NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc Nie patrz się, nie patrz się
Wioską WZS Rządzą ludzie rządzeni przepisami
Bagienni znów są porwani Bo ktoś interesuje się ich klejnotami
Baudelaire'owie muszą ich uratować Ale zostają uwięzieni
Liczysz na poprawę sytuacji Ale to się nie zmieni
Nie patrz się, nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz Powie stanowczo więc:
Nie patrz się, nie patrz się
WREDNA WIOSKA: CZĘŚĆ 1
Nie patrz się, nie patrz się
Dla Beatrice –
Gdy byliśmy razem, brakowało mi tchu.
Teraz brakuje go tobie.
Gdyby historia sierot Baudelaire była przejażdżką,
byłaby to jazda nieprzyjemna, niewygodna i ciągnąca się w nieskończoność.
Ta jazda ciągnie się w nieskończoność.
Kto by pomyślał, że peryferia są tak daleko.
Stąd ta nazwa.
Nikt nie lubi mądrali.
Powiedzcie, kiedy będzie zakręt.
ZAKRĘT
Minęliśmy go.
Nazywam się Lemony Snicket i mam smutne zadanie
udokumentowania życia sierot Baudelaire,
które niedługo zatrzymają się tutaj, w minimalnie uroczej wiosce WZS.
Niebawem poczują się zaskoczeni i zasmuceni
w pięknym, acz wietrznym ratuszu.
Przygnębieni i przybici przy tej wielkiej, acz odpychającej budowli
znanej jako Ptasia Fontanna.
Przyjazd tutaj to ich przeznaczenie.
Ale wy możecie być gdzie indziej.
I niedługo będziecie o tym marzyć.
„Trzeba wioski, żeby wychować dziecko”.
Cóż za wspaniały aforyzm.
Aforyzm to sentencja, która brzmi tajemniczo, ale przekazuje mądrość.
Wiemy, co to znaczy.
Więc pewnie wiecie, że ten aforyzm
oznacza, że wychowanie dziecka to obowiązek całej społeczności.
Właśnie to was czeka w wiosce WZS.
Zamiast jednego opiekuna,
który mógłby zginąć lub połączyć siły z przestępcą,
będziecie pod opieką setek ludzi.
Co może pójść nie tak?
Wszystko. Dwa razy straciliśmy przyjaciół.
Tak, ale...
Rzućcie okiem na tę ulotkę ze zdjęciami.
TRZEBA WIOSKI WZS
Cała wioska będzie się nami zajmować? To sporo ludzi.
Pewnie pociągną losy jak w opowiadaniu Shirley Jackson.
Zwykle preferuję tradycyjny model rodziny,
ale z jakiegoś powodu ani prywatni opiekunowie,
ani instytucje edukacyjne się nie sprawdziły.
Powodem jest Hrabia Olaf.
Śledzi nas i porwał Bagiennych.
- Biedne bliźnięta. - Trojaczki.
Śmierć brata zmienia okoliczności ich narodzin.
- Nieprawda. - Mniejsza o to.
Dzięki artykułom w gazecie mojej żony
hrabia Omar na pewno zostanie schwytany.
- Olaf. - Tak, chodziło mi o Omara.
Poza tym wątpię, żeby znalazł was na peryferiach.
To zajęłoby mu nieskończoność.
Jedziemy za Baudelaire'ami w nieskończoność.
Wspaniale, prawda?
Nie ma to jak wycieczka-ucieczka.
Musiałam uciec z tego paskudnego miasta
i nękających mnie ludzi.
Podoba wam się mój beret?
- Piękny. - Chciałabym mieć twoją skórę.
- Chciałabym nosić twoją skórę. - Ładny.
Nie odwracajcie się, ale ktoś nas śledzi.
Mieliście się nie... Nieważne.
O, nie. To paparazzi czy prasa?
A może mój mąż? Jego prawnicy do mnie wydzwaniają.
Taksówka, kilometr za nami.
Śledzi nas w nieskończoność.
I nic nie mówiłeś?
- To miała być niespodzianka. - To policja?
Policja w taksówce?
Ktokolwiek to jest, nie przekracza prędkości.
Znam tylko jednego taksówkarza, który przestrzega przepisów.
Gdzieś tu jest skrót. Zobaczymy, jak Snicket z tym sobie poradzi.
SKRÓT!
Skręcił w lewo bez kierunkowskazu.
To przestępca jakich mało. Ale niedługo go dogonimy.
Jedzie za Baudelaire'ami, a wiemy, dokąd zmierzają.
WZS. Cóż za urocza fontanna.
Fontanny zwykle tryskają wodą.
Tu obowiązuje prohibicja. Nie ma wody.
To znaczy, że nie ma alkoholu.
Jeden grzyb. Zaczekajcie tutaj.
Ja załatwię w ratuszu dokumenty.
Potem was zostawię.
Czeka mnie długa droga, a wybieram się z żoną do teatru.
Słoneczko, nie karm gołębi.
To kruki.
Czytałem trzy książki o krukach. Są niegroźne.
