NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie patrz się, nie patrz się
To serial, co zatruje życie ci i dzień
Każdy odcinek rzuca smutku cień
Nie patrz się więc Nie patrz się, nie patrz się
Domem Baudelaire'ów Jest teraz szkolny blaszak
Wygoda, radość i bezpieczeństwo Tego nie ma, jest tylko straszak
Dużo biegają Więc są w dobrej kondycji
Ale to ty lepiej przemyśl Dalsze oglądanie tej audycji
Nie patrz się, nie patrz się
Bo tylko strach i zawód tu czekają cię
Każdy, kogo spytasz Powie stanowczo więc:
Nie patrz się, nie patrz się
AKADEMIA ANTYPATII: CZĘŚĆ 1
Nie patrz się, nie patrz się
Dla Beatrice –
ukochanej, ulubionej,
umarłej.
Nie powinno was tu być.
To sekretne przejście w strefie zakazanej
w jednej trzeciej koszmarnej i przygnębiającej historii.
Nazywam się Lemony Snicket.
Jeśli śledzicie tę historię tak dogłębnie jak niektórzy,
to wiecie, że nikogo nie powinno tu być.
Bo w życiu Baudelaire'ów
wszystko jest koszmarem.
Wszystko w życiu Baudelaire'ów...
WICEPREZES DS. SIEROT
...jest sielanką, panie Tamerlane.
Jeśli lubi pan dobre zakończenia,
to jest pan na dobrym tropie.
Mamy nie tylko dobre zakończenie, ale i dobry początek
i różne dobre sytuacje po drodze.
To wspaniała, edukacyjna historia odpowiednia dla całej rodziny.
„Odpowiednia” znaczy, że jest wspaniała i edukacyjna.
Występuje w niej trójka dzieci, które są urocze i kochane.
Spotykają je same dobre rzeczy.
Tytuł tej książki to Przyjęcie kucyków. Nie mogę się oderwać.
- Dość o tym. Co z Baudelaire'ami? - No tak, Baudelaire'owie.
- Odłóż tę książkę. - Już odkładam.
Jak pan pamięta, odkąd powiadomiłem ich o śmierci rodziców w pożarze,
spotykają ich emocjonujące przygody w różnych egzotycznych miejscach.
Od domu pośrodku niczego, pełnego węży,
po jezioro pełne pijawek w sezonie huraganów
i, co jest trochę skomplikowane, tartak.
Nie wiadomo, czemu żaden opiekun się nie nadał.
Są obsesyjnie przekonani,
że aktor Hrabia Olaf ma na ich punkcie obsesję,
ale nie potrafią określić jego wyglądu.
Jestem niepowstrzymany!
Odstawiłem ich do szkoły,
gdzie otrzymają najlepszą edukację za niskie czesne.
To drugie bogate sieroty, jakie tam wysłałem.
To na pewno przypadek.
Są w Szkole Powszechnej im. Prufrocka,
więc zapewniam, że kłopoty banku to już przeszłość.
- Prufrocka? - Tak powiedziałem.
SZKOŁA POWSZECHNA IMIENIA PRUFROCKA
Jacquelyn? To moja sekretarka.
Pewnie zrobiła sobie kolejny urlop,
który jej zdaniem zatwierdziłem.
Co za głupota.
Tak, trudno znaleźć dobrą pomoc, panie Tamerlane.
SZKOŁA POWSZECHNA IMIENIA PRUFROCKA
ADMINISTRACJA
Czuję się, jakbyśmy siedzieli tu od miesięcy.
Czekamy tak długo,
że Słoneczko nie wygląda już na niemowlę.
Gwałtowny wzrost?
Męczyły nas zdrady i przestępczość.
- Praca nieletnich i pijawki. - A teraz nowa szkoła.
Nowa szkoła nas jeszcze nie męczyła.
Cześć, zakalce.
Cześć...
Co z ciebie za półmóżdżek? Każdy wie, że jestem Karmelita Plujko.
Ja jestem Wioletka, to Klaus i Słoneczko.
Co znaczy „zakalec”?
Że jesteście głupimi zakalcami,
a ja najbardziej wyjątkową osobą w szkole.
Mam was oprowadzić.
Oto gabinet wicedyrektora Nerona. To geniusz. Jestem jego ulubienicą.
Nie muszę nosić mundurka, bo jestem urocza. Za mną.
Szkoła powinna być oazą.
Nowym rozdziałem, gdzie można odkrywać nowe tajemnice.
Chodźcie, zakalce.
To chyba nie jest komplement.
W szkole poznaje się przyjaciół.
Czuję się, jakbyśmy siedzieli tu od miesięcy.
To komfortowe miejsce pełne przygód, w którym czujesz się jak w domu,
zwłaszcza jeśli twój dom doszczętnie spłonął.
