NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy jego odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc Nie patrz się, nie patrz się
Domem Baudelaire'ów Jest teraz szkolny blaszak
Wygoda, radość i bezpieczeństwo Tego nie ma, jest tylko straszak
Dużo biegają Więc są w dobrej kondycji
Ale to ty lepiej przemyśl Dalsze oglądanie tej audycji
Nie patrz się, nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz Powie stanowczo więc:
Nie patrz się, nie patrz się
AKADEMIA ANTYPATII: CZĘŚĆ 2
Nie patrz się, nie patrz się
Kogo nie pokonasz?
Martwego konia!
- Kogo nie pokonasz? - Martwego konia!
„Szkolny duch” to dziwaczny termin.
Kojarzy się z duchem lub innym nieumarłym
nawiedzającym placówkę edukacyjną jak guma do żucia przyklejona do pucharu.
KLUB TEATRALNY
„Szkolny duch” tak naprawdę oznacza
przekonanie, że dana szkoła jest lepsza niż inne.
Nasza szkoła jest lepsza niż inne!
Jednak Baudelaire'owie wkrótce się przekonają,
że szkoły nawiedzają jeszcze gorsze straszydła.
Wspaniała energia!
- Uczniowie, już dość. - Już dość?
Słyszeliście, co powiedział wicedyrektor Szeron?
- Neron. - „Już dość”.
Zbyt często do moich ust dochodzą te słowa wypowiadane przez cudze uszy.
„Dość” oznacza, że nie dość próbujemy,
a „już” to moja najmniej ulubiona pora.
Opowiem wam coś.
Kilka lat temu pewna kobieta zwróciła się do mnie o pomoc.
„Trenerze Dżyngis”, powiedziała.
„Jestem zerem. Nie mam pracy. Moje życie uczuciowe to klęska.
Nie potrafię zrzucić ostatnich dziesięciu kilogramów”.
Pewnie to brzmi jak życie każdego z was.
- To dzieci. - Dokładnie.
Co jej odpowiedziałem? Że już dość i może przestać się starać?
Odpowiedzcie mi, pokurcze!
Myślicie, że powiedziałem jej...
że już dość?
- Pewnie nie! - Pewnie nie!
Pewnie nie, zgadza się.
Powiedziałem, że jeszcze nie dość.
Żeby się realizowała i motywowała.
Żeby trzymała głowę w chmurach i twardo stąpała po gwiazdach.
Wiecie, co się stało potem?
Zginęła w tajemniczym pożarze.
Co?
Tylko zera mają już dość.
Ale ta kobieta z opowieści...
„Już dość” rozpętało wojnę.
Ale w tej opowieści...
Masz już dość, gdy przygryziesz wargę,
a ona puchnie. Wtedy gryziesz ją jeszcze raz
i tak w kółko.
Tego nie chcę.
A wy tego chcecie?
- Nie! - Pora na skrzypce!
Szkoła dała się nabrać na podstęp złoczyńcy.
Typowy apel pokazowy.
To nasza jedyna szansa, by go powstrzymać. Słoneczko, zostań tu.
Powodzenia!
Niech pan przestanie grać.
- Posłuchajcie. - Przerywacie geniuszowi?
I jego skrzypkowi.
To nie geniusz, tylko kombinator.
Mówi się „improwizator”.
To nie trener, tylko Hrabia Olaf. Nikt nie jest przy nim bezpieczny.
Bzdura. Jesteś zazdrosna.
Zrzucić ich ze sceny! Zatańczę taniec z piruetami.
To rozumiem, słodka cheerleaderko.
Udowodnimy, że to Olaf.
Baudelaire'owie wydają się wiarygodni.
Powinniśmy ich posłuchać.
Zasłaniasz.
Hrabia Olaf jest poszukiwany przez policję
za oszustwo, kradzież, morderstwo i zagrożenie życia dzieci.
- I podpalenie. - Ma tylko jedną, zrośniętą brew.
Trochę buszu nikomu nie zaszkodziło.
Mogę rozpiąć koszulę...
- Gdyby Olaf zdjął turban... - Wspaniała dziewczyna, prawda?
Obawiam się, że moja cudowna, podwójna brew pozostanie w ukryciu
pod turbanem, który noszę ze względów religijnych.
Niby co to za religia?
Judaizm rekonstrukcjonistyczny.
Judaizm reko... Właśnie ta.
Nie mam nic przeciwko temu turbanowi.
Potępiam prześladowania religijne, ale nie mogę mówić za sieroty.
Jest inny sposób. Olaf ma tatuaż na kostce.
Moje ciało to świątynia.
Nie zbezcześciłbym go tak, jak to robi dzisiejsza młodzież
wiodąca hedonistyczny żywot pełen głośnej muzyki i wstrzemięźliwości.
