Captain Hastings, neem ik aan.
Daisy Luttrell. Aangenaam. - Hoe maakt u het?
Arme Monsieur Poirot. heeft zo naar uw bezoek uitgekeken.
Hij is niet helemaal zichzelf.
Hoe is hij? - Hij zal beter zijn als hij u ziet.
Toby! Captain Hastings.
Hoe maakt u het?
Kwam met de 03:40?
We kochten deze plek in een onbezonnen ogenblik.
Gasthuis beheren op onze leefdtijd!
Behoeften moeten vervuld worden ...
.. en ten minste een van ons heeft een zakelijke hoofd. Niet, Toby?
Breng de kapitein naar zijn kamer.
Tenzij, natuurlijk, als u liever Monsieur Poirot eerst ziet.
Ja, dat zou ik. - Salon, Toby. Dan bezorg de koffers.
Norton.
Paar zwatkopmezen nest bij de plataan.
Dit is ...
Verdomde bouwers! - Bill, dit is Captain Hastings.
Hastings, ja.
Sir William Boyd Carrington. Excuseer de driftbui.
Mijn oude plek wordt opgedirkt. Knatton Hall, weet u?
Luie bouwers hebben een goede tik tegen hun achterste nodig.
Dus u bent de beroemde Hastings?
De Belgische kerel stopt nooit met over u te praten.
En we hebben uw dochter hier ook. - Ja.
Lieve vrouw.
Jammer dat Franklin haar de hele dag ratten en konijnen laat doorsnijden.
Excuseer me terwijl ik een andere telefoontje pleeg.
Tadminster 7211.
Poirot? Er is iemand voor u.
Hastings.
Hastings, mijn beste, beste, Hastings.
Poirot, oude kerel. - Oh, mon ami, mon ami!
Maar vergeet mezelf. Dit is de talentvolle Mademoiselle Cole.
Captain Hastings.
U gedraagt u goed, mon ami. Met een rechte rug en het grijs haar.
Maar de wonde ... dat is nog vers.
Geen mens zou beter kunnen wensen.
Toch stierf ze zoals ze zou gewild hebben.
Geen lang gerekt lijden.
Bon.
En hoe gaat het? - Ik? Ik ben een wrak. Nee, een ruïne.
Ik kan niet lopen. Ik ben verlamd. Ik word behandeld als een baby.
Maar het hart, Hastings, dat klopt nog.
U hebt het beste hart in de wereld.
Het hart, nee, maar de hersenen - zo overweldigend als altijd.
Hastings, stoppen, stop!
Het is geen kruiwagen. - Sorry, kerel.
Dus is het fijn om terug te zijn na al deze jaren ?
Het eten, het is walgelijk. - Rantsoenering, veronderstel ik.
Nee, het is de Engelse keuken.
En het water, altijd zo lauw,
en de handdoeken zo dun dat ze van geen nut zijn.
Waarom bent u dan gekomen?
Toen ik de advertentie in de krant zag
en ontdekte dat uw dochter hier zou zijn ... Ik bedenk een plan.
Ik zal mijn oude vriend Hastings overtuigen om hier allen samen te zijn.
Het is zeer aangenaam, n'est-ce pas?
U bent iets van plan, niet?
Oui.
Ik wist het!
Waarom anders terugkomen naar de plaats van onze eerste moord?
Omdat, mon ami , ik vrees ...
.. het binnenkort het toneel zal zijn van een nieuwe.
Weet u het zeker? - Denkt u dat de hersenen verwelken?
Nee, maar het lijkt zo onwaarschijnlijk -
nieuwe moord al die jaren later, onder hetzelfde dak.
Tres bien, dat is hoe het is.
Kan u het niet stoppen? - Hoe denkt u dat ik dat doe?
U kon het slachtoffer waarschuwen. - Ik weet niet wie het slachtoffer is.
U moet weten wie de moordenaar is.
Nee.
Hoe kunt u dan weten dat het gaat gebeuren?
Ik kan het niet zeggen. - Waarom niet?
Omdat ...
u bent nog steeds dezelfde Hastings.
U hebt het sprekend gezicht en ik wil niet dat u naar alle gasten staart
met uw mond wijd open en het spel, zoals u zegt, weggeeft.
Poirot, dat is een beetje sterk. Ik speel poker, weet u.
Ja, en verliest altijd.
Maar dit is geen spel, mon ami, vergis u niet.
Er is hier werk aan de winkel ... en daarom vroeg ik u hier.
Het denkwerk laat u aan mij, maar ik heb u nodig, mijn beste Hastings,
om mijn ogen en mijn oren te zijn, naar plaatsen te gaan waar ik niet kan ...
.. gespreken op te vangen, vertrouwen delen, en verslag uitbrengen bij mij .
Want ik zeg u er is hier een moordenaar onder ons,
en die persoon moet worden gestopt.
Hier is Curtis, mijn bediende.
Uw bediende! Waar is George?
Het moest naar Eastbourne om voor zijn zieke vader te zorgen.
Ik heb hier. - Heel fijn van u.
Herinner u u mijn vader? - Hallo.
Ik hoor dat u mijn dochter hard laat werken, Dr Franklin.
Onzin. Ik vrees dat ik me zo laat meeslepen.
Wat vond u van oom Hercule? - Niet goed. Helemaal niet goed.
Ik beloofde dat ik Barbara zou voorlezen. Ik zou beter ...
Alsof ze niet zelf kon lezen.
Hoe is mevrouw Franklin? - Veel van hetzelfde.
Ze houdt ervan ophef te maken.
Dat is nogal hard. - Het is waar.
Ze heeft geen interesse in John's werk, ramt maar door over haar gezondheid.
Daar bent u.
Dacht dat Frankenstein u terug naar zijn lab gesleept had.
Dit is mijn vader.
Allerton. - Hastings.
Veel gehoord over u.
Poirot's trouwe luitenant, eh?
Ik ben zo blij dat u er bent.
Oom Hercule lukt het altijd om u boven uzelf te brengen.
Hij kijkt zo verdrietig. - U moet hem dat laten, mon cher.
Wat is de zin van over het verleden te blijven zeuren?
We moeten allemaal vooruit kijken.
U weet wel, u bent de hele avond al vreemd.
Ik weet niet wat u bedoelt. - Naar iedereen staren.
U bent zo doorzichtig.
Misschien is het om hier terug te zijn met zijn herinneringen.
Er was een moord, niet? - Oui.
De vrouw van het huis, ze was vergiftigd.
Ze beheerde, zoals u zegt, de financieën,
maar haar stiefkinderen vonden dat ze geen eigen leven hadden.
Dat is zo egoïstisch.
Oude mensen, zieke mensen, zouden het leven van anderen niet mogen ruïneren.
Judith! - Ik bedoelde niet ...
Egoïsme is niet het monopolie van de ouderen, kan ik u verzekeren.
Ik dacht aan die zaak van een man die zijn dochters vreselijk behandelde.
Maar toen de oudste zichzelf opofferde om ... de knoop door te hakken,
opdat haar zusters vrij zouden zijn, gaf ze zichzelf op en werd opgehangen.
Margaret Litchfield.
Ja. Hoe wist u dat?
Het is een beroemde zaak.
Ik denk dat ze heel dapper was.
En Dr Franklin, wat denkt hij?
Hij denkt dat het de oude man recht deed.
Sommige mensen vragen om te worden vermoord.
Moord is nooit gerechtvaardigd, Judith. - Maar als een situatie zo extreem is ...
Wie heeft deze ideeën in uw hoofd geprent?
Niemand. - Verderfelijke onzin!
Eigenlijk kwam ik u een boodschap brengen van mevr Franklin.