Ale jak wszyscy wiemy, prawdziwe szkoły nigdy tak nie wyglądają.
- Gapią się na nas. - Bo jesteśmy nowi.
To dlatego, że wasz dom doszczętnie spłonął.
Ta klasa,
tak jak życie Baudelaire'ów, wydaje się normalna.
Skoro nalegacie, żeby to oglądać, powinniście poznać motto tej szkoły.
Tak jak wiele mott i to można znaleźć w wielu miejscach.
Od sztandaru w auli,
po tablicę wyników na szkolnym boisku.
Oto boisko. Trenerka wyjechała na rozgrywki,
więc każę im robić pajacyki, gdy najdzie mnie ochota.
„Memento mori”.
Gdy dowiecie się, co to znaczy,
będzie jasne, czemu nie ma tu dobrego zakończenia.
Tak jak w żadnej innej historii.
Co znaczy „memento mori”?
Pamiętaj o śmierci.
Larry, dziękuję za tak pilne spotkanie.
Śliczna pianka.
Lubię nurkować poza sezonem. Co to za misja?
Dostarcz to Baudelaire'om. Znajdą tu wszystkie odpowiedzi.
Dowiedzą się wszystkiego o naszej tajnej organizacji.
Ale najpierw musisz to dostarczyć. Znajdziesz ich tutaj.
SZKOŁA POWSZECHNA IM. PRUFROCKA
- Słyszałeś o tej szkole? - Jestem jej absolwentem.
Ta wyprawa to coś więcej niż kluczowa tajna misja.
- To powrót do szkoły. - Powodzenia.
Szkoła Powszechna imienia Prufrocka.
No proszę.
Pamiętajcie o śmierci.
Umierając, nie będziecie myśleć o rodzinie.
Nie będziecie myśleć o przyjaciołach, karierze czy słońcu zachodzącym za górami.
Będziecie myśleć o zwycięstwie naszej drużyny!
Prufrock!
- Prufrock! - Ktoś stoi na drodze.
Cześć, moje auto z jedzeniem się zepsuło, a muszę dostać się do szkoły Prufrocka.
Wziął pan ze sobą coś do czytania.
- Nigdzie się nie ruszam bez książki. - Kujon.
Na czym skończyliśmy? Już wiem. Całkowita zagłada...
Złapaliśmy gumę.
Naprawię to. Zostałam trenerką roku Berlina w 1939.
Wrócę.
To hak?
Bez wątpienia.
Wezmę to.
Co się stanie z drużyną, którą wywaliliście z autobusu?
- Trenerka się poryczała. - Kierowca też.
W Prufrocku nie było miejsca na takie słabości,
gdy ja tam chodziłem.
Chodziłeś do Prufrocka? Jestem pod wrażeniem.
I słusznie. Moje IQ to duża dwucyfrowa liczba.
Ta wyprawa to nie tylko szansa na dorwanie trójki dzieci
i ich gigantycznego majątku.
To powrót do szkoły.
Nie wiem, co tu jest. Nie zapuszczam się tutaj.
Według szyldu to biblioteka.
Tylko zakalec zauważyłby coś takiego.
Napis jest bardzo wyraźny.
BIBLIOTEKA
Dzień dobry. Pewnie jesteście nowymi uczniami, o których tyle słyszałam.
Baudelaire'owie?
Nie gadajcie z bibliotekarką, bo ona dziwnie pachnie.
Karmelito, zawsze miło cię widzieć.
Biblioteka to wyspa na morzu ignorancji.
Zwłaszcza jeśli jest wysoka, a całe otoczenie zalała powódź.
Ruchy!
Cóż...
odwiedźcie mnie.
To gabinet wicedyrektora Nerona.
Mieliście tu wejść dziesięć minut temu. Spóźnienie.
- Dziękujemy... - To za mało.
Zgodnie z tradycją za oprowadzenie należy się napiwek.
Napiwek?
Tak! Jesteś głuchym i ślepym zakalcem?
Kto śmie zakłócać geniuszowi próbę?
Baudelaire'owie. Spóźnili się na spotkanie.
Jak śmiecie się spóźniać!
Dziękuję, Karmelito, że mnie powiadomiłaś. Piękna broszka.
Jej właścicielka bardzo ją lubiła.
Co za urocze dziewczę. Słodka jak maślana bułeczka.
Oboje jej rodziców żyją.
Wchodźcie, nie mam całego dnia.
Dzień dobry.
Zgodnie z tradycją
po wspaniałym występie należy klaskać i krzyczeć „Brawo!”.
Brawo.
Bardzo dziękuję.
I witam nowych uczniów.
Nazywam się Neron. Drugą najważniejszą rzeczą
jest dla mnie to, byście spełniali wysokie standardy szkoły.
