20 jaar.
We doen dit al precies 20 jaar.
17 oktober, 1994, liep ik een studio in Seattle binnen...
en nam daar, alleen, een aantal nummers op.
Deze nummers werden uiteindelijk de Foo Fighters.
In de afgelopen 20 jaar, zijn we over de hele wereld geweest...
maar het was altijd een dag hier en een dag daar.
We kregen nooit echt de kans om de plaats waar we waren te ervaren...
of te zien wat ze te bieden hebben.
Dus voor onze 20ste jubileum...
besloten we iets te doen wat het creatieve proces nieuwe leven in blaast...
iets wat we nog nooit eerder hadden gedaan.
Vertaald door CloudStrife www.addic7ed.com
Ik heb alles weggegooid Want ik moest zijn wat ik nooit was...
Iets van niets.
Dit begon allemaal met een idee:
dat de omgeving waarin je een album opneemt...
het eindresultaat beinvloed.
Niet enkel de studio maar ook de mensen en de geschiedenis.
Als ik naar onze albums luister herinner ik me alles van de ervaring.
Het is alsof ik herinneringen hoor.
Ik dacht dat als iedereen meer wist over...
de mensen en de plaatsen waar de muziek is gemaakt...
ze er een hechtere connectie mee zouden hebben.
Dus we zijn erop uitgetrokken om inspiratie op te doen in deze fantastische steden.
We wilden praten met muzikanten, met producers...
studio eigenaren en uitzoeken wat hen inspireert.
Want het komt allemaal ergens vandaan.
Ik kwam naar Chicago vanaf mijn...
Als ik toen wist wat ik nu weet...
Chicago is een echte hub.
Groot, veel arbeidsklasse, wat ruwer dan normaal.
Ik was een kind in de tijd van de Beatles, de Stones, werd verliefd op de blues...
en al mijn blues helden komen uit Chicago.
In het midden van het land; halverwege, bijne filosofisch...
tussen New York en California, maar met een bepaald tempo.
Chicago is altijd het Mekka geweest voor muziek van alle soorten.
Het begon met Muddy.
Muddy Waters was onze Beatles of Rolling Stones.
Muddy was de magneet, en een voor een kwamen ze naar Chicago.
Ik kwam naaar Chicago, op 25 september, 1957.
Toen veranderde het seizoen en de vogels maakten dat ze weg kwamen...
en ik ging deze kant op. Ik keek omhoog en ik zei...
die vogels hebben meer verstand dan ik.
Zij gaan naar een plek waar hun kleding bij het weer past, snap je?
Ik was een New Orleans jongen, katoen plukken op de boerderij.
Was je familie muzikaal? - Nee.
Ik wist niet wat een radio was totdat ik 16 of 17 jaar oud was.
Ik ken het verhaal en ik hoorde het van andere mensen...
als ze geen gitaar konden kopen hingen ze een spijker op...
en gingen ze, snap je...
Ik liep rond met elastiekjes...
deed ze bij mijn oor, als ik maar wat hoorde.
Ik kon een knoop aan een elastiek pakken...
en dan zoo-zoo laten doen, als een Zulu of zoiets.
En ze keken vroeger naar me en zeiden, ik weet niet waar je het van hebt.
Alles wat Buddy toevoegt is zoals niemand anders het zou spelen.
Ik was bang voor hem toen ik hem ontmoette.
Ik zal niet zeggen dat hij gemeen was, maar hij speelde gemeen gitaar.
Het was een aardige man maar in zijn spelen was hij zo intens dat het gemeen klonk.
Ik ken niemand in de blues cirkels die op die manier speelden.
Dit gaat al heel ver terug, na de zwarte emancipatie...
liepen veel van die gasten uit Mississippi.
Chicago was de grote stop.
Je kwam over die rivier en legde je lasten neer.
Chicago had een mix van immigranten: Polen, Ierland, Italië...
en dan nog een miljoen mensen uit het zuiden.
Al die immigranten kwamen met een reden naar Chicago.
Als het niet was om muziek te maken, dan was het om geld te verdienen.
Plantage stijl werkte niet meer.
Plaats een luide amp en een kleine drum in een kleine locatie...
en mensen begonnen te bewegen en te grinden.
De eerste blues was echt live muziek om vrouwen op te versieren.
Steden veranderen door de mensen die er naartoe gaan...
maar dan veranderen de steden hun ook.
De muziek die Muddy Waters opnam voor het Library of Congress...
op Stovall's Plantage is heel erg anders dan de blues...
die hij maakte in Chicago toen hij hier ging wonen.
Hij was doordoor fundamenteel veranderd.
Muddy en mijn vader waren goede vrienden.
De eerste keer dat ik hem ontmoette, kwam er een Cadillac aan, een man stapt eruit...
ik zit in de voortuin, hij heeft een fel groen pak aan...
ik bedoel echt, gloeiend groen.
