NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Chip!
Już nie mogę. To cały czas płacze.
- Ona cały czas płacze. - Tak. Ona.
Nie nadaję się do tego. To była pomyłka.
London, to nasz pierwszy raz.
To reaguje na twój niepo...
- Ona reaguje na nasz niepokój. - Mam już dość!
Ściągnij to ze mnie.
- Nie uwal mi włosów. - Nie uwalę.
Lecimy. W porządku, udało się.
I szorty.
- Boże. - W porządku.
- Ohyda. - Już dobrze.
Dobrze, kochanie.
No fajnie.
Nie mogę, pracuję z nią. Ty z nią pogadaj.
- Chyba randka się nie udała. - Nie.
Wszystko gra?
Tak, po prostu czuję się trochę przytłoczona.
Rozumiem cię.
Czuję taką palącą ochotę, żeby się stąd wynieść w cholerę.
Musimy znaleźć jakieś mieszkanie.
Jutro zadzwonię do Tophera. Wisi mi przysługę.
Do tej pory nie odbierał twoich telefonów.
To delikatna sytuacja.
Pewnie czeka, aż otworzą hotel.
Może po prostu tam idź?
- Jasne. - Wiem, że nie chcesz,
przez sytuację ze sklepem i z tym wszystkim...
Cieszę się, że pozbyłem się sklepu.
To znaczy, przykro mi, bo ludzie na niego liczyli, ale...
Co znaczy „z tym wszystkim”?
Nic. Po prostu w Venice wszystko szybko się zmienia.
- Nie chcę, żeby coś cię zaskoczyło. - Minęło parę miesięcy.
Prawie cztery.
Chcę, by było tak, jak wcześniej.
Jak mogę ci pomóc?
Muszę porozmawiać z Topherem.
- Dzwoniłem do niego. - Nie wiedział, o co chodzi.
O hotel. Mieliśmy umowę.
Czyżby?
Dzięki mnie ludzie wsparli budowę hotelu. Przecież pamiętasz, byłeś przy tym.
W zamian Topher miał...
Chyba miałem dostać dom.
Dom?
Topher obiecał ci dom?
Niezupełnie... Ale o to mu chodziło.
Słuchaj, ty tylko...
uspokoiłeś społeczną grupę nacisku. To czysty PR.
Wiesz co?
Może umówmy się na dziesięć tysi i damy sobie z tym spokój.
Nie ma takiej opcji.
Pomogłem wam. Przez was zdradziłem...
Wkurzyłem wielu ufających mi ludzi.
Należy mi się coś za to. Jesteście moimi dłużnikami.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Raz ich przekonałem. Drugi raz też mogę.
Nie sądzę. Już nie jesteś ich kumplem.
NOWE PRZEDSIĘWZIĘCIE WIENER & KAUFMANN
- Koleś, tu jest kolejka. - Znam właściciela.
„Proletariat”? Już czaję, kawa dla ludzi.
- Osiem dolców. - Dla bogatych ludzi.
- Komu to zawdzięczamy? - Marksowi?
Tobie! Czynsze w okolicy są horrendalne przez ten twój hotel.
- Sam straciłem sklep. - Czego chcesz, Chip?
- Kawy. - Nie chcę twojej kasy.
- Dzięki, to miłe. - Nie rozumiesz. Nie sprzedaję ci.
No dobra...
Przemyślę to.
Reszta dla ciebie.
Chciałbym podziękować tym z was,
którzy w środę przyszli na pogrzeb mojego psa, Pinota.
Wasza obecność wiele dla mnie znaczy.
Tym bardziej, że mój drugi pies, Noir, także zmarł.
Ale chcę porozmawiać o czymś innym.
Chcę wam opowiedzieć o innym przyjacielu, którego ostatnio straciłem.
Zostawił nas.
Nie spodziewałem się tego.
Zabolało mnie, że to zrobił.
I to, że mi o tym nie powiedział.
Że mnie okłamał.
Wstrząsnęło to mną.
Był moim Eskimosem. Dzięki niemu jestem trzeźwy.
Myślałem, że możemy być ze sobą szczerzy.
Ale dziś chcę patrzeć na pozytywne strony.
Jestem podekscytowany moim nowym przedsięwzięciem.
Chcę być wdzięczny. Więc dziękuję wam. Cieszę się, że tu jestem.
To chyba wszystko na dzisiaj.
Chyba że kogoś pali, by coś powiedzieć.
Nie?
No dobra. Modlimy się.
- Tak mi przykro z powodu psów. - Boże,
użycz mi pogody ducha, abym godził się z tym,
czego nie mogę zmienić,
odwagi, abym zmieniał to, co mogę zmienić,
i mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego.
