Diep in de Koninklijke kluis is er een beeldje met de naam "Palladium".
Er wordt gezegd dat Atlantis nooit zal vallen zolang het binnen zijn muren blijft.
Minder dan een uur geleden is het Palladium gestolen.
Als het leger hier achter komt, zal het deserteren, en de Stad zal vallen.
U wilt dat wij het terug halen?
We moeten blijven lopen.
Jason!
Ze werden gepakt bij het verlaten van de Stad.
Maak de mannen gereed, we vallen vanavond aan.
Lossen!
Ik vind het vreemd, dat ze ervoor kiezen om te sterven.
Ze hadden zich moeten overgeven, toen ze de kans hadden.
Ariadne is jong en onervaren.
Ze zal zich haar fout snel genoeg realiseren.
Vrouwe, Dion vraagt om meer versterkingen. - Dan moeten we de Paleiswacht sturen.
Maar dat laat u onverdedigd achter...
Als de Stad valt, dan val ik mede, geef het bevel.
Hijsen!
Denk je nog steeds dat het vleermuizen zijn? - Nee...nee. - Ik ook niet.
Welke kant op?
Elke kant die ons verder weg brengt van wat dát is.
Hijsen!
Hijsen...! Hijsen...!
Met mij mee!
We moeten naar uw wond kijken.
Ik kan mijn mannen niet verlaten. - Dood bent u hen niet tot nut.
U moet rusten. - Ik moet terug naar de gevechten...
We hebben meer mannen nodig zoals jij, als we dit willen overleven.
Ik ben een lafaard, ik dacht erover om u te verlaten, en mijzelf te redden.
Maar je deed het niet.
Mogen de Goden ons allen bijstaan.
Oh, nee, we moeten teruggaan.
Nou, misschien, als we hier blijven, gaat "het" ons voorbij en loopt "het" door.
We hebben geen tijd, we moeten het Palladium terugbrengen naar Atlantis.
Geweldig, dus nu gaan "het" tegemoet.
Luister.
Ik hoor niks... - Precies.
Misschien zijn we "het" kwijt? - Of misschien heeft "het" ons gevonden.
Hou hem vast.
Ssst! Ssst! Ssst!
Sorry.
Wat was dat voor ding?
Ik denk dat het een Cycloop was...heb je hem gedood?
Vrijwel zeker.
Er zijn tientallen tunnels daarginds, hij zal ons nooit vinden.
Hij schijnt ons te volgen. - Dan moeten we hem voor blijven.
We blijven hem nooit voor, niet zolang we Jason meedragen.
Vind je dat we hem moeten achterlaten? - Nee, nee!
Oh, ik ook niet! Schaam je om zoiets voor te stellen.
Blijf verborgen, ik kijk of ik hem van je kan weglokken.
En als je faalt?
Dan sterf je in de wetenschap, dat ik heldhaftig gefaald heb.
Hercules.
Ah...er is niets te vrezen.
Hij strompelt rond, zo hulpeloos als Rodas. - Wie is Rodas?
Rodas, de blinde bakker waar we brood van stelen.
Ik denk dat er meer dan een is.
The Colcheanen hebben de muren doorbroken.
Breng al deze gewonden naar de Citadel...red jezelf.
Ze slachten iedereen af, op hun weg.
Dit is onze Stad, ik laat haar niet in handen vallen van die Colcheaanse wilden.
Blijf dichtbij, vertrouw op je instinct.
We moeten sneller lopen! - Wat gebeurt er?
We worden opgejaagd door een horde eenogige mensetende monsters.
Eenogige monsters...?
Ruiken jullie dat? Het is frisse lucht!
Het is te steil om te klimmen.
Dan zullen we moeten springen.
Als het te ondiep is, dan breken we elk bot in ons lijf.
Een van ons moet springen om vast te stellen hoe diep het water is.
Vang!
Wat is er?
Hoe lang is het geleden sinds u geslapen hebt?
Als ik mijn ogen sluit,
dan is alles waaraan ik kan denken wat er zal gebeuren als Pasiphae de Stad inneemt.
Misschien moet u wat rusten.
Dion.
Wat heb je voor nieuws? - De barricades hebben gehouden,
de Colcheaanse soldaten hebben zich teruggetrokken.
Dat is beter nieuws dan waarop ik gehoopt had, en hoe is het met je mannen?
We hebben een zware prijs betaald.
