Wat voorafging: Je wordt overgeplaatst.
Wie bent u? -Lena Smith. Je baas.
Als je nog eens een van m'n mensen nodig hebt, kom dan naar mij.
Ik ben Parker. In de herfst ga ik naar het Vredeskorps.
Eritrea? -Er is daar veel hulp nodig.
Ik vlieg door naar Eritrea. -Voor je aanzoek?
Hij is prachtig.
Komt het slecht uit? Morgen kan ook, maar je bent altijd zo vroeg weg.
Is het goed als ik over vijf minuten beneden ben?
Dit kan niet wachten.
Michael is in de stad. -Echt?
Hij wil scheiden. Dat weet ik gewoon.
Het spijt me. -Dat hoeft niet. Het is wel goed.
Maar wat zeg ik tegen de meisjes? -Die redden het wel. Ze hebben jou.
En jou.
Zal ik morgen meegaan? Ik kan rijden.
Nee. Dit moet ik alleen doen.
Maar dan nog. Ik ben er voor je. Je staat er niet alleen voor.
Maar nu wil je alleen zijn. -Eigenlijk wel.
Marco. -Polo.
De Rode Zee.
Lastig als je niet vals kunt spelen. -Zou je dat doen?
Hou je handen dan maar in het zicht. -Vergeet het maar.
Vredeskorpsmargarita's. Drie delen nederigheid, twee limoen...
en een deel van wat je maar kunt vinden. Hopelijk alcohol.
En dan mengen en uitserveren. -Een beetje zout op Auggie.
Lekker. Daarom is iedereen hier zo dol op je.
Dat mocht ik willen. -Bedankt dat ik mee mocht, jongens.
Op het Vredeskorps, een paradijselijke week...
en het onmiskenbare talent van onze barman.
Bedankt voor je begrip. Ze moeten stoom afblazen.
Ik heb in het leger gezeten. Ik weet wat het is.
Ze mogen jou ook. -Dat weet ik.
En jij? -Ik ben er nog niet helemaal uit.
Heb ik je onverdeelde aandacht?
Ik heb iets voor je.
Een oester, helemaal voor jou. Althans, dat denk ik.
Wat is het?
Wil je met me trouwen, Parker?
Pardon? Ik wacht.
We krijgen drie kinderen, Mr Anderson. Twee meisjes en een jongen.
Een kleine Auggie. -We gaan wel snel.
Hij wordt net z'n vader. -Blind?
Helemaal geweldig.
Er is iets mis.
Wat is er? -Ze gleed uit en viel op haar hoofd.
Waar ligt ze? -Bakboord.
Bloedt ze? -Zo te zien niet.
Er is geen pupilreactie. -Ze moet naar het ziekenhuis.
Ze moet naar binnen. -Ja. Hou de deur open.
Voorzichtig met haar hoofd, Wade. Ik tel tot drie.
Debbie is bij. Ik heb al een noodoproep verzonden.
Ik huur in Massawa een helikopter. De kosten doen er niet toe.
Een noodoproep is in deze streek niet zo'n goed idee.
We hebben alleen ons leger gezien. -Hou je ogen goed open.
Wat is er? -Zie je aan stuurboord iets?
Ja. Een kleine boot. Hij gaat behoorlijk snel.
Hoeveel mensen zijn er aan boord? -Drie.
Ze hebben wapens. -Piraten.
Hier zitten geen piraten. -Het is geen welkomstcomité.
Ik ben sneller. -Nee. We moeten meewerken.
Des te eerder heeft Debbie hulp. -Ze schieten.
In de lucht. Zet de motor af.
Is alles goed? -Ja. Blijf rustig.
Niet bewegen. -Heb je een telefoon?
Niet bewegen.
Niet bewegen. Niemand gewond.
Ring.
We hebben geen kwaad in de zin.
Blind?
Geen telefoon.
Paspoorten.
Een zeekaart van de Rode Zee? Ga je schatten zoeken?
Al terug? Alles goed met Simon? -Ja. M'n rapport komt er zo aan.
Rapporten zijn tijdverspilling.
Mag ik je iets vragen? -Mag ik eerst koffie?