A najważniejszą?
Kariera skrzypka.
Wiem o was wszystko.
Tułaliście się w niedoli od opiekuna do opiekuna.
„Niedola” oznacza „zły los”.
W naszym przypadku niedola oznacza Hrabiego Olafa.
W Szkole Powszechnej im. Prufrocka
nie ma przyzwolenia na zwalanie winy na tego całego Olafa.
To zaawansowany komputer. Kosztował majątek.
Klub informatyczny zaprogramował go, by rozpoznał Hrabiego Olafa.
Zrośnięta brew, tatuaż na kostce.
To nie Hrabia Olaf.
Postawimy go przed szkołą i będziecie bezpieczni.
Wątpię.
Obawiam się, że komputer nam nie pomoże.
- Olaf zwykle się przebiera. - Strata czasu.
Pospolite sieroty nie zrozumieją geniusza.
Nasza szkoła się tym zajmie.
Szkoła imienia Prufrocka oferuje wspaniałe dormitorium
ufundowane przez naszego założyciela, sir Barrymore'a Feinta.
W środku znajduje się salon z ozdobną klatką z tropikalnymi ptakami.
Siadają na uczniach i uczą się ich imion.
- Ładne, nie? - Więcej niż ładne.
Nigdy nie mieszkaliśmy w lepszym miejscu.
Cieszę się, mimo że nie będziecie mieć za dużo okazji, by tam przebywać.
Żeby tam zamieszkać,
potrzebujecie zgody rodzica lub opiekuna,
a wasi rodzice nie żyją.
Pan Poe mówi, że opiekunowie albo zginęli, albo was zwolnili.
Pan Poe może to podpisać.
Pan Poe nie może tego podpisać.
Nie jest waszym opiekunem. Pracuje w banku.
Obawiam się, że musicie zamieszkać w ciasnym blaszaku.
Przygnębiające lokum.
Zostaniecie tam tak długo, póki nie trafią do nas nowe sieroty.
Wtedy awansujecie i wprowadzicie się do schowka na miotły.
Czemu nie może pan zmienić tej zasady?
„Czemu nie może pan zmienić tej zasady?”
Bo nie chcę.
Skoro o zasadach mowa, jeśli spóźnicie się na lekcję,
podczas posiłków będziemy wiązać wam z tyłu ręce
i będziecie musieli jeść z miski jak psy.
Wioletko, jesteś w klasie pana Remory'ego, sala numer jeden.
Klaus w klasie pani Bass w sali numer dwa.
Łatwo to skojarzyć z Tu bi-szwatem,
takim żydowskim Dniem Drzewa.
Dziękuję. Zapamiętam.
A Słoneczko?
Mówiłem panu Poe, że mam miejsce dla niemowlaka,
ale nie w klasie.
Zawsze chciałem mieć asystentkę, ale nie starczało budżetu.
Teraz mam Słoneczko.
Marsz do blaszaka!
Geniusz musi ćwiczyć. No już.
Co znowu?
Dzieci!
- Chciał nas pan widzieć? - Długo czekaliśmy.
Zapraszam.
Sierotki, co powiecie na przeprowadzkę do schowka na miotły?
Niewiele się tu zmieniło, odkąd mnie wyrzucili.
Co mamy zrobić z rzeczami?
Mogą się przydać. Immatrykulowanie do Prufrocka nie będzie łatwe.
Podczas półtora semestru nauki byłem problemem wychowawczym.
Myślisz, że cię poznają i się wściekną?
Czemu mieliby nie poznać?
Tak tylko mówię.
To po prostu było dawno temu...
- Obejrzyjmy rzeczy. - Dobra.
- Przód kostiumu maskotki. - Świetnie.
- Tył kostiumu maskotki. - Lepiej.
- Oraz 32 parówki i 31 bułek. - Intrygujące.
Chorągiewki, stroje cheerleaderek, spocone ciuchy,
hula hop i szkolny sztandar.
- No dobrze. - To wszystko.
To...
To są nasze materiały do utkania misternej intrygi?
Parówki są podgotowane.
Naprawdę muszę wszystko robić sam?
Wiem, że się tu ukrywacie.
Proszę, proszę. Co my tu mamy?
- Mówiłeś, że to wszystko. - Tak jest.
Powiedz to...
temu!
Ruszamy. Psia krew!
To nie Hrabia Olaf.
Będzie trudniej, niż myślałem.
Co robimy?
To, dzięki czemu zdałem do dziewiątej klasy.
Szukamy bezpiecznej kryjówki.
Nie chcę zakłócać geniuszowi próby...
Już ktoś mi zakłócił.
Aż 20 minut tłumaczyłem sierotom,
- że mieszkają w blaszaku. - Okropne.
To normalna procedura.
