów.
Tak jak Ciotka Józefina w liście.
„A w tym, co pierwsze, sekret cały”.
Nie chodzi o pierwszy kuplet,
a o pierwsze litery wersów.
„Fałszywiec dla szafirów nas schował Oby ktoś nas uratował”
- Więc wychodzi... - „Fontanna”.
Ptasia Fontanna.
- Genialne. Jesteś genialny. - Izadora jest genialna.
Ptasia Fontanna jest za tą ścianą.
Rozwalmy ją.
Hej!
Dalej, dzieciaki. Chyba nie udało im się uciec.
Zachód słońca.
Czas, gdy niebo złoci się obietnicą bogactwa
i błyszczy blaskiem tysięcy skradzionych szafirów.
- Kto to powiedział? - Co?
- To cytat? - Przed chwilą to wymyśliłem.
Olafie. Masz duszę poetki.
I jej brata też. W końcu wrzuciliśmy ich do fontanny.
Wszystko idzie zgodnie z planem.
Zaplanowałeś przyjazd Jacques'a,
żeby wrobić sieroty w morderstwo?
Część planu była nieplanowana. Taki był plan.
Nie można za bardzo planować planu.
Zmierzam do tego, że dam swojej damie najlepszy prezent świata.
Wielki majątek.
Już go mam.
Ale nie mam najważniejszego elementu serwisu herbacianego.
- Filiżanki? - Cukiernicy.
Bibliotekarka powiedziała, gdzie jest. Muszę ją znaleźć.
Znajdziemy ją. Ale najpierw zajmiemy się Baudelaire'ami, pierożku.
Żegnajcie, krucze kapelusze. Żegnajcie, paragrafy. Żegnajcie, kary!
Żegnaj, ratuszu, w którym ciągle mdlałem.
Żegnaj, areszcie miejski, którego zawsze się bałem.
Żegnaj, suchy saloonie, sucha fontanno i sucha ziemio.
Żegnajcie, kruki. Byłyście przerażające.
Żegnaj, ośle. Będę tęsknił.
Żegnaj, szopo. Żegnaj, Drzewo Nigdyjuż.
Żegnajcie, Baudelaire'owie.
Szybciej. Im szybciej zbudujemy stos, tym szybciej zdobędę fortunę.
Musimy zdecydować, kogo z Baudelaire'ów porwać.
Niemowlę. Pasują do wszystkiego.
Musimy wziąć też Bagiennych.
Wsadźmy ich do czerwonego śledzia.
To się nie sprawdzi na dłuższą metę, bo będą rosnąć.
Potrzebujemy czegoś wystarczająco dużego,
co pomieści dzieci, póki nie osiągną pełnoletności.
Coś dużego, mobilnego i dyskretnego.
Szefie.
Patrz.
- Co to jest, kochanie? - Coś dużego, co pomieści sieroty.
Worek?
Coś lepszego.
Wielka chmura pyłu to nic pięknego.
Mało który malarz malował wielką chmurę pyłu.
Reżyserowie rzadko dają chmurom pyłu
główne role w komediach romantycznych.
Z moich badań wynika,
że chmura pyłu nigdy nie zajęła pierwszych 25 miejsc w konkursie piękności.
Mimo to wielka chmura pyłu, którą zaraz zobaczycie,
była najpiękniejszą chmurą pyłu, jaką widzieli Baudelaire'owie,
bo składała się z cegieł i zaprawy tworzących mur aresztu.
Wynalazek Wioletki zadziałał.
Twój wynalazek zadziałał.
Izadora i Duncan zostali uwięzieni w fontannie.
Może gdzieś jest mechanizm otwierający tajne wejście.
W wierszach musi być wskazówka.
Coś mi w nich nie pasowało.
„Żałosny dziób” brzmi dziwnie, nawet na poetkę.
Język Izadory nie jest taki kwiecisty.
Myśleliśmy, że chodzi jej o kruki z WZS.
Ale może chodzi o dziób fontanny?
Musimy sprawdzić.
- Troszkę wyżej. - Czemu „dziób”, a nie „kruk” albo „ptak”?
Poeci starannie dobierają słowa. To musi coś znaczyć.
Nie chcę cię pospieszać, ale dłużej nie wytrzymam.
Widzisz coś?
Słoneczko!
- Duncan! - Izadora!