Jest pewne słowo, które opisuje dużą grupę ptaków.
Wataha.
To nie o ptakach.
Oby to było to miejsce.
Wieś nazywa się WZS. To musi być tu.
W Hali Veblena WZS było podpuchą.
Oby Duncan i Izadora tu byli.
Popytajmy mieszkańców. Ktoś mógł ich widzieć.
Kto?
Chyba raczej...
Sowy robią...
Naśladowanie ptaków jest fajne, ale macie spotkanie.
Rada Starszych czeka.
- Rada Starszych? - Na was czeka.
O WZS wiedzą wszystko. Są mądrzy niczym...
Jak nazywa się ten tajemniczy i mądry ptak?
- Skoro tyle wiedzą... - Mogą pomóc.
Czapla! Nie. Przedrzeźniacz.
Do widzenia. Dziękujemy.
Gwarek? Nie. Przypomni mi się.
Może głuptak?
Czy był tu jakiś saloon?
Saloon to idealna baza wypadowa do polowań na Baudelaire'ów.
Mają tu rurę. Może to jednak nocny klub?
To rura strażacka.
Kiedyś była tu remiza, ale zamknięto ją
w tajemniczych i niejasnych okolicznościach.
Nawet wystrój się nie zmienił. Barman!
Wygląda na to, że dawno tu nikogo nie było.
Może przez prohibicję.
Nie ma to jak świeże, wiejskie...
Nie mogę...
Oddychaj. Brzmisz jak tamten bankier.
Halo? Jest tu kto?
Jest tu kto?
Siemanderko. Co dla ciebie, nieznajomy, którego widzę pierwszy raz?
Poproszę najmocniejszą i najzimniejszą Sarsaparillę.
Jedna Sarsaparilla, robi się.
Bardzo proszę.
Co cię tu sprowadza, podróżniku?
Jak droga? Przyjechałeś z dziećmi?
Z radością oznajmiam, że Baudelaire'owie są twoi.
- Łatwo poszło. - Twoi i reszty wioski.
Przywiozłem ich w ramach opartego na aforyzmie programu
Trzeba Wioski. Mazeł tow!
L'chaim-lich!
Marzyłem o sierotach.
Dziś rano byłem samotnym barmanem...
a teraz mam fortunę sierot
czy jak tam się mówi na dużą liczbę dzieci.
Zaraz zamykamy. Podać coś jeszcze oprócz rachunku?
Nie, wracam do miasta.
Dziękuję za orzeźwiający, ale zdecydowanie zbyt drogi napój.
Miłego wspólnego wychowywania dzieci.
Razem z żoną postanowiliśmy wychować Edgara i Alberta sami.
Po jednej wizycie w kibucu okazało się...
Gesundheit.
Baudelaire'owie tu są.
Wioska ma się nimi opiekować.
Słyszeliśmy. Kryliśmy się za tym barem.
Ty przynieś czerwonego śledzia.
Wy przynieście szmaty.
Nie pozwolę, by nawet jedna drobinka kurzu zaatakowała nozdrza mojej ukochanej.
Uwielbiam, gdy mówisz o moich błonach śluzowych.
Nie wiem, czy bardziej kocham twe błony, czy twój śluz.
Esmeraldo, dam ci wszystko, czego brakowało ci w mieście.
Byłam tak bogata, że nie brakowało mi niczego.
Teraz ukrywam się w zakurzonym saloonie ze zgrają aktorów.
Ale ze mnie szczęściara.
Ta ryba waży tyle, co dwoje porwanych dzieci.
Bez wątpienia.
Są strasznie cicho. Może zrobiliśmy za mało dziur?
Nic im nie będzie. Pewnie ochrypły przez te wrzaski.
Snicket jedzie naszym tropem,
więc musimy ukryć je w mniej oczywistym miejscu.
Mniej oczywistym niż czerwona ryba?
Znam dobre miejsce.
Nie możemy pozwolić, żeby władze nas rozpoznały.
Kochanie, twoja kolej.
Oto kostiumy!
Kostiumy!
To małe miasteczko zamieszkują zwykli ludzie.
Musimy wtopić się w tłum zwykłych, serdecznych, porządnych, szlachetnych,
prostych i odpowiedzialnych ludzi.
Z tymi czepkami to przesada.
Rada Starszych rozpoczyna specjalne posiedzenie.
- Witajcie. - Cieszymy się, że dojechaliście.
Wejdźcie na podest, żeby starsi mogli się wam przyjrzeć.
- Jestem Wioletka... - Cisza!
Zgodnie z paragrafem 902 na podeście obowiązuje zakaz mówienia.
Dobrze znamy waszą historię. Tragiczna śmierć rodziców.
Niefortunna utrata licznych opiekunów.
Prześladowanie przez podłego hrabiego, który czyha na waszą fortunę.
To koniec waszych problemów.
Wdrożyliśmy nowy przepis, który położy im kres.
Zgodnie z paragrafem 9833
żaden złoczyńca nie ma wstępu na teren miasta.
