NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
- Śmiało, dasz radę. - Właśnie daję.
Dałam radę.
Gratulacje. Przeszłaś całą długość kanapy.
Następnym razem wara od moich majtek.
Coś ty wyprawiała?
Z takim podejściem nie dojdziesz do kominka.
A jakie zatrzyma cię z dala od mojego tyłka?
Jesteś dziś w świetnej formie.
Ale nie zdołujesz mnie. Spędzę dziś cały dzień z Jacobem.
A poza tym jestem najarana.
Co zaplanowałaś?
Naćpanie jarmużem i odlot na pokazie laserowym?
Przecież to nie Gwiazdka.
Odwiedzimy dzidziusia, zjemy kolację
i przytuleni obejrzymy kilka odcinków Longmire.
Jak na przeciwniczkę broni
dziwnie kręcą cię faceci zestrzeliwujący się z koni.
Mówicie o Longmire?
Jasne jak strzelba.
Wiecie, że na suficie w kuchni jest zaciek?
- Od kiedy? - Nie wiem.
Odkąd spodobała mi się mieszanka wybuchowa coli i mentosa?
Mówiłam, żebyś robiła to na zewnątrz.
A siła wiatru, zderzenie z ptakiem?
- Za dużo zmiennych. - Tabletki przeciwbólowe.
Dasz sobie dziś radę beze mnie?
Nic mi nie będzie. Niedługo wpadnie Nick.
W twoim stanie nie możesz się bzykać.
Tylko prace ręczne.
Powtórz: tylko prace ręczne.
Czuję desperacką potrzebę zmiany tematu.
Niezła książka.
Czytałem ją w klubie.
FATUM I FURIA
- Od kiedy jesteś w klubie? - Odkąd Winnie mnie zaprosiła.
Moja jedyna znajoma w Santa Fe.
Jest statystką w Longmire.
Kręcą go w Santa Fe.
- Nie wybieraliście się dokądś? - Racja.
Obiecaj, że będziesz trenowała chodzenie.
Żeby cię zmotywować, pochowałam po kątach buteleczki z wódzią.
W takim razie zabieram się do ćwiczeń.
I to już.
Do dzidziusia.
Nawet na mnie nie spojrzysz?
Dziękuję. Chciałbym tylko...
się wytłumaczyć.
Ten tekst do Frankie wymsknął mi się po długim dniu.
Byłem podpity i...
Nie chcę o tym rozmawiać. To tylko pogarsza sprawę.
Ale musimy to przegadać.
Właśnie że nie.
Powiedziałeś to i już nie możesz odwołać.
A ja nie mogę odsłyszeć. Musimy z tym żyć.
Zadzwonię do Joan-Margaret i odwołam jej wizytę.
Ani się waż.
Nie była tu od wieków i cieszę się na to spotkanie.
Mamy się uśmiechać i udawać, że wszystko gra?
Tak.
Moje małżeństwo przetrwało tak 40 lat, więc i my przetrwamy jeden obiad.
I postaram się nie robić tego, gdy tu będzie.
Przyjmujesz gości?
Jesteś wysokim, przystojnym brunetem?
Zaliczysz dwa z trzech?
Dziękuję.
Czuję się, jakbym wygrała derby Kentucky.
Migiem wykurujemy cię na wyścigi w Churchill Downs.
Ale na razie Dziwaczka kazała mi
przespacerować cię po pokoju.
I nie nazywać jej Dziwaczką.
Zabawimy się w Jane Austen.
Dopiero co przeszłam się do kuchni.
Serio? Mogę ci jeszcze jakoś pomóc?
Zjadłabym coś.
Marzy mi się omlet.
Zadzwonię po swojego kucharza.
Przyrządzi ci omlet, że stanik spada.
Tak to robisz?
Mam wiele sztuczek na zdjęcie stanika.
Chodziło mi o to, że zawsze wyręczasz się kimś innym.
Nie wiesz, co to znaczy być bogatym?
Mimo wszystko uważam,
że może być fajnie zrobić czasem coś samemu.
W porządku, to ściągamy ten stanik.
Frankie dopuściła tylko prace ręczne.
To też mi powiedziała. Dlatego dzwoniła.
Jestem głodna.
Dobra, zrobię ci omlet. Jadłem ich miliony.