Znaleźliście wiersze.
- Jak się macie? - Teraz lepiej.
Skąd się tu wzięliście?
Olaf wywiózł nas z aukcji w czerwonym śledziu.
Znaleźliśmy go w saloonie. Musieliście gdzieś tu być.
Chyba nie widzieliście w środku żadnego napisu?
Nie mieliśmy czasu się przyglądać.
Ile jeszcze?
Nie wiem. Kilka kilometrów jak kruk przeleciał. A co?
Widzę coś dziwnego na horyzoncie.
Drogi dziubasku,
może nie porwiemy żadnego z Baudelaire'ów?
Skoro jesteśmy razem, nie potrzebujesz pieniędzy.
Niech spłoną. Sieroty są niemodne. Cukiernice są w modzie.
- Psujesz atmosferę, kochanie. - Policja!
Uciekamy, policja!
Chwila. To my jesteśmy policją.
Nie wiem, gdzie jest komendantka. Głośno ją zawołałam.
Na poprzedniego to działało.
Ta dziura łamie paragraf zakazujący prac remontowych!
Mamy przepisy zakazujące ucieczki z aresztu,
ale nie ustaliliśmy kar.
„Mordercy uciekają z aresztu”.
Niech no tylko czytelnicy Dziennika Punctilio się o tym dowiedzą!
To okropne.
Gdy mówiłem im, że nie mogą użyć majątku, by uciec,
nie sądziłem, że posuną się do tarana.
Czego się spodziewać po zabójczym dziecku.
I jej wspólnikach.
Jak śmieli uciec? Dałem im chleb i wodę!
Ja się tym zajmę, kochanie.
Mieszkańcy WZS! Bezinteresownie przyjęliście do siebie sieroty,
a one za waszą dobroć odpłaciły się łamaniem przepisów i katastrofą.
Pozwolicie, by te bambino niszczyły wieś,
czy sami dacie im zasmakować koszmaru?
Wy tu ględzicie,
a Baudelaire'om upiecze się morderstwo i złamanie przepisów.
A to oni mieli się upiec!
Pora schwytać tych przestępców i spalić ich na stosie!
Tak!
- Widły dla ludu. - Komu widły?
- Widły! - Kto chce widły?
Cukiernica.
Olaf nie chciał, byśmy mu przeszkadzali.
Izadora wymyśliła te kuplety.
A Duncan sposób, by je przesłać.
Na dole była wilgoć, a na górze mnóstwo kruków.
Gdy jeden zleciał na dół, przywiązaliśmy mu wiersz.
Przez noc papier wysechł i spadł z drzewa.
Wiedzieliście, że tu jesteśmy?
Wiedzieliśmy, że nas znajdziecie.
Po to są przyjaciele.
Wieśniacy!
Tędy.
Czego chcemy?
- Kiedy tego chcemy? - Teraz!
- Czego chcemy? - Spalić dzieci!
- Kiedy tego chcemy? - Teraz!
Nie pochwalam palenia dzieci, ale przepisy to przepisy.
„Sprzedaż wideł osiąga rekord!”
Niech no tylko czytelnicy to zobaczą!
- Czego chcemy? - Spalić dzieci!
- Kiedy tego chcemy? - Teraz!
- Dokąd uciekamy? - To pustkowie.
Znamy sposób.
Mobilny dom powietrzny.
Musimy dostać się na skraj wsi.
Bezpieczni na zawsze.
- Na zawsze? - Nie dowiemy się, co to WZS.
Ten prawdziwy, nie ta wioska.
Jacques należał do WZS. Stąd taki tatuaż jak Olaf.
Remiza była ich siedzibą.
Wszystko, co wiemy, zapisaliśmy tutaj.
Komentarz w sprawie śmiałej ucieczki?
- W nogi. - Przed prasą nie uciekniecie!
Są tutaj!
Skąd się wzięły te dodatkowe dzieci?
Niech dunder świśnie te mądrale!
Słuchajta, ludziska, ci mali mordercy zrekrutowali wspólników.
Spalmy ich wszystkich!
Odwróćmy ich uwagę.
Zamordować morderców!
Dobry pomysł.
- Ale słodki osiołek. - Uroczy.
Dumnie kroczy.
Skończyły nam się kryjówki.
- To urządzenie mechaniczne? - To motocykl.
