NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Synced & corrected by -robtor- www.addic7ed.com
Hej.
Jesteś mokry, skarbie.
Muszę lecieć.
Co robisz?
Jak myślisz?
Co ty, a dziecko?
Dziecko śpi.
A mama nie.
Tata chyba też się budzi.
No, szybki numerek.
Lekarz mówi, że to ułatwi poród.
Petey, nie rozrywaj!
Są z Victoria’s Secret.
Kurwa.
Ale suka.
Chodź tu, skarbie.
Panie Dorsey...
KJ Harper z prokuratury.
Spał pan pod mostem Pułaskiego?
Tak pan zeznał.
Pierdol się.
To pomoże na dreszcze.
Most jest daleko od parku.
Na pewno tam pan spał?
Na pewno.
Ktoś to potwierdzi?
W samochodzie była whisky
i nie tknął jej pan.
Dopiero co kupiona?
O której pan ją kupił?
Nie pamiętam!
Mac, spójrz na mnie.
Gdzie zwykle kupujesz wódę? Masz takie miejsce?
Charlie, ten gość ze sklepu
na A-1 Westside Avenue,
pozwala mi się myć tam w toalecie.
Dziękuję, panie Dorsey.
Chodźmy.
Dokąd idziesz?
Siostro...
Siostro!
Gdzie on jest?
Wzięli go na badania, ale widziałam, że mrugnął.
- Co? - Widziałam, jak mrugnął.
- Ale co to oznacza? - Zrobili mu skan.
Pokazały się jakieś linie.
Jest aktywność mózgu.
To znaczy, że on może do nas wrócić.
Wiem, będzie wymagał stymulacji mentalnej, rozmów, muzyki.
Widziałem rannych ludzi,
którzy wychodzili z gorszych urazów mózgu.
Gorszych niż...
Wszyscy go odwiedzą.
Puścimy mu jego ulubioną muzykę, a ty, Seth, założysz mundur.
Bardzo chciał cię w nim zobaczyć.
- Dla niego wszystko. - Tak jest.
Całą noc powtarzałam:
„Proszę, wróć do mnie. Do mamy”.
Usłyszał.
Bóg jest dobry.
Cały czas.
Bóg jest dobry.
Jest dobry.
Bawi cię to? Chcesz?
- Nie żrę gówna. - Nie?
Jest jak plastelina. Za rok ją wysrasz.
Też tak miałeś?
Przynajmniej mama nie robi mi kanapek.
- A co to za psia karma? - To pastel, durniu.
O! Coño, perdóname. Pastel.
Domowa robota, suko.
Lepiej uważaj!
Skończ jeść i spadaj.
Manny, Osorio.
Odezwijcie się później.
Jablonski, ze mną.
Ty z nowym? Serio?
Rozbijasz ekipę? Skarbie, byliśmy jak Starsky i Hutch.
Dalej, żegnam. Do roboty!
Jak forma?
Dobrze.
Jak?
Dobrze.
Daj mu spokój, mamita, jest żonaty.
Nie widzę przeszkód. To będzie nasz sekret.
Chodź, jedziemy.
Jesteś tu nowy, papi? Podobasz mi się.
W wydziale narkotyków takie laski są...
w pakiecie świadczeń.
We Wschodniej nie brałem nawet darmowej kawy.
Bo...
tak mnie nauczono w akademii.
Kurwa, uczyli cię także wspinać się po linie.
Od ilu lat patrolujesz? Ile razy się wspinałeś?
Jebany idealista z blachą.
Też taki byłem. Otwórz okno.
Otwórz!
- Zimno ci? - Tak.
Więc się obudź, bo to nie patrol.
My nie brandzlujemy się za sklepem do końca szychty.
Jesteśmy jak sportowcy.
Nie myślisz, jak grać, tylko grasz.
Kto za dużo myśli, daje dupy.
Sportowiec po prostu...
schodzi z boiska. A my?
Musiałbym pójść do mamuśki Osoria i powiedzieć, że straciła syna.
Co to za gość?
Ten, którego posadzili?
