Ik ben geboren in Denemarken.
Mijn wortels liggen daar
Mijn wortels gaan vanaf daar...
mijn wereld in.
Jij, Deense taal
jij bent mijn moeders stem
liefelijk en gezegend
die mijn hart raakt.
Jij, mooie Deense stranden
waar eeuwenoude grafheuvels
staan tussen de boomgaard
en de hop tuin.
Ik hou van jou... - Mam?
Mam.
Waren wij ook niet deels zigeuner?
Je vaders familie is altijd wel aan de donkere kant geweest...
Hebben we een fotoalbum?
Ik herinner me eentje waar Sebastiaan en ik vaak in keken.
Mam...
Ik leef nog.
Ja.
'Liefste moeder. Alles is in orde aan het front.
'We hebben moeilijke tijden doorstaan.
'Maar zowel Laust als ik...'
Laust?
'gaat het onder de omstandigheden goed.
'Veel liefs... je zoon, Peter.'
Sofia en ik reisden richting Sønderborg.
Niet vermoedend.
Helemaal niet vermoedend.
Dat Peter ons bedrog had ontdekt. Dat Laust stervende was.
Dat oorlog geen kinderspel was, maar een hel
maar waar ik vrijwillig en zwanger naar toe ging.
En Sofia bleek ook zwanger te zijn.
Na de terugtrekking uit Dannevirke, dachten de meeste mensen
dat men bij Dybbøl de vijand kon tegenhouden.
Maar toen de Pruisen de Deense stellingen steeds meer verzwakten
drong de realiteit bij de Deens politici door.
Maar, nog steeds tevergeefs.
De afstand tussen Kopenhagen en Dybbøl was groot.
Wij rijden door naar het marktplein. Ik zal navraag doen over Peter en Laust.
Djargo.
Doorlopen. Voorwaarts.
Dit is geen rustplaats. Doorgaan, verdomme.
Verplaats die kanonnen nu meteen. - Excuseer me, meneer.
Mijn naam is Ingeborg Kjølhede. Kunt u mij misschien helpen?
Luitenant Monrad tot uw dienst, mejuffrouw.
Ik zoek mijn... echtgenoot.
Laust Jensen en zijn broer, Peter. - Welk regiment en compagnie?
Ik heb brieven naar het 8e Compagnie geschreven.
Het is lastig, mejuffrouw. De compagnieën zijn twee dagen op de verschansingen.
Daarna hebben ze twee dagen rust en dan zijn de drie dagen hier.
U zal hier op ze moeten wachten. - Ik moet ze spreken.
Jongedame, dit is geen goed plek om te bezoeken.
Dit is een plek om van weg te gaan.
Schiet toch op met die kanonnen. Voorwaarts.
Peter?
Peter.
Kom op, we gaan.
Je droomde over je broer. - Ik heb geen broer.
Het zit in zijn longen. Hij is er geweest.
We moeten Peter vinden.
'Beste Vader,
'Ik hoop dat het goed met je gaat.
'Ik heb het gevoel...
ik heb het gevoel dat ik bij jou thuis hoor te zijn.
'Waar ik me veel nuttiger kan maken.
'Pa, ik hoor thuis te zijn... bij jou.'
Kapitein.
Ja.
Er is hier een man en niemand kent hem.
Hij vroeg naar u. - Naar mij?
Ja. Het was verdacht. En hij lijkt ook niet echt...
hij is niet Deens.
Kijk me aan.
Kent u hem?
Ik ga je vermoorden.
Schiet hem neer. - Dat mag niet, kapitein.
Hij is een spion.
Er zijn Pruisen die mij en mijn reputatie kennen.
Het is overduidelijk dat deze man mij wil vermoorden.
Schiet hem neer.
Met alle respect... Het is beter hem in het cachot te gooien
en te wachten totdat de provoost er is.
Weiger je een bevel uit te voeren, sergeant?
Ik help u om een beslissing te nemen die binnen de regels vallen.
Onder deze omstandigheden is het lastig het hoofd koel te houden.
Gooi hem in het cachot.
Kom binnen.
Generaal, de beschietingen zijn, zoals u kunt horen, heftig
en onze posities worden vernietigd. We moet het terugtrekkingsplan bespreken.
We moeten het leger redden zonder ernstige en nodeloze verliezen te lijden.
Mortensen, wanneer zouden we de medailles ook weer uitreiken?
Was dat niet nu? Ja, meneer de generaal.
We kunnen later verder praten. Er zijn een aantal officiers
die erg dapper waren bij Mysunde en die wachten nu.
Met alle respect, generaal, de Pruisen wachten niet.
Dit is pas het begin.
En als we geen bloedbad willen, moeten we nu iets doen.
Du Plat.
De bevelen uit Kopenhagen zijn eenvoudig:
De helden uit Mysunde zullen hun medailles ontvangen.