Jesteście bezpieczni.
- Nie sądzę... - Cisza!
- Olaf... - Cisza!
Ale...
Cisza! To dotyczy też niemowląt.
Przejdźmy do kolejnego punktu.
Opiekunowie każą dzieciom wykonywać obowiązki domowe.
Wszyscy jesteśmy waszymi opiekunami.
Będziecie wypełniać obowiązki domowe nas wszystkich.
Całej wioski.
Jakieś pytania?
- Przepraszam, ale... - Cisza!
Czwarty i piąty raz!
Ile razy mamy powtarzać paragraf 902?
Chodziło nam o to, czy mieszkańcy wioski mają jakieś pytania.
- Pani Jutrzejsza? - Dziękuję, Rado.
Popieram program Trzeba Wioski i darmową pomoc domową.
Ale te dzieci są zamieszane w porwanie.
Nie chcę tu takich kłopotów.
- To nie było pytanie. - Raczej opinia.
- Ja! - Pan w spodniach w kratę.
Mam pytanie.
Gdzie te dzieci będą mieszkać?
Może trzeba wioski, by wychować dziecko,
ale nie będzie mi się pałętać po domu głośna dzieciarnia.
- Cisza! - Nie ma powodu do obaw.
Sieroty zamieszkają z naszą złotą rączką, Hektorem. Prawda, Hektorze?
Hektor?
Rada Starszych zasądza, iż ostatnie słowa Hektora przed omdleniem
oznaczają zgodę na wykarmienie dzieci i nauczenie ich zasad,
by nie popełniały gaf takich jak mówienie na podeście!
Prawda, Hektorze?
Cóż...
Rada nie słyszy sprzeciwu.
Ostatnia sprawa. Raport komendanta policji.
- Ciao, cześć. Oto jestem. - Esmeralda Szpetna.
Czyli Olaf też tu jest. A jeśli on...
To Bagienni też.
Czołem, WZS. Nazywam się oficer Sabrina Pieprz Anastasia Nagietek.
Ale możecie mówić na mnie oficer Lucjana. Jestem waszą nową komendant.
Co się stało z poprzednim komendantem? Lubiłem go.
Boli go gardło.
Przypadkowo połknął pudełko pinezek.
Nie mianowaliśmy zastępstwa.
Przysłała mnie tu agencja.
WZS, zapewnię wam ochronę i styl.
Cieszcie oczy moim mundurem, gdy będę wymierzać ostrą sprawiedliwość.
- Musimy powie... - Cisza!
Widzimy, że ruszacie ustami.
Szeptanie to mówienie, a na podeście mówić nie wolno.
- Chyba że jest się komendantem policji. - Chyba że.
Jako komendant policji zagwarantuję, że łamanie praw spotka się z surową karą.
- Brzmi idealnie. - Uwielbiam surowe kary.
Osobiście rozprawię się z każdym, kto złamie nawet najdrobniejszy przepisik.
- Tak jest! - Podoba mi się ta komendant!
- Jest atrakcyjna. - Podziwiam jej umiejętności.
Grazi. To takie miłe.
Jak widzicie, mamy oczy wszędzie.
I zawsze was obserwujemy.
No to sio. Powodzenia w nowym domu.
- Co teraz? - To problem małych wiosek.
Po zinfiltrowaniu policji nie ma co robić.
Wandalizm?
Sieroty mają sprzątać wioskę.
Moglibyśmy ją nieco wybrudzić.
Sieroty
Uwielbiam śpiewać o sierotach
Bo nic się nie rymuje ze słowem sieroty
Może oprócz słowa kłopoty
No i banknoty
Może jednak coś się znajdzie
Jazda.
Bogata sierota jest jak tłusty kot
Gdy tylko ją zobaczę Mam na nią smaka jak na antrykot
OLAF + GEORGINA – JÓZEFINA – K
Witam w saloonie Remiza.
Podajemy tu bardzo drogie napoje. Płatność tylko gotówką.
Poproszę dużą Sprawiedliwość z Lodem
i Oto Kres Twoich Podłych Intryg.
Skończyły się.
Ale mogę zaserwować Nigdy Nie Weźmiesz Mnie Żywcem.
- Nie zmieniłeś się. - Dzięki.
Nowy kapelusz? Śmiesznie w nim wyglądasz.
Dla mnie to samo.
A ty to kto? Chwila.
Zapach kleju.
Szkliste spojrzenie kogoś, kto pracuje z dziećmi.
Jesteś bibliotekarką.
To było dawno temu.
Nie aż tak dawno. To tylko kilka...
Już po ptokach.
Ptokach?
To znaczy, że to koniec twoich intryg. Jak pisał Dante...
Dante nigdy o tym nie pisał.
- Gdzie trojaczki? - Myślałem, że jest ich dwoje.
- Gdzie oni są? - Ale jest ich dwoje?
Jedna pisze wiersze, a drugi płacze.
To złe miejsce. Może tu wejść każdy powyżej 18. roku życia.