Ze nodigt u uit in haar kamer.
Pardon.
Ik heb dat meisje nooit begrepen.
Ze is een onafhankelijke vrouw, en een goede ook.
Maar ze is zo kil geworden.
Ik geef haar contacten de schuld - die ellendige Dr Franklin.
En Allerton. Ik hou niet van die man.
Wat u enge mensen noemt, eh?
Maar aantrekkelijk voor de dames. - Is dat niet altijd zo?
Ik ben blij dat u er bent, Captain Hastings.
Monsieur Poirot moet blij zijn.
Scherp als een mes, Poirot, hoewel zijn beste tijd over is.
En het is zo leuk voor Judith. Ze werkt veel te hard.
Ze doet het heel goed. - Ik ben zo jaloers op haar.
Slechte gezondheid is de vloek van mijn leven.
Kussens, Craven.
Mijn man is een echte slavendrijver. Bent u niet, John?
Wat is dat, Barbara?
Ze zei hoe u Judith afbeult.
Judith, ja.
Er was iets wat we moesten ... Neem mij niet kwalijk.
Ik voel me zo nutteloos.
Ik zou meer interesse moeten tonen. - U moet uzelf geen zorgen maken.
Maar ik vind het allemaal zo smerig, de cavia's en ratten en alles.
Ik voel er me ellendig bij.
Ik wil alleen maar denken aan mooie, gelukkige dingen.
Babs en ik zijn oude speelkameraden, alhoewel ze 15 jaar jonger is.
Lieve Bill.
Toen ik terugkwam uit Birma vond ik een mooie jonge dame.
Mijn familie woonde in dit deel van de wereld
en Bill kwam wonen bij zijn oom op Knatton Hall.
Een mausoleum van een plaats.
Heeft een vrouw nodig.
Ik vind het niet erg te vertellen dat ik mijn hart verloren heb,
maar zij trouwde met Franklin.
De kerel begrijpt haar niet.
Hij is alleen geïnteresseerd in zijn proefbuizen, verdomde idioot!
Zin in een kauwgom?
Harten, jij domme man!
Er is niets voor, we moeten opnieuw beginnen.
Ik weet niet wat me bezielde. Ik heb al die zessen en zevens.
We hebben ze nog niet op tafel gelegd!
Het spijt me, schat. Het spijt me zo.
Dat was afgrijselijk.
Ik krijg het ervan dat hij zo gepest wordt. - Hou het rustig.
Maar het is zo erg. En wat erger is, hij laat het gewoon toe.
Kon zich niet laten gelden als hij het probeerde.
Zouden we dat niet moeten sluiten?
Ik denk niet dat iedereen al binnen is.
Wie is nog buiten? - Je dochter, denk ik, en Allerton.
Nog steeds wakker, ouwe kerel? - Ik kon niet slapen.
Ik ging wat pillen halen van Poirot.
Ik zal u uit de nood helpen. Niet nodig om hem te weken.
Blijft u normaal gesproken zo laat wakker?
Ik ga nooit naar bed als er sport is.
Deze maanverlichte avonden zijn niet gemaakt om te verspillen.
Dit is het echte spul.
U zult slapen als een blok.
Slumberyl. Is het gevaarlijk?
Als u er te veel van neemt. Het is een barbituraat.
Hebt u er geen voorschrift voor nodig? - Zeker, maar ik heb een speciale voorraad.
Een oude vriend van mij gaf me een paar nuttige introducties.
Nu dood, helaas. Kerel genaamd Etherington.
Leonard Etherington?
Die is het.
Die vrouw van hem. Wie had gedacht dat ze het in haar had?
Arseen, was het niet? - Ja. Kende hem ook?
Nee, ik las erover.
Ik begrijp het.
Vreemde kerel, maar goed gezelschap ... in kleine doses.
Slaap lekker.
Dit is de Calabar boon. Physostigma venenosum.
Ik heb geëxperimenteerd met verschillende onttrokken alkaloïden.
Poirot, dit spul is echt meer uw ding dan de mijne.
Hoe dat, mon ami?
Het wordt ook wel de beproevingboon genoemd, om schuld of onschuld te bewijzen.
Hou je niet van ratten, vader?
Ik hou zeker niet van Allerton. - Dus dat is het.
En ik vermoed jij ook niet.
Waarom zou ik hem niet leuk vinden? - Hij is niet jouw type.
En wat is mijn type? U hebt geen idee, niet?
Toevallig vind ik hem meest amusant.
Amusant, ja. - En aantrekkelijk. Elke vrouw zou dat doen.
Dat is het probleem. - Echt, vader!
U was nog laat buiten met hem.
Wat heeft dat met jou te maken? - Dit is zeer interessant.
Ik zou het een grote hulp vinden als ik schuld of onschuld kon testen.
Dan moet u u afvragen, wat is schuld of onschuld?
Vrij duidelijk, zou ik zeggen. Men zou altijd schuld voelen als het om moord gaat.
Denkt u dat? Er zijn tal van mensen die ik zou willen vermoorden
zonder dat mijn geweten er veel last van heeft.
Ik heb zo een hekel aan ophef te maken.
Soms denk ik ... als men niet gezond is, men moest stilletjes weggezet worden.
God, nee, madame.
Kijk naar mij, helemaal stram, niet kunnen bewegen,
maar ik denk niet aan stoppen.
Ik geniet nog steeds van wat ik kan.
Maar u hebt enkel uzelf.
In mijn geval, er is arme John.
Ik voel me als een molensteen rond zijn nek.
Maar ik weet zeker dat hij nooit zoiets gezegd heeft.
Die wetenschappers kunnen nogal obsessief over hun werk doen.
Absoluut. Soms, Monsieur Poirot,
ik denk dat ik de arme schepselen kan horen schreeuwen.
Perfect afschuwelijk. - Stephen en ik zijn het hier over eens.
Ik kan zo depressief zijn dat het een opluchting zou zijn als het allemaal voorbij was.
Kom op, madame. - Maar wat nut ben ik voor iemand?
Om in het Grote Onbekende te stappen - en dan zou John vrij zijn.
Ik zal uw gemoute melk halen.
Ik zal met u meegaan. Hastings!
Madame, monsieur.
Ik moet rusten.
Ik heb begrepen dat u hier was in de eerste oorlog.
Ja, in 1916. Ik kwam hier om aan te sterken.
Dat is toen ik Poirot ontmoette.
Werd geen oude dame vermoord? - Oui.
Ik was ooit in een huis waar er een moord gepleegd werd.
Ze was ook een oude dame - een van mijn patiënten.
Het was niet toevallig de zaak Miss Sharples?
Ja, dat was het.
Haar nichtje Freda Clay werd beschuldigd van haar te vergiften
maar er was onvoldoende bewijs om te vervolgen.
Hoe wist u dat? - Het is mijn job om het te weten, Nurse Craven.
Hij mist niets.
Verdomde duiven. Ze berokkenen veel schade.
Toby heeft altijd een goed schot gehad.
Vroeger wel.
Ik denk vaak aan avonden als dit in India,
maar niets is zoals u het u inbeeld.
Ik weet niet waarom, maar ik heb er dorst van gekregen.
Geniet van een drankje op het huis! Wat zegt u?
Uitstekend idee!
Hebt u de tropen gedaan, Norton? - Nee, eh ...
Mijn handen waren gebonden door moeder.
Alles goed met u? - Kan niet tegen bloed.
U went er wel aan.
Niets fijner dan een paar vogels schieten en een konijntje neerknallen, eh ?
Veel plezier. - Wat doet u, Toby?
Ik dacht dat ik de mannen een borrel kon geven. - U doet zoiets niet!
Geef die fles aan mij! - Daisy ...