Zdejmij buty i to udowodnij.
- Wykluczone. - Przez względy religijne?
Nie. Zdejmowanie butów i skarpet jest ohydne.
Porównajcie trenera Dżyngisa ze zdjęciem Olafa z gazety.
Gadasz jak nudny bibliotekarz.
Nie potrzebujemy gazet, skoro mamy zaawansowany system komputerowy.
Chodzi o ten komputer?
Poci się z nerwów.
Nieprawda. Mam przeciekające pory.
Proszę wraz ze swoimi porami
stanąć przed tym drogim urządzeniem
i wyjaśnić tę sprawę raz na zawsze.
To mi przypomina pewną historię.
To nie Hrabia Olaf.
- Widzicie? - No właśnie, widzicie?
Pora wprowadzić demokrację, mój drugi ulubiony ustrój.
Ilu z was chce słuchać kolejnych oskarżeń
rzucanych przez sieroty na niewinnego człowieka?
Sprawdzić go!
Żądamy dalszej inspekcji!
A kto z was chce posłuchać o nowym, ekscytującym programie,
dzięki któremu szkolny duch urwie wam dziurki?
Uczniowie! Nauczyciele!
Nie martwcie się, jeśli inne programy treningowe was zawiodły.
Ja zawiodę was bardziej,
skupiając się bardziej na treningu niż na programie.
Wstawajcie, spróbujemy ćwiczenia,
które wynalazłem pewnej samotnej nocy na postoju ciężarówek. Pajacyki.
Zaczynamy. Gotowi?
Raz! Dwa! Dobra, pora na odpoczynek.
Nikt nie chce ściągnąć sobie ścięgna.
Powie ktoś, że pora na przerwę na zimną wodę i złapanie oddechu?
Wiem, nic mi nie będzie. Dajcie mi chwilę.
- Ale... - Co?
Co?
No tak. Jeszcze jedno.
Każdy, kto skończył gimnazjum, wie,
że sieroty często miewają wątłe organizmy,
co prowadzi do paranoi, urojeń i nienaruszonego majątku.
Opracowałem więc Wypróbowany Całodobowy Intensyfikator Sierocej Kondycji,
w skrócie WYCISK.
To program dostępny dla wybranych uczniów.
Proszę wszystkie sieroty o powstanie.
No dobra.
Wybieram...
ciebie.
I...
ciebie.
I małą sekretarkę, o której tyle słyszałem.
Asystentkę administracyjną.
Wasza trójka będzie meldować się na boisku o zachodzie słońca
każdego wieczora aż do odwołania.
To nie zwalnia was z wieczornych koncertów skrzypcowych.
Będziecie mi winni masę cukierków.
Takie przywództwo to ja rozumiem.
Jesteś geniuszem.
Ty, bo zauważyłeś.
Ty, bo tak mówisz.
- Ty, bo się zgadzasz. - Dobra, jestem geniuszem.
Cholerka! Zbierajcie się! Apel pokazowy dobiegł końca.
Cokolwiek knujesz, hrabio, powstrzymamy cię.
Czyżby?
Wydaje mi się, że gdybyście potrafili to zrobić,
w waszym nowym życiu nie dochodziłoby do takich incydentów.
Sieroty, wasi rodzice zupełnie niczego was nie nauczyli.
Nauczyli nas, jak przetrwać.
Więc to prawda. Ci, którzy czegoś nie potrafią, nauczają.
Widzimy się wieczorem.
Gdzie nie trafimy, znajduje nas, żeby ukraść nasz majątek.
Jak go zdobędzie jako trener?
Większość treningów opiera się na oszustwie.
Znów wszystkich oszukał.
Nie wszystkich.
Nie martwcie się, Baudelaire'owie.
Bagienni wytropią odpowiedź.
To miłe, ale nie możemy was w to wplątywać.
Olaf jest zbyt niebezpieczny.
Nie możecie stawić mu czoła sami.
Ucieknijmy. Razem.
Nasi rodzice mieli szafiry Bagiennych.
Gdy osiągniemy pełnoletność, będą nasze.
Nie jesteście pełnoletni. Próbowaliśmy uciekać
i skończyliśmy w tartaku.
Tam też nas znalazł.
To zdjęcie naszych rodziców.
- I naszych. - Naprawdę się znali.
Wisiało w bibliotece, a nigdy nie zwróciliśmy na nie uwagi.
Pewnie przegapiliśmy i inne tajemnice.
- Na przykład lunetę. - Albo książkę.
Musimy przetrwać i ją znaleźć.
Jutro mamy iść do biblioteki.
Nie mamy tyle czasu. Już prawie zmierzch.
KP
Przychodzę z wiadomością specjalną do Baudelaire'ów.