Ik kijk naar zijn schoenen en ze zijn van koeienhuid en haar van een koe...
en hij had dit echt hoge, grote bos haar.
En hij zei, "Jij ben vast jonge Chess; is je papa thuis?"
Dat was mijn eerste ontmoeting met Muddy Waters.
Ik liep op een dag op 47th Street en ik zei tegen een gast...
Hij zei, "Kun je spelen?" en ik zei, "Ja, ik speel voor een hamburger."
Hij zei, "Als je een hond voert jaagt hij niet."
Hij nam me, als een klein kind, bij de hand en hij nam me mee...
naar een beroemde blues club in Chicago in die tijd, de 708 Club.
Ik ging het podium op en speelde een Bobby Bland nummer...
Further On Up the Road.
En de eigenaar was op weg naar de deur...
en hij zei, "Ik weet niet wie dat is maar je neemt hem in dienst."
Toen ik naar buiten liep zei iemand, bam...
"Ik hoorde dat je gitaar kunt spelen.
Ik ben Muddy Waters. Ik hoorde dat je honger had."
Ik zei, "Niet als je Muddy Waters bent."
En vanaf toen tot zijn dood waren we de beste vrienden.
Toen ik naar Chicago ging, laat ik het zo zeggen...
ik was op zoek naar een dubbeltje en ik vond een kwartje.
Ik heb geen persoonlijke geschiedenis met Chicago.
Ik hou van Chicago, de meiden zijn mooi en het weer is super slecht.
Hoe gaat het?
Nate, bas hierin.
Jij, drum hierin. - Ja.
Tof. - Het is geweldig.
Klinkt ziek. - Ja.
Ik denk dat er iets is met een stad...
dat de manier waarop mensen muziek spelen in die stad beinvloed.
Vroeger was het een avontuur om je spullen in een busje te gooien...
maar na 20 jaar probeer je dat proces te veranderen...
en het uitdagender te maken.
Wat gaan we doen? - Gewoon lopen en praten.
Steve Albini.
Hij is een van de beste producer opname engineers in de wereld.
Steve's reputatie is dat hij een cynische lul kan zijn.
Ik zie niet echt een overwinning in een album verkopen aan iemand die het niet waardeerd.
Hij had die persoonlijkheid die een soort van "nemen zoals het is" was.
Het was duideljik wat hij wel en wat hij niet leuk vind.
Als ze me een band blijven voorhouden als een afgehakt hoofd, ga ik ze haten.
Hij dacht dat zijn mening een feit was. Altijd.
Al die dingen en omstandigheden die muziek en rocksterren omringen...
en ze niet kunnen interesseren.
Ik weet zeker dat iedereen in deze stad hem een keer in elkaar heeft willen slaan.
De muziek die we maken is voor een geslecteerd publiek, snap je?
Mensen die het waarderen en anderen die het niet moeten proberen.
Stop.
Hij maakt fantastische albums. Ik weet niet hoe.
Ga naar Chicago, ga naar Steve's huis.
Er zijn een hele hoop bands waar hij al die beroemde albums voor heeft gedaan.
Als een drummer, was het een grote eer om met Steve op te nemen.
Dat is in mijn leven een van de mooiste geschenken.
Ik mocht opnemen met Steve Albini en bij het terugluisteren zijn geluid op mijn drums horen.
Dit is de controle kamer.
Hier gebeurd als het technische.
Dit is een Neo-tech opname console gemaakt door het bedrijf Neo-tech.
Een bedrijf in Chicago.
We hebben dit gebouw in december van 1995 gekocht.
Het timmer en bouwwerk werd gedaan door een team die we hebben samengesteld...
een kleine groep met echte vakmensen.
Zoals dit. Deze kamer is een goed voorbeeld.
Je kunt zien dat hier werk is gedaan voor professionele metselaars.
De cementlaag is recht en gelijk.
En sommige delen zijn gelegd door mijn punk rock vrienden...
waarschijnlijk na een drie martini lunch.
En dus... - Dat is wellicht dat gedeelte daar.
Deze kamer is echt tof. Dit is de Kentucky kamer.
Onder deze vloer is nog een kamer met exact dezelfde vorm.
We hebben de vloer van muur verwijderd...
wat ons in staat stelt om de lucht volume van deze twee kamers samen te voegen...
wat zorgt voor betere lineariteit en frequencies omdat je een groter lucht volume hebt.
Hoe groter het lucht volume... - Hij is geniaal.
- ...hoe langer een golf blijft. - Dus hij doet redelijk eer aan...
die reputatie dat hij een cynische lul is.
Er zit een hele andere studio aan de andere kant van die muur...
maar die krijg je niet te zien want donder maar op.