To okropne, że zajęło to aż 20 minut.
- Co tu robisz? - Co wszyscy tu robimy?
„Życie jest usłane kolcami.
Nie znam innego wyjścia, niż przejść przez nie szybko”.
To słowa Voltaire'a.
Nie wywaliłem tego Francuza za palenie?
Może jednak mogłabym otwierać bibliotekę na dłużej niż dziesięć minut?
Nie ma mowy!
Cały budżet poszedł na futerał z rubinem.
Otwarcie drzwi biblioteki na dłużej nic nie kosztuje.
Mam inne powody, ale nie mam czasu tego tłumaczyć.
Poczekam.
Dobra.
To dlatego, że niezbyt cię lubię.
Mam związane ręce!
Upadło pani.
Wolałabym, żeby upadło na jego głowę.
Szkoda, że nie zaradzimy głupocie wicedyrektorskiej.
W świecie zbyt często ogarniętym korupcją i arogancją
trudnym bywa trzymanie się zasad.
Często czuję dokładnie to samo.
- Jak większość bibliotekarzy. - Skąd pan wie, kim jestem?
Ma pani w oku błysk sugerujący intelekt i przenikliwość.
Ma też pani wózek książek.
Wie pani, gdzie znajdę nowych uczniów?
Wiem, ale nie powiem tego komuś, kto nie jest pracownikiem szkoły.
- Jestem nim. - Pierwszy raz pana widzę.
Pracuję na stołówce.
To by się zgadzało. Już nigdy tam nie zjem.
- Witaj. - Kto ci pozwolił do mnie mówić?
Ojejku! Pomogę panu.
- Dzieci bywają okrutne. - Cały świat jest okrutny.
Szkoła to mikrokosmos.
- Dobrze się pan czuje? - Czemu pani pyta?
Stołówka jest tam.
Gabinet pielęgniarki jest tu.
NIEKOMPLETNA HISTORIA TAJNYCH ORGANIZACJI
HISTORIA TARTAKU SZCZĘSNA WOŃ
Powiedzenie „robić górę z kretowiska”
oznacza wyolbrzymianie problemu.
Łatwo wydedukować pochodzenie tego powiedzenia.
Kretowisko to kopiec gleby służący za lokum dla małych ssaków.
Nigdy nikomu nie zrobiły krzywdy,
najwyżej obiły palec komuś, kogo popchnął szkolny tyran.
Nienawidzę cię!
Natomiast góry to wielkie kopce gleby,
które ciągle powodują problemy.
Od odmrożeń przez spory graniczne po usterki paralotni.
Gdy nazywamy coś górą,
oznacza to, że powoduje wiele problemów.
Gdy Neron opisywał budkę dla sierot,
nie robił góry z kretowiska.
- A wręcz... - Ciasno tu.
Nawet jak na blaszak.
...robił kretowisko z góry.
- Kraby! - Mamy w blaszaku inwazję krabów.
Grzyb.
Mamy w blaszaku inwazję grzybów.
DZIENNIK PUNCTILIO SZCZĘŚLIWE SIEROTY OTRZYMAJĄ EDUKACJĘ
Fałszywa informacja.
Dostali fałszywe informacje na temat blaszaka.
- To absurd. - Uprzątniemy tu.
Chodziło mi o szkołę.
Nie można karać sierot za brak rodziców.
Kto każe uczniom jeść ze związanymi rękami?
Musimy skupić się na najważniejszym.
Nasi rodzice i opiekunowie byli w organizacji.
Może przez to spotyka nas tyle okropności.
Tu się tego nie dowiemy.
To szkoła. Sprawdźmy, czego może nas nauczyć.
Witam klasę, naszą najnowszą sierotę też.
Jestem pan Remora i dziś na lekcji językowej
będę kontynuował anegdotki z mojego życia, które mnie bawią.
Róbcie notatki, bo będzie sprawdzian.
Pewnego dnia, chyba we wtorek,
nabrałem smaka na makaron z serem. Powiedziałem:
„W dzisiejszy wtorek zjem sobie makaron z serem”.
Co ważne, to nie był makaron kolanka
ani kokardki czy nawet...
Dzień dobry, dzieci. Proszę o waszą nieprzerwaną uwagę.
Ciebie też, Danielu.
Jest dziś z nami nowa sierota.
Pewnie trudno ci zmierzyć własną rozpacz,
ale spróbujemy.
Nazywam się pani Bass.
Dziś dalszy ciąg lekcji na temat układu SI.
Zmierzymy różne przedmioty.
Później będzie sprawdzian.
Na początek zmierzymy słoik majonezu,
który znalazłam w garażu.
Następny list.
„Szanowna Szkoło Muzyczna Juilliard,
zdziwił mnie przesłany przez was 13 października zakaz zbliżania się”.