Wygeneruję go wstecznie.
Wystarczy jajecznica.
Ominie cię mój pyszny omlet, ale jak chcesz.
Cześć, mamo. Cześć, Jacob.
- Cześć, Jacob. Cześć, Frankie. - Czołem.
Kto tak płacze?
Jak sobie radzicie?
Świetnie. Drobna nerwówka.
Dostałem tiku w lewym oku, ale jest super.
Szybkie pytanie: kiedy ostatnio spaliście?
Kiedy ostatnio tu byłaś?
Gdy urodziliśmy tę idealną istotkę.
Więc dzień wcześniej.
Moja wnusia.
Jak to zrobiłaś?
Mam dryg do niemowląt i nunczako.
To nasza mała bogini.
Witaj.
Jest śliczna.
Nie ma jeszcze imienia, ale nie ma pośpiechu.
Powie nam w swoim czasie.
Może Frankie?
Jak poznać, czy naprawdę śpi?
Ma zamknięte oczy
i śpi.
- To podchwytliwe pytanie? - A jeśli udaje?
Dlaczego noworodek miałby udawać?
Żeby podsłuchać, co o niej mówimy.
- Czujecie watę cukrową? - Wyjęłaś mi to z ust.
Całkiem już tracą rozum.
Jak to świeżo upieczeni rodzice. Nie pamiętasz?
- O Boże. - Co?
Przebiłem palcem jej czaszkę.
To ciemiączko. Nic się nie stało.
Widzisz? Potrzebują mnie.
Zostańmy jeszcze chwilę.
- Liczyłem, że... - Proszę, będzie fajnie.
Moje ciemiączko nie zarosło.
Widzisz? Będzie ubaw.
Dodajesz cebulę i paprykę i dusisz na wolnym ogniu.
Wielkie dzięki za pomoc.
Za pożyczenie garnka i wszystkich składników też.
Chcę przygotować wyjątkowy wieczór dla Nadii.
No proszę. Promieniejesz, wymawiając jej imię.
Jestem z niej dumny.
Zdała egzamin śpiewająco.
Nauczyciel był zachwycony, jak szybko podłapała robienie żylaków.
Zabierzecie się dziś ostro do roboty.
Nie.
Czemu niby przyrządzam chili?
To najmniej romantyczna potrawa, jaką znam.
Wciąż czekasz?
Jeszcze tylko parę tygodni do jej pierwszych urodzin.
Wtedy dzyń, dzyń.
Wiesz, jak wulgarnie to brzmi?
Jej pierwsze urodziny w AA. Boże.
Chodziło mi o „dzyń, dzyń”. Co to ma być?
Zauważyłaś ten zaciek na suficie w kuchni?
- Co faceci mają z tym zaciekiem? - Jesteśmy przeciw.
Podano śniadanie na obiad.
Raczej salmonellę.
Usmażyłeś je?
Nie chciałem, żeby wyszła za sucha.
Pycha.
Nie jest taka zła.
Cierpka.
- Możesz wypluć. Masz. - Dobry pomysł.
Voilà.
Świetne zawiniątko.
Nauczyłam się ciasno zwijać,
sprzedając wegańskie burrito na koncertach Grateful Dead.
Biedactwa.
Dobrali się jak w korcu maku.
Pójdziemy przed kolacją do ogrodu botanicznego?
Nie możemy jeszcze wyjść.
- Dlaczego? - Spójrz na nich.
Nie spali od czterech dni. Muszą odpocząć.
- A my? - Możemy pobyć razem tutaj.
Widziałam minibajgle w zamrażalniku.
A wiadomo,
że są wstępem do świetnej zabawy.
Nie mogę zaprzeczyć.
Może obejrzymy Longmire?
Znam hasło Buda do Netfliksa.
„Jestem Bud”. Takie jak moje.
Wiemy, kto zabił żonę Luciana. Ciekawe, co dalej.
- Co? - A co?
Wcale nie wiemy.
No tak, racja.
Znaczy...
mamy własne teorie.
Oglądałeś Longmire beze mnie?
Ja...
być może zerknąłem nieco.
Co?
Jak to?
Oglądaliśmy kilka odcinków.
Jacy „my”?
Winnie. Chciała, żebym obejrzał scenę, w której kupuje czipsy
i wciągnęło nas.