Słońce zachodzi, hura, hura
Trener Dżyngis przypomina Że sieroty Baudelaire mają iść na boisko
A ja nazywam się Karmelita!
To się nie rymuje.
Tylko zakalce lubią poezję.
„Zaśmiał się przez własną głupotę.
Śmiejąc się, zauważył odrętwienie w swych nieosłoniętych palcach.
Zdał też sobie sprawę, że czucie, które wróciło mu do stóp, gdy usiadł,
znów zaczęło znikać.
Zastanawiał się, czy palce się ogrzały, czy stracił czucie.
Poruszył nimi w mokasynach”.
Jack London, jeśli się nie mylę.
Co?
Cytowałeś nowelę Jacka Londona.
Snicket?
Jacques Snicket. Ktoś wzywał taksówkę?
Punktacja, sieroty, punktacja.
- Punktacja? - Sztuka przychodzenia na czas.
To punktualność.
Mieliśmy być po zachodzie słońca i jesteśmy.
To ciekawe.
Ktoś was nazwał nieobecnymi Baudelaire'ami.
Może chodziło o waszych rodziców.
To mi przypomina pewną historię. Opowiem wam.
Kilka lat temu kilka bogatych sierot zwróciło się do mnie o pomoc.
Była ich trójka, każde innego rodzaju. Dziewczyna, chłopak i niemowlę.
„Trenerze Dżyngisie”, powiedzieli, „Jesteśmy zerami.
Rodzice nas porzucili, żeby zostać zwęglonymi szkieletami.
Nie mamy nic oprócz worków pieniędzy,
przez które jesteśmy zerami, które czytają książki”.
Wiecie, co im odpowiedziałem?
Wiem. Że to jeszcze nie dość?
Sieroty miały już dość.
By się realizowali i motywowali?
To jakiś bełkot.
Powiedziałem, żeby założyły drogie buty do biegania...
WYCISK
...i wzięły tę puszkę luminescencyjnej farby.
Wymyśliłem to słowo. Oznacza ono, że coś świeci w ciemności.
Wiemy, co to znaczy.
A potem miały chodzić w koło z tym wiadrem,
póki nie namalują na ziemi luminescencyjnego koła.
I tyle?
Tak, to mój program treningowy.
Genialne pomysły są proste, tak jak koło czy neurochirurgia.
Sieroty będą biegać po tym okręgu,
żeby wyćwiczyć swoje nogi pozbawione matki i ojca.
No dobrze, ale co mają robić Baudelaire'owie?
- Co mają... - Tak.
- To samo. - Co to samo?
Nie pora na światła reflektorów?
- Muszę jeszcze potrzeć mój smyczek. - Nie przy dzieciach.
Cokolwiek knujesz, Olafie...
Muszę dostarczyć książkę Baudelaire'om.
Nic nie mów, póki nie napijesz się czekolady.
No proszę, oto zakalec i jego zakalcowaty kolega.
Ty to pewnie Karmelita Plujko.
Skąd mnie znasz?
Moja organizacja ma oko na osoby będące obiektem zainteresowania.
Wiadomo, że jestem interesująca.
Słowo „interesujący” ma różne znaczenia.
Garnitur w kropki jest interesujący, ale nietwarzowy.
Ten facet to mój przyjaciel,
a ja nie toleruję nękania moich przyjaciół
bez względu na wiek nękającego.
I tak poza tym uważam, że swój pozna swego.
Zakalcu.
- Broniłeś mnie. - Powrót do szkoły może być traumą.
Dlatego w taksówce mam kocyk.
Mój bohaterze.
Trojaczki Bagienni! Jak mogę wam pomóc?
Już późno, ale znalazła pani książkę?
Przykro mi. Wiem, jak wam na niej zależy.
To nie tylko książka, ale wielka tajemnica.
Bez wątpienia.
Nie znalazłam jej, ale trochę powęszyłam.
Nie ma jej w żadnym rejestrze. Jakby nie istniała.
Kto śmie nie być na auli na moim koncercie?
Dzieci tylko pytały o bibliotekę.
Nauczyciel WF-u zarządza zamknięcie biblioteki do odwołania.
Nie może jej zamknąć.
Fakt, powinienem był przeczytać jego umowę.
Zabronił też wstępu do chłodni,
więc po moich lodach.
Ale to tylko tymczasowe,
póki nie zrealizuje programu WYCISK
i nie osiągnie celu...
Zbierajcie się, bliźniaki.
- Nie bliźniaki. - Nasz brat...
Zginął w pożarze. Wiem.
Wymyślcie dla odmiany jakąś przyjemniejszą gadkę.
Nie zatrzymujcie się. Jakby od tego zależało wasze życie.
- Co my robimy? - Biegamy w kółko.
To ma pomóc Olafowi nas okraść?