Tylko nie siedzenie... Pierdolony...
STOP GENTRYFIKACJI VENICE
Spierdalać.
DAJ SPOKÓJ
Jebany...
Wiem, że jest ciężko. Rozumiem cię.
To twój najlepszy kumpel. Tęsknisz za nim.
Ale wiedz, że on nigdy cię nie przeprosi.
- Nigdy nie przyzna ci racji. - Dzięki za troskę, George.
Serio.
Zabawne. Myślałem, że mnie nie lubisz.
Chodzi o to, żebyś był silny. Nie daj się.
Trzeba poczekać na właściwy czas, żeby wpuścić taką osobę do naszego życia.
- Cześć! - Hej, stary.
Co nowego? Właśnie robiłem kawę...
Kolego, wszystko w porządku? Wyglądasz na rozdartego.
Dawno tu nie byłem i czuję, jakby...
Jakby otwarła się duża dziura.
Chyba tak.
Chcesz taśmę klejącą albo coś?
Jeśli „coś” to czyste spodnie.
- Nie wiedziałem, że puszczamy oko. - Jacha, puszczamy.
Mam fajne bojówki, do kompletu z czapką.
Wystarczą zwykłe długie spodnie.
Ogrodniczki ze spuszczonym krokiem?
Najlepiej... Nieważne...
Spodnie!
Jak leci, ziomuś?
Jak już mówiłem. No wiesz...
Jestem tu pierwszy raz od jakiegoś czasu i...
Mówiąc szczerze, czuję, że ludzie
mają mnie za odpowiedzialnego za coś... co zrobiłem.
To niesprawiedliwe.
Ale to tak jak... no, ludzie.
Oni tak robią.
Zgadza się. No i muszę znaleźć jakiś kąt dla siebie.
Zagaj do gościa, co mi wynajmuje.
Najbardziej gościnny kolo.
Ciągle nawija, że chce wynająć to miejsce wielu osobom.
Możesz być taką osobą, Chip! Jest totalnie lajtowy.
Nie płaciłem czynszu już jakieś trzy czy sześć miechów!
Więc... taka historia.
Ale pośpiesz się, bo mówił, że niedługo czynsz skoczy do góry
przez jakiś nowy hotel...
Cholera! Spadaj!
- Co? - Kurwa, ziom.
- Nie mogę się z tobą bujać! - Dlaczego?
Przez to, co zrobiłeś.
Sprzedałeś całą naszą populację.
- No weź, Cooler. Ty też? - Nie. Stary, nie.
Twoje czyny mają przyczyny.
A przez przyczyny są efekty. Chodzi o przyczyny i czyny.
SZKOŁA RUCHU I TAŃCA WEST SIDE
- Cześć. - Spóźniłeś się.
- Przepraszam... - Zaczynajmy.
- Mam dzisiaj lekcję za lekcją. - Twoja poczta.
Połóż na półce.
Pisałeś, że masz już jakieś doświadczenie w tańcu,
ale straciłeś formę. Zgadza się?
Nie pykam już tyle w padla.
Nieważne. Ściągaj torbę.
Zapuszczę coś do rytmu. A ty pokaż, z czym mam do czynienia.
Dajesz. Freestyle.
Przepraszam za spóźnienie...
Myślałem, że to będzie prywatna lekcja.
- Bryan? - Tak. Mejlowaliśmy.
Moment, a ty to kto?
Dennis. Spod ciebie. Znaczy, z piętra niżej. Twój sąsiad.
To widzimy się, przy okazji.
Kurwa.
KILWATER: WSTĘP ŻYCIE BEZ PRZESZŁOŚCI
Cześć.
- Wpadłem do restauracji... - Co się stało?
- Ty mi powiedz. - O co chodzi z tym?
No tak. Musiałem pożyczyć gacie od Coolera.
- Chyba trochę ciasne. - Nie, są w porządku.
- Musisz uważać na tym rowerze. - Już nie muszę, bo ktoś go ukradł.
Co?
- Byłem w restauracji... - Teraz?
- Tak. I nie było cię tam. - Ktoś to widział?
Nie, nikt nie widział...
Chodzi mi o to, że myślałem, że tam będziesz.
- Nie mówiłaś mi, że... - Zamieniłam się.
Wren mnie zastąpiła. Nie miałam dziś ochoty.
I co? Wolałaś iść na jogę?
To nie joga, tylko... Musiałam oczyścić umysł.
Chyba nie chcę już pracować w restauracji.
- Więc co to za miejsce? - Rozmawiałeś z Topherem?
Tak. Rozmawialiśmy i...
Musimy dogadać szczegóły, ale jest okej.