To zrozumiałe w przypadku Longmire.
Ale jak mogłeś oglądać nasz serial z inną kobietą?
To nic wielkiego.
I była kiepska.
Pochłonęła scenerię i czipsy.
Gdzie oglądaliście nasz serial?
Na kanapie.
Siedziała na moim wysiedzianym miejscu?
Wolałbym, żebyś ty na nim siedziała, ale wciąż odwołujesz wizyty.
Bo rodziło mi się dziecko.
W porządku.
Przepraszam. Obejrzę go znowu z tobą.
Bez sensu. Już i tak wiem, że ktoś kupuje czipsy.
Grace chce, bym go z nią oglądała.
Nieprawda.
Zgadza się. Ale gdyby chciała, odmówiłabym.
Powinieneś był odmówić Winnie.
Powinienem był zrobić różne rzeczy. Na przykład nie przychodzić tu.
Dokąd się wybierasz?
Do domu Winnie?
To ponad 1600 kilometrów stąd.
Proszę, nawet dokładnie wiesz, o ile kilometrów jest stąd oddalony.
To na razie.
Wyrazy uznania dla szefa kuchni.
Przekażę maskotce z płatków.
Czas, żebyś się stąd zabierał.
- Idź, muszę zmienić bandaż. - Super, pomogę ci.
Wykluczone.
Trzymaj się od tego z daleka.
Dlaczego?
Nie wyglądasz mi na faceta, który zmienia bandaże.
- Myślałaś, że nie umiem zrobić jajek. - Miałam rację.
Bo wolę zmieniać bandaże.
Pozwól mi. To drobnostka.
Zgoda.
Nie wiem, czym się tak martwiłaś. To nic strasznego.
O Jezu!
Nie mogę się nadziwić. Wyglądasz na szczęśliwą.
Nie tylko wyglądam, ale i jestem.
Nigdy jeszcze nie byłam taka szczęśliwa.
Nie muszę już słuchać poleceń.
Nie muszę pracować dla szefa.
My byliśmy twoimi szefami.
Wiesz, o co mi chodzi. Jestem wolna.
I mam wszystko w D-U-P-I-E.
W końcu mogę robić, co mi się żywnie podoba.
Nie czytam do końca nudnych książek.
Jem smażone. Palę papierosy.
Przecież nie palisz.
Właśnie zaczęłam. Fantastyczna sprawa.
- Poczęstujecie się? - Tak.
- Nie, dzięki. - Znaczy nie.
Ale się o sobie rozgadałam.
A jak wy się czujecie na emeryturze?
Super. Gram w musicalu Music Man.
A ja działam lokalnie w obronie praw.
Nie wiem, czy słyszałaś, ale dostałem nagrodę Tappy.
Słyszałam.
Serio?
Nie.
Zacząłem nawet dziergać kocie czapki.
Możesz mówić przy mnie „kuciapki”. Luzik.
Po prostu jesteśmy zajęci.
I szczęśliwi. Naprawdę.
Zajęci, zajęci i szczęśliwi, szczęśliwi.
I...
bardzo, bardzo zajęci.
Przestańcie pieprzyć.
Powiedzcie, co naprawdę w trawie piszczy.
Zapalimy na patio?
- My nie... - Spróbuj mnie powstrzymać.
Zemdlałem?
- Tak. - Tak.
Grace, nie widziałaś tego, co ja.
Oko w oko wygląda o wiele gorzej.
- Wesprzyj mnie, Mallory. - Nie znamy się tak dobrze.
- Ponoć jesteś ta miła. - Bo jest.
Na szczęście ta niemiła ćwiczy CrossFit,
więc podniosła cię i położyła na kanapie.
Co? Naprawdę ćwiczę CrossFit.
Mówię, że ćwiczę...
- Jezu! - Widzisz? Nie tylko ja.
Przynajmniej zachowałam pion.
Podniesiemy cię i pospacerujemy.
Nie jestem w stanie.
Chodziło jej o mnie, doktorze Kildare.
Pewnie nawet nie wiesz, kto to taki.
Ciągle mnie egzaminuje.
- Nie egzaminuję cię. Oblałeś. - Wypraszam sobie.
Może mi się zemdlało, ale i tak umiem się tobą zająć.