- Nie wiem. - Trzeba coś zrobić.
Nie może nam kazać biegać całą noc.
Przyniosłem ci popiątne macchiato, żeby mogli biegać całą noc.
Dotrzymać ci towarzystwa?
- Też czasem czuję się samotny. - Idź na koncert.
Dobrze.
Właśnie to mówię. Olaf tu jest. Zostałem zdemaskowany.
Bibliotekę zamknięto, jedna uczennica ciągle stepuje.
- Jacquelyn. - Nie możesz zostawić Baudelaire'ów.
Poznali przyjaciół,
a niezwykle utalentowana bibliotekarka ma na nich oko.
Ale ona ma półki...
Bardziej interesuje mnie książka. Dałeś ją Baudelaire'om?
Przepraszam, zaraz tam wrócę i...
Jacquelyn.
Muszę zawieźć Larry'ego do lekarza, ma odmrożenia
i zatruł się płynem do mycia naczyń.
Nie wyłączam taksometru, niedługo wrócimy do Prufrocka.
Wychodzę, idę kupić cukierki.
Pospieszcie się. Nadeszły mroczne czasy.
Ta noc była bardzo mroczna.
Wszystkie noce są mroczne,
bo noc to słabo oświetlona wersja dnia.
Ale określenie „mroczny dzień” oznacza, że dzieje się coś niedobrego.
To był mroczny dzień dla trupy Olafa.
Byli zbyt marnymi aktorami, żeby udawać, że nie śpią.
To był mroczny dzień w historii muzyki,
gdyż Neron, który nie umie grać na skrzypcach,
postanowił oddawać się grze przez kilka godzin.
To był mroczny dzień dla Bagiennych,
którzy chcieli pomóc Baudelaire'om, jak tylko mogli.
To był mroczny dzień dla nauczycieli,
wliczając pana Remorę, któremu wyskoczyła opryszczka,
i panią Bass, którą niebawem aresztują za napad na bank.
Nie wspominając o bibliotekarce, której los...
okaże się jeszcze gorszy.
Rzecz jasna dzień był najmroczniejszy dla Baudelaire'ów,
którzy robili okrążenie za okrążeniem,
noc po nocy,
nie znając planów Hrabiego Olafa.
Nie mieli pomysłu, jak go pokonać.
Jedyne, co mieli, to skrajne wyczerpanie...
koszmarną nudę
i przerażającą świadomość, że czeka ich kolejny mroczny dzień,
co w tym przypadku oznacza „kolejny dzień w szkole”.
Kartkówka.
Wyjmijcie kartki i napiszcie wszystko, co pamiętacie z historii o tym,
jak oblałem zupą sweter,
łącznie z wyszczególnieniem warzyw, opisem instrukcji prania swetra
i liczbą gęsi na farmie,
na której moi teściowie otworzyli hotelik.
Kartkówka! Pytanie numer jeden.
Ile wynosi obwód wczorajszego granatu?
Zadanie drugie.
Podaj wymiary skarbca Mecenatu Mnożenia Mamony.
Zadanie trzecie. Podaj odległości między kamerami w decymetrach.
Dobrze się skupcie
i udzielcie dokładnych odpowiedzi.
Szanowny panie Mozarcie, pisałem do pana już sześć razy
i nie mam pojęcia, czemu mi pan nie odpisuje.
Czyżby bał się pan konkurencji?
Jeśli się nie mylę, napisał pan 41 symfonii.
Ja ponad 4000 i jestem w trakcie kolejnej.
Nosi tytuł „Czemu pan nie odpisuje?”.
Musicie padać z nóg.
Ostatnio byłam tak zmęczona,
gdy całą noc oglądałam swoją pierwszą cewkę Tesli.
Dobrze, że się nie spóźniliście.
Nigdy nie zawaliłem testu, a dziś wszystko miałem źle.
Nic dziwnego.
Przez Olafa codziennie biegacie.
Nie mamy pojęcia, co knuje.
Jakby to wielkie luminescencyjne koło było wielkim świecącym zerem.
Wiemy zero o jego planie.
Może liczy, że się poddacie
i oddacie mu majątek?
Miewał dziwniejsze plany. Gdyby biblioteka była otwarta...
Zakalce gadają o bibliotece. Ależ to urocze.
Idź sobie. Nie mamy humoru.
Przybywam ze specjalną wiadomością dla Baudelaire'ów.
PAMIĘTAJ O ŚMIECIACH
Wicedyrektor Neron wzywa was do siebie
Ze złości was dziś chyba pogrzebie
Jestem najsłodszą uczennicą A na imię mi Karmelita
To się nie rymuje.
Zakalcowa banda jest o mnie zazdrosna Bo jestem S-Ł-O-T-T-K-A
Lubię tańczyć i śpiewać
A na imię mi Karmelita!