Ik ben gebeld door Auggie Andersons vriendin. Ze hing op.
Wil je relatieadvies?
Auggie is naar haar toe. Ze zit bij het Vredeskorps in Eritrea.
Een man naar m'n hart. Beste koffie ter wereld.
Volgens het Vredeskorps zijn ze weg met Debbie Green en Wade Moore.
Ze zouden gaan zeilen. -Moet kunnen. Daar zijn geen piraten.
Het gsm-signaal kwam uit de buurt van Noord-Soedan.
Wade's vader zit in de defensie-industrie. Angus Moore.
Hij heeft net twee ton overgemaakt naar Topaz Security.
Die zijn gespecialiseerd in ontvoering. -Is het een goede vriend van je?
Dan gaan we maar eens bellen.
Ras Hadarba Soedan.
Nee. Wat gaan ze doen? -Nee, Wade.
Ze heeft zorg nodig.
Dat durven ze zelf niet aan. Ze krijgt hulp. Echt.
Dat is een Amerikaanse.
Daar staan we dan.
Jullie vriendin wordt verzorgd en vrijgelaten.
Gevolgd door een boek, talkshows. Piraten zijn in.
Ik begrijp dat dit eng is, maar we doen jullie niets. Het is puur zakelijk.
Je bent Amerikaans.
Je bent blind. Interessant.
Een blinde op een kade in Afrika. Het zou een mop kunnen zijn.
Ik ben Analise. Ik onderhandel namens onze piratenvrienden.
Jullie lot is in handen van jullie geliefden. Hopelijk zien ze jullie graag terug.
Auggie en drie anderen zijn gegijzeld door Somalische piraten.
Wanneer? -Wat moet hij daar?
Je hebt het goedgekeurd. -Niet dat hij ging varen. Wat een timing.
Ik sein de afdeling Oost-Afrika in. En Jeff Miller van Buitenlandse Zaken.
Er moet losgeld worden vrijgemaakt. -Dat wordt al geregeld.
Wie coördineert het?
Drie kwartier terug, ja. Nee, dat is prima.
Het moet sneller kunnen.
Ik bel je terug. -Heb je even?
Joan. Zeg het eens.
Ik begrijp dat jij over de gijzeling gaat.
Ja. Annie kwam ermee en de DCI zette mij erop.
Kan ik je even spreken? -Zeker.
Auggie zat op mijn afdeling. Ik weet hoe hij werkt en denkt.
Ja. Maar wij kunnen namens BuZa onderhandelen.
Denk maar niet dat je me weer buiten kunt sluiten.
Niemand sluit je buiten. Ik snap dat je je zorgen maakt.
Maar dit bezoek stoelt nergens op.
Pak een stoel. Ik ga Buitenlandse Zaken bellen. Praat Joan even bij, Annie.
Allemaal uitstappen.
Snel.
Wat zeggen ze?
Pardon. Deze mensen zijn verloofd. Ze gaan trouwen.
Het geld zit bij hem, dus ik zou ze niet uit elkaar halen. Vraag het je baas maar.
Toe maar.
Hoorde ik iets over een bruiloft? -Ja. Van Parker en mij.
Heb je geen ring gekregen? -Die is thuis. Hij was te groot.
Slim. Je weet maar nooit wat hier kan gebeuren.
En Debbie? -Die is op weg naar huis.
Ze maakt het prima. Ter zake.
Jouw familie in Illinois, Auggie, en de jouwe in Virginia, Parker...
spelen geen rol in de onderhandeling. -Hoezo niet?
Wade is rijk. Alles heeft z'n prijs. Olie, mineralen, mensen.
M'n vader betaalt wel. -Mooi. Zo mag ik het horen.
Dan de prijs. Alles heeft waarde, als je maar oog hebt voor de details.
Een voorbeeld. Een man die z'n conditie op peil houdt...
en die rustig blijft onder stress, heeft mogelijk ooit een uniform gedragen.
Wat hebben we hier?
Verlof in Okinawa? Wou je de band met je kameraden vereeuwigen?
Je vaderlandsliefde uitdragen? Zoiets?