De pers is erbij. Het verhoogt het moraal.
En Kopenhagen wil dingen horen over helden. En niet over nederlagen.
Dat zijn mijn orders en een soldaat volgt zijn orders op.
Uwe majesteit...
Het maat van de kanonslagen...
U hoort ze toch ook? - Absoluut.
Ze zeggen dat geluiden net als dromen zijn. Ze raken je in je ziel, of je wilt of niet.
Dat gaat onze verstand te boven, niet waar?
Zo zou u dat kunnen zeggen, ja. - Leg het me uit.
Men zou bijvoorbeeld kunnen zeggen dat de vrolijke majeur akkoorden
de neiging hebben de ziel te verlichten.
En de mineur akkoorden het tegenovergestelde doen. en we weten niet waarom.
Het zit gewoon in de menselijke aard
dat mineur tot de duistere zijde behoort en major tot de lichte zijde
En hoe zit het met de maat? - De maat?
De maat, ja...
De mars zelf, wat mijn vakgebied is
geeft een richtingsgevoel.
Voor de juiste richting. Het geeft aan
dat we allemaal dezelfde richting op moeten gaan.
De juiste richting. Zonder discussies, zonder aarzeling, zonder twijfel...
Fantastisch, Piefke.
Ik wil dat je nu naar de loopgraven gaat
die onze soldaten nu onder de Deense stellingen graven.
Ik wil dat jij en jouw muziekkapel elke dag een paar uur spelen.
Dat zal het moraal van de mannen verhogen en ze een richting, een doel geven.
Zonder aarzeling. Jouw muziek zal de Denen irriteren.
Ja, meneer. - Bedankt.
En als ik nog wat mag toevoegen:
Ik deel uw mening. Muziek is krachtiger dan kanonnen.
Dat heb ik geloof ik niet gezegd.
Als je mocht kiezen, zou je niet de fluit boven een houwitser verkiezen.
Zo dom is niemand.
Ze graven op dit moment twee loopgraven onze kant op.
Alles gaat naar de klote.
We kunnen deze positie niet langer vasthouden.
Het is onmogelijk. - Natuurlijk.
Het onmogelijke is onze taak, als ik de bevelen uit Kopenhagen goed begrijp.
Wat is dat?
Ze spelen muziek.
Dat meen je niet, Alfred.
Denken ze dat dit een feestje is of zo?
Inge?
Didrich. - Inge.
Wat doe jij hier?
We proberen Laust en Peter te vinden.
Het is belangrijk dat we ze vinden. Je moet me helpen.
Inge, je moet hier weggaan.
Ik moet met Laust spreken.
Waarom?
Ik ben zwanger van hem.
Je moet me helpen, Didrich. - Fantastisch...
Dit is fantastisch.
Inge, de...
Inge...
Je moet nu sterk zijn.
Kan je me dat beloven?
Ik zal er voor je zijn,
maar je moet dapper zijn. Lukt je dat?
Beloof je me dat?
Peter en Laust... zijn dood.
Peter bij Sankelmark en...
en Laust is aan koorts gestorven.
Ik heb er alles aangedaan om ze te redden.
Ze zijn dood, Inge.
Het spijt me.
Het spijt me heel erg.
Je staat op het punt te sterven, Laust.
Ze zeggen dat het gehoor de eerste zintuig is die je krijgt...
en de laatste die je verliest.
Dus luister goed naar me.
Inge was hier.
En ze wilde jou zien.
Maar ik heb het haar bespaard om je zo te zien.
Ik hoop dat je begrijpt dat
ik haar verteld heb...
dat je al dood bent.
Het ergste is, dat je haar zwanger hebt gemaakt.
En, Laust...
Inge zal bevallen van jouw kind.
En terwijl jij hier ligt dood te gaan...
wordt Inge gedwongen om door de modderige loopgraven te lopen, alleen
en met de van jouw bastaard kind.
Mits, natuurlijk, één of andere idioot
medelijden met haar krijgt.
Tweede Luitenant Wilhelm meldt zich, kolonel.
Weet je waarom je in de speciale eenheid zit?
Geen idee, meneer. - Omdat je een beest bent.
We hebben iemand nodig die chaos kan aanrichten.
Iemand die de vijand de nek kan afbijten. Kan jij dat?
Pardon.
Zorg ervoor dat de vijand in z'n broek gaat schijten.
Dat gaat mij wel lukken, ja. - Mooi.
Hoor je die muziek?
Wie wil er in hemelsnaam naar dat kattengejank luisteren?
Het klinkt verschrikkelijk. - Dus we zijn het eens.
Ga naar de vijandelijke linies en stop die muziek.
Ga dan.
Dinesen, 8e Brigade? Peter Jensen?
Dinesen, 8e Brigade? Nee?
Dinesen, 8e Brigade?