Hoe denk je dat we deze plek kunnen betalen als je drankjes blijft uitdelen?
Het zijn oude vrienden, Daisy.
Gedaan ermee! Zo is het.
Ik wil het niet. - U wilt? Wie ben jij, ik zou het willen weten?
Het spijt me, kerels.
Wij ...
De whisky is op. - Weet u, ik ben niet zo dorstig.
Het diner komt eraan.
Oh, diner, ja.
Maak u geen zorgen, Toby. Wij zullen het overleven.
De oude knokken streken voordat het eten roep.
Prachtige kerel, is hij niet? - Ja.
Waar hij ook zijn hand naar reikt, maakt er altijd een succes van.
Sommige kerels hebben alle geluk. - Alles wat hij nog nodig heeft is een vrouw.
Zolang ze hem niet pest.
Hij zal niet gepest worden. Hij zou het niet toelaten.
Er is een verdomd konijn! - Is er een?
Knabbelt aan de schors. Ik dacht dat ik het afgeschermd had.
Haal Franklin!
Het is in orde, mevr Luttrell.
Het is in orde.
Het is prima.
Franklin verzorgt Daisy. Ze komt in orde.
Denkt u dat hij het met opzet deed?
Ik dacht het totdat ik ze samen zag. Nu ben ik niet meer zo zeker.
Arme Luttrell.
Daisy is goed, veronderstel ik, maar een man kan niet alles incasseren.
Na de bridge, Norton zei het met zoveel woorden.
Ik ben zeker dat Luttrell alles hoorde.
De moordenaar is hier! Ik weet het!
Hoe weet u dat? - Ik weet het!
Luttrell schoot zijn vrouw per ongeluk of hij wilde ... het is onmogelijk te bewijzen.
U bewijst het wel.
U doet het altijd. - Was het leven maar zo eenvoudig.
Poirot krijgt altijd zijn man.
Misschien dit keer wil hij het niet.
Ik kan u niet volgen.
Tenzij, natuurlijk ...
.. iemand had zich verstopt in de struiken , en toen de kolonel schoot, schoten ze ook.
Wie zou die geheimzinnige moordenaar in de struiken zijn?
Ik zou die drugverslaafde Lothario Allerton niet uitsluiten.
Drugverslaafde? - Een maatje van Leonard Etherington.
Die verslaafde die werd vergiftigd door zijn vrouw.
Hoe weet u dit? - Hij vertelde het me.
En u dacht er niet aan om het mij te vertellen?
Het probleem met u is dat u lui bent - mentaal.
Ik weet dat ik niet de slimste ben maar u hoeft het er niet in te wrijven.
U werkt niet graag met deze.
We konden iemand anders aannemen. Boyd Carrington.
Zeker niet . Hij is veel slimmer dan ik.
Dat zou niet moeilijk zijn. - Maar Boyd Carrington ...
is een pompeuze zeur, wiens geheugen zo slecht is
dat hij u terug vertelt wat u hem verteld hebt!
Ik verbied u om met iemand over deze zaak te spreken.
Begrijpt u? - Ja.
U moet mensen volgen waar ik niet kan gaan,
met ze praten, naar hen luisteren , ze bespioneren, kijken door sleutelgaten.
Ik zal niet kijken door sleutelgaten.
Heel goed, heel goed, u zult niet kijken door sleutelgaten.
U zult de Engelse gentleman blijven en iemand zal worden gedood.
Verduiveld, Poirot.
U kan soms heel koppig zijn. Weet u dat, Hastings?
Ik wou dat er iemand anders was die ik kon vertrouwen ...
.. maar ik denk dat ik met u zal moeten doen.
En omdat u u grijze cellen niet kunt gebruiken omdat u er geen bezit,
in ieder geval gebruik uw ogen , uw oren, uw neus, als het nodig is.
Maar natuurlijk zoveel uw eer het toestaat.
Nu ga weg.
Ik ben erg moe.
Daar bent u weer, bent u ... op uw dodelijke oefening?
Ik wist dat u dat zou doen.
Voor mijn zonden, ik wist het.
Maar zolang ik adem in mijn lichaam heb, ik zal ...
Ik zal u verdommen naar de hel ...
.. ongeacht de moeite.
Hij ziet er niet gelukkig uit.
Hij is het niet.
Hij had de kans om naar Afrika te gaan,
om zijn onderzoek voort te zetten , maar zijn vrouw protesteerde.
Hij voelde waarschijnlijk dat hij haar niet kon achterlaten.
Weet u iets over haar, kapitein?
Alleen dat ze gehandicapt is. - Ze geniet zeker een slechte gezondheid.
Dus u denkt niet dat er veel aan de hand is?
Ze lijkt altijd te kunnen doen wat ze wil.
U kent de Franklins goed, niet?
Eh ... nee.
Wat ik u verteld heb weet ik van uw dochter.
Ze is angstig voor hem.
Wat denkt u van Mr Norton?
Waarom vraagt u dat? - U lijkt goed op te schieten.
We hebben veel gemeen,
en hij is erg vriendelijk, een weinig ... onbekwaam.
Nee, hij is een zachte ziel.
Hij woonde met zijn moeder gedurende jaren - ze was erg bazig -
en ik denk ook niet dat hij een mooie tijd op school had.
Hij is heel opmerkzaam.
Rustige mensen vaak.
Ja.
Dat is het deprimerend ding met plaatsen als deze.
Het is vol met mislukkingen.
Ik veronderstel dat het een nieuwe oorlog zal moeten doorstaan .
We moeten allemaal verzwakken.
Hebt u veel actie gezien, Captain Hastings? - Niet toegestaan deze keer.
Gammel been. En, laten we eerlijk zijn, ik heb het een duwtje gegeven.
Maar uw leven begint nog maar. Alles kan gebeuren.
Als u bedoelt huwelijk, ik kan er niet aan denken. Niet met mijn voorgeschiedenis.
Wat bedoelt u?
U hebt geen idee wie ik ben, niet?
Ik ken uw naam.
Het is niet Cole. Het is Litchfield.
Matthew Litchfield. - Ja. Hij was mijn vader.
Een boze man, kapitein Hastings.
Hij was onze bewaker totdat mijn zus Margaret ...
Ik weet het. Het stond in alle kranten. - Maar u doet het niet.
Het is ondenkbaar dat ze hem zou vermoorden.
Ik weet dat ze zichzelf aangaf, maar ...
.. Ik heb altijd het gevoel dat het niet waar was.
Het was niet Margaret.
Het kon niet zijn.
Goedemorgen, heren. - Goedemorgen, mevr Franklin.
U klinkt erg blij vandaag, madame. - Ben ik. Ben ik, monsieur Poirot.
Ik ga op stap met Sir William naar Hall Knatton voor de decoratie.
Liet mijn handtas in de studio gisteren toen ik met John sprak.
Hoofd als een zeef. - Waar is Dr Franklin?
Hij en Judith zijn naar Tadminster voor chemicaliën.
Ik ben zo blij dat ik geen wetenschappelijk hoofd heb.
Op een dag als deze, het lijkt allemaal zo kinderachtig.
Laat de wetenschappers niet horen dat u dat zegt, madame.
U moet niet denken dat ik mijn man niet bewonder, monsieur .
De manier waarop hij leeft voor zijn werk is echt enorm,
maar het maakt me nerveus hoe ver hij zou gaan.
Wat bedoelt u precies, madame?
Dat afschuwelijke Calabarboon ding.
Ik ben zo bang dat hij gaat beginnen met experimenteren op zichzelf.
Hij kan alleen maar zo veel leren op dieren.
Hij zou alle voorzorgsmaatregelen nemen, zeker.