Ik ga even bellen.
Laat me hierna vooral weten waar jullie trouwen. Dan stuur ik een cadeautje.
Afgaande op de locatie, komen zes clans in aanmerking.
De Hawiye, lijkt me. -Mogelijk. Het verandert daar snel.
Lena vergeet dat ik ook in Nairobi zat. -Een gedenkwaardig jaar.
Ik ben bang dat de Moores zich erin mengen. Ik kan ze bellen.
Dat is al geregeld. -En de anderen?
Alleen Wade's familie is rijk. Ik onderhandel namens hen.
Hebben we beelden van Soedan? -Binnenkort, via DGSE.
DGSE? Gebruik je een Franse spionagesatelliet?
Ja. Als ik op het NRO moet wachten, kom ik nergens.
Je loopt nog altijd uit de pas. -Wat flexibiliteit kan erg nuttig zijn.
De onderhandelaar wacht.
Hebben we coördinaten? -Nee. Ze zijn goed.
Nog heel even. Goed. Wat kunnen we verwachten?
Jonge, ongehuwde vrouw: 1,1 miljoen. Rijke blanke Amerikaan: 4,5.
Jonge man uit Illinois: te verwaarlozen. Zij vraagt zes, ik bied twee.
Je vergeet iets. Auggie heeft een tattoo van de Special Forces.
Waar? -Op z'n rug.
Hezbollah en de Moslimbroederschap bieden miljoenen voor onze militairen.
Vier miljoen voor de Special Forces. -Ze kunnen Auggie apart verkopen.
We moeten ervoor uitkomen. -Nee.
Het is een blijk van goede wil. -Daar doen deze mensen niet aan.
Lena heeft gelijk. Het kan ze op een idee brengen.
Aan de slag.
Met Lena Smith, Buitenlandse Zaken. -Hallo, Lena. Drink je nog altijd Tusker?
Meer dan goed voor me is, ja. Heb je heel even?
Analise Pound. Ze werkte voor een oliemaatschappij.
Woont al lang in Afrika. Onlangs zijn twee van haar gijzelaars gedood.
Laat een ander onderhandelen. -Niet nodig.
We denken aan twee miljoen. Voor alle drie de gijzelaars.
Ik onderhandel niet met mezelf. -Nou, ook niet met mij.
Niet? -Ik dacht meer aan acht.
Voor een rijkeluiszoon en z'n vrienden? -Die hebben ook familie.
En een van hen is Special Forces. -Daar weet ik niets van.
Eén van de mannen is blind, staat hier. Is dat zo?
Nou en? Er is altijd interesse voor Amerikaanse soldaten.
Wat zou Buitenlandse Zaken dan tegen z'n familie zeggen?
Is dat een dreigement? -Eerder een stekelige vraag.
Eén prijs is goed. Maar omdat je iets hebt verzwegen, is het nu tien miljoen.
Het blijft twee. Geef dat maar door. We horen het wel.
Bijna alsof je een auto koopt.
Jij. Meekomen.
Wie bedoelt hij? -Hij wil dat ik meega.
Waar gaat ze naartoe? -Raak me niet aan.
Hij neemt haar mee naar de wc.
We werken mee. Zeg maar wat je wil.
Hij gaat eerst. Eén voor één. -Jij moet nu eerst, Wade.
Jij. Lopen.
Gaat het? Dat was goed.
Hij verdedigde je. Dat maakt de verloving aannemelijker.
Blijf in z'n buurt. Probeer ze te overtuigen.
Je lijkt precies te weten wat je moet doen. En je bent zo rustig.
Hoe weet je dat allemaal? Ik snap niet...
Ik moet je iets vertellen voor Wade terugkomt.
Ik werk voor de CIA.
Ik weet hoe dit soort dingen werken. Hoe zulke mensen denken.
Ik kan je beschermen. -Bedoel je dé CIA?
Zijn we daarom hier? -Nee. Maar zo komen we hier wel weg.
Wanneer? Wanneer wilde je me dat gaan zeggen?
Zodra je weer in Washington was.
Ik heb er lang over nagedacht. Zo had ik het me niet voorgesteld.