To menel.
Kiedyś i tak by kogoś zabił. Żadna strata.
- Ma broń! - Pamiętaj, bracie...
To nie Wschodnia Dzielnica.
Mam pytanie. Skąd Di go wziął?
Jablonskiego.
Ze Wschodniej.
Uczył gier operacyjnych
na różnych komendach.
Potem parę razy był u Jablonskiego w domu i tak dalej.
Wiesz, jak obrabia nowych.
Jablonski jest ze Wschodniej Dzielnicy?
Zgarniał japiszonów za pijaństwo i awantury.
Jebany amator.
A jeśli pęknie?
DiAngelo ręczy za niego. To tyle.
Mówi, że Pete jest swój.
Jasne. Był u niego parę razy, wypili parę piw,
żona podała obiad, więc gość jest swój.
Chuja prawda.
Ryba...
z tej strony znowu KJ Harper z prokuratury.
Oddzwoń, jak to odsłuchasz.
Chodzi o Dorseya, tego faceta, którego posadziłeś. Zadzwoń.
Dzień dobry.
Jest James?
Muszę z nim omówić sprawę.
Zaczekaj tutaj.
- Co ona tu robi? - Spokojnie, kochanie.
Zrób z tym porządek.
Dobrze.
Zwariowałaś?
Dobra, słuchaj, Dorsey tego nie zrobił.
W chwili wypadku był w monopolowym, pięć kilometrów od parku.
- Jaki Dorsey? - Ten od wypadku.
Chciałam pogadać, ale nie odbierasz telefonu.
Ofiarą jest dzieciak z porządnej rodziny.
A ty zaczynasz kampanię. Nie możemy tego zlekceważyć.
Prasa już wie?
Nie.
Ale rodzina chodzi do kościoła
i na wybory, a liczy się każdy głos.
Wiesz, że mam rację.
Nie zawal tego, KJ.
Dzięki, James.
I jeszcze jedno.
Więcej tu nie przychodź.
Wspaniale, że jest poprawa.
Widzę, że żona ma ubezpieczenie z udziałem własnym.
Tak. Ile to będzie kosztowało?
Terapia może wynieść do 350 $ dziennie.
Doktor Sangupta chce go zatrzymać
na 30–45 dni.
Doliczyłem koszty operacji, rehabilitacji i badań.
Właśnie kupiliśmy dom.
Służymy planem pomocy finansowej...
Mam pracę.
Coś wymyślimy.
Rozumiem.
Ale musimy omówić plan płatności.
Ile może pan wpłacić z góry?
Dzisiaj?
Hej, dzieci wciąż wspominają,
jak je zabrałeś na lody.
Musisz szybko wyzdrowieć, to znów pójdziecie.
Latrice.
Muszę iść do pracy.
Chcę, żebyś została z Brentonem. Zadzwoń do szkoły i...
powiedz, że musisz wziąć wolne.
Ja zadzwonię.
Dzięki, Marcelle.
Isaiah, chodź tu, pogadaj z Brentonem,
zanim wyjdziesz.
Niech usłyszy twój głos.
Powiedz mu, że go kochasz.
Powiedz.
On już wie.
Spokój!
Gdzie byłeś? Nagrałam trzy wiadomości.
Dokładnie siedem. Mam cię zamknąć?
No, dobrze. Niech będzie. Wejdź, zanim zwieją.
Nie gap się na nie. Psy tego nie lubią.
To Jack i Jill, bliźniaki. Tracą wzrok.
A to Ginger.
Z Atlantic City.
A Lady ma 15 lat. Stąd ta pielucha...
- Nie oddzwoniłeś! - Wyłączam telefon,
bo śpię w rytmie dobowym.
Zalecam ci to samo na nerwicę i delirium.
Trzeba zbadać ubranie ofiary
pod kątem śladów lakieru z samochodu.
I chcę pogadać z informatorem od narkotyków.
Mógł pomylić Dorseya z kimś innym.
Po pierwsze, to nie zbrodnia stulecia. Dzieciak był pewnie zbirem.