U kent John niet. Absoluut niet bewust van zijn eigen veiligheid.
Hij is echt een soort heilige.
Bent u klaar, Babs? - Mag de baronet niet laten wachten.
Dr Franklin, de moderne heilige.
Ze is lichtgelovig.
U denkt dat ze een dwaas is, niet, Hastings?
Ze is niet het meest briljant. - Eerst haar handtas, nu haar handschoenen.
Ik weet niet hoe dat meisje het volhoud.
Het was zo dichtbij! Was het niet?
Ik kan niet anders dan het te merken, dat u u een beetje ongemakkelijk voelt.
Ben ik? - En ik moet zeggen, ik voel me hetzelfde.
Dingen veranderen altijd, niet?
Meisjes zijn nu onafhankelijker. Ik veronderstel dat de oorlog er mee te maken heeft.
Wat probeert u te zeggen, Norton?
Laat het niet verder gaan, maar...
.. als het om jonge vrouwen gaat,
Allerton heeft eerder een speciale manier.
Ik weet toevallig iets behoorlijk fout over hem.
En wat zou dat zijn?
Niet zo lang geleden, ik hoorde van een meisje zoals Judith -
modern, onafhankelijk - ten prooi gevallen aan zijn charmes.
Eens hij haar in zijn klauwen had, net toen ze het meest kwetsbaar was,
Hij verliet haar, haar wanhopig achterlaten.
Zo overweldigd was ze ...
.. ze pleegde zelfmoord.
Een overdosis Veronal.
Arme vrouw. Duivelse pijn.
Overdosis morfine was haar fataal en haar nicht zei dat het een vergissing was.
De politie had andere ideeën, maar niet genoeg bewijs om te vervolgen.
U kende haar, Freda Clay?
Ja.
Het is gewoon dat ik dit verhaal al gehoord heb.
Dus heb ik ook, van iemand die daar was.
Hebt u?
Het stond in alle kranten.
Soms een beetje beneveld in de oude hersenen.
Kunt u niets vrolijker bedenken om over te praten?
Ik weet zeker dat Monsieur Poirot verveeld wordt
met mensen vermoorden en sterven en wie wat deed en waarom.
Ze houdt ons zeker alert, eh, Franklin?
Net gepast.
Ze zeggen dat mannen de neiging hebben om met hun moeders te trouwen?
Ik ben daar niet helemaal zeker van.
Beter aan Norton vragen. Hij is de expert.
Complete onzin!
Wat een behandeling! Is het niet, Toby?
Ja, lieverd.
Onze diners zijn niet hetzelfde zonder u, monsieur Poirot.
Ik hou niet van de gedachte dat u alleen eet.
Ik mis ook niet graag iets, mon cher.
Nooit een ogenblik rust in uw werk.
Nee, Monsieur Norton, er is nog zo veel te doen ...
.. maar de klok tikt.
Dat is de wil van God.
We zullen u allemaal missen, maar u zal niet vergeten worden.
Verdomd goede wijn. Maar mijn punt is ... - Nu, Bill.
U kunt zien vanwaar Freda kwam, iemand uit hun lijden halen.
Denkt u niet dat het alleen kan met toestemming van de patiënt?
Het kan niet aan de patiënt overgelaten worden. Het is de plicht van iemand die van hen houdt.
En uiteindelijk beschuldigd van moord? - Als u van iemand houdt, neemt u dat risico.
Zoudt u? - Ja, ik zou het.
Ik zeker niet, en Toby ook niet, zoudt u, schat?
Slok water. Dan gaat het over.
U kunt mensen het recht niet in eigen handen laten nemen.
Ik ben het helemaal eens. - Hoe zit het met u, Franklin?
Wat? - Euthanasie.
U moet een mening hebben. U bent dokter.
Sorry. Mijn gedachten waren ergens anders.
De meeste mensen zouden de durf niet hebben. Ik geloof niet dat u het zou doen.
Denkt u niet?
Tenzij, natuurlijk, u een grief hebt.
U begrijpt het niet.
Natuurlijk kon ik niet als het motief persoonlijk was.
Zelfs als het niet was, ik weet niet of u de trekker zou overhalen.
Kunnen we ergens anders over praten? - Het is allemaal veel te grimmig.
Ik hou het leven niet zo heilig als jullie doen.
Ongeschikt leven, nutteloos leven - ze zouden uit de weg geruimd moeten worden.
Judith! - Ze moeten. Er is zoveel gedoe om.
Ze heeft misschien wel een punt. - Het is echt een kwestie van moed.
Heeft men het lef om het te doen?
En ziet u, Miss Hastings, ik geloof niet dat u het hebt.
Judith heeft lef.
Veel meer dan u denkt, mr Norton.
Excuseer.
Judith!
Ik begrijp het, weet u.
Uw moeder was hier zo veel beter in dan ik, maar ik begrijp het.
Ik ben er niet zo zeker dat u het doet.
Hij is het niet waard. Geloof me, hij is het niet.
Ik weet dat u om hem geeft, maar het is niet goed.
Misschien weet ik dat zo goed als u. - Het heeft geen toekomst.
Hij zal uw hart breken en ik kan dat niet verdragen.
Hij is alles waard voor mij.
Ik wil niet dat u er ooit nog over spreekt, want dan zal ik u nog meer haten.
Begrijpt u dat?
Nou, als u me ooit!
Een gespikkelde specht. Zo'n mooie vogel !
Wat is er? - Weggevlogen.
Laat me zien. - Ik denk dat ik een vergissing heb gemaakt.
Het is weg, kapitein Hastings.
Wat is er mis?
De vogel is weg.
Hallo, kerels! - Hallo, Sir William.
We hadden een prachtige ochtend.
Ik heb in lang niet zo goed kunnen winkelen.
Bill, kunt u dat boven brengen?
Het is erg fragiel.
Ik kan de rest brengen.
Bedankt.
Iets aan de hand, Stephen? - Nee.
Het lijkt alsof u een spook hebt gezien. - Nee, geen spoken.
Gewoon ... denken.
Monsieur Poirot.
Wat is het? Is er iets aan de hand?
Aan de hand, monsieur?
Wat zou er aan de hand zijn?
Ik ben opeens zo vreselijk moe?
Als u die zou kunnen boven brengen ...
Dank u wel.
Ah, Babs! Uh ...
Ik moet zeggen, de verpleegster is zeer goed in handlezen.
Neem deze, Craven, en regel me een gebakken ei.
Ik ben uitgeput.
Kan ik iets doen, Babs? - Ja, Bill, u kan weggaan.
Ik ben doodop.
Is het allemaal te veel voor u geweest?
Ik wil het niet vernoemen. Ik haat het om moe te zijn.
Ik denk dat we een storm gaan krijgen, eh, Hastings?
Ja, waarschijnlijk wel.
Zin om een wandeling te maken in de tuin?
Niet nu, Norton. - Maar, Captain ...
Allerton.
Dat kunt u niet. - Laat mij gaan!
Er is niets wat u kunt doen. - De ouder specialist, hè?
Dit zal u nergens brengen. - Dat is dan geregeld.
Ga naar de stad morgen en ik zal zeggen dat ik naar Ipswich bent voor een paar nachten.
Telegrafeer van Londen dat u niet terug zal geraken
en we zullen een fijn diner hebben in mijn flat.
U zult er geen spijt van hebben, ik beloof het.
Alsjeblieft, Hastings.
Wat u nodig hebt is een grote whisky.
De verloren zoon keert terug.
Het spijt me vreselijk. Ik heb vreselijke hoofdpijn.
Moet het onweer in de lucht zijn. - Nee, nee, nee.
Het is omdat u in de tocht zit.
Is het dat? - Zeer zeker.