We zijn best verwend dat we naar Steve's studio komen.
Het is echt een mooie studio. Het is net als Chicago.
Heel erg standaard, maar de kamer klinken fantastisch.
Het apparatuur is goed en er is ruimte.
Ik hou van Chicago.
Hier heb ik mijn eerste professionale optreden gespeeld.
Maar ik heb niet echt iets met blues.
Als ik denk aan Chicago, denk ik aan Cheap Trick.
Zo diep ga ik ongeveer.
Je leest altijd de achterkant van albums en ik zag...
dat Cheap Trick bij Pumpkin Studios had opgenomen.
Dus ik ging daarheen en wachtte gewoon.
En een keer kwam er een band naar buiten.
En ik werd gek.
Shit, het is Styx.
Wij wachtten op Cheap Trick.
De volgende is het eerste nummer van ons nieuwe album.
Als je naarRick Nielsen's spelen luistert...
kun je de roots van blues en rock and roll horen...
maar er is ook een evolutie naar de wereld van punk rock.
In de jaren 60, geloof het of niet, was ik een blues man.
Ik hield van het blues spul en ik wist niet eens wie het waren maar het gevoel was goed.
Ik kreeg mijn eerste platencontract toen ik nog op de middelbare school zat.
We heetten de Grim Reapers maar de platenmaatschappij veranderde onze naam in Fuse.
Later was ik de gitarist met Bo Diddly, Del Shannon, Freddy Cannon, The Shirelles, Chuck Berry.
Hij begon op zo'n vroege leeftijd te spelen met zoveel verschillende mensen...
dat hij ongeveer een op blues gebaseerd rock and roll gitarist is.
Er is iets geweldig Midwest aan Cheap Trick.
Mijn eerste concert was Cheap Trick.
Rick Nielsen gooide de plectrums.
Ik heb thuis nog steeds Cheap Trick plectrums en ze hadden die Beatles pop gevoeligheid.
Het was iets gevaarlijker. Het was een beetje meer...
als een tik aan je neus.
Je moet ergens beginnen. Onze wortels waren gebaseerd in Chicago.
Dus elke invloed kwam hier vandaan.
Ik verhuisde naar Chicago om naar het Northwestern University te gaan.
Ik kom oorspronkelijk uit Missoula, Montana.
Ik heb journalistiek gestudeerd.
Ik heb de opleiding afgemaakt, maar nog nooit als journalist gewerkt.
Een van de redenen waarom ik zo enthousiast was om naar Chicago te gaan...
was omdat ik dacht dat er een muziek scene zou zijn...
waar ik in mee kon doen.
Het was best eng om in die tijd een punk rocker in Chicago te zijn.
Je liep over straat in de leren jas en met je korte haar...
en de heavy metal mensen zagen het als hun ondergang.
Ze zeggen dan, "Wat zijn jullie homo's aan het doen?
We slaan jullie in elkaar stelletje punk rockers."
Er was geen scene in Chicago.
Hoe kan er niets zijn in een stad van deze omvang?
Er was een kleine groep mensen die geinteresseerd waren in punk muziek...
maar er was geen sprake van een infrastructuur.
Ik gaf mensen casettes met mijn muziek wat ik had opgenomen...
om te kijken of er iemand geinteresseerd was en ik introduceerde mezelf.
Steve Albini was de jongen die bleef plakken.
Hij was vervelend.
En zoe heb ik Naked Raygun ontmoet.
Naked Raygun was de eerste band die ik zag...
waar ze tevreden waren om de gekken en idioten te zijn die ze van nature waren.
We waren erg opwindend op het podium. We schreeuwden veel en...
we beukten tegen veel dingen aan.
Ik was toen een bende.
Ik had veel woede en de muziek was daar een uitlaatklep voor.
Wie heeft de naam bedacht?
Het was een parodie op de Sex Pistols.
Sex, Naked. Raygun, Pistols. Ik had echt een hekel aan die naam.
We hoorden altijd, Naked Regan?
Veruit mijn favoriete band.
Als er iemand punk rock speelde begin jaren 80...
deden ze dat niet om de aandacht van de meiden te krijgen.
Meiden luisterden niet naar punk rock.
Die luisterden naar Duran Duran of zoiets.
Niemand werd beroemd door het spelen van punk rock.
Je deed het omdat je het moest doen.
Een, twee, fuck you!
Ik wou echt in een band spelen.
Het was bijna ondraaglijk dat ik niet in een band zat.
Ik begon opnames alleen opnames te maken.
Ik had een demo en die gaf ik aan Jeff Pezzati tijdens een Naked Raygun show.
Ik zei tegen Steve, "Ik zou graag iets in je band willen spelen.
Ik kan de bas spelen."
En ik dacht, allemachtig.
Dit is het beste wat me ooit is overkomen.