Po drugie, nie jestem gliną od „prawie zabójstw”, jasne?
Chłopak żyje. Zadzwoń, jak umrze.
Policja podlega prokuraturze,
więc ubieraj się i jedziemy.
Do tego się uciekasz?
Dzieci jeszcze nie jadły,
a Jackson nie ma nagłośni, więc najpierw go posadzę na wysokim krześle,
nakarmię i pojedziemy.
- Dobra. Czekam w komisariacie. - Szafa gra.
Chodźcie tu, chodźcie.
Co jest? Nie lubicie jej?
Nic dziwnego.
Nic nie wiem, stary.
Przysięgam na Boga, opierdalasz się i za dużo grasz.
DiAngelo?
Ryba.
- Ten z nocy. - Zgadza się.
- Świetnie. Jak leci? - Znasz ekipę?
- Manny Wilcox. - Hej.
- Felix Osorio. - Hej.
Chuj z resztą.
Wybacz, ale co do tej roboty z zeszłej nocy...
Musimy pomówić z informatorem.
Tym, który wskazał Dorseya.
Na razie, Di.
Trzymaj się, Donny.
Wiesz, co to „tajny informator”?
Jest tajny nie bez powodu.
Już jej mówiłem.
Inaczej nie uda mi się postawić zarzutów Dorseyowi.
Postawisz, jeśli zjawisz się w sądzie.
Dorsey był daleko od miejsca wypadku.
Tak mówi ktoś, kto od pół wieku moczy mózg w wódzie.
Nie on, tylko ktoś, kto mu tę wódę sprzedał.
Serio?
No to przepraszam.
Chyba wcisnąłem ci trefny cynk.
Wtyki łżą jak cholera. Wszystko za działkę lub loda.
Zdarza się. Co robić?
Nadal chcę z nim pomówić.
Zobaczę, co mogę zrobić, KJ.
Dasz mi prywatny numer?
Będę w biurze. Ten numer znasz.
Teraz do szpitala.
Zaniosę ubrania do analizy i zrobię pomiary na miejscu wypadku.
Dobrze.
Bzyknąłeś ją?
Bo my tak.
Co z chłopcem? Dalej na OIOM-ie?
Z klamrą na głowie, a ona się wysila.
Słuchaj, muszę lecieć. Fajnie, że wpadłeś.
Daj znać, co i jak. Mogę coś mieć.
- Też w sprawie tego informatora. - Będę wdzięczny.
Wilcox, chodź.
Kurwa, mówiłeś, że Dorsey jest nasz.
Ciszej, kurwa.
Di, wychylamy się dla gościa, którego nikt nie zna.
Ja go znam.
Ufam mu. Zostaw to mnie.
Tak jak Dorseya?
Powtórzysz? Bo nie dosłyszałem.
Do roboty, kurwa.
Mamy salę u Manciniego. Będzie około 30 osób.
Ja, Jake, babcia, tato i jego koszmarna pizda zwana żoną.
Skarbie!
Ale fajnie!
Miałeś pomalować.
Tapeta zdrowsza. Nie cuchnie.
Farba jest trwalsza. To się po roku odklei.
Położyłeś tani szajs.
Z najlepszego sklepu.
Nie sądzę.
Taką samą widziałam w Walmarcie.
Mówiłyśmy o chrzcinach.
Wszyscy potwierdzili.
A twoja rodzina, Pete? Ktoś będzie?
Nie możemy dodawać gości w ostatniej chwili.
Już, kurwa, słyszałem.
Zostawiłam telefon w salonie. Przyniesiesz?
Chcę jeszcze dodać kogoś do listy.
Twoja kuzynka to wstrętna suka. Dlatego jest sama.
Zawsze ci zajdzie za skórę.
Pokój wygląda super, kochanie.
Jesteś fajnym tatą.
Bokserowi się podoba.
Daj spokój.
Może trzeba by go zaprosić?
Znów dzwonił.
Chce cię zobaczyć.
Powiedziałam mu o dziecku.
Co takiego?