- Wiesz, co to? - Bransolety sprawiedliwości.
- Mam to na końcu języka. - Kajdany.
- Kto by pomyślał! - Zaknebluj go.
To nie mój kolor. Jestem latem.
Nie zasługujesz na kolory, w których ci do twarzy.
- Zabawne, nie? - Co?
- Aresztowanie. - Mam pytanie. Kto to Dante?
To włoski poeta z XIII wieku. Autor Boskiej komedii.
Przepraszam za omdlenie. Rada Starszych mnie przeraża.
Fajnie, że mieszkamy razem. Nigdy nie byłem opiekunem.
Jeśli mogę pomóc, mówcie.
Dzięki. Potrzebujemy pomocy.
Chłopak komendantki porwał naszych przyjaciół.
Byli tam też jego poplecznicy.
Chcecie mnie jeszcze bardziej przerazić?
- Szykujesz się do omdlenia? - Nie. Do ucieczki.
Każde z nas powinno pobiec w inną stronę, jak najdalej stąd.
Musimy znaleźć przyjaciół.
- Są niedaleko. - Nasz jedyny trop to skrót WZS.
Nie wiemy, co to znaczy.
Skrót WZS oznacza Wioskę Zakrakanych Skrzydlaków.
- Skrzydlaki to ptaki. - Stado. Przepraszam.
To o tym słowie myślałem. To duża grupa ptaków.
W tym mieście są całe stada tajemnic.
- Łączą się z Olafem. - I naszymi przyjaciółmi.
Nie mam pojęcia, o czym gadacie.
Wyjaśnicie mi to w drodze do domu.
Kilometr jak kruk przeleciał.
Chyba jak z bicza strzelił,
co oznacza najmniejszy dystans.
Nie, dosłownie jak kruk przeleciał.
Zarąbiście! To słowo oznacza zachwyt.
Co rano kruki gnieżdżą się na placu.
Wieczorem lecą do Drzewa Nigdyjuż na tyłach waszego nowego domu.
Opowiecie mi wszystko w drodze.
- To długa historia. - Nie szkodzi. To długa droga.
Wybaczcie, że płaczę. To strasznie smutna historia.
A to pewnie nawet nie połowa.
Nie spoczniemy, póki nie uratujemy Bagiennych z łap Olafa.
Chciałbym jakoś pomóc.
Powiedz Radzie Starszych,
że Olaf jest w wiosce.
Chodziło mi o pomoc, która nie jest trudna ani straszna.
- Pójdziemy z tobą. - Rada cię zna.
Tobie uwierzą.
To bez znaczenia.
Znali moją mamusię, a i tak jej nie wierzyli.
Teraz mieszkam sam na skraju wioski.
A twoja mama?
To zbyt bolesne. Nie mogę o tym mówić.
Przykro mi. Chciałbym pomóc,
ale mamy tu tyle zasad, że nie wiem, od czego zacząć.
Tutaj każdy musi mieć tajemnice.
Pokażę wam coś.
- Co wy na to? Piękny, nie? - Co to?
- Nasza droga ucieczki. - Ale co to?
Samowystarczalny mobilny dom na ciepłe powietrze.
Działa jak balon?
Podobnie. Każdy kosz to odrębny pokój.
To latający dom.
Muszę tylko przetestować silnik.
Sam to zbudowałeś?
Zgodnie z paragrafem 67
nie wolno budować urządzeń mechanicznych.
Rada Starszych kazała mi zniszczyć materiały,
ale przyniosłem je tutaj i skonstruowałem to.
W koszach są niezbędne rzeczy.
To biblioteka?
Paragraf 108 zakazuje czytania książek.
Oprócz nudnej książki Najmniejszy elf i kodeksu WZS.
Kazali mi spalić resztę, ale je ukryłem, żeby mieć co czytać.
Zgromadziłem też sporo jedzenia.
Kłębian kątowaty?
Siostra lubi twarde warzywa, które fajnie się gryzie.
Paragraf 8675 zabrania
używania ust w celach rekreacyjnych.
Ale ja też lubię gryźć.
Mam kosz pełen kłębianów kątowatych.
Jupi!
To odważne, że sprzeciwiasz się Radzie.
Tylko za zamkniętymi drzwiami. Przed nimi zawsze mdleję,
dlatego muszę stąd wyjechać. To zbyt straszne.
I przez to łamie mnie w krzyżu.
Możecie lecieć ze mną. Dom pomieści pięć, sześć osób.
Silnik jest samowystarczalny i wytrzyma sto lat.
Nie będziemy musieli wracać na ląd.
Koniec z zasadami i WZS. Możemy na zawsze zamieszkać w chmurach.
- Na zawsze? - Chcieliście uciec od swego losu.
Wspaniały wynalazek. Ale najpierw musimy ocalić przyjaciół.
- I doczekać się aresztowania Olafa. - To pewnie potrwa.
Uwięziony. Jak pułapka w szczurze.
Nie mogę spać.
Te mroczne ściany na mnie napierają.