Ik ging naar het huis waar Jeff woonde...
Elke band in Chicago oefende in de kelder.
Santiago deelde een woonwagen met ons.
Hij hoorde ons spelen.
De oefenruimte was recht onder mijn slaapkamer.
Ik wilde graag de football wedstrijd kijken.
Hij had een kleine zwart-wit televisie. Hij kon de football wedstrijd niet horen.
Ze maakten zoveel lawaai.
Big Black zou contractbrekende muziek worden. Wou je van je huurcontract af?
Draai dan Big Black om 03:00 uur. Dan ben je van je contract af.
Hij ging naar de kelder en deed zijn gitaar om en zei...
vinden jullie het erg als ik meespeel?
Mijn favoriete gitarist in de wereld zat nu in mijn band...
omdat ik had voorkomen dat hij de football wedstrijd kon kijken.
Zo heb ik de band bij elkaar gekregen, door Santiago te irriteren.
Steve Albini was Big Black en de cover van het eerste album.
Een kant waren we gekleed als Cheap Trick en aan de andere kant als de duitse band Kraftwerk.
Steve had zeker een sterke muzikale identiteit.
Wat hij ook doet het klinkt nooit als iemand anders.
Ik denk niet dat het Steve het iets interesseert wat mensen van hem vinden.
Ik maakte me zorgen om het eerste nummer die we opnamen...
want het is een complex lied.
Voor ons is het een nieuw gevoel.
Het is best groovy.
En we zijn niet echt een groovy band.
In het midden wordt een een beetje 70er jaren porno muziek en ik vind het te gek.
Het is echt tof. Het is echt tof.
De manier waarop we dit album opnemen...
logistiek gezien doen we een nummer per week.
Als je normaal gesproken een album opneemt...
doe je eerste alle drums, voor het gehele album...
en dat duurt normaal gesproken weken.
Daarna neem je alle bas tracks op.
Daarna alle gitaren.
Dus voor mij als gitarist...
als we een album opnemen, kan het zijn dat ik een maand niets doe.
Als ik het in context hoor lijkt het alsof het iets speciaals kan worden...
snap je wat ik bedoel? - Ja.
Ik vind de toon cool, het geluid is cool.
Ik vind jou cool.
We zijn bijna altijd samen in de studio.
Je beleefd alles samen met je bandgenoten.
Het lijkt daardoor meer op een team prestatie...
denk ik, als je het op deze manier doet.
Dat is erg goed. - Het is dichtbij. Laat eens horen.
Misschien in plaats van een raa-ir...
zou je kunnen klikken met een feedback, zoals, ah!
Ik wil ook graag de jack horen...
Daarna, een, twee, drie, vier.
Zorg ervoor dat je erin zit bij de tweede keer.
Nog een keer. Laten we het nog een keer doen. We kunnen die opslaan.
Laten we die opslaan. - Doe het nog een keer.
Een, twee, drie, vier. Een, twee, drie.
Dat was echt tof.
Weet je waar ik bang voor ben? - Live?
Het idee dat ik dit moet spelen op televisie.
In 1964 kwam ik in Chicago.
Ik had erover gehoord, de oude Joodse buurt.
Toen werd het Joden stad genoemd maar nu heet het Maxwell Street.
Chicago was een echt spicenter van mensen met tinnen blikken...
om wisselgeld te krijgen voor het spelen van blues.
Veel van de blues dat uitkomt, dat hoorde je nooit op de radio.
Je kon de platenmaatschappijen tellen...
die zelfs maar naar blues wilden luisteren.
Mijn vader was een immigrant uit Polen.
In 1947 ging hij aan het werk voor een label genaamd Aristocrat.
Ze hadden Muddy Waters ook op contract.
In 1950 kocht hij de partners eruit en begon Chess Records.
De gebroeders Chess namen een gigantisch risico en dat explodeerde.
We hebben hier een man met de naam Little Walter.
Net als al die anderen was Buddy een jonge en gewilde gitarist.
Iedereen zei, die jongen kan spelen.
Ze begonnen hem te gebruiken in sessies en vervolgens namen ze hem op.
Toen ik voor het eerste bij Chess binnen kwam zeiden ze...
Buddy Guy is geen podium naam, je moet Buddy King zijn.
Ik zei, wacht eens even, ik ken BB King.
Het was zelfs zo, dat iedereen toen, jazz, blues, wat voor muzikant dan ook, je was een MF.
Je weet toch wel wat dat is? - MF.
Ja. Zal ik zeggen wat het betekend? Het betekend motherfucker.
Het betekend niet wat het zegt.
Het gaat niet om het neuken van je moeder, het is straattaal, snap je.
Dus ik ging naar Chess en ze zeiden niet goedemorgen Buddy maar goedemorgen motherfucker...
en ik was daardoor beledigd.