Prędzej! Piszesz jak roczne dziecko!
Na czym skończyłem?
„Szanowna Szkoło Muzyczna Juilliard,
zszokował mnie przesłany przez was sądowy zakaz zbliżania się z 13 października.
Co ja zrobiłem?”
To mają być pajacyki?
Emeryci robią lepsze!
Ukrywanie się pod trybuną budzi we mnie młodzieńcze wspomnienia
knucia planów i szukania petów.
Nie miałeś kolegów? Coś o tym wiem.
Nie. Byłem buntownikiem.
- Pewne zazdrościli ci wyglądu. - Chyba że późno zakwitłeś.
Nie zakwitnąłem późno.
Dziewczyny na mnie leciały
wcale nie dlatego, że podstawiałem im haka.
Byłem samotnym wilkiem, tajemniczym nieznajomym, członkiem klubu teatralnego.
Szkoła marzy o moim powrocie,
ale ten zaawansowany komputer uniemożliwia nam wejście.
Potrzebujemy kogoś w środku.
Ucznia, który pomoże nam zinfiltrować szkołę. Bo chyba o infiltrację chodzi.
Chodzi o konspiracyjne wniknięcie do organizacji?
Jaki uczeń nam pomoże?
Ej, ty, zakalcu!
Przypominasz coś, co ostatnio wydłubałam z zębów!
Mała dziewczynko.
Mała? Mam metr czterdzieści.
Śliczna broszka.
- Złóż mi ofertę. - Już cię lubię.
- Nie jesteś sierotą? - Wyglądam, jakbym mieszkała w blaszaku?
Spotkajmy się po szkole pod trybunami.
WICEDYREKTOR NERON CZARUJĄCY! COWIECZORNY! OBOWIĄZKOWY!
- Jak dzień? - Słuchałam bezsensownych opowieści.
To lekcja językowa.
Cały ranek zapisywałem bezsensowne pomiary.
To matematyka. Jak praca?
Żmudna.
Niczego się dziś nie nauczyłem.
Ktoś musi mieć odpowiedzi na nasze pytania.
- Jestem Larry Twój-Kelner. - Znamy cię.
W końcu tu pracuję. Nie widzicie czepka?
My się znamy. Byłeś kelnerem przy Jeziorze Łzawym.
- Jako klaun. - Dałeś nam miętówki.
Na stołówce nie serwujemy miętówek,
ale mam coś dla was.
- To dotyczy rodziców? - Opiekunów?
I naszych przedziwnych losów?
Poznacie odpowiedzi, gdy otrzymacie ode mnie tę...
Chwila. Musi tutaj być.
Z drogi.
Zasługuję na górę jedzenia, jestem górą słodyczy.
- Stań w kolejce jak wszyscy. - Gdzie ona jest?
Nie muszę stać w kolejce i robić niczego, czego nie chcę.
Jestem ulubienicą wicedyrektora.
Czeka tu na mnie burrito z wieprzowiną, fasolą i kokardką.
To mój lunch, który przyniosłem z domu.
- Co chciałeś nam dać? - Daj mi je.
Powiedzcie, czemu jestem słodka!
- Co za falbanki! - Co za śliczna buźka!
- Muszę iść. - Co chciałeś nam dać?
Makaron z serem i gotowane parówki.
Nie, dziękuję.
Co powiecie na jabłuszka?
Chyba spóźnili się na lekcję.
Jakby jedzenie na stołówce nie było już karą.
Przy moim stole są wolne miejsca,
ale to strefa wolna od zakalców.
Zakalcowe sieroty w budce dla sierot!
Daj im spokój. Sama jesteś zakalcem.
Nikt normalny nie chce z tobą jeść.
Usiądźcie z nami.
Wybaczcie jej.
Jest tak straszna, że pani Bass rozważa karierę przestępczą.
Siostra napisała o niej wiersz.
„Wolę zjeść nietoperzy porcję obfitą niż spędzić czas z Plujko Karmelitą”.
- To dwuwiersz. Ogden Nash takie pisze. - Wiem. Czytałam wszystko, co napisał.
Izadora Bagienna, a to mój brat Duncan.
Wioletka, a to Klaus i Słoneczko.
Miło cię poznać.
Znajdźcie własny stolik.
Uważajcie na jabłka, smakują jak chrzan.
W tym miejscu wszystko jest straszne.
Radzicie sobie w blaszaku?
Jest okropny. Do wczoraj tam mieszkaliśmy.
Jesteście sierotami?
Rodzice zginęli w strasznym pożarze. Nasz brat Quigley też.
Byliśmy trojaczkami.
- Przykro mi. - Nasi rodzice też zginęli w pożarze.