Wzywam was, duchy tej celi! Ocalcie mnie!
Ile już tu tkwię? Dni zmieniają się w miesiące.
Osiem minut. Chcesz herbaty?
Nie, dziękuję. Zawsze robisz gorzką.
Myślałem, że mają tu cele deluxe.
- To jest cela deluxe. - Kiepska wiadomość.
Mam kolejną. W końcu pękniesz.
Od proponowania mi herbaty? Od lat próbujesz i prawie nigdy nie działa.
Powiesz nam, gdzie są Bagienni.
Komendant powinien niedługo wrócić.
- Jesteś pewien? - Tak.
Przekaże cię władzom
i spędzisz długi czas w celi takiej jak ta albo gorszej.
Wiesz czemu?
Teraz wygłosisz przemowę o...
Bo reprezentujemy najlepsze ludzkie wartości
zdolne ugasić chaos i okrucieństwo.
Być może tymczasowo polegliśmy, ale nie znikniemy,
dopóki żyją szlachetni, oczytani ludzie oddani sprawie.
Wciąż w to wierzysz?
Tak. A teraz powiedz, gdzie są dzieci.
- Mówił coś? - Głównie o sobie.
- Nic o Bagiennych. - Chcę ich znaleźć.
Wiemy, że są w okolicy i żyją.
Olaf chce zdobyć ich szafiry.
Gdy komendant go aresztuje, przeszukamy miasto.
Muszą się bardzo bać. Baudelaire'owie też.
Odwagi uczą nas trudności.
Byłem przerażony, gdy dołączyłem do WZS.
Zapamiętanie pewnego wiersza miało mi pomóc.
Po dotarciu z rodzeństwem do siedziby WZS
nauczyliśmy się, jak trafić strzałą w oliwkę,
tańczyć walca i watusi
oraz rozpoznać, czy serowe fondue zostało zatrute, bez próbowania.
Robiliśmy to dobrowolnie. Jesteśmy wolontariuszami.
- Herbaty? - Chwila. Pokaż mi fusy.
Jesteś wróżką?
Bibliotekarką. Dużo czytam.
I co mówią moje fusy?
Jesteś odważnym człowiekiem z ważnym prawem jazdy
i kolekcją książek w bagażniku.
- To wystarczy? - Tak myślę.
Nasi wrogowie niedługo zostaną pokonani.
- A co potem? Małżeństwo? Dzieci? - Tylko jeśli je uratujemy.
A gdy będą gotowe, by do nas dołączyć... Co to za wiersz?
Ten, którego się nauczyłeś w drodze do WZS.
„Będziesz wolontariuszem, gdy odjedziesz co tchu.
Nie krzycz, gdy cię weźmiemy.
Świat jest cichy tu”.
Poezja? Zrobisz wszystko, żeby zmusić mnie do gadania.
Idź na stację. Ja biorę kościół.
Dzieci będą sprzątać,
zabraknie im czasu na udaremnianie intryg szefa.
A co z fontanną?
Chyba już wystarczy.
Dawno nikt nam nie robił śniadania.
Hektor miał rację.
Huevos rancheros jest pyszne nawet w tej sytuacji.
Ale jej nie poprawia.
Nie wiemy, gdzie są Bagienni.
Trudno było przeszukać apartament. Teraz mamy całą wieś.
Nie poddawajmy się. Trop nie spadnie nam z nieba.
Co to?
- Wiersze? - Nie byle jakie. Kuplety.
Izadora?
„Fałszywiec dla szafirów nas schował Oby ktoś nas uratował”
„Nam milczeć trzeba po świt Teraz nic nie powie żałosny dziób”
Wyglądacie na zszokowanych.
Przez wiadomość od przyjaciół.
Na Drzewie Nigdyjuż mogą być nie tylko kruki.
Słoneczko, zaczekaj.
- Izadora! - Duncan!
Wyżej.
Istnieje dużo wyrażeń opisujących kogoś,
kto robi coś w zły sposób.
Na przykład „popełnić błąd”
albo „nawalić”, mimo że to trochę nieuprzejme.
„Ratować Lemony'ego Snicketa,
pisząc list do członka kongresu, zamiast wykopać tunel”
to też takie wyrażenie, ale zbyt szczegółowe.
Ale jest jedno określenie, które idealnie pasuje do sytuacji Baudelaire'ów.
Gdy stado kruków wyruszyło w poranny lot...
Baudelaire'owie przekonali się, że było już po ptokach.
- Niczego tu nie ma. - Niczego i nikogo.
Codziennie odlatują. Czego się spodziewaliście?
Niczego się nie spodziewaliśmy. Mieliśmy nadzieję.
Gołębie pocztowe.
Gołębie pocztowe dostarczają wiadomości dzięki zachowaniom migracyjnym.
Bagienni nie byli na Drzewie Nigdyjuż, ale ich wiadomości tak.
Może wysłali je krukiem pocztowym.
Izadora napisała: „Nic nie powie ten dziób”.
Kruki nie mówią. Ale może przekażą nam, gdzie oni są.