Zero rymu! Piosenki muszą się rymować.
- Zostało jeszcze 12 wersów. - Przekazałaś wiadomość.
Trener Dżyngis mówi, że mimo dziewięciogodzinnych biegów
brak wam kondycji i dyszycie.
Zawaliliście sprawdziany z anegdotek
i przypadkowych wymiarów.
Nie chcę nawet zaczynać oceniać pracy Słoneczka.
Sam bym tego gorzej nie napisał.
- Sam pan to napisał. - „Sam pan to napisał”.
Na szczęście wasz nauczyciel WF-u zna rozwiązanie. Dżyng.
Opowiem wam historię.
- Nauczanie domowe. - Co?
Będziecie uczyć się przy kuchennym stole,
a nie zapełniać klasę.
Wicedyrektorze Neronie, pan Poe umieścił nas w tej szkole.
Chce, byśmy spędzili tu chociaż semestr.
Poprawcie oceny, inaczej wywalę was stąd za uszy.
Za wasze bogate uszy.
Jutro rano wasi nauczyciele przeprowadzą dla was
całościowy egzamin na oczach całej szkoły.
Słoneczko zostanie poddana ocenie pracowniczej
i będzie musiała wypełnić serię upokarzających obowiązków.
Jeśli oblejecie,
poddacie się Ultradynamicznym Warsztatom Terminacji Życia trenera Dżyngisa.
- Zdamy ten test. - Oczywiście, że tak.
Pójdziemy się pouczyć w blaszaku.
Macie mało czasu. Już za kilka godzin
Wypróbowany Całodobowy Intensyfikator Sierocej Kondycji.
- Nadal musimy biegać? - Oczywiście.
To was nie zwalnia z koncertu skrzypcowego.
Zarobię kolejne cukierki.
Nie możemy uczyć się na egzamin i całą noc biegać.
Jak być w dwóch miejscach naraz?
To będzie dla was dobra lekcja.
Musicie nauczyć się
równowagi między szkołą a zajęciami pozalekcyjnymi.
Proszę nas wysłuchać! To...
Nie Hrabia Olaf.
Ależ jestem nieostrożny.
Co chcieliście powiedzieć?
Olaf spodziewa się nas po zachodzie słońca.
Nie mamy czasu.
- Mówię, że nie mamy... - Już wiem.
Słuchamy.
Czysto.
Poszukaj okularów.
To zadziała.
- To się przyda. - Musimy zrobić z czegoś tułów.
MĄKA UNIWERSALNA
- Mąka. - Idealnie.
BIBLIOTEKA ZAMKNIĘTE
Umiesz otwierać zamki.
Często nam się to przydaje.
Węzeł zwany językiem diabła.
Wymyśliły go fińskie piratki w XV wieku.
Jak wyglądam?
Inaczej. Czyli dobrze.
Nie żeby wcześniej było źle. Wcześniej też byłaś... Wyglądałaś...
Słoneczko, co z okularami?
Możecie się wycofać. Znajdziemy sposób na egzamin.
Nie spoczniemy, póki...
- Pospieszmy się. - My też.
Mam przeczucie, że już nigdy się nie spotkamy.
Możecie wrócić do schowka na miotły i o tym zapomnieć.
- Wasi rodzice by tak zrobili? - Nie ma ich tutaj.
Pewnie uczyli was tego samego, co nasi rodzice nas.
- Czego? - Od czego są przyjaciele.
Wymkniemy się ostrożnie.
Wy pierwsi. Zaczekamy, aż będzie czysto.
Duncan. Załóż to.
Idealnie.
Izadoro, zachowaj to.
W razie kłopotów może się przydać.
Wszystko jak z płatka pójdzie. Wkrótce zapomnimy o tym absurdzie.
- Co to było? - Kuplet.
Rozmowa z przyjaciółmi o czymś ważnym
to jedno z najsilniejszych i najpotrzebniejszych zjawisk.
W ten sposób powstaje wiele szczytnych organizacji.
Dzięki rozmowie wspólników czy nawet braci.
Ludzie łączą siły, by stawić czoła tragedii,
tak jak Baudelaire'owie i Bagienni w szkole Prufrocka.
W taki sposób udało się zgładzić sporo zła.
Brat mi tak mówił.
Dałbym wszystko, żeby znów...
z nim porozmawiać.
- Spóźniliście się! - Wybacz, szefie.
Nie wy. Oni.
Kelner już dawno stąd zniknął.
Tajemniczo!
Ktoś wyważył drzwi i go uwolnił.
- Podle! - Odjechali taksówką.
Drogo.
Dość! Zostawcie mnie i dajcie mi ukończyć plan.
Ja też?
Co ja tu robię?