To niesprawiedliwe. W jednej chwili jest się szczęśliwym
- w domu, a w drugiej... - W blaszaku pełnym krabów.
Na kraby można zaradzić. Jaki mieliście na nie sposób?
Przykleiliśmy do butów kawałek metalu.
Hałas odstraszał kraby, ale ciągłe stepowanie wykańcza.
Kto lubi stepować.
Zakalcowe sieroty w budce dla sierot!
Odkąd dostała te buty od Nerona, jest jeszcze gorsza.
Wymyślę coś mniej męczącego niż stepowanie.
Potrzebuję materiałów. Opróżnijcie kieszenie.
Że co?
Skąd to masz?
Ze zgliszczy domu naszych rodziców.
Musimy porozmawiać.
Znaleźliśmy to w popiele. Wcześniej tego nie było.
To nie może być przypadek. Dwa pożary i połówki lunety.
To nie jest zwykła luneta.
Są na niej elementy do łamania szyfrów. Czytałem o tym.
Po co naszym rodzicom łamacz szyfrów?
Czemu nasi mieli takie samo urządzenie?
Musieli się znać.
Czemu my się nie znamy? Wszystko przed nami ukrywali.
Dzięki.
Może zamierzali nam powiedzieć, ale nie zdążyli.
- Może mieli powód, by milczeć. - Bo to niebezpieczne?
Może. Nigdy nie słyszeliście o Olafie?
Nigdy. Ale odkąd straciliśmy rodziców,
dzieją się niezrozumiałe rzeczy.
U nas też. To musi mieć związek.
Od razu lepiej.
Kraby się boją, a blaszak nabrał szyku.
O wiele lepiej.
U Ciotki Józefiny znaleźliśmy książkę, w której mogą być odpowiedzi.
Ale porwał ją huragan, nim ją przeczytaliśmy.
Wyglądała tak?
Nasza ostatnia opiekunka zamknęła ją w sejfie po śmierci żony.
Skoro widzieliśmy tę samą książkę, musi być kilka kopii.
- Jak ją znajdziemy? - Biblioteka jest otwarta?
Nie na długo.
Zabieraj się stąd. Pochowaj go godnie.
Lubi pani zabić drozda, więc zrobiłam to samo.
To twoja ostatnia szansa.
Kolejnym razem zadzwonię do twojej matki i ukradnę ci buty.
Czuję ludzi, którzy stracili rodziców w pożarze.
Bagienni i Baudelaire'owie.
Miło was widzieć i to w dodatku razem.
Biblioteka otwarta?
Właśnie zamykam. Dziesięć minut szybko mija.
- Możecie wrócić jutro. - Nie możemy czekać.
- Szukamy książki. - Ważnej.
Może dać odpowiedzi
- na nasze pytania. - Tytuł?
Niekompletna historia tajnych organizacji.
Sprawdzę, co mogę wskórać.
Neron przyjdzie na obchód za kilka minut.
Jeśli was nakryje, każe wam obciąć mu paznokcie u stóp.
- Nie zrobi tego. - Zrobi.
Zrobi.
Znacie numer biblioteczny książki?
Nie znamy autora.
Nie szkodzi. Po to tu jestem.
Sprawdźmy. Niekompletna historia tajnych organizacji.
- Przykro mi. - Nie ma jej.
Przez cięcia budżetowe, kryzys gospodarczy
i priorytety pewnego wicedyrektora
szkoła zmienia się w upadającą instytucję.
Ale mam inne książki, które mogą was zainteresować.
Niekompletna historia zdrady?
Niekompletna historia pretensjonalności?
A może Niekompletna historia historii?
Brzmi fascynująco, ale...
Rozumiem.
W każdej bibliotece jedna książka
jest w stanie odpowiedzieć na najbardziej palące pytania.
Gdzie to pani słyszała?
Pewnie gdzieś przeczytałam. A co?
Nasz ojciec to powiedział.
Śmierć bliskich to coś okropnego.
Jest jak pytanie, które nas nawiedza,
a nie wiemy, czy kiedyś znajdziemy odpowiedź.
My możemy ją znaleźć dzięki odpowiedniej książce.
Rozumiem.
Koleżanka niedługo przyśle mi nowe książki,
bo porzuciła doktorat na rzecz kariery bokserki.
Spytam ją o nią. Zajdźcie do mnie jutro.
Możemy się rozejrzeć?
- Cholibcia. - Cholibcia?
Wicedyrektor Neron będzie tu za...
„Wicedyrektor Neron będzie tu”.
Już tu jest, a biblioteka miała być zamknięta!
Jest zamknięta i pusta. Masz pewnie koszmar senny.
- To zadziałało tylko raz. - Kurczę.
Widzimy się na boisku za dziesięć minut.
Obecność obowiązkowa.