- To Jacquelyn. - I kelner Larry.
Istnieje określenie na przybycie pomocy w nieoczekiwanej chwili.
Wywodzi się z pradawnych sztuk.
Gdy pod koniec sztuki sytuacja staje się wyjątkowo zła,
na urządzeniu mechanicznym przybywa wybawca i ratuje bohaterów.
Dlatego też takie zjawisko nazywa się „bóg z maszyny”,
a po łacinie „deus ex machina”.
To moja sekretarka? Jacquelyn, co tu robisz?
Mogłabym spytać was o to samo.
Gdzie wasze sumienie i przyzwoitość?
Ta wioska powinna się wstydzić.
To nie miejsce dla miastowych. Spadówka.
To wiejska sprawa.
Niektórzy miastowi pochodzą ze wsi. Jak emerytura, panie Lesko?
To pani Jutrzejsza?
Mama chodziła z panią do klubu książki. Co ostatnio pani czytała?
Ostatnio czytamy tylko gazety. Nienawidzę tego.
To była kiedyś dobra wioska
z dobrymi mieszkańcami, którzy sobie pomagali i gasili pożary.
Znów może taka być.
Zginął szlachetny człowiek.
Spójrzcie w głąb swoich serc i spytajcie się, czego pragniecie.
Spalić dzieci!
Nie pokonacie nas, jesteśmy deus ex machiną!
Nadchodzą. Gdzie jest ten mobilny dom powietrzny?
Niedaleko, ale wysoko. Musimy go dogonić.
- Jak? - Spalić dzieci!
Skończyły wam się kryjówki, sieroty.
Spalić dzieci!
- Ona umie prowadzić? - Na to wygląda.
- Patrz na balon. - I na drogę.
- Niemowlak prowadzi? - To już małe dziecko.
Cześć. Sieroty uciekają. Oba komplety.
Przyprowadźcie auto!
Pora wypróbować twoją nową zabawkę.
Larry. Jacquelyn.
- Zniszczyli stację benzynową. - Podawali tu świetne parówki.
Hektor!
- Cieszę się, że zdążyliście. - Przyjmiesz dodatkowych pasażerów?
Jak najbardziej.
Ten samowystarczalny mobilny dom potrzebuje kilku osób do obsługi!
- Wy pierwsi. - My za wami.
Spalić dzieci!
Wygląda jak samowystarczalny dom powietrzny!
Nie dajcie im uciec,
bo będzie trzeba znaleźć inne sieroty do pracy.
I spalenia.
Sami po sobie sprzątajcie!
Albo na zmianę według uczciwego terminarza.
Aforyzm to „Trzeba wioski, żeby wychować dziecko”,
a nie „Dzieci sprzątają całą wieś”.
- To Hektor? - Zdrajca i łamacz przepisów!
Jego też spalić! Przyniosę więcej rozpałki.
Ptaszęta, zastanówcie się. Przejmuję ten burdel.
Złówmy tego gruchota i złapmy morderców!
- Nie ma wody. - Oni tego nie wiedzą.
Stać! Ona ma wąż.
Jeśli nie chcecie się zmoczyć, nie zbliżajcie się!
- Co nie, Klaus? - Dokładnie.
To wóz strażacki International R190 z 1956 roku,
ale domontowano do niego trzy pompy
z 3000 litrami wody.
Każdy, kto się na tym zna, wie,
że woda tryska z mocą 700 kg na cm kwadratowy.
To bardzo dużo.
- Jak mi poszło? - Szczegółowo.
Z drogi!
To wyrzutnia harpunów?
Sí. Dostałam ją od chłopaka.
Ostre harpuny idealnie nadają się do przebijania balonów.
- A jeśli trafi pani dziecko? - Spoko loko, tatuśku.
Ognia, pani oficer.
- Izadora! - Trzymaj się!
- Imponujące. - Staram się, kochanie.
Tym razem trafię złotą rączkę.
O, nie.
Zapas soku żurawinowego.
Prawie dotarli.
Bierz Słoneczko i idźcie. Powstrzymam tłum.
Na co czekasz? Strzelaj!
Sam załaduj harpun, nie niszcząc manicure.
Załaduję!
Oby dzieci nie spadły. Musimy spalić je na stosie!
Spalić je na stosie!