Spędzam noce na boisku i czekam, aż wszystko pójdzie po mojej myśli.
Zupełnie jak w szkole.
Moje całe życie kręci się w kółko.
Tak jak kółko chomika, nim włoży się go do piekarnika.
Pora położyć temu kres.
Dobra, sieroty. Zaczynajcie bieg w kółko.
Co pan Remora jadł we wtorek na deser?
- Pudding. - Jaki?
- Nie wiem. Karmelowy? - Ryżowy.
Pudding ryżowy. Muszę zapamiętać.
Jak idzie wyjmowanie zszywek?
Ciężko.
Robimy to z ważnego powodu, ale jestem podekscytowany.
Trudno mądrą nazwać mnie, ale fajnie jest przebierać się.
Byłem młody. Odkrywałem siebie.
Eksperymentowałem z modą, muzyką, zapałkami i tak dalej.
- Skapnęło mu na kołnierz. - Dobrze.
Mnie też było w szkole ciężko. Wiesz, jak mnie przezywali?
Mówiłeś mi, jak masz na imię?
- Chwila. - Co?
Niemowlak się wyczerpał.
Przestała biegać. Stoi tam jak wór mąki.
Biegnij, mała, biegnij!
Może trzeba jej dać kopa na zachętę.
Ruszaj się, mała.
- Co teraz? - Biegniemy.
Uda nam się dobiec do schowka?
Znam lepsze miejsce.
Malutka...
Nic ci nie jest?
Zostań tu.
A niech cię, niszczejąca infrastrukturo.
DAJ UZNANIE KSIĄŻKOM!
Szefie.
- Przeraziłeś mnie. - Przepraszam.
Szukałem ich, ale było ciemno i strasznie.
Pilnuj biblioteki. Wszystkie kujony w końcu tu trafiają.
- Łysol poszedł po auto? - Tak, ale masz...
- Co? - Na twarzy.
- Mam? - Tak?
Już?
Jeszcze po drugiej stronie.
Kciuk w górę.
No tak, bo nie masz...
Musimy ich ostrzec.
Póki tam stoi, nigdzie nie pójdziemy.
Baudelaire'owie zdadzą test.
Patrz.
NIEKOMPLETNA HISTORIA TAJNYCH ORGANIZACJI
Luneta.
Sami ją przestudiujemy.
Jaki kolor miały krowy na farmie?
Brązowy i...
To wyjaśnia pożar.
- Widzieliśmy go. - Wszystko się łączy.
Długość granatowego szalika?
TAJNE STOWARZYSZENIE WZS
- WZS? - Co to może znaczyć?
NIE KSIĄŻKOM!
CUKIERNICA
Czemu cukiernica jest taka ważna?
Baudelaire'owie, jesteście gotowi na najgorszy dzień waszego...
- Dzień dobry. - Co ty tu robisz?
Jestem Arthur Poe z Mecenatu Mnożenia Mamony.
Wiem, kim jesteś.
Naprawdę?
Muszę wiedzieć. Jestem nauczycielem WF-u.
Widać. Dorosły facet w sportowych butach.
Szukam Baudelaire'ów.
Opuścili kilka koncertów skrzypcowych,
więc wicedyrektorowi Neronowi należy się kilka paczek cukierków.
Mnie też.
A ty kim jesteś, oprócz tego, że uroczą dziewczynką?
Jestem Karmelita Plujko
i należą mi się cukierki za przyprowadzenie Baudelaire'ów.
To ma sens. Proszę.
Są w tej budce.
- Budce? - Żadnej budce dla sierot.
Aula jest w tę stronę.
Może zainteresowałyby cię warsztaty samorealizacyjne
- w bankowym skarbcu? - Rozważę to.
Słońce świeci Dzień już leci
Gdy oblejecie, uśmieją się poeci
Bo z was są sieroty I w głowach macie śmieci
A ja nazywam się Karmelita!
Albo jestem zmęczona, albo ona jest coraz lepsza.
To nie Hrabia Olaf.
Kogo nie pokonasz?
Martwego konia!
To nie Hrabia Olaf.
Baudelaire'owie!
Co pan tu robi?
Patrzę na was rozczarowany.
Za dużo czasu poświęcacie zajęciom pozalekcyjnym.
Nie popieram nauczania domowego,
ale przyniosłem dokumenty,
o które prosił pan Neron
i nauczyciel WF-u, którego spotkałem pod szkołą.
To przebrany Hrabia Olaf.
Odnalazł nas i knuje kradzież naszego majątku.
Olaf? A co z systemem komputerowym, o którym mówił Neron?
Nie działa.
To nie Hrabia Olaf.
- Wydaje się działać. - Tu jesteście.
- Pan to pewnie Neron. - Cukierki?
System komputerowy nie rozpoznał Olafa w przebraniu.