Czyli jeśli ktoś nie przyjdzie, kupuje mi cukierki i patrzy, jak je jem.
- Nie zrobi tego. - Zrobi.
Zrobię.
To dla mnie ekscytujący dzień,
więc dla sierot i bliźniąt też ma taki być.
Bagienni to trojaczki.
Bliźniętami nazywa się trojaczki, gdy jedno się zwęgliło.
A teraz wybaczcie, idę po skrzypce na apel pokazowy.
Witajcie w szkole Prufrocka.
W świecie zbyt często ogarniętym korupcją i arogancją
trudnym bywa trzymanie się zasad.
Zgadzamy się stuprocentowo.
Jak wszyscy przyzwoici ludzie.
- Zależało mi na tej książce. - Wciąż mamy szansę. Obmyślmy plan.
Nie wiem, co gorsze. „Apel” czy „pokazowy”.
- Trwa godzinami. - Przemycimy jakieś owoce.
- Dla was też. - Dziękujemy.
Żaden problem. Owoce są przy schowku na miotły.
Dziękowałam wam za to, że dzięki wam czujemy się jak w domu.
Od dawna się tak nie czuliśmy.
No to pewnie już wiecie.
- Co? - Po co są przyjaciele.
Do zobaczenia.
No dalej. Czego uczyli cię w szkole włamywania?
Włam się, weź książkę,
przekaż Baudelaire'om, rzuć pracę
i już nie będziesz musiał tutaj wracać.
- Chyba że na zjazd. - Włamujesz się.
Nieprawda. To znaczy... Mogę, bo jestem dorosły.
- Powiem Neronowi. - Nie musisz.
Wystarczy, że krzyknę, a on cię zwolni.
Chyba że coś mi dasz.
Dałem ci pół mojego burrito.
Dobra!
Powiedz, o czym naprawdę marzysz?
Powiem ci, o czym marzę,
tak naprawdę.
Witam, witam.
Co bezradne sieroty robią w takim miejscu?
- Kim jesteś? - Nie udawajcie.
Ta przystojna twarz nawiedza was w koszmarach.
Nigdy się ode mnie nie uwolnicie.
Nie będziecie bezpieczni.
Musicie się tyle nauczyć, sieroty, a ja przybyłem, by dać wam nauczkę.
Niech wasza trójka się... Chwila.
Niech wasza dwójka się... Chwila. Gdzie karzeł?
Jeden, dwa...
Nie jesteście Baudelaire'ami. To kim?
Kim ty jesteś, nicponiu?
Nicponiu?
Już wiem, kim jesteście.
- Brzmisz tak jak twoja matka, Quigley. - Duncan.
„Ty nicponiu. Twoja noga już nigdy nie postanie w tym hangarze”.
Co to była za męczydusza.
Ciągle czytała włoską poezję i aktywowała zapadnie.
- Skąd wiesz, jaka była nasza matka? - Ja wiem wszystko.
Wiem, ile macie włosów na głowach
i szafirów w tajnych skarbcach.
Wiem, ile jest trumien w waszych rodowych grobowcach.
Wygląda na to, że wycieczka do Prufrocka przyniesie mi podwójną fortunę.
I nikt mnie nie powstrzyma.
Oddawaj mi burrito, nicponiu!
Larry? Co...
- Monobrew. - Pewnie na kostce ma tatuaż.
Musimy ostrzec Baudelaire'ów
i to nie przed apelem.
Streszczajcie się, cheerleaderki.
Zakładaj kostium, maskotko.
Żywo tam, instruktorze BHP.
Wolę nazywać swój przedmiot badaniami nad płcią kulturową.
- Odczep się ode mnie. - Ciągle jestem głodna.
Zgodziłaś się na burrito.
Jestem głodna zemsty.
- Co? - Przez ciebie się nacierpiałam.
Jadłospis układa okręg szkolny.
Przez lata infiltrowałeś moje intrygi,
polegając na moralności i literaturze, by niszczyć mi życie.
To twych wielkich zwycięstw schyłek.
Nie mam pojęcia, o czym ty mówisz.
- I jak? - To ostatnie miałem powiedzieć sam.
Ja mówię słodko.
W teatrze kluczem jest kontekst.
- Zacznijmy od zalążku. - Zalążku? Od początku.
Nieważne. Dorośli rozmawiają.
No dobra.
Oto praca z dziećmi. Racja?
Nie. Mylisz się w każdej kwestii.
Świętoszkowaty jak zawsze.
Zmieniłeś tylko fryzurę.
To siatka wymagana przez Departament Edukacji.
W naszej organizacji nazywamy to infiltracją.
Wiedziałem, co to znaczy, ale zapomniałem.
Musisz pamiętać tylko to, że jesteśmy o krok przed tobą.
Mocne słowa jak na kogoś, kto myje blachę po lasagne.