- Było dobrze. - Spoko.
Bo załatwiłam nam oglądanie uroczej kawalerki w Venice.
To jest adres. Możemy ją później obejrzeć.
- Jeszcze jej nie wystawili. - Spoko...
To mój jebany rower!
Widzimy się na miejscu.
Hej, dupku!
- Siema. - Cześć.
Rosa, zgadza się?
- Bryan? - Tak. Nie, Dennis.
Żartujesz sobie. Jasne.
Przepraszam za tamto. Nie chciałem, żeby było dziwnie.
Przyniosłem twoje listy, a ty kazałaś mi tańczyć.
Byłaś taka zdecydowana, więc nie chciałem cię rozczarować.
Co to jest?
Wino.
- Pewnie poznajesz. - Tak.
- Poznałam. - Otwieram sklep z winami.
Tak, na razie tylko tymczasowo,
ale jak będzie dobrze szło, to będzie na stałe.
- Jakie wino lubisz? - Czerwone.
Czerwone? To dobrze.
To zawęża wybór.
Mam naprawdę świetne syrah. Musisz spróbować.
Teraz nie mogę. Jestem umówiona z klientem w Malibu.
No i jest dopiero trzecia.
Jasne, to weź jako prezent.
Wypijesz później.
Będziesz tu później?
No tak, jedziesz do Malibu. Przechowam je dla ciebie.
Chyba że chcesz je ze mną wypić. Możemy się później zobaczyć.
Świetnie. Chciałem powiedzieć, że brzmi świetnie.
- Dzięki. - Wporzo. Na razie.
Poczekaj, to wcześniej...
Jestem Dennis. Tak dla jasności.
Jest jasne.
Hej, dupku! Dupolu!
- Cholera, Cooler. Co jest? - Że niby nie wiesz, ziom?
Właściciel mnie wywalił, Chip.
- Nie wiedziałem. - Daj spokój.
London właśnie gada z tym nieruchomościowym robotem.
London jest...?
Stary, nie wiedziałem, że chodzi o twoje mieszkanie.
Mówiła o Venice, a nie Mar Vista.
Ziom... Chip, to jest ten łańcuch przyczyn i czynów.
Najpierw stawiają odpicowany hotel, a zaraz po tym
mam płacić tysiące albo moje dupsko będzie bezdomne.
A przypadkiem nie jesteś mu tyle winny za sześć miechów?
Gościu! Mówisz jak on.
No dobra.
- Pomogę ci. - Nie, kolo. Nie trzeba.
To się nie zmieści.
Zmieści się. Tak jak ostatnio.
Kiedy miałeś pikapa?
To był ogródek.
Tu można trzymać cały zajebisty sprzęt do surfingu.
A to coś, co tu stoi, to pianino.
Całkiem zacne.
- Na jak długo jest umowa? - Dwa lata.
Jasne.
- Sorry, pomagałem Coolerowi. - Nie ma sprawy.
Odzyskałeś rower?
Nie. Parę razy już prawie go miałem.
- Przynajmniej się przebiegłem. - Aloha.
Cześć.
Jestem Scott. Z radochą pokażę ci mieszkanie.
Nie trzeba.
Znam poprzedniego najemcę, więc niestety byłem tu wiele...
Taka sprawa, że to moja deska od klopa. Zabieram ją.
Więc...
co myślisz?
Podoba mi się.
Dobra wielkość, rozkład, lokacja. I dobra cena.
Ile?
- Cztery kafle. - Za miesiąc?
Cztery tysiące... to cena rynkowa.
Więc...
Nie jestem pewna...
Tak, rozumiem.
Nie wiem, czy to w porządku... zajmować miejsce Coolera.
Racja.
To pierwszy dom, który oglądaliśmy. Nie musimy się spieszyć.
Zgadza się. No i za cztery tysiące...
miesięcznie trzeba być pewnym.
I zaraz wracam po moje konserwy.
Policzyłem wszystkie puddingi!
Chyba sobie jaja robisz!
- Co? - Chodzisz na spotkania AA?
„Powoli do celu”?
- To niby pomaga? - Nie...
To nie moje. To...
To mojego kumpla. Byłego kumpla.
Mieszkał tu, kiedy się przyjaźniliśmy.
Niech zgadnę, zawiódł cię?
Typowe u alkoholików.
- Mam pić sama? - Ano tak...
- Na zdrowie. - Na zdrowie.
Dzięki.
Mieszkasz tu od dawna?
Całkiem długo. Wychowałem się tu.
Serio? Ja też. W większości.
Tak? Znamy się?
Na pewno mamy wspólnych znajomych. Chodziłaś tu do liceum?