Kto normalny przebierałby się cztery razy z rzędu?
Nie takich już widziałem.
Dzieci wymyślą każdą wymówkę na złe oceny
i porażkę jako asystentka administracyjna.
- Asystentka? - Słoneczko jest sekretarką.
Powinna chodzić do przedszkola. Tak nie wolno.
Co pan nie powie.
Jeśli obleją egzaminy, wydalę ich,
więc to już bez znaczenia.
To nie Hrabia Olaf.
Trenerze Dżyngisie, zapraszam.
Dzień dobry. Dziś pierwszy dzień życia waszej reszty.
Pierwsze życie reszty waszego dnia.
- Nie. - Dziś...
Nie na cukierki.
Dziś pierwszy dzień życia waszej reszty.
Tak mówiłem. Za pierwszym razem było dobrze.
Ten cały trener Dżyngis to przebrany Hrabia Olaf.
Nie podważa się opinii technologii.
Dobrze powiedziane, Kaszl Stevens.
Musisz być niezmiernie samozrealizowany.
- Jem sporo jogurtu. - Pycha!
Wielka chwila nadeszła. Więc... chodźmy.
Pamiętaj, że umrzesz!
- Pamiętaj, że umrzesz! - Tak, oklaski.
Oblejcie mnie swoją energią, żebym mógł wetrzeć ją w twarz jak balsam.
Tak!
- Czuję to. A ty, Kaligulo? - Neronie.
Ta szkoła zyskała nową energię duchową.
Poczucie jedności i radości, jakiego trudno doznać
poza urodzinami i publicznymi egzekucjami.
Muszę przyznać, że jestem podekscytowany.
Myślę, że wydalenie Baudelaire'ów
z tej szkoły wydobędzie z nas najlepsze.
Tak więc bez zbędnego gadania...
Wirtuozerska kadenza w stylu Human League!
- Nie. - Co? Nie?
Nie zagalopowujmy się.
Gomora! Sass!
To pani Bass, a ja jestem Remora.
Później zobaczymy, kto wygląda jak zmora.
Egzamin!
Wioletko, ile mil
- przebiegł mój osioł? - Sześć.
„Sześć”.
Dobrze.
Kurka!
Długość książki w żółtej okładce?
- Dziewiętnaście centymetrów. - „Dziewiętnaście centymetrów”.
Dobrze!
Słoneczko, posegreguj karty uczniów,
którzy są mi winni cukierki.
Ale nie według nazwisk!
Według koloru cukierków, jakie chcę!
Muszę przyznać, że to imponujące.
Długość piersi kurczaka numer siedem?
Dziesięć centymetrów.
Jestem dumny z Baudelaire'ów.
Wizerunek Mecenatu Mnożenia Mamony
zyska na tym, że spamiętali anegdotki, wymiary w centymetrach
i potrafią wykonać obowiązki sekretarki
niedługo po śmierci rodziców.
- Przepraszam. - Oczywiście.
- Długość butelki numer 53? - Czterdzieści pięć centymetrów.
W świecie zbyt często ogarniętym korupcją i arogancją
trudnym bywa trzymanie się literackich i filozoficznych zasad.
W świecie zbyt często ogarniętym korupcją i arogancją
trudnym bywa trzymanie się literackich i filozoficznych zasad.
Nie musisz słuchać tego dwa razy,
bo dobrze wiesz, że tak jest.
Czasem przytłacza nas ilość
niefortunnych zdarzeń pędzących przez nasze życie
niczym tajemniczy pojazd z włączonym silnikiem.
Dlatego niektórzy muszą czasem uciec w miejsce,
gdzie jest zawsze cicho.
Jak kryształowa kula gotowa, by odpowiedzieć na ważne pytania.
Zróbcie to samo.
Nie patrzcie się na tę akademię antypatii, bo będzie za późno.
Ten rozdział życia Baudelaire'ów dobiega końca,
ale zawsze może być jeszcze gorzej.
NIEKOMPLETNA HISTORIA TAJNYCH ORGANIZACJI
Jesteśmy świadkami końca całościowych egzaminów
i oceny pracowniczej Baudelaire'ów.
Wioletka to wspaniała uczennica i otrzymuje najwyższą ocenę.
W swojej karierze nie spotkałam nikogo
lepiej zaznajomionego z układem SI niż Klaus.
Dostaje piątkę z plusem, dwa centymetry na jeden.
Niestety Słoneczko jest wspaniałą asystentką administracyjną.
Spójrzcie.
Zredagowała moje CV, podkreślając moją muzykalność,
czym odwróciła uwagę od faktu, że nigdy nie skończyłem gimnazjum.
Nie było łatwo.
Siostra pyta, czy zdaliśmy.
Nie jesteście wystarczająco uroczy. Oblaliście!