De tocht zal ons allemaal de dood zijn.
Maar ik heb gewoon het ding.
De warme chocolademelk.
Het voedt de zenuwen. U begrijpt het?
Drinken, drinken.
Voelt u u al niet veel beter?
Drink het allemaal op, cher ami, tot de laatste druppel.
Mijn God, Poirot, waar dacht ik aan?
Inderdaad!
Waarom hebt u het me gisteravnond niet verteld?
Ik was bang dat u me zou tegenhouden. - Ik had het zeker.
Denkt u dat ik u wil zien hangen
voor een schurk zo onaangenaam als Allerton?
Ik zou mijn vingerafdrukken afgeveegd hebben van de fles.
Ja en ook die van Allerton.
En als hij dood gevonden werd, zij zouden vaststellen dat hij stierf aan een overdosis,
en door een ongeluk of door planning,
hij zou geen reden hebben gehad om zijn eigen vingerafdrukken af te vegen.
En dan ...
.. ze vinden de aspirine. - Iedereen heeft aspirine.
Niet gemengd met hun slaappillen.
En niet iedereen heeft een dochter die Allerton naloopt met oneerbare bedoelingen.
Het zou er niet goed voor u hebben uitgezien, Hastings.
En iemand kon je gezien hebben. - Ik kan u verzekeren dat ze dat niet deden.
Iemand kan door het sleutelgat gegluurd hebben.
Mensen spenderen hun tijd niet met gluren door sleutelgaten.
Het wordt gewoon niet gedaan. - Hoe dan ook, het is niet gebeurd.
Godzijdank.
Maar er is nog het probleem van mijn Judith en Allerton.
Ze is naar Londen met hem - naar zijn flat!
Recht in hol van de leeuw.
Hastings, u bent niet slim genoeg om met die twee om te gaan.
Ik zou u adviseren om haar te vertrouwen.
Oh, Judith.
Het gif werkt ... en moet gestopt worden.
God sta ons bij.
God helpe mij .
Doen de Luttrells met ons mee? - Ze leggen de kaarten klaar.
Miss Hastings, u ziet er prachtig uit vanavond.
Net als uw naamgenoot zou verschijnen voor het hoofd van Holofernes af te snijden.
Dat is een beetje grimmig.
Ze deed het om strikt morele redenen, om anderen te redden.
" Jaloezie is een groen - ogend monster," zei deze persoon.
Shakespeare. - Was dat Othello of Emilia?
Iago. - Kijk! Een vallende ster!
Waar? - En nog een!
U moet komen zien, oom Hercule.
Nee, nee, merci. - Ik sta erop.
U wordt verondersteld om een wens te doen.
Babs, kom op, waarom doet u het niet? - Ik ben te moe.
Onzin. Het is te mooi om te missen.
Bill! Zet me neer!
Kijk naar dat!
Wat doet u?
Ik keek gewoon of er een exemplaar van ...
Moeder vertelde me hoe u haar ooit droeg op een balkon om naar de sterren te kijken.
Hier is het.
Het leven is soms heel moeilijk, niet?
Othello. Nu ... waar is het?
" O, pas op, mijn Heer, van jaloezie ; Het is een groen - ogend monster ... "
Prachtig.
U had gelijk, Poirot. Het was Iago.
Maar natuurlijk.
Heb ik iets gemist? - Ik weet het niet, Hastings. Hebt u?
U deed, kapitein Hastings. Ik heb nog nooit zoveel vallende sterren gezien.
Waar is Craven? - Weet niet zeker.
Ik heb mijn druppels nodig. Waar zijn ze?
In de badkamer kast.
Dank u wel, lieverd.
Ik denk dat ik een wandeling ga maken.
U lijkt tevreden met uzelf, dokter.
Ik ben het.
Daar bent u. Open mijn druppels, wilt u?
Er is vastgesteld dat Barbara Franklin stierf
als gevolg van vergiftiging door physostigmine sulfaat
en andere alkaloïden van de Calabar boon.
Monsieur Poirot, kunt u de rechtbank vertellen
hoe Mevrouw Franklin was in de uren voor haar dood?
Op de dag voor haar dood, ik had een gesprek met Madame Franklin.
Ze leek erg depressief ...
.. en sprak meerdere malen het verlangen uit om te zijn ...
Hoe zegt u dat?
Weg van dit alles.
Door haar gezondheid en vlagen van melancholie leek haar leven niet de moeite waard.
Op de ochtend van de 10e oktober, u zit buiten het laboratorium?
Oui.
Hebt u mevr Franklin uit het laboratorium zien komen?
Ja, dat deed ik.
En had ze iets in haar hand, monsieur Poirot?
Ze had een klein flesje geklemd in haar rechterhand.
U bent daar vrij zeker van?
Ja, heel zeker.
Hebt u het ook niet gezien? - De vraag is, hebt u het gezien?
Denkt u dat ik zou liegen? - Dat zou meineed zijn.
Nee, ik was niet onder ede.
Dus het was een leugen?
U hoorde haar zelf over zelfmoord spreken.
Maar ze was een vrouw met vele stemmingen. U hebt dat niet verduidelijkt.
Misschien wilde ik dat niet.
U bedoelt dat u zelfmoord als uitspraak wilde?
Denkt u dat ze vermoord is, niet u?
Ze was het. Maar deze uitspraak stopt verder onderzoek.
Wat spel speelt u, Poirot? - Dit is geen spel, mon ami, dat verzeker ik u.
Nee, nee.
U moet echt een dokter zien.
Dokters, dokters! - U ziet er behoorlijk ellendig uit.
Ze hebben alles gedaan wat ze kunnen voor mij . Ik wou dat u dat zou doen.
Zeer goed, zeer goed.
Ik zal Dr Franklin zien. - Franklin?
Hastings, doe gewoon wat ik zeg - voor eens.
Hoe is hij? - Niet zo best, vrees ik.
Weet hij het?
Ja. Ik heb begrepen dat hij bezorgd is over van iets klaar krijgen.
Dat klopt. - Dan hoop ik dat het lukt.
Is er geen behandeling? - Niets doen.
Alleen zijn ampullen van amylnitriet als hij de angina voelt opkomen.
Een opmerkelijke man.
Hij heeft een groot respect voor het menselijke leven, niet?
Absoluut. - In tegenstelling tot mij.
Aangezien de dood toch komt, wat maakt het uit?
Tien dagen en ik ben weg. - Waarheen?
Afrika.
De baan is nog vacant.
Is dat niet vrij snel?
Wat stopt er mij?
Het heeft geen zin te doen alsof Barbara's dood niet de grootste opluchting was.
U maakt zich geen zorgen dat ze zelfmoord heeft gepleegd?
Maar ik denk niet echt dat ze dat deed.
En wat denkt u dat er gebeurd is?
Ik weet het niet ...
.. en ik wil het niet weten.
Begrepen?
Wat is er aan de hand?
Als iets goed of fout is, moet het eenvoudig te zeggen zijn, niet?
Begrijpt u wat ik bedoel? - Nee.
Wat ik probeer te zeggen is ...
bijvoorbeeld, u opent toevallig een brief die niet van u was - per ongeluk -
of zag iets door een sleutelgat?
Een sleutelgat? - Ja.
Waarom zoudt u door een sleutelgat kijken?
De sleutel zou blijven steken zijn.
Stoppen met de deur. Hebt u iets gezien door een sleutelgat?
Nee.
Maar u zag iets door die verrekijker?
Die dag dat we met Miss Cole gingen wandelen,
er was iets dat u niet wilde dat ik zag, niet?
Ja. Nou ... nee.
Wat was het?
Ik weet niet of ik het zou moeten zeggen.