Zo ging je met elkaar om Je hebt het niet verkloot, idote motherfucker.
Het ging om het samen lachen, een worden.
Na drie weken dat iedereen motherfucker zei...
dan zei ik, wat, omdat iedereen het zei.
Ik ben maar een keer naar Chess Studios geweest in mijn leven.
Het was waarschijnlijk '68, '69.
Ik zei tegen Mitchell, dit moet ik onthouden.
Dit is onderdeel van iets belangrijks in ons erfgoed.
Jaren later deden we een show, Blues Summit, in Chicago...
en dat werd Soundstage.
Een van de leukste herinneringen die ik heb is dat ik die gasten vraag...
of ze een show met me wilden spelen.
In dit tijd was het de band van Buddy Guy en Junior Wells.
Mr. Buddy Guy!
Het was erg warm in de studio en Buddy had een grote wollen maxi-jas aan met een turtlenek erop.
Ze kwamen binnen, gekleed als Superfly...
en ze hebben zich niet omgekleed terwijl het de hele tijd zo warm was.
Dat is toewijding.
Een zomer, toen ik 13 jaar oud was...
gingen we met het gezin naar Chicago om familie te bezoeken.
Ze woonden in een prachtig huis die vlakbij een meer was.
Het was marmer en trappen en er was een fontijn in de woonkamer.
We belden aan en tante Sherry deed open...
knuffels, kusjes en toen zei ze, Tracey, ze zijn er.
En Tracey komt de trap af...
ze droeg een bondage broek, Doc Martin laarzen, kaalgeschoren hoofd.
Ze is een punk rocker.
Wie kan een kind beinvloeden om zich zo te gaan gedragen?
Misschien de groote beinvloeder die er is: Muziek.
Ik had dat alleen maar gezien in tv shows als Quincy of Chips.
Als je dat in het echt ziet, dat is alsof je een UFO of Bigfoot ziet.
Ik weet dat ik beneden kwam en dacht...
ik ben nu helemaal punk en jullie...
Mijn God.
Ik heb mijn nicht Tracey ontmoet toen ik 9 was.
Ik was tien jaar oud toen we een band begonnen.
Punk rock was van ons.
Punk rock was onze scene zelfs al waren we zo jong.
De eerste gast kwam samen en vormden een band...
vier jonge mensen uit Evanston. Ze hebben hun groep Verboten genoemd.
Ze gaan een eigen nummer spelen die ze My Opinion hebben genoemd.
En hier zijn ze dan, Verboten.
Het was Jasen, Chris en Zach en alle drie waren ze jonger dan ik was.
Ik was 14. Ik dacht dat ik alles kon doen.
Op een bepaald punt zei ik laten we de hele zomer op tour gaan...
en Jason zegt... Mijn zoon is 10.
Ik zou graag willen dat hij groep 6 afmaakt.
Weet je nog dat ons gezin naar jullie huis kwam?
Ik weet nog dat ik die avond uitging.
Ik ging naar mijn vrienden. Ik ging waarschijnljik naar mijn vriend...
en ik weet nog dat ik dacht dat ik jullie mee moest gaan nemen.
Ik weet nog dat ik naar jullie keek en dat ik dacht...
ze worden gigantisch in elkaar geslagen.
We namen de 'L' van Evanston naar Chicage naar een show.
En ik denk dat jullie een beetje nerveus waren...
toen jullie in de trein zaten en alles...
opgewonden maar ook zoiets als, mijn God, wat gaat er gebeuren?
Ik weet nog dat ik best nerveus was...
toen ik Cubby Bear inliep en daar een hoop punk rockers zag...
als in, ik ga dood, ik ga hardstikke dood.
De Cubby Bear zit tegenover Wrigley Field waar The Cubs spelen.
The Cubs speelden enkel overdag.
's Avonds was het daar rustig. Niemand was daar, alleen schorem.
Je denkt als snel dat de Cubby Bear enkel dienst verleend aan de Chicago sport fans...
maar iedereen hier is net een chameleon...
en veranderd hun kleur van Cub blauw naar punked-out paars.
Hier komen een boel fans, vooral minderjarige mensen.
Er was een een punk club La Mere Vipere.
Die is afgebrand.
Er was een hele reeks clubs die probeerden te openen.
Er was een club C.O.D. maar die is miraculeus afgebrand.
Misfits, is volgens mij ook afgebrand.
Een club genaamd Ann Arkee's.
Als ik me niet vergis, is die eigenaar gevonden...
doodgeslagen en met een microfoon in zijn kont geramt.
Als je een band had die orignele muziek speelde, dan kon je nergens spelen.
De scene was waarschijnlijk 90 mensen en je zag 60 van hen elke avond.
Inclusief bandleden.
Dus ik dacht, laten we een scene opzetten.