Akurat w tym czasie mieszkałam poza miastem.
Fajnie jest poznać drugiego prawdziwego miejscowego.
A nie wielkiego eksperta z Nowego Jorku, który raz obejrzał Królów Dogtown.
Oczywiście.
- Swoją drogą, świetny film. - Naprawdę dobry.
Słuchaj, po prostu to powiem.
- Gadałam z Wren i... - Kurwa.
- Mamy się wynieść. - Tego nie powiedziała...
Nie, to ma sens.
Trochę się zasiedzieliśmy. Rozumiem.
Mówiła, kiedy mamy się wynieść?
Ona nie chce, żebyśmy my się wynieśli.
- Tylko ja? - Wiesz, to moja koleżanka.
Pewnie, to zrozumiałe. Ale...
Ile mam czasu?
Cholera.
- Masz gdzie dziś przenocować? - Żartujesz?
To moje miasto. Mógłbym tu latami mieszkać za friko.
A może u Dennisa?
Zdecydowanie. To jedna opcja.
Jutro rano chodźmy na kawę, pomyślimy i coś ci znajdziemy.
Dobra.
Cześć.
Tędy, w prawo i znowu w prawo.
- Spoko, dzięki. - Luz.
Nie spierdol tego...
Masz psa? Uwielbiam psy.
- Przepraszam. - Spokojnie, rozumiem.
Pinot wpadł pod samochód.
Nie słyszał, że jedzie. To była tesla.
O, nie.
- A potem Noir... - Noir?
Po prostu...
Jego stare serce tego nie wytrzymało.
Kochanie, musisz wyrzucić psie legowisko.
Lubię na nie patrzeć.
Cześć, stary.
Czekaj, to...
To twoje.
Ciągle mam w pamięci naszą ostatnią rozmowę.
Dużo się działo... SaVenice.
To, że piłem. No i marynarka.
Teraz wiem, że chciałeś poznać prawdę o wypadku.
Przepraszam, wtedy tego nie skumałem.
Mógłbym ci teraz opowiedzieć.
Jeśli...
Jeśli masz czas i jesteś... zainteresowany.
Przeniosłeś tu półki?
Tak. To mój dom i robię w nim, co mi się podoba.
Co?
Nie tu... Tam.
Sam nie wiem, jak...
Jak przeniosłem się do LA, nikogo tu nie znałem.
Jestem stolarzem, więc znalazłem pracę na budowie...
Może przejdź już do wypadku?
- To był długi dzień. - Tak. Jasne.
Ten wieczór...
Tego wieczora... Praktycznie już rozstałem się z Tilly.
Dostała rolę w tym serialu. Poważna sprawa. I ona...
Miała zostać gwiazdą.
Ale...
Kurewsko ją kochałem, rozumiesz?
Miała w sobie taki blask.
To było wspaniałe.
Czułem, jakbym się kąpał w ciepłym świetle.
Ten jej blask...
Potrąciliśmy tego chłopaka.
Ona prowadziła. A ja...
Była trzeźwa. Ale to byłby koniec jej kariery.
Wziąłeś to na siebie dla niej?
Zrobiłem to dla siebie.
Bo myślałem...
Myślałem, że jak to zrobię...
Jeśli będziemy w tym oboje,
to będzie nasza tajemnica...
Może to będzie nas łączyło.
Że w jakiś sposób...
będziemy razem.
Łamała mi serce, ale chciałem, żeby łamała je wolniej.
Nie winię cię za to.
Byłeś zakochany i zdesperowany.
Nie winię cię, że wtedy kłamałeś.
Dzięki.
Ale cały problem w tym, że nie kłamałeś tylko wtedy.
Kłamałeś cały czas.
Kłamałeś w każdym miejscu, w którym byłeś.
Okłamywałeś mnie i każdego, kto chciał cię słuchać.
A my wszyscy cię słuchaliśmy. Wierzyliśmy ci i w ciebie.
Tego nie zrobiłeś przez złamane serce.
To wszystko nie było dla wyższej sprawy. Na to łapałeś panienki.
Lubiłeś uwagę na sobie. Lubiłeś być królem Venice.
Przykro mi, stary, ale to już przeszłość.
Wiem, że to nadużycie, ale...
nie mógłbym przenocować w domku dla gości?
Tylko dziś. Dopóki nie wyjaśnię paru spraw.
To dla twojego dobra.
Nie piłem, od kiedy się ostatnio widzieliśmy.
- Od rana? - Nie. Od czterech miesięcy.
Tak trzymaj, stary.
Ożeż kurwa!
Spike!
Spike! Czekaj no!
To ja! Nie policja!
Napisy: Natalia Łobodzińska