Dinesen.
We gaan de muziek stoppen.
Ga je mee?
Daarheen?
Ja.
Er is daar een open plek. We kunnen er rechtdoor gaan.
Peter...
Moeten we Alfred meenemen?
Kom mee.
Alsjeblieft, Alfred.
Alfred... blijf achter me.
Ja.
Je broer moet je spreken.
Hij is in het veldhospitaal.
Heb je al eens iemand gedood? - Niet in een gevecht.
Ben je al met een vrouw naar bed geweest?
Wat? Ja of nee?
Vertel het me dan, Peter.
Ik wist het wel.
Ik was al bang dat ik de enige was.
Als we dit overleven, delen we samen een hoer in Sønderborg.
Beloof je dat? - Ben je gek geworden, Alfred?
Zeg het.
Peter. - Ja, ja. Ik beloof het.
Hij gaat rechts.
Pardon. - Ja.
We willen helpen. - Sorry?
Ik zie dat u geen verpleegsters heeft.
Wij kunnen ons hier nuttig maken. - Nuttig?
We zijn opzoek naar mijn echtgenoot.
En het is onzinnig om niets te doen.
We kunnen niet naar huis toe. We willen helpen.
Ik sta hier geen vrouwen toe. - In Europa gebruiken ze verpleegsters.
Om bloem te schikken, borduren en poëzie avonden.
Hoe vaak maakt u de medische instrumenten schoon? Begrijpt u dan niet
dat er minder infecties zijn als men de medische instrumenten schoonmaakt?
Ik vraag me af: zijn het niet vijandelijke kogels die doden, maar het gebrek aan zeep?
Heeft u echt geen hulp nodig?
Luister. Je bent jong en je zelfvertrouwen grenst aan onbeschaamdheid.
Geloof me.
Je hebt niet de moed, uithoudingsvermogen of talent hiervoor. Wegwezen.
Idioot. 400 Zweedse vrouwen hebben geholpen aan het front
maar jij en jouw soort zijn in ontkenning...
Hier helpen duizenden vrouwen, ze helpen hun mannen.
Wij worden afgewezen, terwijl ze aan het doodbloeden zijn, jij paljas.
Is er geen grens aan uw stompzinnigheid? Geen grens?
Jij bent gek.
En jij zou beter moeten weten.
Geef ze maar een paar schorten.
Horen jullie dat?
Ze spelen die verdomde muziek niet meer.
Alfred, je moet daar niet gaan staan. - Ze spelen die verdomde muziek niet meer.
Zing, leeuwerik, zodat iedereen je kan horen. - Alfred.
Alfred, kom naar beneden. - Alfred, je bent dronken.
Alfred, kom naar beneden.
Zing. Zing leeuwerik. - Alfred, hou alsjeblieft je bek dicht.
Zing, zodat iedereen je kan horen. - Alfred, kom naar beneden.
Luider, zodat we je kunnen horen.
Speel nu die klote muziek
Alfred. Alfred.
Klote Pruisen. Raak mij dan.
Flikkers. Toe dan. Raak me dan.
Raak me dan.
Andersen, we hebben meer hulp nodig.
Wat is daarachter?
Niets. Die gaan toch dood.
Je zal nu gaan genezen, Laust.
Kom en help ons, verdomme.
Toe dan. Haal een dokter.
We hebben hulp nodig. Help, nu.
Doe een knevelverband om.
Waar ben je mee bezig, man?
Doe een knevelverband om.
Hou zijn hoofd vast. Wat doe je?
Heb je niet geleerd een knevelverband aan te leggen? Pak de wondklemmen.
Het is te laat. - Ik wil naar huis toe.
Ik wil naar huis toe. - Ja.
Ik wil naar Skagen toe.
Waar is de boot, mama?
Ik wil naar huis toe.
Ik kan morgen thuis zijn.
Nu sluit ik mijn ogen
God de Vader in de hemel
neem mij tot U.
Van zonde, dood en gevaar
beschermt mijn engel mij
van hetgeen wat mij vandaag
overkomen is.
Peter, gaan we zuipen? - Ik heb iets anders te doen.
Wat dan?
Peter, wat dan? - Iets wat ik Alfred beloofd heb.
Wat dan?
Ben je ooit verliefd geweest?
Of ik het ooit geweest ben...
Ik ben nog steeds...
Hoe is ze?
Haar figuur... is ongelofelijk...
En ze is elegant.
De eerste keer dat ik haar zag, stond ik achter haar.
Ze voelde dat ik er was.
Het valt me vaak op
dat als je ergens staat en naar een vrouw kijkt
ergens waar ze onmogelijk kan zien dat je naar haar kijkt
ze toch weet dat je daar bent.
Het is alsof haar vrouwelijke zintuigen voelen dat je naar haar kijkt.
Zij kon dat.