Co rano stado kruków leci gnieździć się w WZS.
Potrzebujemy pretekstu, by przeszukać wioskę.
Gotowi na pracę dla wioski?
Rada Starszych na was czeka. A ja...
poprzycinam żywopłot i porozmyślam o mamusi.
Widzimy się na obiedzie.
- Dobrze. - Tu jesteście.
Ktoś wandalizuje naszą wioskę.
Obrzucili stację benzynową papierem toaletowym, a kościół jajami.
Przerazili też osiołka, który potrzebuje kąpieli.
Nie wiemy, kim są sprawcy,
ale świadek zobaczył dwie bladolice kobiety, łysola,
mężczyznę z hakami zamiast dłoni i osobę o nieokreślonej płci.
- Ale wiemy, kto to posprząta. - Wy.
Sprzątając, możemy szukać Bagiennych.
To przydatne zadanie.
Ludzie wmawiają sobie, że obowiązki domowe są przydatne
tak samo jak to, że jabłka są równie smaczne co ciastka
albo że telewizja to ważny nośnik kultury.
Baudelaire'owie mierzyli się ze żmudnymi obowiązkami,
ale z biegiem dnia nie byli bliżej odnalezienia przyjaciół.
Rychło ich nie odnajdziemy.
Zawęźmy obszar poszukiwań.
Muszą być tam, gdzie nikt się nie zapuszcza.
Gdy umyjecie osła, idźcie do saloonu Remiza.
Zamknięto go cztery lata temu przez paragraf 18,
który zabrania nalewania i serwowania Sarsaparilli.
Nikt tam nie wchodzi, więc przydałoby się tam posprzątać.
Robi się.
- Duncan? - Izadoro?
To rura strażacka.
Bagienni?
Czerwony śledź.
- Duncan? - Izadoro?
Nie odpowiadają.
Chwyć płetwę i ciągnij.
Pusto.
Motyla noga!
Coś tu jest wyryte.
„DB plus WB”?
Duncan musiał tu być.
Gdzie oni są? Czemu nie ma Olafa?
- Co się dzieje? - Olaf aresztowany.
- Co on mówi? - „Olaf aresztowany”.
- Co pani mówi? - „Olaf aresztowany”.
- Co pan tu robi? - Biegam z tłumem.
Szybko, chodźcie.
Właśnie się dowiedziałem.
Olaf, przestępca, o którym usłyszałem wczoraj,
został aresztowany w saloonie.
To prawda?
Mam nadzieję. Rada zwołała spotkanie,
co zawsze mnie przeraża.
Spokój.
Odpowiemy na wasze pytania, poczynając od bankiera.
Rado Starszych,
przybyłem do wioski chwilę po przybyciu do miasta
po tym, jak wczoraj przywiozłem tu sieroty.
Gdy usłyszałem o aresztowaniu Olafa,
poczułem obywatelski i finansowy obowiązek,
by zobaczyć to na własne uszy.
To prawda?
Koniec mej udręki użerania się z udręką Baudelaire'ów?
To prawda. Przebrany Olaf ukrywał się w wiosce.
Na szczęście przystojny nieznajomy podający się za agenta
przybył wczoraj i go schwytał.
Został skuty w kajdanki.
Olaf. Nie przystojny nieznajomy.
- Smakowity kawaler. - Przystojny nieznajomy, nie Olaf.
Jego wspólniczka też jest niczego sobie.
Proszę mu podziękować.
Sami możecie to zrobić. Jest tam.
Witajcie, ludziska. Przed wami słynny i...
czadowy detektyw Dupin.
Na miejscu zbrodni byłem I wiecie, co zobaczyłem?
Był tam Hrabia Olaf Z którym nic się nie rymuje
Chwyciłem go za fraki I wrzuciłem do paki
Z impetem
No i
Rymowanie to trudne zadanie
Super.
To było bardzo przekonujące.
To jest Hrabia Olaf.
Chyba ubrudziły ci się szkła, okularniku.
Coś wam się pokręciło.
To człowiek, który schwytał Hrabiego Olafa.
Oficer Lucjano, wprowadź więźnia.
O, tak. Zaczynajmy przedstawienie.
- Ruchy, więźniu. - Jestem wolontariuszem.
Ja jestem Donatella Violetta Cappuccino Milano,
ale możesz mi mówić oficer Lucjana.
- To nie Olaf. - Na podeście się nie mówi.
Nie jesteśmy na podeście.
Hektorze, opanuj te sieroty.
Jako mieszkańcy wioski mamy prawo do głosu.
To nie Hrabia Olaf. To jest Olaf.
Czemu mamy wierzyć dzieciom, a nie pani komendant?
- Bo nie znacie Olafa. - To prawda. Nigdy go nie spotkałam.
Ja czytałem o nim w gazecie. To się liczy?
Spokojnie. Nie z takich kłopotów wychodziłem cało.
Cisza.
Dzieci mają rację. Nie znamy Olafa.
Mógłbym pomóc.