Ciągle dzwoni. Co miałam zrobić?
- Nie odbierać. - Dobrze.
Boże.
- Nie mów. - Nie chciał rzucić.
Proszę.
Dzień dobry.
Pani Butler, to nasz biegły.
Obejrzymy Brentona
pod kątem dowodów związanych z wypadkiem.
Dlaczego teraz?
Odpryski pojazdu mogą być na skórze ofiary.
Tego wymaga śledztwo.
Jakie śledztwo? Przecież macie sprawcę.
To formalność.
Podpisze pani zgodę?
Nie zrobimy mu krzywdy. Słowo.
Dziękuję.
- Zacznij od prawej stopy. - Dobrze.
Dobrze.
Bez obaw. To twardy chłopak.
Coraz silniejszy. Tak mówi lekarz.
Mam coś.
Tutaj.
Już mam.
Przepraszam.
Od paru dni tak reaguje.
To reakcja na dotyk.
Wie, że go pani dotyka.
Tak. Detektyw Rinaldi.
Ryba, mam coś.
Brawo. A ja szukam jego butów.
- Co? - Brakuje jego butów.
Chyba że jeździł w parku na rowerze w samych skarpetkach.
Ale nie widzę ich też na zdjęciach z miejsca wypadku.
- Szukałeś w magazynie? - Nie. Tylko pod biurkiem.
Słuchaj,
mamy coś, co wygląda na odprysk lakieru.
Niebieski. We włosach.
Więc niebieski samochód.
Świetnie. Właśnie rozszerzyłaś liczbę podejrzanych o 200 tysięcy.
Porzucony samochód może być gdzieś na złomowisku.
Na jednym z dwustu w tym mieście.
Roześlij patrole. Zapytaj w wydziale komunikacji.
O niebieski samochód?
Laboratorium ustali szczegóły.
Zaraz wyślę im ten odprysk i...
sprawdzę, czy buty są w szpitalu.
- A ty? - Poszukam niebieskiego auta...
Psiakrew.
Informator przepadł. Ten od Dorseya.
To nic, bo to nie był Dorsey.
To był niebieski samochód, nie brązowy.
- Serio? - Tak.
Mam sprawdzić wszystkie złomowiska stąd do Afryki.
Więc...
co jeszcze macie?
Te dupki, które go znalazły, zwinęły mu buty.
Albo jakieś inne bydlaki z parku je ukradły.
Buty trekkingowe to cenny towar. Każdy zbir ma kilka par.
I pitbulla do kompletu.
Watahy!
Słuchaj. W weekendy siedzimy
z chłopakami u Mahoneya.
- Może byś wpadł? - Chętnie.
- Tylko bez partnerki. - Nie jest moją partnerką.
- Do rychłego! - Jasne.
Ty idź w tę stronę. Ja szukam tutaj.
Tych butów już dawno tu nie ma.
Psiakrew! Spójrz na to. No nie!
Co?
- Chodź. - Tu mi dobrze.
- Co jest? - Mam tu, kurwa, dziurę.
Przysięgam na Boga. Rano nie miałem.
Widać skarpetę.
A butów nie ma. Chodźmy.
W szpitalu ich nie miał, muszą być tutaj.
Pies je wyniósł.
Albo świadkowie Jehowy ze szpitala.
To twoja jedyna sprawa? Nudzisz się?
Nie masz dzieci ani męża?
Albo faceta?
Dlaczego wyjechałeś z Nowego Jorku?
Wolę widok z tego brzegu.
Spójrz na nią. Mówi: „Witam wszystkich imigrantów,
poza muzułmanami,
a Jersey City mam w dupie”.
To dupa, a nie bóbr?
Gdzie idziesz? Samochód jest tam.
Jeśli ktoś je ukradł, to może widział wypadek.
Lub tego, kto zwiał z tego miejsca.
Albo gówno widział,
bo był parę godzin później.
Tu został potrącony?
Nie, zderzenie nastąpiło tam. Tu się zatrzymał samochód.
Co jest?
Dużo okien.
Aha.
Otwórz!