De Cubby Bear bood aan om ons de weekendavond die we wilden te geven...
dus ik zei laten we een show voor minderjarigen doen.
Laten we kijken of we meer mensen in de scene kunnen krijgen.
Cubby Bear was de eerste plek waar ik een echt show speelde.
Ik was elf ofzo.
Ik zal nooit vergeten dat ik hier voor het eerst kwam en mijn mijn en ik aan kwamen rijden...
en dat er voor Cubby Bear een drugdeal aan de gang was.
En de politie kwam eraan en arresteerde die jongens.
En wij zaten in de auto te wachten...
omdat we er niet uit gingen tewijl dat bezig was.
Nu weet ik nog dat ik dacht, dit is geweldig.
Naked Raygun bij de Cubby Bear was mijn eerste live ervaring.
Mijn buik zat tegen het podium aan...
en de zanger stond boven mijn hoofd.
Recht voor me.
Mensen doken overal, het was gigantisch hard...
het was vals en er was spuug.
Maar dat maakte het zo spannend.
Ik was gewoon een jongen met een Izod.
Het zette mijn wereld op de kop.
Ik hield van het donkere en snelle...
Het was zoiets van, wacht eens even. Dat is pakkend, dat is melodisch.
Ze hadden een grote combinatie van energie en pis & azijn...
maar er ligt schoonheid in begraven.
Die avond veranderde voor mij alles wat ik wist van muziek.
Ik dacht, oh mijn God.
Waarom kunnen wij dit niet? - Gebeurd dit ook waar ik woon?
Waarom kan ik dit niet?
En Tracey zorgde goed voor haar albums.
Ja. Trek hem er maar uit.
Geel vinyl! Ik bedoel, echt?
Dit was mijn favoriete onderdeel van de gehele punk scene...
je kreeg de lyrics van alle bands.
Toen je me je albumcollectie voor het eerst liet zien...
Ze hadden dit allemaal.
Ze hadden dit allemaal en het leek zo zelfgemaakt.
Toen ik begon met het kopen van ondergrondse punk rock albums...
zag ik die adressen en ik begon er naartoe te schrijven...
en dan werden we pen vrienden. - Ze schreven terug.
Ik stuurde ze dan flyers uit DC...
en ze stuurde me dan spullen van waar zij zaten.
Dit was dus het soort album dat je kocht bij Record Exchange of bij Wax Trax?
Als ik ging pochen dan nam ik je mee naar Wax Trax.
Het was een soort twee-verhalen muziekwinkel.
Ik wist dat ik je meenam. Dat was de plek.
Wax Trax! Records, ze waren kritisch...
kritisch met het maken van de ondergrondse scene.
Jim Nash en Danny, de twee partners die de winkel hadden...
hadden een sterke persoonlijkheid, met een grote groep internationale vrienden.
Ze hadden hun voelsprieten in de club muziek scene over de hele wereld.
Danny was mijn vader's partner.
Ik denk dat ze 27 jaar samen waren. Wat zij gemaakt hebben is geweldig.
Als je daar was speelde er altijd een geweldig album.
Zelfs de muziekwinkels waar je punk rock kon krijgen...
draaiden geen punk rock.
Je wist nooit wie je kon beledigen.
Dat interesseerde ze niet bij Wax Trax Records.
Niet langer een muziekwinkel binnen lopen en een idioot genoemd worden voor je muzieksmaak.
Het is best jammer. Het is een soort ontgroening...
ik wil graag dit album van Siouxsie & The Banshees kopen.
Echt, luister je naar deze troep?
Heb je ooit van Suicide gehoord? Ja, die wil ik ook hebben.
Die dag kocht ik Naked Raygun's Flammable Solid 7-inch...
en het werd meteen het meest dierbare bezit van mijn hele leven.
Ze hebben hier muziek echt veranderd.
Ze hebben veel mensen beinvloed.
Gaven veel mensen hoop en een uitlaatklep...
en een heel nieuw gevoel voor het maken.
Dat is goed.
Dat is Rick Nielsen, de man met de hoed.
Hey Rick, wil je de bariton spelen op dit lied?
Dat kan wel ja. - Oke.
Jullie hebben hier voldoende mensen.
Nee, we hebben te weinig gitaristen.
Er is een stuk waar het echt heavy wordt...
met krachtige akkoorden.
We zouden je via de microfooon kunnen laten gaan.
Het zou geweldig zijn als je dat op de bariton deed.
Goed. Dan kan ik het maar beter leren.
Ga de gitarist van Cheap Trick iets nieuws leren spelen.
Nee, je moet het zo doen. - Doe nou beter je best.
Ik heb een paar mensen les gegeven en ik geef op deze manier les.
Waarom kun je het nu niet? God, doe het gewoon!
Het is dus, 1, 2, 3, 4, stop.