Cannelloni.
Nie odważysz się. To się pierze chemicznie.
Masz szczęście, bo ja zaraz cię spiorę.
Nie wiem, jak tu wszedłeś.
Dziewczynka otworzyła drzwi.
- Zaraz cię przez nie wyprowadzimy. - „My”?
Pierwsza osoba liczby mnogiej. Nie działam sam.
No proszę, masz towarzyszy, masz wspólników.
Czemu o tym nie pomyślałem?
- En garde! - To po francusku „mamy cię”.
Myślisz, że masz szansę?
Pewnie.
Wiesz czemu?
Może i to ty masz mózg i umiejętności.
Zastrzeżone szyfry i sekretne biblioteki.
Może i masz wiedzę, zasady moralne i różne wiersze wyuczone na pamięć.
- Ale wiesz, co mam ja? - Co?
- Sufler. - Wysadzaną klejnotami...
Wysadzaną klejnotami broszkę!
Co?
To, wysadzaną... Że co? Nie!
Plan! Mam plan! Słaby z ciebie szpieg, Barry.
Larry Twój-Kelner.
Wiesz, co się mówi o branży gastronomicznej.
To zimny biznes.
Teraz my zrobimy i apel, i pokaz.
- Pruf... - Rock!
KOGO NIE POKONASZ?
Prufrock!
Grozi wam niebezpieczeństwo.
Co się stało?
Baudelaire'om nic nie grozi.
Żona właśnie przyniosła mi do biura
dzisiejsze wydanie Dziennika Punctilio.
Musi pan zobaczyć nagłówek.
- Halo? - Tu Larry Twój-Kelner.
Brzmisz jak zmarznięty. Jesteś w górach?
Mamy tam być na koniec sezonu.
Dostarczyłeś książkę?
Pojawiły się komplikacje.
Tak.
Tak. Zabrali nawet siatkę.
Posuną się do wszystkiego. Zamarzasz.
Poskacz albo recytuj Jacka Londona.
Dobry pomysł. Mogłabyś przysłać...
Pewnie, przyślę po ciebie taksówkę.
Jesteś tam, Poe? Skup się.
Co? Przepraszam, panie Tamerlane. To moja recepcjonistka.
Wie pan, jakie są asystentki.
Czasem gdy zadzwoni telefon, dają nura pod biurko
niby w poszukiwaniu upuszczonego długopisu.
- Znowu. - Snicket? Ktoś potrzebuje podwózki.
Nie ma sprawy. Nie rób góry z kretowiska.
- Świat... - Jest cichy tu.
Świat jest cichy tu.
To brzmi tajemniczo niczym motto tajnej organizacji
lub coś, co mówi twój brat, gdy przyjeżdża taksówką,
by przemycić cię przez granicę w góry.
Gdy wokół nie ma ciszy, wydaje się, jakby świat się rozpadał.
Co się stało?
- Chyba spotkaliśmy Olafa. - Co?
I trudno się wtedy rozmawia.
- Hrabia Olaf tu jest! - Co?
Dziękuję wam. Witam na obowiązkowym apelu pokazowym.
Nie wiem, co lepsze. „Apel” czy „pokazowy”.
- „Apel”. - „Pokazowy”.
Spytajmy naszą maskotkę!
- Czym jest ta maskotka? - Martwym koniem.
Przesłyszałem się, że to...
Martwy koń. Ale mniejsza o to.
- Kogo nie pokonasz? - Martwego konia.
Słuchajcie. Spotkaliśmy...
Dziś jest mniej pokazowo,
ale to dlatego, że sportowcy, cheerleaderki i trenerka
zaginęli podczas powrotu z rozgrywek.
Ale Szkoła Powszechna im. Prufrocka ma własne motto.
Memento mori.
To starogreckie powiedzenie...
Łacińskie.
...które znaczy „pamiętaj o śmierci”.
Prawdą jest, iż niebawem słońce, ognista kula życia, zajdzie
i zostanę sam!
Sam!
Chyba że pozna się kogoś, kto naprawdę cię zrozumie
i wesprze przyjaźnią, braterstwem i łapówkami.
Nasza trenerka była niezastąpiona,
ale znalazłem kogoś na jej miejsce.
Powitajmy na scenie
człowieka bez CV, referencji
i historii kredytowej, ale z takim uchem do muzyki...
HRABIA OLAF TUTAJ
...że zatrudniłem go w naszej szkole!
Nie chodzi o ciebie.
Oto wasz nowy nauczyciel WF-u, trener Dżyngis.
Hrabia Olaf.
SIEROTY SĄ BEZPIECZNE!
Musicie się tyle nauczyć, a ja przybyłem, by dać wam nauczkę.
Napisy: Małgorzata Fularczyk