Het was niet de bedoeling dat ik het zag.
Er was echt een gespikkelde specht -
mooie vogel -
toen zag ik het andere ding.
Heeft het iets te maken met mevr Franklin's dood?
Verdomme allemaal.
Ik weet niet wat ik moet doen.
Hij zag iets dat hij u niet wil vertellen? - Dat klopt.
Heeft hij dit aan iemand anders verteld? - Ik denk het niet.
Vraag hem om langs te komen na het diner.
Gewoon een vriendelijke bezoek.
En wees voorzichtig, Hastings.
Wees erg voorzichtig.
Ik ga terug naar mijn oude plek morgen.
Ik vind het niet erg te zeggen, ik zal blij zijn om hier weg te zijn.
Het geeft me de kriebels. Arme Babs, bijvoorbeeld.
Als ze zichzelf doodde, dan zou ik pas verrast zijn.
Weet u wat ik denk?
Ik denk dat het die man van haar was.
U bedoelt dat toch niet. - En ik ben niet de enige.
Had de tip van iemand die het behoort te weten.
Van de duivel gesproken. - Ik dacht dat ze na de begrafenis vertrokken was.
Ze is terug voor de nacht, tussen de verplichtingen.
Monsieur Poirot?
Poirot?
Entrez.
Hoe gaat het?
Nog niet dood.
Had u een goed gesprek met Norton? - Oui .
En hij vertelde u wat hij zag? - Oui.
Wat was het?
U zou het verkeerd hebben. - Dat doe ik niet.
Hij vertelt me dat hij twee mensen zag. - Judith en Allerton! Ik wist het!
Zie je wel? Nee, niet Judith en Allerton!
U hebt gaten in je hersenen. - Dat is een beetje hard.
Drinken. - Nee, dank je.
Voor mij!
Oh, sorry.
Nu moest er iets gebeuren ... - Niets zal met u gebeuren, Poirot.
U vindt hier alle aanwijzingen die u nodig hebt ...
.. met dit. - Wat voor aanwijzingen?
Aanwijzingen dat u naar de waarheid zal leiden.
Waarom moet u alles zo moeilijk maken?
Ik tast helemaal in het duister!
Wees gerust, mon ami,
wanneer u het licht ziet ... u kunt wensen dat u het niet had.
En nu moet ik denken.
Maar, Poirot ... - Ga ontbijten, mon ami.
De zaak, is klaar. - Is het?
Alleen nog een paar details.
U bent laat op vanmorgen. - Ik heb niet veel geslapen.
Heb je Norton gezien? Hij was niet bij het ontbijt.
Hij sloot de deur. Ik hoorde hem.
Hij schoot zichzelf neer? - Dat is wat ze zeggen.
De deur was op slot, de sleutel was in zijn zak, het pistool in zijn hand.
Ik veronderstel dat hij het moet hebben gedaan.
Het is als een goocheltruc, n'est-ce pas?
Hastings,
Soms bent u als een klein kind, zo onschuldig, zo vertrouwend...
Poirot, u ziet er vrij slecht uit.
Denkt u niet dat ik een dokter moet bellen?
Wat nut zou dat hebben?
Wat zal zijn zal zijn.
Ik heb altijd geprobeerd om mijn best te doen.
U gelooft dat, Hastings?
Hoe zou ik het niet kunnen?
Denkt u dat God mij zal vergeven?
Natuurlijk zal hij u vergeven.
U bent een goed mens - het beste wat men kan wensen.
Mijn hart bloedt voor u, mijn arme, eenzame Hastings.
Poirot ... - Ga nu, cher ami.
Laat me rusten.
Het was geen zelfmoord.
Het was moord.
Cher ami ...
Vergeef me.
Vergeef ...
Captain Hastings?
Het moest gebeuren.
Dat maakt het niet gemakkelijker.
Nee.
Natuurlijk niet.
Natuurlijke oorzaken.
Ik ben benieuwd.
U suggereert toch geen moord?
Het lijkt niet erg waarschijnlijk?
Vader, hij had een hartaanval.
Toch ...
Iets kon het gestimuleerd hebben - of misschien niets.
Misschien was zijn tijd gekomen.
En het was zeker geen zelfmoord, zoals die arme Mr Norton.
Slechte investeringen, zo zeggen ze.
De lijkschouwer vond het vreemd
dat hij zich in het midden van zijn voorhoofd schoot.
Wat een wantrouwige ziel bent u!
Al die jaren met Poirot denk ik.
Hij was mijn beste vriend, weet u.
Hij was er altijd, me in het oog houden, ...
.. als een vader, echt.
Ik weet niet hoe het zonder hem verder moet.
Vader, ik heb u iets te vertellen.
Ik hou niet van die toon.
Ik heb het u niet eerder verteld, door allerlei dingen,
maar het feit is, ik ga naar Afrika.
Afrika?
Ja, met dr. Franklin. - Dat kan u niet. Wat zullen de mensen zeggen?
Kan me niet schelen wat mensen zeggen. Het feit is, ik ga.
Het is iets om zijn assistente te zijn met zijn vrouw in leven,
maar naar Afrika met hem nu ze dood is.
Ik ga niet als zijn assistente. Ik ga als zijn vrouw.
Maar ... hoe zit het met Allerton? Daar was nooit iets.
Ik zou het u gezegd hebben als u me niet zo boos had gemaakt.
Maar ik zag hem u kussen. - Deze dingen gebeuren.
U kunt met Franklin niet trouwen. Nog niet. Het is zo snel.
Ik kan en ik doe het.
Maar, Judith ... - We hebben niets om nog te wachten!
Wanneer u het licht ziet, u kunt wensen dat u het niet had.
Ik geloof dat Monsieur Poirot u een soort boodschap achterliet.
Boodschap, meneer? - Ja, voor mij.
Nee, niet dat ik weet .
Weet je het zeker?
Ja, meneer, ik herinner me dat.
Mijn fout, veronderstel ik.
Hoe is uw vader?
Mijn vader?
Hij is prima, dank u, meneer.
Hij is beter dan?
Beter dan wat, meneer?
Daarom moest u Monsieur Poirot verlaten, om voor hem te zorgen?
Ik wilde niet vertrekken. Monsieur Poirot stuurde me weg.
Waarom zou hij dat doen?
Ik kan alleen maar zeggen dat hij mij ontslagen heeft om Curtis aan te nemen.
Maar waarom? - Ik kan het echt niet zeggen.
Niet de slimste, hoewel hij sterk was, natuurlijk.
Maar ik had niet gedacht dat hij de klasse was die Monsieur Poirot zou hebben gewild.
Hij was een assistent in een gesticht geweest. - Een gesticht?
Het zou me niet verbazen als hij daar als patiënt begon.
Ik heb mijn advocaten opdracht gegeven...
.. om dit manuscript aan u te overhandigen...
.. vier maanden na mijn dood ...
.. tegen die tijd zult u ongetwijfeld de meest absurde theorieën uitgedokterd hebben.
Maar je moet inmiddels te weten gekomen zijn wie Norton gedood heeft.
Over wie Barbara Franklin doodde, dat kan als een schok gekomen zijn.
Toen u vroeg of ik de moordenaar kende, ik vertelde u niet helemaal de waarheid.
Ik kende ze, maar moest zeker zijn.
Ik had deze persoon nog nooit ontmoet en nog nooit iemand in actie gezien.
Het nam me niet lang.
Eindelijk, aan het einde van mijn carrière, ik had de perfecte crimineel ontmoet -
bijna perfect.
Paar nestende zwartkopmezen bij de plataan.
Niemand is de betere van Hercule Poirot.
Niet eens Stephen Norton.
Nou, ik ben ...