- Miałaś go nie włączać. - Zmarzłam. Włączyłam ogrzewanie.
Marnujesz paliwo.
Odwdzięczę się.
Znalazłeś coś?
Nic.
Co to?
Lubił mewy.
Fajnie. Jedźmy do domu.
Musimy znaleźć te buty.
Na bazarach?
W lumpeksach?
Gdzie byś zaniósł kradzione treki?
Jesteś detektywem!
Jak sprawdzałem, to jeszcze byłem.
Każdy zbir ma parę.
Rodzą się w trekach. Chcesz jeździć i patrzeć im na nogi?
Szkoda czasu.
Bo masz tyle ważnych spraw?
Dokąd, szefowo?
Trzymaj auto w garażu jeszcze przez parę dni.
Dlaczego?
Bo tak mówię.
Jedziesz ze mną. Wy sprawdźcie bloki na Dale Avenue.
Tylko nie dawaj mu kluczyków. Żartuję.
Hej, co nowego?
Jak leci?
- Dzięki, luba. - Super.
Są psie nóżki?
Ręce w górze! Nie strzelać!
Będziesz gwiazdą YouTube’a.
Spójrz, chłopcze.
Co, kurwa? Nowy telefon.
No to bierz!
I dzwoń do Mesjasza!
Dalej! Wkurzy się, jak mu powiem,
co robią jego męty.
- Spoko. - Jeszcze gadasz?
Wypierdalać!
Idziemy.
Kto to jest Mesjasz?
Słyszałeś?
Doktor Taranaweh kazał mi uważać na plamienie, jak zeszłym razem.
No i...
przeszło mi.
Sprawdzam każdego ranka.
Co ci jest?
Dziwnie się zachowujesz.
Może trzeba było zostać na Wschodniej?
Przecież tu miało być lepiej.
- Dlatego jestem w jego ekipie. - Chodzi ci o DiAngela?
Co jest grane?
Nie wiem.
Może się pomyliłem?
Z czym?
Co jest, kurwa?
Wypierdalać z jezdni!
Włażą, kurwa, pod koła!
Sukinsyny.
CHŁOPCY Z FERAJNY
Dziewczyna, która kima w starej elektrowni, przychodzi tutaj?
Wszyscy tu jemy za dolara.
Mają promocję: dwa dania gratis.
To ona! Nadine!
Ta z fioletowym pasemkiem.
Dobra, Mimi, idź coś zjeść.
Masz ogień?
Szukasz randki?
A co, zapraszasz?
Nie mam majtek.
Dupek.
Głodna?
Przyniosłem pieczeń rzymską i ziemniaki.
Tutejszy placek jabłkowy to podobno bomba,
ale zacznijmy od tego.
Prosto z pracy?
Tak, ale...
wziąłem dodatkową zmianę.
Muszę tam być za godzinę, ale...
chciałem przedtem zobaczyć Brentona.
Musisz coś zjeść.
Dzięki, skarbie.
Dzięki Ci, Panie, za ten posiłek, który za chwilę spożyjemy.
Niech ożywi nasze umysły, ciała i dusze w imię Jezusa.
- Amen. - Amen.
Nie zawsze wiem, co powiedzieć.
Wiem, znam cię.
Skarbie, to tylko rower.
Cokolwiek cię dręczy, on jest twoim synem.
Co zrobiłem, że mi o tym przypominasz?
Nic.
Dziękuję.
Muszę wracać do pracy.
Minęła pora kolacji.
Dzieciom odpierdala z głodu.
Byliśmy na wszystkich bazarkach.
- Kończymy na dzisiaj? - Jest ich więcej.
Nie ma.
Co ci tak zależy?
- Ten dzieciak to zbir. - Skąd ta pewność?
Jest z porządnej rodziny. Chodzi do szkoły.
A przed dzwonkiem prowadził sklepik z towarem.
- Nic przy nim nie znaleźli. - Co robił w parku?
Zmień pracę, jeśli wszystko masz gdzieś.
Nie wszystko.
Mam psy. I Point of Know Return.