Elke keer
Die adem.
Ik ben nerveus. - Zo moet het.
Ik heb een metalen chill.
Toen ik bij de Foo Fighters kwam speelden we in Chicago.
Volgens mij was het Halloween en we hadden ons verkleed als Cheap Trick.
Ik was Rick Nielsen.
Om een lang verhaal kort te maken, Rick Nielsen was daar ook.
Hij is in de studio en hij speelt op ons lied.
Dat is een onwerkelijke ervaring.
Klinkt goed.
Goed gedaan, Rick.
We hebben Rick Nielsen op ons album. Klinkt super vet.
Betekend dat goed? - Ja.
Het klinkt als die pet. Het klinkt zoals die pet eruit ziet.
Dit project is een hele uitdaging...
maar dat wordt erger als je een legedarische studio als Electrical Audio binnenstapt.
Er rust een verantwoordelijkheid op je schouders...
en dat is de verantwoordelijkheid om iets noemenswaardig te maken.
Ik heb met andere bands gewerkt die hier waren...
en kregen erg veel aandacht...
hadden "hit albums" tussen aanhalingstekens en dat soort dingen.
Maar Nirvana was de grootste band.
De grootste band waar ik ooit mee heb gewerkt is Nirvana, bij uitstek.
Mijn...
In het begin van de jaren '90...
gingen er erg veel geruchten rond...
dat ik gevraagd was om aan het nieuwe album van Nirvana te werken.
En ik had op dat moment nog geen interactie gehad met de band.
Ik kan me nog wel een paar dronken telefoontjes herinneren...
dat in het midden van de nacht je telefoon overgaat...
en een of andere gek bleef maar doorgaan over albums...
maar ik wist niet dat ik op dat moment aan het praten was met Kurt Cobain.
Een van de zorgen die iedereen had was...
dat ze een terugval van Kurt wilden voorkomen.
Dus ik had het idee om het album op te nemen in het bos.
Doe het, Manny!
Ik heet Dave, en ik ben de drummer van Nirvana.
We kwamen binnen met echt smerig donkere liedjes.
We namen ze in ongeveer een week tijd op...
met Steve Albini's legendarische, beruchte, unieke geluid.
Ik was verbaasd over hoe goed alles klonk.
Het album was echt krachtig en nam echt de band...
live horen spelen in zich op.
Het gaat ver om te zeggen dat ik emotioneel was...
maar het was een meeslepend moment...
toen we het terug luisterden.
Toen we terugkwamen van het opnemen van In Utero...
was het eerste wat de platenmaatschappij zei nadat ze het hadden gehoord...
"Dit is een grap, toch? Dit is het album na Nevermind?"
En ik denk dat dat de reactie was waar we naar zochten.
De sessies die ik deed met Nirvana gebeurden onder dezelfde voorwaarden...
als ik elke sessie met elke band doe, toen en nu.
We zoeken uit hoeveel de sessie waard is, je betaald mij...
en klaar is Kees.
Binnen de muziekindustrie zijn mijn praktijken een beetje onorthodox.
Normaal gesproken betaald een band een royalty aan hun producer/engineer of wat dan ook.
Vanuit een etisch standpunt, is het denk ik een onhoudbare positie...
voor mij om tegen een band te zeggen, waar ik een paar weken voor heb gewerkt...
dat ze de rest van hun leven mij een soort van eerbetoon betalen.
Steve is een rechtvaardige gozer die echt geloofd...
dat een band alles opbrengsten van een album verdient, van de muziek die ze maken.
Iemand die het opneemt is gewoon iemand die het allemaal vastlegd.
Erg rechtvaardig, maar tot een bepaalde hoogte.
Als ik een bepaalde tijd aan een album werk...
en ik word betaald voor dat werk, dan ben ik tevreden.
Verder zie ik geen enkele verplichting van de band naar mij toe.
Dat is een ongewone positie binnen de muziekindustrie.
Heel normaal als je een loodgieter of timmerman bent.
Je spendeert X aantal uur aan een huis en je krijgt die uren betaald.
Kijk, het huis staat er nog 20 jaar later.
Misschien moet ik daar maar eens een bonus voor krijgen, nietwaar?
Je weet meer dan bij wie dan ook wat hij opbrengt.
Ik kan me alleen maar voorstellen wat Steve Albini gemaakt had kunnen verdienen...
als hij had gescoord met dat album...
maar hij werd liever betaald als een loodgieter.
Een gigantisch goede loodgieter, maar een loodgieter.
Mijn maandelijkse kosten op deze plek zijn 30.000...
wat inhoud dat ik elke dag $1000 moet verdienen, goede of slechte tijden.
Ik ben al een paar keer blut geweest.
Ik heb mijn huis verkocht en ik heb een aantal gitaren moeten verkopen.