Veel zijn er dood, of gewond, en er blijven mannen deserteren.
En vanavond, als ze weer aanvallen?
De waarheid, alsjeblieft.
Er zijn er te weinig van ons over...ze zullen doorbreken.
We hebben enkele deserteurs gepakt.
Wilt u ze als voorbeeld stellen, om anderen te ontmoedigen hun voorbeeld te volgen?
Nee.
Nee, als ik een Tiran word, waar vechten we dan allemaal voor?
Laat ze vrij.
En zorg dat Colcheaanse doden teruggebracht worden.
Laten we hopen, dat ze ons dezelfde hoffelijkheid tonen.
U gelooft dat ik de deserteurs had moeten laten executeren.
Dat is niet de persoon, die u bent.
Zij hebben zich teruggetrokken in de bovenstad.
Wanneer zal de Stad van ons zijn?
We moeten ons hergroeperen en onze doden begraven, we vallen vanavond opnieuw aan.
Wat is er?
Ik dacht dat hij iemand uit mijn verleden was.
Wie?
Mijn zoon.
Wiens idee was het om het Palladium terug te halen?
Het mijne.
We moeten...terug naar Atlantis.
Het is vele jaren geleden, sinds ik u voor het laatst zag.
Ik wist niet zeker of ik ooit zou terugkeren.
Ik weet zeker, dat uw aanwezigheid een grote troost moet zijn voor de Koningin.
U lijkt verontrust, voor wie bidt u?
Ik bid voor de Stad, zoals wij allemaal moeten.
Mijn Heer, zelfs de Goden kunnen ons niet sparen voor ons eigen geweten.
Minos heeft u verkeerd beoordeeld. Maar laat zijn fout uw hart niet vergiftigen.
Ik vrees dat het te laat is. - In de ogen van de Goden is het nooit te laat.
Je bent flauw gevallen, jouw val heeft de wond weer geopend.
Ah, je bent weer bij ons.
Bedankt...dat jullie me niet verlaten hebben.
We hadden het moeten doen, je zorgt alleen maar voor problemen.
En waarom hebben jullie het niet gedaan?
Het is misschien jouw werk om heel Atlantis te redden,
maar het schijnt dat het ons werk is, om jou te redden.
Dus...denk er maar eens aan, wie de echte helden zijn, hier.
Je moet het een kans geven om te helen. - Ik moet terug naar Atlantis.
Dat zei je de laatste keer, vlak voordat je instortte.
Dit is belachelijk, je bent te zwak.
Hij wil niet luisteren, laat hem maar plat op z'n gezicht vallen.
Hij komt niet verder dan tien passen.
Acht, negen...dat is tien...11, 12, 13, 14...
Verdomme die jongen.
Sta daar nou niet zo, met een idiote grijns op je gezicht.
Dank je.
Jij zorgt dat we allemaal gedood worden, terwijl ik nog steeds in mijn beste jaren ben.
Dat is grappig, ik zie jou niet als iemand die ooit zijn beste jaren had.
Ik ben nu in mijn beste jaren! Dit...dit zijn mijn beste jaren.
De beste jaren van mijn leven!
De branden hebben de barakken vernield achter de heilige weg.
Op de Noordelijke barricade, staan nog maar enkele mannen.
Op de Westelijke wallen, is de situatie zelfs nog slechter.
Dion, denk je dat ik me zou moeten overgeven?
Dat is geen beslissing die ik kan nemen.
Sarpedon?
Ik kan u niet adviseren, u moet uw hart volgen.
Ik heb nog steeds vertrouwen in Jason.
We vechten door.
De jonge vrouw waarop ik zo gesteld was, is een dappere en wijze Koningin geworden.
En als ik het fout heb?
Er zullen er duizenden sterven...
U moet uzelf niet de schuld geven. - Wie anders heeft dan de schuld?
Ik heb een eed gezworen om Atlantis te beschermen.
De Stad staat in brand, en zal spoedig vallen.
Als er iemand de schuld heeft, dan ben ik het.
Waarom zegt u dat? - Omdat het de waarheid is.
Al die jaren in ballingschap...
Pasiphae kwam bij mij, en zei dat ik mijn wraak op Minos kon hebben.
Dat ik alles zou kunnen vernietigen wat hij had bereikt.
Er was één voorwaarde.
Dat ik haar zou helpen het Palladium te stelen.
U hebt me verraden.