O ja, Norton was onze man.
Hij was een ziekelijke jongen geweest met een dominante moeder,
hij had een moeilijke tijd gehad op school,
en had een hekel aan bloed en geweld - een eigenschap meest on - Engels.
Maar hij had een sympathiek karakter
en ontdekte snel hoe gemakkelijk het was om daar gebruik van te maken.
Door de mensen te begrijpen, hij kon doordringen in hun diepste gedachten ...
Hij is heel opmerkzaam. Rustige mensen vaak .
.. en liet ze dan dingen doen die ze niet willen -
compensatie voor een leven van hoon.
Dit machtsgevoel ontwikkelde tot een morbide smaak voor indirect geweld,
die al snel veranderde in een obsessie.
Onze zachte Norton was in feite een sadist verslaafd aan pijn en geestelijke marteling.
Denk aan de opmerkingen die hij maakte die eerste avond dat u bridge speelde?
Het stoort mij dat hij zo gepest wordt. - Hou het rustig.
Norton wilde dat hij het hoorde.
Kon zich niet laten gelden als hij het probeerde.
Soms succesvol, soms niet, het was een middel dat hij voortdurend verlangde.
Geen motief, geen indicatie, geen bewijs.
Gewoon duivels omwille van het plezier.
Een crimineel die nooit zou veroordeeld kunnen zijn voor zijn misdaden.
U zult inmiddels weten dat Franklin verliefd was op Judith en zij op hem.
Maar met Madame Franklin in leven, het leven was heel moeilijk voor Judith,
en Norton wist precies hoe het zat.
Hij speelde slim op het thema van zinloos leven.
Ik hou het leven niet zo heilig als jullie doen.
Ongeschikt leven, nutteloos leven - ze moeten uit de weg.
En het idee belachelijk maken dat ze ooit het lef zou hebben voor beslissende actie.
Heeft men het lef om het te doen?
En ziet u, Miss Hastings, ik geloof niet dat u het hebt.
Maar met een moordverslaafde, een ijzer in het vuur, het is niet genoeg.
Hij ziet mogelijkheden voor plezier overal, en vond er een in u, mon ami.
Hij ontdekte elke zwakke plek
om uw diepe afkeer van Major Allerton te verergeren.
Als het gaat om jonge vrouwen, Allerton heeft eerder een speciale manier.
Dan zag u Allerton en Judith kussen. - Dat kunt u niet.
Norton trok u weg, zodat u niet zag wat er volgde.
U ging naar de serre en dacht dat u Allerton hoorde praten met Judith.
Telegrafeer van Londen dat u niet kunt terugkeren
en dan hebben we diner in mijn flat.
Maar u zag haar niet of hoorde haar zelfs niet.
Norton zorgde daarvoor,
want als u had, u zou ontdekt hebben
dat er nooit sprake was geweest dat Judith naar Londen ging.
Het was de verpleegster Craven met wie hij een relatie had.
Maar u viel in de val van Norton en besloot tot moord.
Ik hoorde u bovenkomen die avond
en tobde al over uw gemoedstoestand.
Dus toen ik u in de gang hoorde... en in de badkamer van Allerton gaan,
Ik glipte uit mijn kamer.
Glipte uit uw kamer?
Maar ... - " Hoe dan? " Hoor ik u zeggen.
Ziet u, Hastings, ik was helemaal niet hulpeloos.
Wat? - Waarom denkt u dat ik George wegstuurde?
Omdat ik hem niet had kunnen laten geloven
dat ik plotseling het gebruik van mijn benen had verloren.
Ik hoorde u in de badkamer van Allerton
en snel, zoals u het zo betreurd, viel op mijn knieën.
Ik besefte wat u ging doen, maakte mijn voorbereidingen ...
.. en stuurde Curtis om u te halen.
Het spijt me vreselijk. Ik heb barstende hoofdpijn.
Dus gaf ik u de warme chocolademelk.
Het voedt de zenuwen. U begrijpt?
Drinken, drinken.
Maar ik ook, mon ami, heb slaappillen.
Nee, nee, tot de laatste druppel.
Wanneer u de volgende ochtend wakker werd, was u weer uw eigen zelf,
ontzet over wat u bijna had gedaan.
Maar besloot ik, Hastings.
U bent geen moordenaar, maar zou voor een opgehangen zijn.
Ik wist dat ik moest handelen en kon het niet meer uitstellen,
maar voordat ik het kon, Barbara Franklin stierf,
en ik denk niet dat u de waarheid vermoedde.
Want ziet u, Hastings, u vermoordde haar.
Ik heb haar vermoord? - Oui, mon ami, dat deed u.
Er was, ziet u, nog een andere hoek van de driehoek,
een waarmee ik geen rekening had gehouden.
Is het ooit bij u opgekomen waarom Madame Franklin naar Styles wilde komen?
Ze geniet van het goede leven, drong aan om in een pension te verblijven,
en ik twijfel niet dat Norton wist waarom.
Hallo, kerels! - Boyd Carrington.
Mevrouw Franklin was een teleurgestelde vrouw.
Ze had verwacht dat Dr Franklin een briljante carrière zou hebben ...
Er was iets wat we moesten ... Neem mij niet kwalijk.
.. niet wegstoppen in esoterische onderzoek.
En hier is Boyd Carrington, rijk en aristocratisch,
die haar bijna ten huwelijk had gevraagd toen ze een meisje was, nog steeds verliefd.
Dus de enige manier was dat haar man zou sterven,
en Norton had haar een hulpmiddel gevonden.
Deze wetenschappers kunnen nogal obsessief zijn over hun werk.
Het was zo duidelijk -
haar betuigingen van bewondering,
vervolgens haar angsten voor haar man.
Maar het maakt me nerveus hoe ver hij zou kunnen gaan.
Wat bedoelt u precies, madame?
Deze afschuwelijke Calabarboon ding.
Ik ben zo bang dat hij op zichzelf gaat beginnen experimenteren.
Maar toen ze Craven Boyd Carrington de hand zag lezen, had ze een schrik.
Ze wist dat hij vatbaar zou zijn voor de charmes van een aantrekkelijke vrouw
en misschien dat Nurse Craven Lady Boyd Carrington zou worden in plaats van zij.
Dus besloot ze om snel te handelen.
Ze nodigde ons allemaal uit naar haar kamer voor koffie.
Haar kop is naast haar en die van haar echtgenoot aan de andere kant.
Kijk, een vallende ster!
Dan gaat iedereen naar de vallende sterren kijken, behalve u, mon ami,
met uw kruiswoordraadsel en uw herinneringen.
Wat doet u?
U verstopt uw emoties door rond de boekenkast te draaien op zoek naar een boek.
En dan keren we allemaal terug,
Mevrouw Franklin drinkt de vergiftigde koffie bedoeld voor haar man,
en hij drinkt de koffie bedoeld voor haar.
Ik besefte wat er gebeurd was,
dat ze de koffie had vergiftigd en u had onbewust de tafel gedraaid,
maar ziet u, Hastings, ik kon het niet bewijzen
Indien de dood van Mevrouw Franklin allesbehalve zelfmoord was,
argwaan zou onvermijdelijk vallen op Franklin of Judith.
Dat is de reden waarom ik zo aandrong dat Madame Franklin zelfmoord had gepleegd,
en ik wist dat mijn verklaring zou geaccepteerd worden omdat ik Hercule Poirot ben.
U was niet blij, maar gelukkig vermoedde u het werkelijke gevaar niet.
Zal het bij u opkomen nadat ik gegaan ben,
zoals een donkere slang die nu en dan zijn kop opricht en zegt,
"Stel , stel maar, dat het mijn Judith was? '
En daarom moet u de waarheid kennen.