- Płyta grupy Kansas z 1977. - Zatrzymaj się.
Już!
Co, idziemy na karaoke?
Otwórz drzwi.
- Jak dojedziesz do domu? - Uberem.
Nikt tu nie przyjedzie.
- Otwórz te cholerne drzwi. - Jasne.
Przejdź na Lyft. Lepiej traktują pracowników.
Twoja kolej, B.
Przestań!
Żartujesz.
Bóg nie dał mi takiego głosu jak twojemu bratu.
Ale za to nieźle tańczysz.
Słuchaliśmy tego w drodze do szkoły.
Zwykle jest taki wyciszony.
Nasza poranna piosenka.
Jak twoja forma?
Wiesz co? Dobrze być w domu.
Jak tylko postawimy Brentona na nogi, znajdę pracę.
Chcę się dokładać do rachunków.
No co ty. Cieszymy się, że jesteś w domu.
- Dziś ścisnął mi rękę. - Nie!
Mówiłam do niego, jak kazał lekarz:
„Brenton, jeśli mnie słyszysz, ściśnij mi rękę”.
Posłuchał.
Brawo, B!
Chodź, spróbuj. Musisz spróbować.
Hej, Brenton!
Przyszedł wujek Seth. Czujesz?
Jeśli tak, to ściśnij mu rękę.
- Przedtem ścisnął. - Wierzę.
Hej, młody!
Słyszysz mnie?
Wróć do nas, słyszysz?
Twoja mama, tata
i wujek Seth...
Wszyscy czekamy, aż wrócisz do nas.
Inaczej stąd nie wyjdziemy.
Kocham cię, B.
Już dobrze.
Zjedzmy coś.
Nie lubisz ryżu, ale mam zupę.
- Kto tam? - Twój szofer.
- Jest pierwsza w nocy. - Mam coś na wynos. Głodna?
Wolisz tic taca? Ile dziś wychyliłaś?
Tylko żartuję. Patrz.
Mam te buty.
Rozmiar 43. Z obrazkami mew. To jego ptaki?
- Tak. - Jakiś handlarz z Piątej Ulicy
kupił je wczoraj od ćpunki.
Umierała ze strachu i głodu.
Nie zna jej imienia, ale jest biała, 15–16 lat.
Z fioletowym pasemkiem.
Sprzedawała mu już wcześniej fanty z apteki.
- Byłeś tam? - Zamknięta.
Otwierają za pięć godzin.
- Chodźmy na śniadanie. - No...
Muszę się przespać.
Jak mus to mus, nie ma problemu.
Podjadę później limuzyną, co?
Dobranoc, Ryba. Dobra robota!
Dzięki.
Łazienka po drugiej stronie.
Takich tic taców nie mam.
Gdzie jest DiAngelo?
Usiądź. Jego biurko jest tam.
Wiem.
SPRAWA BUTLERA
ZARZUTY WYCOFANE
Jak leci?
DiAngelo chce, żebyś siedział cicho i czekał.
Dzwonił parę godzin temu i powiedział: „Jedziemy”.
I jedziemy.
Bez ciebie.
Na razie.
Wy dokąd?
- Hej, Mesjasz. - Siema.
- Wszystko gra? - Czadowo!
Trzymaj się.
Nie!
Zaraz wracam, synku!
- Dobry wieczór. - Dobry.
Co podać?
Poproszę placek jabłkowy.
- Na miejscu? - Na wynos.
- Podobno upiekła pani „bombę”. - Nie ja, tylko córka.
Pracuje w kuchni.
Robi wszystkie wypieki.
A ja mówię: „Załóż firmę i zatrudnij mnie”.
Dziękuję.
Niech Bóg pani strzeże.
Strzeże.
Dzień w dzień.
Pani Butler?
Szukaliśmy pani.
Lekarze robili, co w ich mocy. Przykro mi.
Brenton.
Skarbie!
Czy mamy do kogoś zadzwonić?
Już dobrze.
PAMIĘCI JONATHANA DEMME’A
Napisy: Basia Howard