Ik wilde drie dagen vrij nemen om te praten en je vragen te beantwoorden.
Ik weet dat het moeilijk is. -Moeilijk?
Dat is nog zacht uitgedrukt. -Toe nou, Parker.
Je hebt me ten huwelijk gevraagd. En ik heb ja gezegd.
Met wie trouw ik eigenlijk? -Nee. Dat weet je.
Luister. Ik hou van je. Ik vertrouw je volkomen.
Ik heb je vertrouwen beschaamd. Het spijt me.
Het spijt mij ook.
Jij. Meekomen.
Slim van je om te zeggen dat ze m'n verloofde was.
Dat had ik niet gekund. -Je doet het prima.
Zo slim ben ik niet. Zeven scholen in zeven jaar.
M'n vader vindt me een nietsnut en voorlopig krijgt hij gelijk.
Je zet je in voor een goede zaak. -Ik zie dat niet zo.
Het Vredeskorps is geweldig. De mensen, het reizen.
Maar Parker is anders. Zij doet het echt uit overtuiging.
Ze heeft het altijd over je. Je hebt het getroffen.
Dat weet ik.
Hoe kom je daaraan? -Hij lag op de grond. Ik heb hem gepakt.
Als je zo doorgaat, mag je op het trouwfeest komen.
Het duurt te lang. Verhoog je bod. -Nee. Zij zijn aan zet.
Ik bel Angus Moore. Die kan het met één cheque oplossen.
We moeten één lijn trekken. Wie weet wat hij anders doet.
Telefoon bij het Smithsonian.
Ik ben er niet. -Toe maar. We doen nu toch niets.
Ik hou het kort.
Ik liep net aan München te denken. Heb jij de oplader van m'n gsm?
Bel je daar echt voor? -Waarom zou ik anders bellen?
Die heb ik, ja. Ik dacht dat het de mijne was.
Ik wil hem terug. Ik moet bellen. -Dat doe je toch?
Niet lang meer zonder oplader. We doen het zo.
Ik ben in Parijs. Kom hem maar brengen.
Moet ik een vliegticket kopen om dat ding terug te brengen?
Ik betaal het ticket. -Koop een nieuwe.
Kom op, Annie. Doe eens gek. -Ik moet ophangen. Dag.
Was dat... Heel goed.
Luister. Er is een bevrijdingspoging gedaan. In het verkeerde huis.
Moore heeft Topaz ingezet. -Dat was toch geregeld?
Zo gaan die dingen. -Niet per se.
Telefoon. De onderhandelaar. -Fijn.
Grote fout. -Het is buiten ons om gebeurd.
Je team is dood. Nieuwe regels. Het is nu vijftien miljoen.
Er wordt niet meer onderhandeld. En je verliest een gijzelaar. Klik.
Angus Moore doet niet aan regels. En Topaz ook niet.
Je had het geregeld. -Je kunt niet alles voorzien.
Gelukkig is er niemand gewond geraakt.
Je bent geen spat veranderd. Je neemt nog steeds onverantwoorde risico's.
Gaat het weer over Nairobi? -Precies.
Je hebt geen idee wat daar is gebeurd. En je blijft er maar over bezig.
Dankzij jou stierf m'n informant. Wat is daar niet juist aan?
Jonathan was niet wie jij dacht, noch qua werk, noch daarbuiten.
Z'n dood was z'n eigen schuld. -Hou op.
We moeten iets bedenken. Het gaat nu om Auggie.
Ze heeft gelijk.
We houden ons hoofd erbij en gaan je vriend redden. Zoals ik had beloofd.
Meekomen. Allemaal. -Waarheen?
Waarom verplaatsen ze ons?
We moeten ontsnappen.
We gaan de stad in. -Misschien is er betaald.
Die explosie was een reddingsactie. Dit gaan we niet overleven.
We moeten ontsnappen. In de stad moeten ze stoppen. Dat is onze kans.
Je wil dit nu niet horen, maar je moet me vertrouwen.
Ik ben verlamd. Ik ben doodsbang.
Je kunt het. Ik heb je nodig.
We gaan allemaal ontsnappen. Oké?