Wiem, że mówienie na podeście łamie paragraf 902,
jednak paragraf 732
uchyla ten zakaz wobec bankierów,
którzy występują w roli konsultantów.
Zna pan nasz kodeks?
Podobno mam wrodzony talent do biurokracji.
Oddajemy panu głos.
Panie i panowie,
jako główny bankier ds. Baudelaire'ów
wielokrotnie miałem okazję spotkać Hrabiego Olafa.
Jakieś pięć czy sześć razy.
Olaf ma jedną brew.
Jak widzimy, ten człowiek też.
Jest doklejona.
Po co miałby doklejać sobie brew?
Słuszna uwaga.
Olaf ma też tatuaż oka na lewej kostce.
Nie będzie miał tatuażu.
W imieniu prawa wzywam pana
do obnażenia swojej lewej kostki.
To zbyt śmiałe jak na serial familijny.
Jak państwo widzą,
ten człowiek ma jedną brew i tatuaż na kostce.
To bezsprzecznie Hrabia Olaf.
Dobrze powiedziane, panie bankierze.
Skoro zweryfikowaliśmy weryfikację Hrabiego Olafa,
musimy rozkminić, jak ukarać tego gagatka.
Jakieś sugestie?
Brak orzeszków na lodach.
Nazywam się Jacques Snicket.
Wraz ze wspólniczką dotarłem tu tropem Bagiennych.
Jednak pojawiły się małe problemy.
W WZS obowiązują dawno ustalone wymiary kar.
Zgodnie z paragrafem drugim dotyczącym osób łamiących prawo
Olaf zostanie wyprowadzony do centrum wioski,
gdzie dostanie surowy, acz rozsądny mandat.
Na więcej was nie stać, ptaszki?
- Skąd nas znasz? - Jak cię schwytał?
Wiedz, Wioletko,
że nasze rodziny zawsze były blisko.
Wiedz, Klausie, że z Olafem łączy mnie wspólna przeszłość.
Macie taki sam tatuaż oka?
To nie oko. Przyjrzyjcie się.
To trzy litery.
WZS.
Areszt domowy! I niewygodna opaska na kostce.
Coraz cieplej, modnisiu. Rozpalmy atmosferę.
Gdy uwolnię siebie i Bagiennych, zabiorę was...
Spalmy go na stosie.
- Wspaniały pomysł! - Idealny!
Etycznie wątpliwe, ale ekscytujące.
Chyba jednak potrzebuję pomocy.
- Uwolniliście kiedyś kogoś zza krat? - To chyba nietrudne.
To rozumiem.
Postanowione. Olaf spłonie na stosie jutro po śniadaniu.
Zalecam owsiankę.
Spotkanie zakończone.
Andiamo, więźniu.
Liczę na was, ochotnicy.
Jak mniemam, to wasz obowiązek.
Dzięki, że mnie zanieśliście. Uciekajmy.
Rada spali Olafa, choć złamał tylko jeden przepis.
Co będzie, jeśli odkryją tę szopę?
Nie uciekamy. To nie Olaf.
Detektyw Dupin to prawdziwy Olaf.
Współpracuje z komendantką, Esmeraldą Szpetną.
Wrobili człowieka, który szukał Bagiennych.
Uwierz nam.
Wierzę wam. Dlatego musimy uciekać.
To przerażające i skomplikowane.
Rada Starszych spali Jacques'a Snicketa.
Pozwolisz na to?
Nikt nie chce, żeby spłonął niewinny człowiek.
Prawie nikt.
Ale my możemy być następni.
Nie możesz uciec.
Nie przetestowałeś silnika.
A jeśli przewodność jest zbyt niska?
Niska przewodność to główna przyczyna wypadków lotniczych.
Silnik dziwnie buczy.
Nie możesz lecieć z wadliwym silnikiem.
- To niebezpieczne. - I niesamowystarczalne.
Spalenie żywcem też nie. Jaki mam wybór?
Moja siostra go naprawi,
jeśli obiecasz na nas zaczekać.
- Zrobisz to dla mnie? - Ale ty zrób to dla nas.
- A jeśli go nie naprawisz? - Ona naprawi wszystko.
Wiem, co jest nie tak. Potrzebujesz przewodu 12.
To są czternastki.
Potrzebne mi obcęgi, wtyk bananowy i oliwiarka.
To może być?
Daj największy klucz.
Pora pomóc Jacques'owi. Potrzebuję dostępu do twoich materiałów.
A ja planów aresztu miejskiego.
Dostęp do materiałów i plany aresztu?
Planujecie ucieczkę z więzienia?
O, nie.
Zaoferowałbym ci herbatę, ale jest słodziutka.
To herbata równie marna, co twoja intryga.
Mocne słowa na kogoś w celi deluxe.
Co z twoim planem przekazania mnie policji i wysłania do kicia?
Nie podejrzewałem, że twoja dziewczyna
jest tak podła i brutalna jak ty.
Nigdy nie akceptowałeś mojego życia uczuciowego.