Er was een mooie periode van ongeveer zes tot acht maanden...
waarin ik bij niemand ook maar een cent schuld had.
Nu zit ik weer tot mijn ballen in de schulden.
Kaartspelen is een hobby van me, maar het is ook een tweede inkomen...
en er zijn tijden geweest dat ik...
daardoor de salarissen kon betalen van de mensen die hier werken...
omdat ik een goede week had gehad bij het kaartspelen.
Een studio hebben is een grotere gok dan kaartspelen is.
Ik hou van hem, van Steve Albini.
Hij is een van de belangrijkste invloeden op mij.
Als een punk rock jongen ging ik naar een studio in Brooklyn...
waarin iemand me vertelde dat de manier waarop wij opnamen...
niet goed was en de manier waarop ik speelde niet klopte.
Ik schreef Steve een brief aan een adres dat ik ergens had gekregen...
en zei, "Hoi, ik wil graag een opnamestudio maken...
en ik weet niet hoe het moet."
Hij stuurde me brieven en tekeningen en feiten...
met details over hoe ik de ramen moest plaatsen.
Toen ik hem een brief schreef, stuurde hij me ontwerpen voor het bouwen van een studio!
Ik was een kind! Dat is geen lul.
Dat heeft mijn leven veranderd.
Het is eigenlijk een echte gids voor me geweest...
of een oprechte vrijgevigheid naar andere mensen.
Dat was de eerste van vele studio's die ik heb gebouwd.
Het is goed om te weten dat in Steve's wereld ook grijs is.
Vroeger was het enkel zwart en wit. Toen zou hij het woord liefde nooit gebruiken.
En nu gebruikt hij dat woord in een gesprek.
De tijd is goed geweest voor Steve, toen gaandeweg de ruwheid eraf ging.
Ik ben erg blij dat we een studio hebben kunnen maken die heeft overleefd als een uikomst...
voor alle mensen in de muziek scene die ik mijn broeders noem.
We begonnen samen naar punk rock te luisteren.
En ik denk dat punk rock muziek...
een soort folk muziek was voor die generatie omdat het zo eenvoudig te spelen was en ze...
aan het praten waren over hetgeen er om hun heen gebeurde.
Het sprak tot ons.
Toen ik punk rock muziek ging spelen had ik geen commerciele doelen in zicht...
omdat dat echt belachelijk zou zijn geweest.
Het bestond niet dat er mensen geld gingen betalen om hiernaar te luisteren.
Als je naar blues luistert, dan is het zo echt...
dat het moeilijk voor te stellen is dat het te koop is.
Muddy Waters, Harlem Wolf, Buddy Guy...
al die gasten hebben legendarische verhalen.
Ze zijn waarschijnlijk allemaal waar.
Je leefde echt vreselijk lang in de schaduw van Muddy en die gasten.
Nu is Buddy Guy een van de laatste levende legendes.
Hij is de overlever.
Het Kennedy Center eert in hulde aan Buddy Guy.
Dames en heren, Kennedy Center's eregast van 2008, Morgan Freeman.
Buddy Guy, dit heb jij gedaan.
Je vond een nieuwe muziek die niemand ooit had gehoord.
En je sloeg een brug tussen Roots en Rock en Roll.
Jouw blues bracht ons samen.
Weet je wat ik denk?
Ik denk dat dat iets is om over te zingen.
Het verhaal van Buddy Guy is ongelofelijk.
Een jonge jongen die instrumenten maakt van knopen en snaren...
en een blues legende wordt.
Een ding die ik me realiseerde na het praten met al deze mensen...
is dat we iets van niets hedden gemaakt.
Het is dat vuur of de inspiratie dat je beweegt door het leven.
Dit is het eerst nummer die we schrijven voor het album.
Het wordt het eerste nummer van het album.
En het komt allemaal tot me door deze mensen.
Het is belangrijk dat deze geschiedenis blijft bestaan.
Ze hebben muziek hier echt veranderd.
Het waren een paar van de beste shows die ik in mijn leven heb gezien.
Ieder album hier gaf zijn eigen kracht en sterkte.
We doen het nog steeds. We zijn er nog, maken nog steeds muziek.
We zitten samen in dit grote culturele gevecht.
Wees niet geintimideerd door je helden. Raak geinspireerd door ze.
Mijn ouders vertelden me, "Wat je ook gaat doen jongen...
ben niet de beste in de stad. Ben gewoon de beste tot de beste komt."
Dat is een goede. - Ja.
Er is een lijn, een verhaal. Dit is een muzikale kaart.
Je kunt al deze mensen en al deze plaatsen samenvoegen met deze Sonic Highways.
En het was generatie na generatie van muzikanten die ons hier vandaag brachten.
Vertaald door CloudStrife www.addic7ed.com