We hebben er troepen. -Zo simpel is het niet.
De USS Carl Vinson ligt er. Met commando's aan boord.
Maar waar moeten ze heen? -Pound gaat ze verplaatsen.
Naar een plek die lastig te vinden is. Een stad. Ras Hadarba.
Een hele stad is niet te doen. -We maken het geld over.
Kan het nu ineens wel?
Het reddingsteam grijpt in zodra er iets misgaat.
Waarom moet er eerst iets misgaan? -We weten niet waar Auggie is.
Zodra we meer weten, kunnen we iets doen. Nu nog niet.
Auggie doet wat hem is geleerd. Als het kan, ontsnapt hij. Ik ken hem.
Ik laat het aan jou over. Jij kent hem.
Niemand kent hem beter dan jij.
Stuur ze erheen.
Dit is het. Let goed op. Zodra je daglicht ziet, springen we.
Er moet een wapen zijn. Richt hoog.
Deze kant op.
Ik ben op zoek naar een taxi. -Auggie.
Is alles goed? -Ja. We hebben vervoer nodig.
Ze zijn er zo. We gebruiken dit signaal.
Ik ben zo blij je te horen. -Ik kan me er iets bij voorstellen.
We moeten omhoog.
Rennen. Zo snel je kunt.
Wat is er? -Het loopt dood.
We moeten op het dak zien te komen.
Daar zijn ze.
Het hek. Snel.
We kunnen ze op het dak oppikken.
Wat staat er op dat dak?
Antennes. -Hoe hoog?
Hoog. -Ze kunnen er niet landen.
Wanneer is de heli er? -Over twee minuten.
Als je het maar laat. -Kunnen we springen?
Dan springen we. Jij eerst. Parker en ik gaan samen.
Nee. We kwamen amper de trap op. -We kunnen het.
Ze komen eraan. -Dan springen we.
Gaat het? -Hij is in orde.
We tellen de stappen. Klaar?
We moeten ervoor gaan. Als we rennen, kunnen we niet meer stoppen.
Pak m'n hand.
We kunnen het. Pak m'n hand.
Nu.
Daar zijn ze.
Goed gedaan, Annie Walker.
Joan. Bedankt...
Proost. -Proost.
Het was een vreemde dag. -Werk is werk.
Wij gaan samen mooie dingen doen.
Zou Joan in orde zijn? -Ja. Die redt zich wel.
Je wil hier hogerop komen, toch?
Dan heb je een goed verhaal nodig.
Joan is een hoofdstuk, ik ben het volgende en daarna komt er weer een.
En op een dag ben jij het. Dan ben jij het verhaal.
Simon heeft je gebeld. Niet slecht.
Hij had m'n nummer niet. Dat moet hij hebben opgezocht.
Nog beter. -Ik heb z'n oplader.
W&T zet er van alles op. GPS-tracker, datamining.
Daarna breng ik hem naar Parijs. -Je verhaal wordt nu al beter.
Kamp Lemonnier, Djibouti.
Ik heb niet geknield. Misschien was dat het probleem.
Hoe kom je... -Wil je met me trouwen?
Ik had je moeten vertrouwen. Vergeef je het me?
Dat was m'n enige geheim.
We worden gelukkig samen.
Dat weet ik.
Ik heb de hele avond. En een noodpakket. Wijn, chocola, ijs.
Hoeft niet. -Je zit al aan de wijn.
Michael en ik gaan het nog een keer proberen.
Ik weet het. -Wat is er gebeurd?
Hij zat in die treurige kamer. En ik dacht aan alles wat we hebben gedeeld...
en toen besefte ik dat het nog niet voorbij is. Dat ik dat nog niet wil.
Doe je het voor de meisjes? -Voor ons gezin.
Ze hebben een gelukkige moeder nodig. -Dat worden we ook. Als gezin.
In Californië. -Wat?
Michael heeft er werk. Met betere werktijden, zodat hij meer bij ons is.
Dat is geweldig. -Echt?
Echt.
Je staat niet op straat. We houden het huis.
Daar dacht ik helemaal niet aan.
Ik zal je heel erg missen.