Ik was verblind door mijn verlangen naar wraak, het spijt me echt.
Ik vertrouwde u.
De Stad mag dan wel vallen, maar dat zult u niet levend meemaken.
Ariadne... - Wachters!
Breng hem naar de cellen.
We hebben nog meer deserteurs gepakt bij de Telapias Poort.
Er is minder dan het halve garnizoen over.
Dan moeten we vanavond de Stad innemen. - Als de Goden het willen.
Er is iets wat ik u moet vragen.
Wat moeten we doen met de leden van het Koninklijk Hof?
Allen die trouw te zweren zullen worden gespaard.
En Koningin Ariadne?
Het moet lijken alsof ze gedood werd tijdens een ontsnappingspoging.
Ze is Poseidon's dienaar.
Dat is precies waarom ik niet gezien mag worden als degene die haar executeert.
Het volk moet denken, dat hun Koningin dood gevallen is,
tijdens het verlaten van hen in hun uren van nood.
Als je er niet het lef voor hebt, er zijn er genoeg, die het wel hebben.
Het zal gedaan worden.
Ik zal nooit meer rechtop lopen.
Ik zal scheef rond wankelen als de Stads dronkaard.
Je bént de Stads dronkaard. - Daar werd niet naar gevraagd.
Wat is hier gebeurd?
Colcheanen...een leger moet gevoed worden. Dorpen zoals deze zijn gemakkelijke prooien.
We moeten het controleren op overlevenden.
Die zullen er niet zijn. Het is de Colcheaanse manier.
Laat geen man, vrouw, of kind in leven.
We moeten terug naar Atlantis.
Heer Sarpedon heeft gevraagd om met u te mogen spreken.
Majesteit.
Er is niets wat u kunt zeggen, waardoor ik het u zal vergeven.
Ik verdien, noch vraag om uw vergiffenis.
Alles wat ik vraag, is mijzelf te mogen rehabiliteren voor hetgeen gedaan heb.
En u denkt dat, dat mogelijk is? - Misschien...
Stel dat er een manier is om het Colcheaanse moreel kapot te maken?
Het kan uw enige kans zijn, om de Stad te redden.
En hoe denkt u dat te doen?
Door Pasiphae te vermoorden. - Ze wordt omringd door een heel leger.
Niemand zou dichtbij genoeg kunnen komen om haar te doden.
Een verrader zou het kunnen.
Hoe weet ik dat dit geen truc is om uzelf te redden?
Ik had niet hoeven bekennen, ik deed het omdat ik me begon te realiseren,
dat ik voor de verkeerde kant vocht.
Als u slaagt, dan doden ze u.
Ik neem wat ik u aandeed, mee in mijn graf.
Laat me dan ook Pasiphae meenemen naar het hare.
Hoeveel verder nog?
We zouden de Stad moeten bereiken voor de schemering.
Halt...! Laat jullie wapens vallen!
Het moet een Colcheaanse patrouille zijn. - We zijn omsingeld.
We kunnen ze het Palladium niet laten afpakken.
Laat je wapens vallen, of sterf waar je staat!
Jason, we hebben geen keus!
Het is zelfmoord, als we onze wapens laten vallen, dan halen we ze dichterbij.
Dan hebben we mogelijk een kans.
Jullie zijn Atlantianen, dank aan de Goden!
Wie zijn jullie? - Ik ben Hercules.
Is Atlantis gevallen? - Nog niet, maar dat gebeurt.
Ze hebben de stadmuren doorbroken.
Het is nog maar een kwestie van tijd, voordat ze de Citadel innemen.
Jullie zijn deserteurs?
We weigeren ons leven te geven, als er geen hoop is op de overwinning.
Het Palladium is niet meer in de Stad.
Ik wilde niet vluchten.
Hoe ik me ook schaam, er is niets wat wij kunnen doen.
En als het Palladium teruggezet werd?
Hoe is je naam? - Miras.
Als jij schaamte voelt...
dan is er misschien een manier om jezelf te rehabiliteren.
Hoe? De strijd is zeker verloren?
Dat hangt van jullie af...jullie allemaal!
The Colcheanen denken dat jullie lafaards zijn.
Het laatste wat ze verwachten, is dat jullie terugkomen...en dat jullie vechten.
Het schijnt dat Koningin Ariadne bereid is om zich over te geven.
Ze is eindelijk tot bezinning gekomen.