Życzę jak najlepiej osobom, które szanuję i podziwiam.
Łącznie z tobą.
Masz bystry umysł i skłonność do dramatyzmu.
Gdy ten saloon wciąż był remizą,
zrobiliśmy razem wiele dobrego.
Mam już dość dobra.
Świat jest mroczny i okrutny. Wiesz, co go rozświetli?
Szafiry.
- Nie jesteś taki. - Brzmisz jak Beatrice.
Miała rację. Jeśli zrewidujesz swoją moralność,
możesz pomóc naprawić świat, a nie go zatruwać.
Zróbmy razem coś dobrego. Co ty na to?
Co ja na to?
Sieroty. Same z nimi problemy. Mam rację?
Nie masz.
Co te sieroty kiedykolwiek dla ciebie zrobiły?
Nim je spotkałaś,
musiałaś mieć jakieś życie, przyszłość. Spójrz na siebie teraz.
- To gorset? - Tak.
Spójrz na mnie, członkinię szlachetnej organizacji.
Wreszcie wykorzystuję wrodzony talent
i wykształcenie biblioteczne
we wzniosłym celu.
Wszyscy wolontariusze wygadują bzdury, gdy się boją?
- Nie boję się. - Powinnaś.
Myślisz, że twój chłopak cię uratuję?
To ja uratuję jego.
Proszę cię. Twój chłopak jutro rano spłonie na stosie.
Wybacz, jeśli nie wyraziłam się jasno.
Chyba że otworzysz celę i nas wypuścisz.
- Niby dlaczego? - Bo jestem bibliotekarką.
Nie rozumiesz? Bibliotekarki są dobre w szukaniu.
- Czego? - Zaginionych rzeczy.
- Skradzionych rzeczy? - Zgadza się.
Jeśli nas wypuścisz,
powiem ci, gdzie jest cukiernica.
Myślałem, że fajnie mieć więźniów, a to jak mieszkanie z psem albo teściami.
Zamykasz ich i musisz karmić.
Kochanie. Zapomnij o Snicketach i Baudelaire'ach.
Tak ciężko pracujesz.
Zostańmy tu na chwilę. Mam ochotę na taniec.
- Wczoraj nie miałaś. - Bolała mnie głowa.
Na co ty masz ochotę?
Walc? Watusi? Tango w poziomie?
Ostatnio ćwiczyłem taniec liniowy.
Taniec liniowy? Taniec liniowy.
Pokaż mi.
Dobra. Ta ręka tutaj.
A druga tutaj.
Gdzie klucze do celi?
Co ty zrobiłaś?
Wybacz, nic innego nie mogłam wymyślić.
Dobrze zrobiłaś.
Musisz pierwsza znaleźć cukiernicę.
Skontaktuj się z naszą agentką.
Zna dokładną lokalizację
i wie, co robić. Wie wszystko.
MADAME LULU WIE WSZYSTKO!
Wiarygodniejsza, niż wygląda. Weź taryfę.
- A ty? - Ktoś musi chronić dzieci.
Zajmij się cukiernicą. Dołączę, gdy będę mógł.
- Obiecaj, że je uratujesz. - Obiecuję.
- I że będziesz uważał. - Oczywiście.
I że się jeszcze spotkamy.
To nie koniec tej historii.
Ta historia skończy się dziś.
To się okaże.
Ile razy już to robiliśmy?
Bohater, złoczyńca i zakurzony saloon.
Zawsze pojawia się coś nowego.
Nie masz dość tych samych zagrywek? Ciągłych przebrań?
Powtarzalnych zachowań?
Możemy to zakończyć, jeśli po cichu ze mną pójdziesz.
Bycie głośnym jest fajniejsze.
- Sokole oko. - Nie, to kieł dzika.
Nie próbuj mi schlebiać.
Mam dość ciebie i twojej organizacji.
Kiedyś nie miałeś.
Byłeś jednym z nas. Możesz do nas wrócić.
Wiem, co stało się w operze. Przykro mi.
- Teraz ci przykro? - Teraz tak.
Poddaj się. Obiecuję, że nie zrzucimy na ciebie surowej kary.
Nie mogę obiecać tego samego.
To znaczy?
Że nie mogę obiecać...
tego samego.
Mieli rację. Książki są niebezpieczne.
Przynajmniej te ciężkie.
Patrz na to. Łom jak złom.
Albo ty, albo ja, stary przyjacielu.
Istnieje słowo opisujące dużą liczbę ptaków.
Nieszczęścia też chodzą stadami.
Powodują smutek i rozpacz.
W stadzie nieszczęść...
było morderstwo, przez które nigdy nie zapomnę tamtego ranka w WZS.
Chciałbym wymazać ten smutny poranek z historii Snicketów.
Według planów mury są najsłabsze tutaj.
Powodzenia.
- Hrabia Olaf został zamordowany! - Co?
Mówi, że Olaf został zamordowany.
Co oni mówią?
Powiedzieli,
że Hrabia Olaf został zamordowany.
Napisy: Małgorzata Fularczyk