Er was een persoon heel ontevreden met de uitspraak - Norton.
Hij werd beroofd, zie je, van zijn recht.
Madame Franklin was gestorven, ja ...
.. maar niet hoe hij het wenste.
De moord die hij geregeld had was verkeerd gegaan, dus wat te doen?
Norton, wat is er aan de hand?
Hij begon hints rond te strooien over wat hij die dag zag
met u en Mademoiselle Cole.
Wat is het?
Hij had nooit iets definitiefs gezegd,
dus als hij de indruk kon wekken dat het Franklin en Judith was die hij zag,
niet Allerton en Judith,
dan zou een interessante nieuwe hoek op de zelfmoordzaak kunnen openen,
misschien zelfs twijfels over het verdict.
En ik besefte dat wat ik had gepland direct moest uitgevoerd worden,
het ogenblik dat ik had gevreesd -
de moeilijkste beslissing van mijn leven.
Daarom nodigde ik Norton die avond uit en vertelde hem alles wat ik wist.
Madame Constance Etherington ... veroordeeld voor de vergiftiging van haar echtgenoot,
een man die zeer sadistisch was maar ook verslaafd aan drugs
en met wie u heel intiem was.
Norah Sharples - vergiftigd door haar nicht, Freda Clay.
Ik hoop niet dat u suggereert dat ik ook intiem was met haar.
U en Mademoiselle Clay op een wandeling samen.
Ik doe mijn huiswerk, Monsieur Norton.
En Matthew Litchfield.
U zocht hem op, in de nacht dat hij werd gedood door zijn dochter, Margaret?
Wat is uw punt, Monsieur Poirot?
Mijn punt is dit, monsieur Norton.
Dat in geen van deze moorden er enige twijfel was.
Er was een duidelijke verdachte. Niemand anders.
Maar u, Monsieur Norton ... de kwaadaardige gemeenschappelijke factor.
Beste, monsieur Poirot,
is dat het beste dat uw kleine grijze cellen kunnen bedenken?
Uw nabijheid van deze drie moorden was te toevallig
en ik rook, zoals u zegt, de rat.
Daarom kwam ik naar Styles -
om u te observeren en u hebt me niet teleurgesteld, monsieur.
U bent een man die zeer slim is ...
.. maar niet slim genoeg voor ... Hercule Poirot.
Dus ... wat gaat u eraan doen?
U terechtstellen.
Mij terechtstellen?
Oui.
Dan ... aan de slag ermee.
Ik beloofde mezelf een vroege nacht.
Rechtvaardigheid is geen grapje, monsieur.
Ik doe wat ik kan om het te dienen, maar als ik faal, er is een hoger recht.
U zielige, zelf-ingenomen man.
Me vermoorden?
Dat is een doodzonde als die er ooit was.
En wat dan?
Zelfmoord om te ontsnappen aan de schande van opknoping?
Uw God zal u een moeilijke tijd geven.
Al die jaren van vroomheid in rook opgegaan door mij.
Uh - uh - uh , monsieur .
U kunt nog niet gaan.
U denkt toch niet dat ik u zou laten sterven, me beroven van mijn ultieme triomf?
Alstublieft ... Alstublieft ...
Ziet u, als het u niet lukt, ben ik een vrij man.
Zelfs als u dat doet, zou het nog steeds een overwinning zijn,
want in de ogen van de wet zou ik onschuldig zijn.
Terwijl u en uw reputatie - uw kostbare reputatie -
aan stukken gereten.
Je vous en prie. - Je vous en prie.
U kunt ze nu zien: " Werd gek. U kunt nooit vertrouwen op een buitenlander."
Ziet u hoe goed ik ben voor u?
Daar gaat u.
Neem uw tijd ...
en zien hoe het allemaal ... goed komt.
Wie zal er zijn bij de grote finale?
Ik heb medelijden met u, Norton.
Hoe verdrietig is het te zien dat deze grote en mooie wereld
zo fout en teleurstellend is.
En uw moeder ... Ik heb nog meer medelijden met haar.
Mijn moeder? Medelijden met mijn moeder?
De lijdensweg verdragen van u groot te brengen
om te ontdekken dat ze zulke goddeloosheid gekoesterd had.
Is dat geen medelijden waardig?
Het is u die niet waardig is.
Ze betekende alles voor mij. - En u voor haar?
Zij hield van mij ...
.. hield meer van mij dan ... meer dan ...
Heeft ze u ooit vastgehouden, Norton, zoals moeders doen,
uw haar gestreeld ... uw wang gekust?
Ze ... Ze ...
Bang gemaakt, heeft ze dat niet gedaan?
Ze duwde u weg, ontnam u wat we allemaal willen,
omdat ze alles over u wist.
Mijn moeder wist niets.
Monsieur Norton, moeders weten.
Ze weten altijd.
Een wilde gok, Poirot.
Een wilde gok.
Chocomelk?
Zoudt u het heel erg vinden als ik de uwe dronk?
Helemaal niet.
Het was onbelangrijk.
Ik neem de slaaptabletten en heb een zekere tolerantie verworven.
De dosis die Norton zou laten slapen zou weinig effect op mij hebben.
Met de grootste moeite, ik plaatste hem in mijn rolstoel.
Toen de kust veilig was reed ik hem naar zijn kamer.
U zult het niet hebben gerealiseerd, Hastings,
dat onlangs ik een valse snor ben beginnen dragen.
Zelfs George weet dat niet.
Ik deed de kamerjas van Norton aan ...
.. klopte op uw deur ...
.. toen ging ik in zijn badkamer.
Ik hoorde dat u uw deur opende.
Ik verliet de badkamer en ging terug naar de kamer van Norton,
de deur achter me sluiten.
Ik doe de kamerjas over Norton ...
.. en leg hem op zijn bed.
Ik had een pistool,
die ik twee keer eerder ostentatief op de kaptafel van Norton had gelegd
toen hij buiten was,
zodat de meid het zou hebben gezien.
Ik doe de sleutel in de zak van zijn kamerjas
en doe de deur op slot van buitenaf met een duplicaat dat ik had gemaakt ...
.. ging dan terug naar mijn kamer en begon met dit te schrijven.
Ik speelde het spel, zoals jullie Engelsen zeggen.
Ik gaf u de aanwijzingen en de kans om de waarheid te ontdekken,
wijst u naar Iago, de oorspronkelijke Stephen Norton.
Mijn enige zwakte was hem te schieten in het voorhoofd en niet zijn slaap,
maar ik kon mezelf er niet toe brengen zo'n wankel effect te creëren.
Dat, mon ami, is mijn natuur en moest u de waarheid vertellen.
Neem mijn advies voor de laatste keer.
Vertel Mademoiselle Cole alles dat ik heb gezegd,
dat u ook zou hebben gedaan wat haar zus deed ...
.. was er geen toeziende Poirot om u te stoppen.
Neem de nachtmerrie weg en laat haar zien hoe Norton, niet haar zus,
verantwoordelijk was voor de dood van haar vader.
Captain Hastings?
Ik heb niets meer te zeggen.
Ben ik gerechtvaardigd in wat ik heb gedaan?
Ik weet het niet.
Ik geloof niet dat een man het recht in eigen handen moet nemen,
maar door het leven van Norton te nemen, heb ik niet anderen gered?
Ik ben altijd zo zeker geweest, maar nu ...
Als het ogenblik komt ,
Ik zal niet proberen om mezelf te redden,
maar bied nederig mijn ziel aan God en bidt voor zijn genade.
Het is aan Hem om te beslissen.
Hastings, mijn beste vriend, het waren mooie dagen.
Ja, het zijn mooie dagen geweest.
Hercule ... Poirot.