Wiesz co? Wyślę SMS-a do mojego fizjoterapeuty,
żeby ci pomógł poćwiczyć.
Przyjdzie do domu?
Ma gości od wszystkiego.
Tak się opiekuje. Dzwoni po jednego z nich.
Co takiego?
Tak przyganiał kocioł garnkowi,
że aż się rzuciło na pamięć.
O co ci chodzi?
Jak byłyśmy małe i chorowałyśmy,
zawsze wzywałaś kogoś, by się nami zajął,
żebyś ty nie musiała.
Kogo?
- Tatuśka. - Tatę.
Nie dlatego, że nie mogłam.
Po prostu nie chciałam.
Nie byłaś mamą, której mogłyśmy dać gumę.
- Kazała nam połknąć. - A co, jestem śmietniczką?
Jesteśmy jak dwie krople wody. Ja też byłem kiepskim rodzicem.
To jeszcze jedno, co mamy wspólnego.
Nie byłam kiepskim rodzicem.
Inaczej córki nie wpadłyby sprawdzić, co ze mną.
I wciąż leżałbyś na podłodze.
W zasadzie to Frankie prosiła nas o to.
Oto mama.
Co robisz?
Weszłam na stronę Winnie na fejsbuku.
Można tu wcisnąć „nie cierpię Winnie”?
Co za Winnie?
Statystka, która stara się o główną rolę.
Gdzie Jacob?
Wyszedł.
- Wszystko w porządku? - Spytaj Winnie.
Nie, lepiej sama ją zapytam. To ja mam pytanie.
Co się dzieje? Martwisz się o Jacoba i tę kobietę?
Sama nie wiem, o co się martwić.
Nie wiem, co się dzieje, bo wyjechałam z Santa Fe.
Jestem tu. Teraz on jest, a ja jestem tu.
- Muszę iść. - Nie możesz.
Właśnie. A jak znowu włożę jej palec w głowę?
Albo ma alergię na orzeszki i nie umie powiedzieć?
- Nie wiemy, jak to się robi. - Powiem wam sekret: nikt nie wie.
Oprócz tego, kto wychował Regisa Philbina.
Ale nie chcę sknocić.
Nie unikniesz tego, ale dobre z was dusze.
Ile byście nie naknocili, Faith nic się nie stanie.
Nazwała nasze dziecko „Faith”?
Chyba tak.
Podoba mi się.
Mnie też.
Cześć, Faith.
Sknocimy cię.
Jak tu ładnie.
To ty ładnie wyglądasz.
Dzięki.
Mam musujący cydr.
Wymiata.
- Przeszkadzam. - Nie.
To ja...
Nowa woda kolońska?
- Fasolka. - Fasolka.
- Tam. - Tam.
Sos pomidorowy.
- Pomóc ci? - Nie, już kończę.
Mam wszystko ogarnięte.
Cholera. Kolejna pomidorowa wpadka.
Czymś tu jedzie.
Może poczekam na zewnątrz?
Dobry pomysł.
Chłopcy, „bratnia dusza” to tylko słowo.
Raczej dwa.
Słowa, słowa.
Tak się czepiacie każdego słówka,
jak w tych dokumentach prawnych, które przepisywałam. Kogo to obchodzi?
Wybacz, ale te słowa mają znaczenie.
Ale drepczecie przez nie w kółko.
Zastanawialiście się, dlaczego miałam zastaw na domu?
Myślałem, że w związku z twoją kolekcją egzotycznych gadów.
Tak naprawdę byłam nieco uzależniona od hazardu.
- Serio? - Dowiedziałam się dopiero na terapii.
Zastaw ci tego nie uświadomił?
Nie, panie Mądraliński. Dlatego potrzebna mi była terapia.
Tkwiłam w błędnym kole, nie dostrzegając tego.
Tak jak wy teraz. Dopiero ktoś z zewnątrz mi to uświadomił.
Nie jesteś już uzależniona od hazardu?
Owszem, jestem.
Ale teraz sobie z tym radzę.
Dzięki mojemu czubologowi jeżdżę do kasyna tylko raz w tygodniu.
À propos, gracie może na wyścigach? Masz faworyta?
Chciałbym pójść na terapię.
Ale spróbuj go przekonać.