Oblaliście!
Nie.
Podzielam twoją niechęć do sierot, Karmelito.
Ale muszę przyznać, że Baudelaire'owie zdali śpiewająco.
Panie Poe, pozwalam im zostać w szkole na kolejny semestr,
a pan może dać mi cukierki i sobie iść.
Dziękuję panu. Baudelaire'owie,
anuluję moje wcześniejsze rozczarowanie
dzięki temu, że zapamiętaliście fakty i anegdoty.
Słoneczko, odezwę się w sprawie sprawozdania kwartalnego banku.
Brakuje mu dynamiki.
Nie sądzę.
To miał być całościowy egzamin, czyż nie?
Jako trener nie przeprowadziłem swojej części.
Zgodnie z Regulaminem Szkoły Powszechnej imienia Prufrocka
ocena nauczyciela WF-u stanowi 51% oceny końcowej.
Zgadza się. Skąd wiesz?
Dawno temu
wydalono z tej szkoły przystojnego młodzieńca.
Na tej scenie, z tego samego powodu.
Oto ostatnie zadanie, Baudelaire'owie.
Jego wynik zdecyduje o waszej przyszłości.
- Chętnie pobiegamy. - Mamy świetną kondycję.
Jest lepszy sposób, by sprawdzić sprawność chemiczną.
- Chyba fizyczną. - Chyba ręczną.
Siłowanie na rękę. Żadne chwyty nie są dozwolone.
Przeciwko przeciwnikowi ciężkiemu i powolnemu jak wór mąki.
Słoneczko Baudelaire.
Kujony, meble do siłowania.
- Pięć dolców na Dżyngisa! - To nie fair!
Jesteś dorosły, Słoneczko to dziecko.
- To nie po sportowemu. - Niech będzie mól książkowy.
- To uczciwe. - I ja też.
Nie ma potrzeby.
Boisz się, że nie dasz nam rady?
Prawdziwy trener dałby radę.
Na pewno jesteś silniejszy od dwójki głupkowatych dzieci.
Oczywiście, że tak!
To mi przypomina historię.
Niedawno trójka sierot zwróciła się do mnie o pomoc.
„Trenerze”, powiedzieli, „Jesteśmy zerami.
Mamy wielki majątek,
ale trzymamy go dla siebie, bo jesteśmy wielkimi egoistami.
Nauczysz nas się dzielić?
Jak mamy ulec w obliczu wszechpotężnej,
bardzo przystojnej siły fizycznej?”.
Wiecie, co im odpowiedziałem?
Nie można się poddawać.
W koszmarnej sytuacji nie można się poddawać.
Trzeba walczyć.
Póki nie znajdzie się bezpiecznego domu.
Póki nie znajdzie się dobrych i oddanych przyjaciół.
- Trzeba walczyć. - I walczyć.
Póki świat się nie dowie, kim jesteś.
Mała pojawiła się znikąd!
Na świętego Beethovena, mieliście rację!
- Wreszcie! - Mieliście rację...
że muszę walczyć,
póki nie przyjmą mnie do prawdziwej orkiestry!
Nie o to nam chodziło.
- Pański but. - Patrzcie na jego tatuaż!
Wszędzie poznałbym tę kostkę!
Szanowny pan mi pochlebia.
Nie nazywaj mnie szanownym panem, szanowny panie.
Tatuaż to dowód, że jesteś Olafem.
Za późno, żeby zasłaniać go drogim sportowym obuwiem.
Niczego nie zasłaniam. Muszę nosić te buty.
Nie bądź śmieszny.
Po co przestępcy buty do biegania?
Szefie.
Do biegania.
Za nim! Panie Poe!
Słoneczko.
Dogonię was.
Szybcy są!
Od kilku tygodni ciągle biegają.
Dalej, koniku!
Klausie! Poznaliśmy odpowiedź!
- Izadora! - Duncan!
- Co teraz? - Biegniemy.
WZS! Pamiętajcie!
WZS!
Znaleźliśmy książkę!
WZS!
- Wioletko! Klaus! - Pomocy!
Uciszcie te dzieciaki.
- Baudelaire'owie! - Pomóżcie!
- Pomóżcie! Znaleźliśmy książkę! - WZS!
- Izadora. - Duncan.
Po stracie przyjaciela
twój świat staje się niepełny
jak puzzle z brakującym elementem albo połówka zepsutej lunety.
Przykro mi to mówić, ale ta historia nie zakończy się
uratowaniem dwójki bohaterskich trojaczków.
Kończy się jak wszystkie historie.
Mottem Szkoły Powszechnej im. Prufrocka.
To motto brzmi: „memento mori”, co znaczy...
Pamiętaj, że umrzesz.
Napisy: Małgorzata Fularczyk