Escorteer Heer Sarpedon naar mijn tent.
Sarpedon.
Hoe voelt het, om eindelijk teruggekeerd te zijn in Atlantis?
Het was niet precies wat ik had verwacht. - Jouw loyaliteit zal rijkelijk beloond worden.
Je hebt de perkamentrol, met de verklaring van Ariadne's overgave?
Hoe is het met Ariadne?
De arme meid zal verpletterd zijn wanneer ze gedwongen wordt voor mij te knielen.
Ik weet zeker dat je gelijk hebt.
Waar is het Koninklijk zegel?
Nee..!
Het schijnt dat je van gedachten veranderd bent.
Ariadne is een betere Koningin, dan jij ooit zult zijn.
Ze zal nog maar een korte tijd langer Koningin zijn.
Majesteit.
De Colcheanen bereiden zich voor op de aanval. Het schijnt dat Heer Sarpedon gefaald heeft.
Wat wilt u dat ik doe Majesteit?
Ik kan jou en je mannen niet bevelen te sterven.
Dat hoeft u niet...we zullen vechten tot de laatste man valt.
Ik zal aan jullie zijde vallen.
De hele Stad is omsingeld, we komen nooit door de Colcheaanse linies.
Ik lever het Palladium af aan Ariadne, of ik sterf bij die poging.
Niemand van ons zal sterven, en jij al helemaal niet.
Wat doen ze?
Ze ruilen de doden uit, zodat ze een fatsoenlijke begrafenis krijgen.
Misschien zullen we, achteraf gezien, toch moeten sterven.
Sommige van deze lui zijn nog in leven.
Ik moet die lijken naar de Atlantiaanse linies brengen.
Wat doe je?
Ik heb nog steeds de stank van de dood in mijn neusgaten.
We moeten naar de Citadel.
Het spijt me zo, vader.
Jason...
Ik kon de gedachte niet verdragen, je nooit meer te zullen zien.
Ik gaf je mijn woord, dat ik je niet in de steek zou laten.
Een Palladium, zoals gevraagd.
Heel Atlantis staat diep bij jullie in de schuld.
Ik meer dan wie dan ook.
Ik vrees, dat het te laat is. Er zijn zoveel mannen gedeserteerd.
Net zo als het bericht verspreid is dat het Palladium niet meer in de Stad was,
zal het zich snel verspreiden dat het weer teruggekomen is.
Je moet ze hoop geven.
Ah, daar is hij...de bedrieger.
Gezien het feit dat we waarschijnlijk allemaal zullen sterven, vandaag,
denk ik, dat ik het je maar beter kan vergeven.
Ik moet gaan.
Ik zal voor je bidden. - Ik hoop dat de Goden luisteren.
Ik heb gedroomd van de dag dat ik de Troon terug zou nemen,
en nu is hij eindelijk gekomen.
Geef het bevel voor de aanval.
Het is het wachten wat ik haat.
Waarom kunnen ze niet gewoon aanvallen, en het afhandelen?
Je wens zal gauw genoeg in vervulling gaan.
De Koningin was blij JOU te zien!
Hercules... - Wat?
Hou op.
Waar is Miras met de deserteurs?
Ze zullen komen. - Hoe weet je dat?
Ik ben een optimist.
Wiskundig gezien, is je optimisme geheel misplaatst.
De kansberekeningen zeggen, dat we allemaal worden afgeslacht.
Boogschutters!
Wacht...wacht...
Schiet!
Nog meer hiervan, en je bent een dode optimist.
Deze linie houdt geen stand!
Je moet de Koningin overreden de Stad te verlaten!
Houd dit vast. - We hebben niet veel tijd.
Wat bedoel je? - Er is geen teken dat deserteurs terugkeren.
Tenzij ze dat doen, zullen de Colcheanen het Paleis innemen.
Wil je dat ik de Stad ontvlucht?
Als je gepakt wordt, zullen ze je laten lijden.
Ik vertrek, als jij vertrekt.
Ik kan het niet. - Ik kan het ook niet.
Ik verlaat mijn volk niet, wanneer ze me het meest nodig hebben.
Ik zal alles doen wat ik kan, om je te beschermen.
Maar ik weet niet of het genoeg zal zijn.
Het is genoeg, dat je het geprobeerd hebt.
Ik zei je, dat we onze hoop niet op de deserteurs hadden moeten vestigen.
Eens een lafaard, altijd een lafaard.