Nasze problemy, jak nazwa wskazuje, są nasze.
Sami sobie poradzimy.
Gdyby tak było, nie mielibyście tego klopsa.
Ma rację.
Odmawialiście klientom wystąpienia o rozwód
bez terapii małżeńskiej.
- Co za rozwód? - Jaki rozwód?
Byliście zadowoleni,
gdy pary wracały z terapii
i mówiły, że dają małżeństwu drugą szansę.
Chcecie być parą, która chodzi na terapię i stara się naprawić związek...
czy tkwi w błędnym kole?
Wielkie dzięki.
Było...
Strasznie niezręcznie.
Jeszcze jak.
Naprawdę doceniam, że tak wytrwale czekasz na...
Lubię po prostu z tobą być.
Dzięki. I wzajemnie.
Dobranoc.
Chyba już pójdę.
Torebka.
- A może zostanę? - Proszę.
Zróbmy to w moim samochodzie. Więcej miejsca.
Kluczyki.
Co ty wyprawiasz?
Składam to ustrojstwo pod prysznic.
Boże, nie musisz.
To nie jest niemożliwe, jak jajecznica.
Jest instrukcja. Umiem czytać. Widzisz?
Ta część najwyraźniej pasuje do tej.
Najwyraźniej nie pasuje.
Niech Frankie się tym zajmie. I tak musi to upiększyć.
Zbudowałem firmę wartą miliard, zbuduję krzesło.
Szlag!
Przepraszam. O cholera. Wszystko dobrze?
Nie. Bolało jak cholera.
Jezu.
Jestem do bani w opiekowaniu się.
Też nie jestem w tym profesjonalistką.
Może dlatego małżeństwa mi się rozpadły.
A nie przez twoje ego?
Może przez to też.
Może jesteś do bani w opiekowaniu się,
ale jeden egzamin zdałeś śpiewająco.
Serio?
Starałeś się.
I do końca nie dawałeś za wygraną.
To było urocze.
Wiesz, co zrobiłbym teraz dla ciebie?
Nie. Co takiego?
Udał do szpitala sprawdzić, czy nie złamałem stopy.
Co robisz?
Składam krzesło dla Grace.
Nie byłam pewna, czy tu będziesz.
Jasne, że jestem. A gdzie miałbym być?
Mówiłeś, że jedziesz do Winnie.
Nie, ty to powiedziałaś.
Prawda. Miałam trochę czasu do namysłu
i dobrze sobie nawrzucałam.
Widzę teraz, że nieco przesadziłam.
Nie musisz...
Nie miałam prawa wyciągać tak pochopnych wniosków.
Ufam ci, ale po prostu ogarnęła mnie zazdrość.
Doceniam to,
ale...
jest pewien szkopuł.
O Boże.
To nie to, co myślisz.
Spędzam z Winnie sporo czasu
i sprawia mi to przyjemność, ale mam też wyrzuty sumienia.
Nie musisz, skoro to przyjaźń.
Tak, ale zaczynam czuć, że to mogłoby być coś więcej.
Czas, który mógłbym spędzać z tobą, spędzam z nią.
Więc chcesz z nią być?
Nie, chcę być z tobą, ale cię tam nie ma.
To jest do przeskoczenia. Żyjemy w XX wieku.
W XXI wieku.
Jeszcze lepiej.
Nie mogę tak dłużej.
Wiesz co?
Złożę to coś dla Grace i...
Muszę i tak to przyozdobić.
- Chodziło mi... - Wiem.
Nie chcę tego słuchać.
Czuję się samotny.
I tęsknię za tobą.
Ale nie mogę przestać żyć, gdy cię tam nie ma.
A nie ma cię przez większość czasu.
Wracajmy natychmiast do Santa Fe.
Wpadniemy do Del Taco po moją komórkę i prosto do Santa Fe.
Przecież nie cierpisz Santa Fe.
Ale nie chcę z tobą zrywać.
A wygląda, że to właśnie robimy.
Chyba masz rację.
Ta odległość nas pokonała.
O Boże. Gdzie Jacob? Muszę mu podziękować.
Za późno. Wyjechał.
Miał wracać dopiero jutro wieczorem.
Bo miał.
Co się stało?
Napisy: Małgorzata Hickey