Szybko. Mobilny dom dłużej nie wytrzyma.
Jeśli trafi kolejny balon,
dom spadnie i Bagienni będą w niebezpieczeństwie.
- Musimy ich opuścić. - Lećcie wyżej!
- Jak tu wejdziecie? - Nie wejdziemy!
- Wstrzymać ogień! - Schodzą!
Pewnie się poddają.
- Nie! - Co wy robicie?
- Po to są przyjaciele. - Uciekają z moimi szafirami!
Kotku, uspokój się.
Trafię albo w balon, albo w sierotę.
Przestań strzelać!
Urządzeniem mechanicznym.
Urządzenie mechaniczne?
Oficer Lucjano, ta wyrzutnia jest mechaniczna?
- Łamie paragraf 67! - Żeby złapać morderców, służbisto!
Mordercy...
Baudelaire'owie już zeszli. Nigdzie nie uciekną.
Nie można łamać przepisów, żeby złapać kogoś, kto złamał przepisy.
Uciekają z moim spadkiem.
W imieniu tych cudnych ptaków nakazuję odłożyć broń.
Z ptaków lubię tylko kanapkę z kurczakiem.
Jeśli już się nie spotkamy,
macie tu wszystkie informacje o WZS!
Wszystko jest w tych notesach.
- Plan Olafa. - Dane Jacques'a i wspólników.
Pomogliście nam. Mamy nadzieję, że my pomożemy wam.
- Żegnajcie. - Żegnajcie.
- Żegnajcie, Bagienni.
Pa.
Zraniłaś kruka.
Złamaliście paragraf pierwszy!
To najważniejsza zasada.
To tylko głupi ptak.
Głupi ptak?
Młody człowieku, to Wioska Zakrakanych Skrzydlaków!
Poważnie tratujemy tutaj skrzydlate ptaki!
Wyluzuj, stary. Wszystko spoko.
Było spoko, zanim tu się pojawiliście.
Ty ze swoją głupią gadką i ty z wyrzutnią harpunów.
- Szkoda marnować rozpałkę. - I widły.
Na stos z nimi!
W imieniu prawa każę wam przestać!
W imieniu prawa!
Nie...
Miałem wszystko.
Dwa zestawy sierot i dwa zestawy majątków.
A teraz wszystko przepadło!
Nie straciłeś wszystkiego.
Wciąż masz mnie. A ja wiem, gdzie jest cukiernica.
No to spadamy.
Dokąd to?
Detektywie Dupin, pozwoliłeś mordercom uciec.
Oficer Lucjano, zraniłaś kruka. Zapłacicie za swoje przewinienia.
Spalić ich na stosie!
Niemądrze palić ludzi, skoro straciliście wóz strażacki.
Kolejne urządzenie mechaniczne?
Nie tylko mechaniczne urządzenie, to mechaniczna droga ucieczki.
Pocałujcie mnie gdzieś!
- Szybko! - Przestępcy!
- I nie tylko! - Musimy ich dogonić.
Nie.
Musimy zabrać kruka do weterynarza.
- Dzieci są na pokładzie? - Bagienni.
Lecą coraz wyżej,
gdzie nie dosięgnie ich przestępczość.
Wreszcie są bezpieczni.
Lecą strasznie szybko.
Gdy Baudelaire'owie patrzyli na odlatujących przyjaciół,
ich emocje też całkiem odleciały,
co tutaj oznacza, że nie wiedzieli, co czują.
Byli smutni, bo prawdopodobnie już nigdy nie zobaczą przyjaciół.
Czuli też ulgę, bo Bagienni byli bezpieczni.
Gdy samowystarczalny, mobilny dom powietrzny mknął wśród chmur,
myśli Baudelaire'ów mknęły wokół tego, co się stało
i co jeszcze na nich czeka.
- Jedziemy za szybko. - Musimy.
- Ale dokąd i po co? - Musimy być samowystarczalni.
Ile informacji z notesów ocalało?
Nie wiem. To strzępy.
Notatki. Badania. Rysunki. Szyfry.
To chyba wiersz.
- Izadory? - To pismo Duncana.
„Będziesz wolontariuszem, gdy odjedziesz co tchu”.
„Nie krzycz, gdy cię weźmiemy”.
„Świat jest cichy tu”.
Napisy: Małgorzata Fularczyk