Ik denk niet dat je overgehaald kunt worden de Stad uit te glippen?
Ik blijf om te vechten. - We sterven tenminste allemaal samen.
Daar zit wel enige troost in. - Nee dat zit er niet in.
Terugtrekken, terugtrekken!
Het is afgelopen! Naar de Citadel, redt de Koningin!
Aanvallen! - Miras... - Jason!
De deserteurs, ze zijn teruggekomen!
Bij mij!
Je bent teruggekomen? - Ik had nooit moeten weggaan!
Jason...?
Vrouwe! We moeten gaan! - Wij vechten tot de laatste man!
De strijd is verloren, we moeten gaan!
Waarom kijk je zo grimmig?
We hebben gewonnen.
Zoveel levens verloren.
Ze stierven, vechtend voor waar ze in geloofden.
Ze geloven in jou.
Jij bent het die ze moeten bedanken. Heel Atlantis staat bij jou in de schuld.
Ik ben je zoveel schuldig. - Je bent me niets schuldig.
Wat is er aan de hand?
Voordat hij stierf, zei mijn vader dat, wanneer ik Koningin zou worden,
ik alles zou moeten opofferen wat mij het liefst was.
Nu weet ik pas wat hij bedoelde.
Wij kunnen niet samenzijn...omdat jij niet van Koninklijke bloede bent.
Waarom is dat belangrijk?
Pasiphae zal weer aanvallen. - En we zullen haar weer verslaan.
Alleen als ik net zo meedogenloos ben als zij.
Er zijn er al die mij vertellen... dat als ik met jou zou trouwen,
dat de edelen zich tegen mij zouden keren.
Veel van hen blijven trouw aan Pasiphae.
Ze zullen onze vereniging uitbuiten, om anderen tegen ons op te zetten.
Meer dan ooit moet ik alles doen wat dient ter bescherming van Atlantis.
Dan kunnen we daarin verenigd zijn.
Als het niet anders is.
Jason?
Het spijt me.
"Poseidaon Gaieokhe - semati toutei."
"Thuomenou taurou kuptontos amuneo hemen."
Wat is het dat je wilt weten? - Ik moet met u over iemand praten.
Jason.
Ik heb iets gezien, waarvan ik de zin niet inzie.
Wat is het?
Waarom zou Pasiphae Jason's leven sparen?
Ze heeft een van haar eigen mannen gedood om hem te beschermen.
Waarom zou ze dat doen? - Ik kan niet in Pasiphae's gedachten kijken.
De blik op haar gezicht...
U bent een ziener, u moet weten waarom. - De Goden staan mij niet toe alles te weten.
Wat is het, wat u mij niet vertelt? - Ik kan je niet helpen.
Dan vraag ik het aan Jason.
Nee! - Vertel het me of u laat me geen keus.
Wat betekent ze voor hem?
Ze is zijn moeder.
Je moet hebben geweten, dat hij niet zo was als andere mannen.
Ik wist dat er iets was, maar niet dat.
Net als Pasiphae, is hij aangeraakt door de Goden.
Jason weet het niet, hè? Hij weet niet wie hij is.
Nee, en hij mag er nooit achter komen.
Wat hij zegt over zijn lotsbestemming...is het waar?
Atlantis wordt geconfronteerd met vele gevaren.
Alleen hij kan ons redden.
Jij bent gekozen door de Goden. - Ze kozen mij...? Waarvoor?
Je moet Jason beschermen, ten koste van alles, je mag niet falen.
Het zou een stuk gemakkelijker zijn om hem te beschermen, als hij wist wie hij was.
Zweer mij!
Zweer...dat je het hem nooit vertelt!
Als het werkelijk zo belangrijk is, dan heeft u mijn woord.
Ik heb het gezien.
Als Jason de waarheid kent...
zal zijn hart verduisteren.
Hij zal verteerd worden door haat.
En hij zal voor altijd voor ons verloren zijn.
We moeten doorrijden!
Pasiphae en een handvol Colcheanen konden onze linies doorbreken.
Men denkt dat ze naar de Kalabrian Vallei gaan.
Maak jacht op haar.
Er mag geen schuilplaats zijn.
En, Dion...als je haar vindt...dood haar.
Ik ben hier om het hart van Ariadne te winnen.
Ben ik te ambitieus?
Ik weet niet of een Prins ooit te ambitieus kan zijn.