Waar is ze nu?
Ze is overal, Peter.
Precies zoals een vrouw is. Ze is overal.
Ze beschieten de stad.
Ze beschieten Sønderborg. Het heeft geen zin om in Dybbøl te blijven.
Het leger moet zich naar Als verplaatsen. Iets anders is pure zelfmoord.
Kopenhagen zal dat niet leuk vinden.
Pardon?
Ik denk niet dat Kopenhagen dat leuk zal vinden.
Nee, ze zullen het niet leuk vinden.
Maar onze manschappen zijn daar, in afwachting om te sterven. En de burgers nu ook.
We moeten evacueren.
'Daarom. voelt de Generale Staf
'zich gedwongen...
'het leger terug te trekken...
'tot aan het veiligere Als.
'Ondertekend, Gerlach.'
'Dybbøl moet... ik herhaal...
'moet behouden blijven
'zelfs als dat
'aanzienlijke verliezen zou betekenen.'
Met alle respect, Generaal Gerlach
dit besluit is waanzin. Absolute waanzin.
Wat denken ze wel niet, daar?
Dat dit een toneelstukje is?
Ik stel voor dat we rapporteren dat het leger zich terugtrekt en dan de verbinding verbreken.
Een bevel is een bevel.
Laat het dan mijn besluit zijn. Neem ontslag, generaal.
Dan ben ik uw plaatsvervanger. En kom ik voor de krijgsraad.
Wat bazel je? Ik ben niet ziek.
Waarom zijn we hier. - Voor Sleeswijk.
Ach ja, Sleeswijk.
Sleeswijk kan me nu eigenlijk wel gestolen worden.
Laust?
Verdomme, man. Ik dacht dat je dood was. Johan, Laust is er.
Er waren er veel die wisten dat ze gingen sterven.
Maar zoals altijd, kwelden de gedachte wat er met hun geliefden zou gebeuren
meer dan hun eigen lot.
Ik herinner me het me als een vreemde roes.
Net zoals de herinneringen na een dronken nacht.
Uren en dagen rouwen
aan de gedachte van het verlies van Laust en Peter.
Het kindje, dat in mijn buik schopte.
De aanblik van de jonge verwilderde ogen die de dood aanschouwden
Amputaties. Geïnfecteerde wonden.
Het tumult, het gehuil en geschreeuw...
De vlammen van Sønderborg.
Dante's Inferno.
Ja, we waren in de hel.
'We konden in onze wildste fantasieën niet kunnen voorstellen
'dat we nog niet eens in de buurt van de hel waren.
'De beschietingen, die bleven doorgaan, sloegen dat laatste sprankje hoop
uit onze lichamen.'
Ik heb thuis iets gevonden wat ik niet begrijp.
Wat dan?
Een oud tafelkleed. - Een tafelkleed?
Met oude brieven en foto's.
Een damast? - Sommige van die brieven zijn van Peter.
Van Peter?
Bij jou thuis?
Vooral deze foto van een vrouw met kinderen om haar heen.
En een man met een volle baard.
Ze is erg donker en alle kinderen lijken op haar.
Ik denk dat dit mijn over-overgrootmoeder en haar man zijn.
Hoe ziet hij eruit?
Hij is niet erg lang
met scherpe, intelligente gelaatstrekken.
Een mooie mond.
Scherpe jukbeenderen.
Een prachtige volle baard.
Zijn ogen, ze schitteren als... - Peter.
Peter? Waarom is hij bij mijn over-overgrootmoeder?
O, mijn God.
Wat is er?
Wij zijn familie van elkaar.
Ik wil er zeker van zijn dat ik u goed begrepen heb, oorlogsminister Lundbye.
Is het niet zo dat de Deense troepen met hun rug tegen de muur staan?
En dat ze overtroffen worden door de Pruisische troepen?
Niet alleen in manschappen maar ook in materieel.
Ook in technologie.
Onze generale staf heeft de tactische situatie bekeken.
De Deense troepen lijden een enorme slijtageslag.
Buiten een mirakel om, is er geen hoop voor ze.
En wonderen kunnen gebeuren. Onze vlag daalde vanuit de hemel
en het tij keerde bij de slag van Lyndanisse op 15 juni 1219.
En David versloeg Goliath, omdat gerechtigheid aan zijn kant stond.
Ik begrijp je niet, Lundbye.
En ook niet de reden waarom jullie land deze oorlog voert.
Eén ding weet ik wel...
je leidt je land naar de rand van de afgrond.
De Deense soldaat zal niet wijken.
En jullie zullen verschrikkelijk vernederd worden.
Veldmaarschalk Moltke...
Kan het op z'n minst op een barmhartige manier gedaan worden?
Laat mij u dit vragen, Lord Palmertson.
Heeft u ooit wel eens van een barmhartige oorlog gehoord?